[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 21 : หมาป่าที่รัก 20 : ก่อนงานใหญ่จะมา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    9 พ.ย. 59

         
               "ไงออกมาได้แล้วหรอ..รีไวล์"เสียงของฮันจิอดไม่ได้ที่จะแซวอีกฝ่าย..ให้ตายเถอะเพราะว่าอีกฝ่ายใช้ห้องทำงานนั้นล่ะ พวกเขาถึงได้ต้องย้ายมาประชุมคุยงานกันที่ห้องอาหารข้างล่างแทน..ไม่อย่างนั้นเสียงหวานของโคลว์คงทำให้พวกเขาเสียสมาธิไปหมดแน่... แน่นอนว่างานนี้เอลวินถึงขนาดเซ็นรับอนุมัติให้ห้องนอนทั้งรีไวล์และโคลว์รวมไปถึงห้องทำงานด้วย ให้เพิ่มผนังเสริมกั้นเสียงแบบพิเศษ โดยผู้รับผิดชอบการต่อเติมไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เครือธุรกิจ 'วูฟ' ที่เริ่มจะลามไปสู่ธุรกิจก่อสร้างด้วย

               "หึ.."รีไวล์มองก่อนจะแสยะยิ้มรับคำของอีกฝ่าย...ก่อนจะค่อยๆใส่ผ้าที่คอเสื้อเขา..อย่างจงใจให้เห็นรอยจูบมากมายที่ต้นคอของเขา..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือของใคร..เล่นครางให้ได้ยินเสียงมาตลอด 2 วัน 3 คืนมาขนาดนี้แล้วนิ

               "ฉันนึกว่านายจะตายคาห้องไปแล้วซะอีก...แล้วโคลว์ล่ะ"เอลวินเองก็อดไม่ได้ที่จะแซว เขาล่ะไม่คิดเลยว่ารีไวล์จะหื่นกระหายได้ขนาดนี้..จะว่าไปที่บอกว่าสัญญาให้หยุดหนึ่งเดือนเนี้ย..ไม่แน่มันอาจจะตายคาอกจริงๆก็ได้

               "พึ่งจะได้นอน...เมื่อกี้อีกยกหนึ่งน่ะ..อย่าพึ่งขึ้นไปทำเสียงดัง"รีไวล์พูดขึ้นมาทำให้พวกเอเลนที่คิดจะขึ้นไปดูอาการโคลว์ถึงกับชะงักกึก..มิคาสะมองรีไวล์อย่างโกรธเคือง...ไอ้เตี้ยนี้..ทำพี่ชายของเธอมากไปไหมหะ!!

               "ให้ตายเถอะ..นายไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันน่ะหะรีไวล์...นายจะฆ่าโคลว์หรือไง..แผลเขาหายดีแล้วหรอ"ฮันจิอดห่วงโคลว์ไม่ได้เมื่อนึกว่าแผลที่อกของอีกฝ่ายมันน่ากลัวและสาหัสขนาดไหน

               "หึ..มันหายไปทั้งแต่ชม.แรกที่ทำกันแล้ว..และที่ถามว่าตายอดตายอยากมาจากไหน...เธอก็คิดว่า 8 ปีมันนานไหมล่ะ..แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ"รีไวล์พูดก่อนจะรับน้ำชาจากเพทราที่ทำหน้าที่แทนโคลว์ด้วยใบหน้าแดงๆเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายพูดมาทั้งหมด..

               ไม่อยากคิดสภาพโคลว์ตอนนี้เลยจริงๆ..ว่าจะนอนอยู่ในสภาพไหน..แต่ว่าคนรักสะอาดอย่างหัวหน้ารีไวล์ คงไม่ปล่อยให้โคลว์นอนเหงื่อเต็มตัวอยู่แบบนั้นแน่ๆ...จะว่าไปเสียงของห้องน้ำก็ดังขั้นมาด้วยนี้นะ..

               หรือว่าพวกเขาควรจะขอเพิ่มห้องที่จะให้เสริมที่กั้นเสียงเพิ่มอีกห้องดี...ห้องน้ำด้วย!!...

               "อือ....เอาล่ะฉันว่าเรามาควรเรื่องงานก่อนจะได้แยกย้ายไปพักกันสักทีดีกว่า"เอลวินเปิดประเด็น..บอกตามตรงว่าพวกเขาแทบจะไม่ได้นอนเลยสักนิดมา 2 วัน 3 คืนตามอีกฝ่ายไปด้วย..เพราะพวกเขาต้องการรู้ข้อมูลที่รีไวล์ได้มา..เลยรอ..และรอ..รอไปด้วยก็หน้าแดงกันไป..แต่ไม่ใช่กับเอลวิน สมิธที่ต้องทำหน้านิ่งไม่รู้สึกอะไร..ทั้งๆที่โคตรจะบ้าตายแท้ๆ...โคลว์แก..เสียงจะหวานไปแล้วโว้ย!

