[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 22 : หมาป่าที่รัก 21 : คุกนะครับ..หัวหน้ารีไวล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    10 พ.ย. 59


                    "อา..ถ้าให้ฉันเดา..อือจากหลักฐานที่พวกเราพอเก็บได้..ดูเหมือนว่าโคลว์กำลังวิจัยการรักษาของยีนฟินิกซ์น่ะนะ...แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงเกิดระเบิดขนาดนี้นิสิ"ฮันจิพูดขึ้นมาหลังจากพวกเขาทั้งหมดเก็บหลักฐานในห้องที่ระเบิดและเอกสารที่ปลิวไปทั่วมารวมๆกัน..

                   โดยพวกเขายังหาข้อสรุปของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้อย่างแน่ชัดนัก...และนั้นมันยิ่งทำให้ใครบางคนหงุดหงิดเข้าไปอีก..

                    "แล้วมันยังไงไม่ทราบ!...ทำไมอยู่ๆเจ้านั้นถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้กันล่ะหะ!...อะไรโคลว์"รีไวล์พูดโวยวายก่อนจะหันไปพูดกับร่างเล็กในอ้อมแขนที่ร้องออแอ้น่ารัก

                    "วาย...ลี..วา"เสียงเรียกชื่อร่างแกร่งไม่ชัดดังมาจากร่างเล็กป้อมๆ มือเล็กจับขย้ำๆเสื้อที่อีกฝ่ายอยู่ก่อนจะซบอกอีกฝ่ายด้วยท่าทางน่ารักน่าหลงจนทำให้คนรอบๆถึงกับใจละลาย

                    "รีไวล์..ไม่ใช่ลีวาย...โคลว์"รีไวล์พูดย้ำอีกครั้ง ให้อีกฝ่ายลองพูดใ41หม่ แต่ผลก็เหมือนเดิม...จนรีไวล์อยากจะมือขึ้นมากุมขมับ

                    "ลีวา..ลีวา!"โคลว์ร่างเด็ก 2 ขวบตะโกนพูดมาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาสีนิลขยับหันไปมองร่างเล็กในอ้อมแขนอีกครั้งพร้อมกับถอนหายใจคิดถึงเรื่องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

                    หลังจากเสียงระเบิดดังขึ้น เขาก็วิ่งขึ้นไปทีห้องของร่างบางที่รักด้วยใจที่ร้อนยิ่งกว่าไฟเผานั้น เขาตะโกนเรียกหาร่างบางท่ามกลางกองซากระเบิด แต่ไม่มีเสียงของร่างบางตอบเขากลับมา..จะมีก็แต่เสียงเด็กร้อง...ใช่..เสียงของ..เด็กทารกซะด้วย!!

                    ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองเพียงแค่หูแววไป แต่ที่ไหนได้..พอหลังจากเขาตามเสียงนั้นไปและจับโยนซากตู้ออก เขาก็พบร่างของเด็กน้อยอายุราวๆ 2 ขวบนอนแผดเสียงร้องออกมา..ด้วยความตกใจ โดยที่ตัวของเด็กคนนั้นมีเสื้อของโคลว์ใส่อยู่ถึงจะใหญ่ไปสำหรับเด็กน้อย..แต่เขารู้ในทันทีว่าใช่...มันเป็นชุดของโคลว์ไม่ผิดแน่

                   ในระหว่างความสับสนนั้นเขาตกตะลึงจนกระทั้งมองสบเข้ากับสีตาที่เขาหลงรัก....ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทอง...ดวงตาของโคลว์!

                    แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึง...ตัวเขาไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างเล็กๆนั้นมากอดปลอบให้หายตกใจ และจูบเบาๆที่หน้าผากเพื่อปลอบใจอีกฝ่าย...และไม่น่าเชื่อว่าเด็กนั้นจะหยุดร้องไห้เปลี่ยนมาส่งยิ้มหวานๆให้กับเขา...ราวกับรู้ว่าเขาเป็นใคร..
             

                     "ฮ่าๆๆๆ รีไวล์กลายเป็นลีวาไปแล้ว..ชื่อน่ารักเยอะเลยนะ แอ๊ก! อะไรเล่า..อั่ก!"ฮันจิร้องออกมาเมื่อถูกรีไวล์เตะเข้ากระแทกข้างกำแพง โดยคนเตะยังอุ้มโคลว์ผู้น่ารักไว้ไม่ห่าง

                    "น่ารักบ้านป้าแกสิ...ยัยวิปริตสี่ตา!"รีไวล์พูดพร้อกับกระทืบยัยสี่ตาซ้ำ โดยมีโคลว์มองหัวเราะคิกคักเหมือนสนุกที่เห็นพวกเขาเล่นกัน(?)
    