               พวกเขาเริ่มเข้าสู่บรรยากาศเคร่งเครียดอีกครั้ง เมื่อรีไวล์บอกว่าในที่ๆเขาไปหาโคลว์ หรือก็คือในจิตของโคลว์ตามที่แบล็กเจ้าหมาป่าแวร์วูฟนั้นบอก มันมีภาพมากมายปลิวว่อนและเยอะเต็มไปหมด..แต่เขาไม่สามารถจะเห็นภาพพวกนั้นได้..แค่จับก็ถูกบางอย่างช๊อตอย่างแรงแล้ว คงมีเพียงโคลว์เท่านั้นที่รู้...แต่รีไวล์ก็บอกต่อว่าเขาลองถามอีกฝ่ายตอนที่พักยกแล้วแต่ว่า...

               คำตอบคือไม่รู้...ร่างบางจำอะไรไม่ได้เลย...นอกจากตอนที่ถูกไททันหญิงแทงเขาในร่างหมาป่าเท่านั้น..ก่อนสติเขาจะดับไปและรู้สึกตัวหลังบทรักรอบที่สอง

               นั้นคือสิ่งที่รีไวล์บอกกับทุกคน...โดยข้ามความจริงที่ร่างบางบอกกับเขาไป...ความจริงที่ร่างบางบอกเขาถึงความหวาดกลัว..ไม่ใช่ว่าโคลว์ลืม...แต่โคลว์สับสนและหวาดกลัวมากๆ..ตอนที่ร่างบางบอก...เขาต้องกอดร่างบางแน่น เพราะตัวร่างบางสั่นไปหมด...นั้นเป็นครั้งแรก ที่เขาเห็นโคลว์กลัว...กลัวมากกว่าที่อีกฝ่ายเคยกลัวมาทั้งหมด..

                    นั้นทำให้เขาอยากให้ร่างบางลืม..และลืมให้หมดซะ.จนคิดว่าถ้าเหนื่อยคงทำให้ความกลัวนั้นน่าจะเบาบางลงไปบ้าง

                    "ถ้าเป็นแบบนั้นเราคงต้องพักเรื่องนั้นไว้ก่อน..ตอนนี้น่ะ..เรามาคุยถึงเรื่องที่ต้องส่งเอเลนไปในเมืองชั้นในว่าจะมีแผนรับมืออะไรกันต่อ..พวกเขาวางแผนกันอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนที่อาร์มินจะเข้ามาเพื่อบอกถึงข้อสันนิษฐานของตัวเอง ถึงความเป็นไปได้ว่าตัวจริงของไททันเพศหญิงจะเป็น...แอนนี่  เลออนฮาร์ท ปัจจุบันอยู่ในหน่วยงานของกองสารวัตรทหารที่เมืองสโตนเฮด วอล์ลซีน่า

                    "อะไรเป็นหลักฐาน อาร์มิน..ทำไมนายถึงคิดว่าเป็นแอนนี่ล่ะ"เป็นเอเลนที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อาร์มินพูดออกมา ถึงแอนนี่จะเงียบๆแต่ว่า...

                    "เพราะไททันหญิงตัวนั้นน่ะมีปฎิกิริยากับชื่อของเอเลนน่ะสิ 'ไอ้บ้าที่รีบไปตาย' ที่น่าจะมีแต่เพื่อนเราเท่านนั้นที่รู้ แถมยังรู้จักหน้าตาด้วย..และก็ที่สำคัญกว่านั้น..หลักฐานสำคัญที่เราส่งสัยแอนนี่น่าฆ่าไททัน 2 ตัวที่หัวหน้าฮันจิจับมาทดลองน่ะ ระหว่างการฆ่าเธอได้ใช้อุปกรณ์ เคลื่อนย้าย 3 มิติของตัวเองในการฆ่า เพราะงั้นก่อนวันที่จะเลือกสังกัดน่ะ มันต้องมีการตรวจสอบ เธอก็ได้เอาอุปกรณ์เคลื่อนย้าย 3 มิติของมาร์โก้มาแสดงแทนเพื่อไม่ให้โดนสงสัย

                    เอเลนที่ตอนแรกเหมือนจะไม่เชื่อทั้งหมดกลับต้องนิ่งเข้าไปอีกเมื่อเสียงของคนๆหนึ่งดังขึ้นมาแทรกการสนทนาของพวกเขา