                    "เออ..หัวหน้าครับ...หยุดก่อนเถอะครับ"

                    "หัวหน้าค่ะเดี๋ยวหัวหน้าฮันจิตายก่อนจะช่วยหาทางแก้ให้โคลว์นะค่ะ!"พวกเพทรารีบเข้ามาช่วยพูดก่อนฮันจิที่หัวเราะไม่เลิกทั้งๆที่โดนอีกฝ่ายกระทืบอยู่จะตายจริงๆ

                    "ลีวา..เยงๆ"โคลว์บอกก่อนจะเอามือเล็กๆน่ารักตบเขาที่แก้มของรีไวล์เบาๆ..และยิ้มหวานน่ารักทันทีที่อีกฝ่ายหันมามอง ทำเอาหัวใจของรีไวล์เหมือนถูกศรปักแทบในทันที....ทำไมเจ้าโคลว์ตอนเด็กมันถึงน่ารักแบบนี้ฟระ!!

                    "อา...เอาเป็นว่าฉันจะพยายามศึกษาวิธีหาทางพาโคลว์กลับมาเหมือนเดิมแล้วกัน..อา..งานช้างนะเนี้ย"ฮันจิขยับลุกขึ้นมาราวกับเป็นผีซอบบี้ก่อนจะมองเอกสารด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมา เพราะแต่ละอย่างที่เขียนบนกระดาษพวกนี้มันดูเข้าใจยากไปหมด ทั้งตัวเลข สัญลักษณ์แปลกๆ หรือตัวอักษรบางตัว..ซึ่งน่าจะเป็นภาษาเขียนของคนเมื่อ 100 ปีก่อน..ทำให้ยากเข้าไปอีก

                    "ชิ..แล้วจะนานไหม"รีไวล์พูดก่อนจะส่งยกนิ้วเล่นกับโคลว์ผู้น่ารักที่ขยับมองนิ้วเขาก่อนจะพยายามคว้าจับมาเล่น ท่าทางไร้เดียงสาน่ารักน่ากอดแบบนี้...ทำเอาหลงเลยแหะ...แต่ว่า...น่า.....ด้วยเหมือนกัน..

                    "รีไวล์..นั้นเด็กนะ..คุกนะ"ฮันจิพูดขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่าย

                    "แต่นี้มันโคลว์ของฉัน"

                    "แต่เขาพึ่งจะ 2 ขวบ"

                    "ก่อนหน้านี้มัน 20 กว่าแล้ว.."

                    "ไม่ได้นะครับ!!"เสียงของเอเลนดังแทรกขึ้นมาก่อนจะพุ่งไปคว้าเอาร่างของโคลว์น้อยมาอุ้มไว้แทนโดยมีมิคาสะยืนปกป้อง ส่วนอาร์มินที่ตามหลังมาทำหน้าปลงตกกับเพื่อนทั้งสอง

                    "ไม่ได้บ้าอะไรของแกไอ้เด็กเหลือขอ.."รีไวล์มองอย่างไม่พอใจที่ไอ้เด็กนี้บังอาจเอาโคลว์ไปจากอ้อมแขนของเขาตอนเผลอ

                    "ยังไงก็ไม่ได้นะครับ..พี่ชายของผมเป็นเด็กนะครับ"เอเลนมองไปที่หัวหน้ารีไวล์ที่มีสีหน้าไม่พอใจ แถมมองเขาด้วยสายตาเหมือนจะฆ่าอีก เล่นเอาตัวเขาแอบสั่นเหมือนกันนะเนี้ย ต่างจากพี่ชายในอ้อมแขนที่มองหน้าเขาตาแป๋วก่อนจะยิ้มให้

                    "ชิ!...แกเห็นฉันเป็นพวกบ้าขนาดเด็ก 2 ขวบยังปล้ำหรือไง.."รีไวล์พูดอย่างอารมณ์บูดสุดๆก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนรอบๆตัวเขาที่เหมือนจะเงียบเป็นคำตอบอย่างพร้อมเพรียง

                    "อะไร..นี้พวกแก!...ฉันไม่"ไอ้พวกบ้านี้!