                    "ไททันตัวนั้นน่ะ..รู้วิธีต่อสู้ในเชิงมวยด้วย.."เสียงที่ดูอ่อนแรงและไม่แตกหนุ่มดังมาจากประตูห้องอาหารทำให้ทุกคนหันกลับไปมอง...ใบหน้าของโคลว์ที่ซีดขาวอยู่ในชุดเสื้อนอนสีขาวกางเกงขายาวสีดำ และเสื้อคลุมกันหนาวบางๆสีดำเช่นกัน..ยืนอยู่

                      "แกลุกขึ้นมาทำไม"รีไวล์ลุกขึ้นเดินไปประคองร่างของโคลว์มานั่งข้างๆเขา..ให้ตายสิ..ทั้งๆที่พึ่งนอนไปนิดเดียวไม่ใช่หรือไง...ชอบฝืนตัวเองจริงๆ

                    "โคลว์ ไหวแล้วหรอ"เพทราถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง ยิ่งหน้าซีดๆนั้นด้วย..ก่อนจะเดินไปเอาน้ำชาและยาบำรุงที่โคลว์ทำขึ้นมาให้พวกเขาเก็บเอาไว้ออกมา เผื่อมันจะช่วยได้..

                    "ผมดีขึ้นแล้วล่ะครับ..ไม่ต้องห่วง..อีกอย่างขืนไม่ทำงาน..เดี๋ยวผู้บัญชาการเอลวินจะเบี้ยววันหยุดผมน่ะสิครับ"โคลว์พูดก่อนจะยิ้มไปที่เอลวินที่มองเขากลับมา

                    "โทษทีนะโคลว์แต่ดูเหมือนว่างานจะไม่จบ..คงต้องเลื่อน"เอลวินบอกก่อนมองร่างบางอย่างเป็นห่วงไม่ต่างเช่นเดียวกัน

                    "ผมว่างั้นล่ะครับ...เฮ้อ..คงรอทบต้นทบดอกทีเดียวเลยมั่งครับเนี้ย"โคลว์ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ

                    "เออ..เดี๋ยวฉันช่วยทบเจ้าลูกหมา...นั่งแบบนั้นไม่เมื่อยหรือเอนมาก็ได้"รีไวล์บอกก่อนจะดึงร่างบางมานั่งพิงไหล่เขาเอาไว้ มือโอบเอวร่าบางเพื่อเป็นหลักไม่ให้นั่งหงายหลัง โดยไม่สนใจใบหน้าของทุกคนที่แทบอยากจะอ้วกแตกตายเพราะความหวานที่จุกคอพวกเขาจะตายอยู่แล้ว!!

                    การประชุมต้องรีบจบอย่างรวดเร็วเพราะทุกคนพร้อมใจกันออกจากสถานการณ์น้ำตาลขึ้นตรงหน้า..พวกเขาสรุปจะใช้เอเลนเป็นเหยื่อล่อ เพราะถ้าใช้โคลว์ตอนนี้อันตรายเกินไป รวมถึงเอเลนประกาศลั่นว่าจะไม่ยอมให้พี่เขาบาดเจ็บอีก..ครั้งนี้เขาจะจัดการจับแอนนี่เอง ให้พี่ชายรออยู่ที่นี้

                    อีกทั้งเพื่อไม่ให้โคลว์เถียงรีไวล์เลยบอกเรื่องที่ต่างหูของร่างบางงี่เง่ามากพอถึงเวลาก็ใช้ไม่ได้ นั้นทำให้เอลวินสนใจและบอกให้ร่างบางเอาเวลาว่างๆระหว่างที่พวกเขาไปจัดการจับไททันหญิงนี้ ไปทำการทดลองพัฒนาต่างหูให้ดีกว่านี้และใช้ได้จริงๆเถอะ

                    แน่นอนว่าโคลว์ทำหน้าแก้มป่องไม่พอใจทันที แถมยังขยับหนีรีไวล์ที่ว่าของเขาทำออกมาแล้วห่วยแตกใช้งานจริงๆไม่ได้อีก

                   "กลับมานั่งเดี๋ยวนี้โคลว์!"รีไวล์จ้องมองเจ้าหมาที่ขยับไปยืนระหว่างกุนเธอร์กับเอิร์ธแทน แถมแค่ยืนไม่พอ ยังกอดแขนทั้งคู่ไว้อีก..