                    "เดี๋ยวๆใจเย็น...ก็แบบ...นิดหน่อยน่ะ..ก็แหม..นายมันทำกันครั้งล่ะตั้งหลายวันนี้ ใครมันจะไปรู้กันเล่า...."ฮันจิรีบพูดเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าหักนิ้วมือตัวเองเตรียมลงมือใส่พวกเธอแน่

                    "แล้วมันทำไมไม่ทราบนั้นมันคนรักของฉัน..ฉันจะทำอะไรมันก็ได้!"

                    "แต่พี่ผมตอนนี้เป็นเด็กนะครับ! คุกนะครับหัวหน้ารีไวล์!"เอเลนเถียง ถ้าเป็นปรกติเขาก็ไม่ยุ่งหรอก แต่เด็กนี้..ไม่ได้นะครับ! ผมจะปกป้องความบริสุทธิ์ของพี่เขาให้มากที่สุด! น้องขอสาบานครับพี่โคลว์!!
    
                    "ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงล่ะ"

                    "หน้าตาแกมันหื่น"มิคาสะพูดก่อนจะส่งสายตาสายฟ้าดังเปรี้ยงๆใส่รีไวล์แบบไม่ยอม แต่มีหรือรีไวล์จะสน เขาต้องการคนรักของเขาคืนจากเจ้าพวกปัญญาอ่อนพวกนี้!

                      ความคิดที่อยากได้ร่างบางกลับมาหา ทำให้โคลว์ที่อยู่ในอ้อมแขนของเอเลนขยับกางปีกสีดำออกมาถึงจะเล็กกว่าทุกทีแต่ว่ามันก็เหมาะกับขนาดตัวของร่างเล็ก

                    ไม่สิ! นั้นไม่ใช่ประเด็น...ประเด็นคืออีกฝ่ายยังใช่พลังได้ทั้งๆที่เป็นเด็กงั้นหรอ!! นี้มันงานเข้าพวกเขาอีกงานแล้วไหม!

                    พับๆๆๆ

                    "ลี..วา..ลีวา..อุ้ง..อุ้ง"โคลว์บินไปอยู่ตรงหน้ารีไวล์ก่อนจะยกชูแขนสองข้างบอกให้อีกฝ่ายอุ้มท่าทางน่ารักจนรีไวล์ไม่รอช้าที่จะดึงร่างเล็กมากอดทันที

                    "อุ้มๆ...โคลว์"รีไวล์ยิ้มออกมาเมื่อได้ร่างบางกลับมา บรรยากาศสีชมพูเหมือนปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง จนคนก่อนหน้านี้ที่พยายามปกป้องอธิปไตยของโคลว์รู้สึกปวดสมองขึ้นมาทันที

                 "ขนาดเป็นเด็ก เจ้าโคลว์ยังติดหัวหน้าเหมือนเดิมจริงๆ"เอิร์ธมองก่อนจะเหงื่อตกกับท่าทางอ้อนเป็นลูกแมวของโคลว์ร่างเด็กนั้นทำกับหัวหน้าของพวกเขา...

                    แหม...ไม่ให้รักไม่ให้หลง...ก็บ้าแล้ว

                    "เอาล่ะ...หยุดเรื่องของโคลว์ก่อน...ตอนนี้เรามาคุยกันเรื่องไททันในกำแพงก่อนดีกว่า...รีไวล์ขอโทษนะ..แต่เรื่องโคลว์น่ะฉันจะพยายามศึกษาให้มาที่สุดและทำให้เขากลับมาเหมือนเดิม..เพราะยังไงเราก็ต้องให้โคลว์ร่วมมือด้วยจริงๆ.."ฮันจิพูดสีหน้าเครียดทำให้รีไวล์อดไม่ได้ที่จะมองโคลว์และคิดตามหลักความเป็นจริงก่อนพยักหน้ารับ

                    ใช่..พวกเขามีหลายอย่างต้องทำอย่างแรกคงเป็นการรีดข้อมูลจากเจ้าบาทหลวงนิคนั้นก่อน  เรื่องที่ภายในกำแพงมีไททันอยู่นั้นน่ะ....มันหมายความว่ายังไง..จะเป็นไปได้ไหมว่า...การทดลองพวกนั้นที่โคลว์เคยเจอจะเป็นต้นแบบของพวกนั้น...อา..