                   "ไม่ครับ..ผมจะยืนนี้ล่ะ..ใช่สิครับของผมมันห่วยครับ..ทำอะไรก็ไม่ได้..หึ.."โคลว์หันไปทางอื่นก่อนจะทำชวนพวกกุนเธอร์คุยเรื่องสิ่งที่อยากให้ใส่เพิ่มกับต่างหูหรือว่าอยากได้ลายอะไร เรียกคิ้วกระตุกจากรีไวล์ได้เป็นอย่างดี

                    "โคลว์"รีไวล์พูดเสียงเย็น..จนพวกกุนเธอร์หน้าซีดลงเรื่อยๆ...ฮือๆ..ไอ้โคลว์ แกจะงอนหัวหน้าก็ไม่ต้องมางานให้พวกเขาก็ได้!

                    "มีอะไรครับ...หวอ!!"โคลว์ร้องออกมาเมื่อรีไวล์ดึงเขาขึ้นมาพาดบ่าซะอย่างนั้น ใบหน้าของโคลว์แดงจัดเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องพาเขาไปที่ไหนแน่ๆ..

                    "ไม่นะครับรีไวล์ ผมยังเหนื่อยนะครับ!"

                    "แกอยากทำให้ฉันหึงทำไมไม่ทราบ...เฮ้ย..เอลวิน ประชุมมีแค่นี้ใช่ไหม."รีไวล์หันไปมองโคลว์ที่หยุดดิ้นแล้ว เพราะดิ้นไปมีแต่เขาที่จะเจ็บสะโพกมากกว่าเดิม

                    "อือ...อย่ารุนแรงให้โคลว์พักบ้างสิ คุณบรู๊คเขาก็มีงานจะให้โคลว์อนุมัติอยู่นะ"

                    "ไว้ที่หลังสิ เจ้านี้อยากงอนฉันเอง ต้องลงโทษใช่ไหม"รีไวล์ถามร่างบางที่อยากจะร้องไห้ตอบเขาซะจริงๆ ผมอยากนอน อยากพักครับ คุณจะหื่นไปไหนครับ!!! 

                    "หัวหน้ารีไวล์ครับ..ผมว่าให้พี่ผม"เอเลนทำท่าจะพูดแต่ว่ากลับเห็นสายตาของพี่โคลว์ที่มองมาพร้อมกับทำปากแนบริมฝีปากไม่ให้พูดก่อนจะยิ้ม...นี้พี่เขาแค่แกล้งเล่นตัวหรอ?!

                    สุดท้ายพวกเขาทั้งหมดต่างแยกย้ายกันไป โดยพวกเพทราขอย้ายไปนอนอยู่ห้องอีกฝ่ายหนึ่งของหัวหน้ารีไวล์ ด้วยความที่อยากจะได้นอนแบบสบายใจไม่มีเสียงอะไร ยกปีกตะวันออกให้หัวหน้ารีไวล์กับโคลว์ไปเลย

                   

                    หลังจากวันนั้นแผนการจับตัวไททันหญิงใน
เมืองสโตนเฮด วอล์ลซีน่า โดยที่พวกเขาจำต้องทิ้งโคลว์ไว้ที่ปราสาทเก่าพร้อมกับเพทราและออลโอ้เจ้าเก่าทำหน้าที่ดูแลตัวแสบของหัวหน้ารีไวล์ไม่ให้ก่อเรื่อง 


                    "เฮ้อ หวังว่าพวกบรู๊คคงอพยพคนออกกับจัดการเรื่องได้นะ"โคลว์พูดระหว่างกำลังต่างหูเซ็ตระบบสื่อสารที่เขาใช้เวลาพอสมควรในการเชื่อมต่อพวกมันทั้งหมดเข้าด้วยกันเพื่อใช้ในการสื่อสารต่อไป 

                    "ฉันว่าไม่มีอะไรหรอกน่า ครั้งนี้เราวางแผนกันดีที่สุดแล้วนี้นา"ออลโอ้พูดอย่างไม่อยากให้ตัวแสบของหัวหน้าเครียดเดี๋ยวงานไม่เดินอีก ทั้งๆที่จริง พวกเขาเองก็กังวลไม่แพ้กัน ใครจะรู้ว่าอาจมีการผิดแผนได้เสมอเหมือนกับตอนในป่าสนยักษ์ก็ได้


                     "เรื่องนั้นช่างเถอะ ว่าแต่ใกล้เสร็จแล้วหรอยังจ๊ะโคลว์ ไหนของฉันหรอ"เพทราเบี่ยงประเด็นออกไป ก่อนมองรูปต่างหูที่วางเรียงกันบนโต๊ะทำงานของโคลว์

                     "อันนี้ของคุณเพทราครับ ยังไงก็เป็นผู้หญิง ควรเป็นลายน่ารักๆหน่อย หวานนิดหนึ่งนะครับ"เขาชี้ต่างหูลายหน้ากระต่ายน่ารักน่าชังอยู่ ชวนให้เพทรายิ้มออกมาก่อนจะร้องกริ้ดกร้าดดีใจ ส่วนของออลโอ้เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมแบบเรียบง่ายตามที่เจ้าตัวขอมา หลังจากทั้งคู่ได้รับไป โคลว์ก็สอนวิธีการใช้ก่อนจะหยิบต่างหูรูปหัวใจสีน้ำเงินของเขาขึ้นมาใส่

                         ความจริงเขาเคยแกล้งเอาต่างหูรูปหัวใจนี้ไปให้หัวหน้ารีไวล์และบอกว่าเขาทำให้อีกฝ่าย ส่วนของเขาคืออันที่เป็นหมาป่า แน่นอนว่าปฎิกริยาของหัวหน้าตามที่คาดไว้ไม่มีผิด เพราะว่าอีกฝ่ายทำหน้าบูดบึงและบอกเขาว่าไม่เอา..เขาก็เคยแกล้งตีหน้าเศร้าเสียใจ

                         "ก็หมาป่าน่ะหมายถึงผมนี้ครับ..และหัวหน้าเป็นคนที่ผมรักเปรียบดั่งหัวใจของผม..ก็ต้องใช้อันที่เป็นหัวใจสิครับ" เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายมองอ้อนๆ..ทั้งๆที่อีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรต่อ และย้อมใส่ให้เขาแกล้งต่อไป...แต่ไม่ใช่หรอก..เพราะที่ไหนได้น่ะ..หัวหน้ากลับพูดบางอย่างที่ทำเอาเขินออกมานี้สิ

                         "หมาป่าคือแก..ก็ต้องอยู่กับฉันสิ ส่วนหัวใจก็คือฉัน..เพราะงั้นก็ต้องอยู่ที่แก..ทำไมหรือแกไม่อยากได้หัวใจฉันโคลว์"...นั้นไงครับ..คนแก่เจ้าเล่ห์ที่น่ารักของผม..แล้วแบบนี้ใครจะไปปฎิเสธได้ล่ะครับ

                          โคลว์ยิ้มก่อนจะหยิบต่างหูของรีไวล์ขึ้นมาและยิ้มมองมันอย่างมีความสุข คุณทำให้ผมรักและหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆนะครับรีไวล์...

                              "อึก.."โคลว์ยกมือขึ้นมาป้องปากเอาไว้เมื่อความรู้สึกคลื่นไส้แทรกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ พอดีกับที่เพทราเดินเข้ามารายงานผลของการใช้ต่างหูให้เขาพอดี

                              "โคลว์! เป็นอะไรน่ะ!"เสียงของเพทราดังส่งไปถึงออลโอ้ที่ยังไม่วางสายจากเพทราด้วย..ทำให้เขาวิ่งตามมาอีกคน

                              "เฮ้ย!โคลว์! เป็นอะไรฟระ"ออลโอ้รีบเข้าไปหิ้วปีกโคลว์พาไปที่ห้องนอนของหัวหน้ารีไวล์ ก่อนจะค่อยๆประคองปล่อยเขาลงบนเตียงสี่เสาอย่างช้าๆ โดยมีเพทราวิ่งไปเอากระโถนมาให้อีกฝ่ายอ้วกออกมา จนใบหน้าของโคลว์เริ่มดีขึ้น

                                  "โคลว์ไหวไหมน่ะจ๊ะ...นอนพักดีกว่าไหม..จะว่าไปวันนี้หลังจากพวกหัวหน้าออกไปเธอก็เอาแต่ทำงานนี้"เพทรายกมือขึ้นมาลูบแก้มของโคลว์เบาๆ ส่วนออลโอ้เดินไปรินน้ำเอามาส่งให้โคลว์ดื่ม

                                   "อา..งั้นผมขอพักหน่อยดีกว่าครับ..มันมึนๆหัวน่ะครับ.."โคลว์พูดก่อนจะยอมเอนตัวลงนอนโดยมีเพทราห่มผ้าให้เขาอย่างอ่อนโยน

                              "มีอะไรเรียกล่ะ..เจ้าตัวป่วนโคลว์"ออลโอ้พยายามแกล้งเลียนแบบรีไวล์พูดขึ้นมา เรียกรอยยิ้มจากโคลว์ได้เป็นอย่างดี