                    "มันดูจะซับซ้อนไปหมดจริงๆ"ฮันจิพูดออกมาความรู้สึกเหนื่อยเข้าครอบงำเธอชั่วขณะหนึ่ง..ยิ่งเมื่อคิดว่าคนที่น่าจะช่วยพวกเธอได้มากที่สุดอย่าง โคลว์กลับกลายเป็นเด็กอายุ 2 ขวบแบบนี้ และแถมเป็นเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น..ไม่น่าจะช่วยอะไรพวกเธอได้เลย

                    บรรยากาศที่ผ่อนคลายเมื่อครู่ดูเหมือนจะเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง..หากว่าไททันอยู่ในกำแพงขึ้นมาจริงๆพวกเขาไม่อยากจะคิดเลย...ว่าถ้าพวกนั้นเคลื่อนไหวกินพวกเขา มนุษยชาติจะเจอศึกที่หนักขนาดไหน
              
                    แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรอีกเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของแจน กิลชูไตน์ สมาชิกใหม่ของหน่วยรีไวล์ที่พวกเขาพึ่งรับเข้ามา เพราะใช้อีกฝ่ายในการช่วยปลอมเป็นเอเลน ที่วิ่งเข้ามาด้วยสายตาตกใจสุดขีด ก่อนรายงาน..เรื่องที่วอลล์โรสแตก!ถึงจะไม่มีการยืนยันว่าแตกตรงไหน แต่หน่วยของมิเกะได้ส่งม้าเร็วมาว่า มีการพบไททันในบริเวณวอลล์โรสจริงๆ มันเป็นไปได้ยังไง!

                    "ไม่เคยมีข่าวเรื่องวอลล์โรสมีรอยรั่วนี้นา.."กุนเธอร์พูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

                     "เรื่องนั้นช่างก่อน พวกเราต้องรีบออกเดินทางไปตรวจสอบ.เอาล่ะไปเตรียมตัวออกเดินทางด่วนเดี๋ยวนี้เลย...รีไวล์"ฮันจิหันไปมองอีกฝ่าย พวกเขาคงไม่สามารถเอาโคลว์ในสภาพนี้ไปได้หรอก..คงต้องส่งตัวโคลว์ไปให้กับพวกคุณบรู๊คดูแลแทนก่อน..

                         ราวกับโคลว์รู้ความคิดของพวกเขา มือของร่างเล็กจับที่เสื้อของรีไวล์แน่นขึ้นพร้อมกับซบหน้ากับอกของอีกฝ่ายส่ายหัวไปมาเหมือนไม่ยอม..

                         "โคลว์อย่าดื้อสิ.."รีไวล์มองร่างเล็กที่ไม่ยอมไปไหน..ทำไมมันดื้อแบบนี้นะ

                         "พี่โคลว์ค่ะ"

                         "พี่โคลว์ครับ"มิคาสะกับอาร์มินช่วยกันพูดหวังให้โคลว์เลิกเกาะหัวหน้ารีไวล์และไปอยู่ที่ปลอดภัยก่อน แต่เหมือนเด็กน้อยจะไม่ต้องการทำแบบนั้น ยิ่งดื้อเกาะเสื้อรีไวล์มากกว่าเดิม ไม่ว่าใครมาพูดล่อหรือดึงร่างบางออกจากรีไวล์ก็ไม่ยอม ต่อให้เป็นรีไวล์เองร่างเล็กๆนี้ก็ยังดื้อไม่ไป จนถึงที่สุดเหมือนร่างเล็กจะไม่ทนให้ใครต่อใครมาแยกเขากับรีไวล์อีกแล้ว!!..

                         "ม่ายปาย..ยุ..ยุฮับ..ลีวา!!!..แง!! ม่ายปาย!!!!"เสียงร้องจ้าของโคลว์ดังขึ้นปีกสีดำที่อยู่อย่างสงบเริ่มกางอีกครั้งพร้อมกับประกายสีน้ำเงินที่ออกมาเหมือนกับตอนนั้นตอนที่โคลว์กำลังจะใช้พลังเพลิง..แย่ล่ะแบบนี้น่ะ!

                        "เฮ้ย! เดี๋ยวโคลว์!"

                         "แงๆๆๆ..ลีวา..ม่ายปาย!!"ขนปีกเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินฟ้าก่อนจะขยับเตรียมพุ่งใส่เป้าหมายที่ร่างเล็กนั้นต้องการจัดการคนที่คิดจะแยกเขาจากรีไวล์ ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัวขนนกสีน้ำเงินก็พุ่งออกไปก่อนที่จะถึงตัวทุกคน ต่างหูที่ใส่อยู่ก็เปร่งแสงออกมาในชั่วพริบตา

                         บึม!!