                              "อย่าพยายามเลยครับ..ยังไม่เหมือนหรอกครับ..คุณออลโอ้..หึหึ"เขาหัวเราะออกมาก่อนจะบอกให้ทั้งคู่ลองใช้ต่างหูไปให้ชินเวลาใช้งานจริงจะได้มีปัญหาก่อนจะความสามารถที่เขาเสริมใส่มันเข้าไป ที่มันนอกจากจะทำให้พวกเขาสื่อสารกันแล้ว และเป็นไฟฉายได้แล้ว..มันยังสามารถปล่อยคลื่นออกมาให้กลายเป็นเกราะป้องกันตัวพวกเข้าได้ เวลาเกิดเหตุฉุกเฉินแบบกระทันหัน

                              เพราะร่างกายของมนุษย์ปรกติมักมีกระแสไฟฟ้าเล็กๆแล่นผ่านตามเส้นประสาทของร่างกายอยู่แล้ว จึงเป็นเช่นเดียวกัน เวลาคนเราตื่นเต้นมากๆ ไฟฟ้าเล็กๆนั้นจะวิ่งไปทั่วร่างเพื่อบอกทุกส่วนของร่างกายว่ากำลังมีเรื่องตื่นเต้น หรืออันตราย และต่างหูนั้นจะจับกระแสไฟฟ้านั้นเอาไว้และแผ่คลื่นเสียงสะท้อนออกมากลายเป็นเกราะป้องกันชั่วคราว ที่น่าจะพอทำให้พวกเอาตัวรอดจากพวกไททันที่เข้ามาจับพวกเขาอย่างกระทันหันได้

                              เพทรามองอย่างอึ่งๆเช่นเดียวกับออลโอ้ที่ฟังถึงจะงงไปบ้าง...แต่ก็อดชื่นชมในความฉลาดของโคลว์ไม่ได้..จนเป็นเพทราที่เห็นสีหน้าซีดๆของอีกฝ่าย เลยบอกให้โคลว์นอนพักก่อน พวกเขาจะไปลองใช้ให้ชำนาญเอง..และเดี๋ยวเย็นๆจะมาปลุกเขาอีกครั้ง..มันน่าจะพอดีกับที่หัวหน้ารีไวล์กลับมาด้วย...และสั่งเขาอย่าได้ลุกขึ้นมาฝืนทำอะไรเด็ดขาด

                              โคลว์ขานรับคำของอีกฝ่ายก่อนจะนอนหลับแต่โดยดี...ในความฝันเขา...ยังคงมีม้วนความทรงจำมากมายกระจัดกระจายอยู่ และนั้นล่ะ..เป็นสาเหตุที่ทำให้เขา..ไม่ได้พักผ่อนอย่างแท้จริงสักที

                              โคลว์ค่อยๆเรียบเรียงความทรงจำทั้งหมดและจัดมันไปตามหมวดต่างๆ เขาพอรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว..แต่ว่ามันยังไม่สมบูรณ์ ยังคงขาดไป..หลายอย่าง..ปริศนาพวกนั้นยังตีไม่ออก..มันน่าหงุดหงิดชะมัด..

                              โคลว์กัดฟันแม้แต่ในความฝัน...ภาพของร่างที่ใส่สร้อยคอหมาป่านั้น..ทำให้เขาหงุดหงิด..ทั้งๆที่อยากรู้ แต่ภาพความทรงจำนั้นไม่มีตอนต่อไป..ราวกับมันเป็นปริศนาที่ถูกเปิดแง้มเอาไว้...ยิ่งเมื่อเขาพยายามนึก..ว่าสร้อยคอที่ท่านอาจารย์ให้เขาไว้..เขาดันไปทำหายไว้ที่ไหน..แต่ก็นึกไม่ออก..หรือว่าตอนจับทดลองเขาจะถูกเอาออกไป?

                              "นอนไม่ได้จริงๆด้วยแหะ"โคลว์พูดก่อนจะลืมตาขึ้นมาในโลกความเป็นจริง...ยามไม่มีรีไวล์อยู่ข้างๆ..จิตใจของเขาไม่สงบเลย..

                              น่าหงุดหงิด...กลับมาเร็วๆทีเถอะ..รีไวล์...ได้โปรด..

                              โคลว์พูดก่อนจะขยับไปด้านที่มักมีร่างแกร่งนั้นนอนหลับอยู่ข้างๆ...เตียงที่ควรจะอบอุ่นตอนนี้กลับเย็นเฉียบ โคลว์มองก่อนจะขยับจับผ้าห่มตัวเองแน่น...ไม่ไหว..เขานอนไม่ได้..ไม่..

                               ร่างบางคิดสักครู่ก่อนจะรวบรวมแรงของตัวเองลึกขึ้นเดินไปที่ห้องทำงานของเขาเหมือนเดิมก่อนจะเริ่มจมกับกองเอกสารที่ทางวูฟส่งมา และของกองงานทีมสำรวจ..เขาหวังจะใช้มันทดแทนช่วงเวลาของเมทที่หายไปทำงาน...แต่ว่า....มันเสร็จเร็วเกินไป..

                              โคลว์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดเต็มที...สถานะการณ์มันร้ายแรงแค่ไหนกันนะ..ถึงได้กลับมาช้านัก...

                              เขาคิดแต่ทำอะไรไม่ได้มากกว่าการคิด จึงได้ลงไปทานข้าวกับพวกออลโอ้ข้างล่างจนอิ่มดี และยังคงเป็นเขาที่ได้รับการใส่จากทั้งเพทราและออลโอ้โดยการที่พวกเขาเอายามาให้เขากินก่อนจะสั่งให้เขากลับขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อน...
    
                         ยาน่ะเขายอมกิน...แต่ว่า...อาบน้ำ..เขาอยากอาบกับรีไวล์มากกว่านี้นา...

                         และเพราะคิดแบบนั้น ด้วยความเอาแต่ใจของเขา..เขาจึงเปลี่ยนเอาเวลาระหว่างรออีกฝ่าย ไปทำการทดลองอยู่ในห้องทำงานของเขาดีกว่า...จนเวลาล่วงเลยผ่านไปถึง เกือบเที่ยงคืน

                        
                         เสียงของรถม้าดังมาจากหน้าปราสาท ทำให้เพทราและออลโอ้ที่รออยู่ทั้งวันรีบวิ่งเข้ามาในทันที พวกเขาทั้งหมดได้รับข่าวดีและร้าย เมื่อข่าวดีคือพวกเขาสามารถกับแอนนี่ ไททันเพศหญิงได้แล้ว....แต่ข่าวร้ายคือ อีกฝ่ายดันหลอมรวมกับผนึกแข็งจนทำให้พวกเขาไม่สามารถรีดเอาข้อมูลเอาอะไรกับเธอได้เลยแม้แต่คำเดียว


                         "แล้วโคลว์ล่ะ..เป็นไงบ้าง"เป็นรีไวล์ที่อดไม่ได้ที่จะถามออกมาเป็นประโยคแรกที่เขามาถึงที่นี้

                         "ตอนนี้พวกผมให้เขานอนพักแล้วครับ...เพราะหลังจากทำต่างหูเสร็จ จู่ๆเขาก็อาเจียนออกมา..หัวหน้าครับ"ออลโอ้หันไปมองตามร่างแกร่งที่แทบจะวิ่งไปหาร่างบางด้วยความร้อนใจ...ทำไมอยู่ๆโคลว์ถึงร่างกายอ่อนแอลงไปมาก...ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เป็นขนาดนี้กัน...หรือเพราะเขาหนักมือเกินไป..

                         ไม่รู้เพราะใจของเขาพุ่งไปหาร่างบางแล้ว...หรือเพราะร่างกายของเขาที่ก้าวช้าไป..ไม่ทันใจ...แต่ว่า...


                         บึ่ม!!!

                         เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แม้แต่ตัวปราสาทเองยังสะเทือน..สร้างความตกใจให้กับคนที่กำลังวิ่งเข้าไปในปราสาทเป็นอย่างมาก..สิ่งเมื่อควันของระเบิดนั้นจางหายไป..มันทำให้เขาเห็นว่าจุดของระเบิดนั้นมาจากห้องของใคร...

                         "โคลว์!!!"เสียงของรีไวล์ตะโกนลั่นก่อนเขาจะรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องนั้นในทันที...แรงระเบิดนั้น..โคลว์! นายอย่าเป็นอะไรนะ เจ้าบ้า!...

                         ดวงตาสีนิลกวาดไปมองรอบๆอย่างพาพยายามหาร่างบางในซากความเสียหายที่เกิดขึ้น...กระดาษปลิววอนไปทั่ว ข้าวของภายในห้องแตกละเอียดกระจัดกระจายไปทั่วจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

                         หัวใจของรีไวล์กระตุกวูบเมื่อคิดว่าร่างบางต้องบาดเจ็บมากขนาดไหนจากแรงระเบิดที่เกิดขึ้น เสียงเรียกชื่อโคลว์ตะโกนลั่นห้องที่กลายเป็นเศษซาก ด้วยเสียงที่เจ็บปวด ก่อนเสียงเล็กบางอย่างจะเรียกความสนใจ

                         ไวเท่าความคิด..ร่างของรีไวล์รีบพุ่งไปที่ต้นเสียงนั้นทันทีก่อนที่เขาจะชะงักข้างอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นร่างที่อยู่ข้างใต้กองตู้ไม้นั้น...

                         นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!!

TBC

          กลิ้งๆมาสวัสดีท่านผู้อ่านค่ะ วันนี้มีแรงเยอะเลยรีบมาเขียนค่ะ เริ่มกังวลกับตัวเองอีกครั้ง กำลังคิดว่าตัวเองฝีมือตกลงหรือเปล่าน่ะค่ะ อ๊าก กังวลจัง ช่วงนี้งานมา เลยอาจมีสำนวนที่แปลกๆงง เหมือนขาดช่วง ยังไงท่านผู้อ่านแนะนำบอกผู้เขียนได้เสมอนะค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่เขียนรับฟังเสมอๆค่ะ ผู้เขียนเป็นพวกคิดมากขี้กังวลค่ะ กลัวเขียนไม่สนุกแบบสุดๆเลยค่ะ อ๊ากกกกก ฮือๆจะพยายามทำให้ดีขึ้นนะค่ะ

          ส่วนที่ท่านผู้อ่านที่น่ารักบอกเรื่อง NC ผู้เขียนกำลังย้ายเรื่องไปเปิดที่ของเว็บธัญวลัยค่ะ เอาจริงๆกว่าจะลงเปิดเรื่องได้ไม่รู้คอมผู้เขียนเป็นอะไร เปิดไม่ได้สักที ต้องมาใช้คอมเทพของท่านพ่อผู้เขียนเปิดได้ซะงั้น! เจริญแท้...ตอนนี้จะทยอยย้ายไปค่ะ จนครบทุกตอนแล้วจะลบNC ออก ไม่ต้องห่วงนะค่ะ ^^ ขอบคุณมากนะค่ะสำหรับความหวังดี มากอดทีมามะ อิอิ /ขอบคุณทุกท่านที่รักและเป็นกำลังใจ มาสนุกด้วยกันนะค่ะ

               ทุกท่านเป็นความสุขของผู้เขียนมากๆค่ะ มีบางครั้งที่เหนื่อยบ้างแต่พอคิดว่าท่านผู้อ่านกำลังรอกันอยู่ก็ฮึดขึ้นมีแรงอีกครั้ง..ขอบคุณมากๆนะค่ะ และผู้เขียนจะพยายามให้ดียิ่งขึ้นค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #553 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:11
    ท้องงงง ท้องๆๆๆๆๆ ท้องเถอะะะะะะะะ
    #553
    0
  2. #265 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 06:50
    ค้างงงง มาต่อเร็วน้าาาา
    #265
    0
  3. #263 คนดี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:13
    อ อะ อา..การ...คน..ท้อง!!!!!!!!... กรี้ดดดดดดดดดดดด//อา~เพียงเท่านี้ข้าก็สามารถเขียนพินัยกรรมได้อย่างสบายใจ

    (ขอให้ใช่ทีเถอะเจ้าค่ะแล้วลูกช้างจะอ่านฟิค999เรื่องเพื่อแก้บนเลยเจ้าค่ะ*()*)



    ปล.ตัดได้ค้างมากไรต์....;-;
    #263
    1
    • #263-1 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 21)
      1 กันยายน 2562 / 12:56
      ลงทุนมากงับบ
      #263-1
  4. #262 คนดี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:02
    อาการท้อง.....*-*
    #262
    0
  5. #261 marsmahik (@marsmahik) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:01
    ท้องป่ะ
    #261
    0
  6. #260 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    ค้างงงงงงงงง >[]<
    #260
    0
  7. #259 ืnebbbb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    งื้อออออออ สนุกมากกกกก ค้างงงงงง มาต่อเร็วน้าาาาา
    #259
    0
  8. #258 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:43
    เป็นอะไรอีก กลายเป็นอะไรอีก?!!!
    #258
    0
  9. #257 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:57
    เกิดไรขึ้น ค้างอีกแล้ว ไรต์เค้ารออยู่น้า
    #257
    0
  10. #256 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:35
    สนุกมากๆเลยค่ะ
    ส่วนคู่นี้หวานจนมดจะกัดเลยอ่ะ
    ปล.โครว์เป็นไรมั้ยน้า~
    #256
    0
  11. #255 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:31
    สนุกค๊าาาา
    รอตอนต่อไปอยู่น๊า
    ไม่ต้องรีบอย่าหักโหมน๊าพักให้หายเหนื่อยก่อนก็ได้ค๊าเป็นห่วง
    #255
    0