                         เสียงระเบิดดังสนั่น ปราสาทอีกครั้งทุกคนกระเด็นไปกระแทกกำแพงกันหมด หากแต่ไม่ได้บาดเจ็บมากนักเพราะได้ต่างหูที่โคลว์ทำทิ้งไว้ และดีที่พวกเพทราแจกให้พวกเขาตามที่โคลว์บอกเอาล่วงหน้าครบทุกคน ไม่อย่างนั้นเจอระเบิดแบบนี้คงได้มาสาหัสกันบ้างล่ะ!

                         "แค่กๆ...เป็นอะไรกันไหม"เสียงฮันจิดังขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆ ดูจากสภาพแล้วยังปลอดภัยดี แต่ถูกแรงระเบิดไปชนติดกำแพงกันเท่านั้นเอง

                         "ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ"ทุกคนทำเสียงตอบกลับมาก่อนจะปัดฝุ่นและค่อยๆลุกกันขึ้นมามองรีไวล์ที่กอดปลอบร่างเล็กที่ซบไหล่เขาร้องไห้ตัวโยน

                         "ฮือๆ...ม่ายปาย..ม่าย..ฮึก..ๆ..ลีวา..ลีวา..ฮือๆๆๆ"เด็กน้อยกำเสื้อรีไวล์แน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนเขาจะเป็นคนเดียวที่ไม่โดนระเบิดและยังกอดร่างบางอยู่กลางวงความเสียหาย ปีกสีดำของเด็กน้อยยังคงสยายอยู่แต่ละอองสีน้ำเงินหายไปแล้วหลังจากใช้พลังออกไป

                         "ไม่ร้องพอแล้ว...แกจะฆ่าพวกเขาหรือไงเจ้าบ้า..พอแล้วน่า"รีไวล์ไม่รู้จะโกรธหรือสมน้ำหน้าพวกนี้ดีนะ..ให้ตายเถอะ..แบบนี้ต้องทำความสะอาดปราสาทหนักเลยใช่ไหมเนี้ย...ซ่อมอีกต่างหาก..น่าปวดหัวจริงๆ

                         "ฮึกๆ..ลีวา..ลี"โคลว์ค่อยๆกลั้นเสียงสะอื้นร้องไห้จ้องมองรีไวล์ตาแป๋วจนคนอุ้มอยู่ต้องกระชับกอดมากขึ้นอย่างอดไม่ได้...โดยมีพวกเอเลนมองเหงื่อตก....

                         "เฮ้อ..แบบนี้คงต้องเอาไปด้วยจริงๆ..."ฮันจิพูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยใจ ขืนพวกเขาจะแยกทั้งคู่อีก..มีหวังโคลว์เด็กได้ทำอะไรอีกก็ไม่รู้

                         "แต่ว่าที่นั้นอันตรายนะค่ะ"เสียงของเพทราและมิคาสะดังแทบจะพร้อมกันด้วยความเป็นห่วงโคลว์

                         "เดี๋ยวฉันจะดูแลเจ้านี้เอง..เอาหลบไว้ใต้ผ้าคลุมคงไม่เป็นไร..อีกอย่าง..เพทรา..ไปเอาต่างหูของโคลว์มาสิ"รีไวล์พูดเมื่อนึกได้ว่าทั้งเขาและเจ้าเด็กนี้ยังไม่ได้ใส่ต่างหูที่ซ่อมเสร็จเลย อย่างน้อยดูจากพวกนี้โดนไป..ใส่ไว้คงป้องกันอะไรได้บ้างล่ะ

                    "อะ..ค่ะ!"เพทรารีบไปเอามาให้รีไวล์ ก่อนจะมองร่างแกร่งใส่ต่างหูให้กับโคลว์ที่หายร้องไห้ไปแล้ว แต่ยังมีแววตาระแวงมาที่พวกเขาเหมือนเด็กเล็กที่กลัวถูกแยกกับผู้ปกครองไม่มีผิด

                         พี่ครับ...เห็นแบบนี้พวกผมก็อดน้อยใจไม่ได้นะครับ..ฮือๆ เป็นห่วงพี่นะครับถึงได้ทำน่ะ พวกเอเลนอยากจะร้องครวญออกมาอย่างน้อยใจแต่ทำไม่ได้ เพราะพี่เขาตอนนี้เด็กสุดๆ..เอาแต่ใจ..ขนาดหนัก

                         "เอาล่ะ..พวกเรารีบไปกันเถอะ..ปล่อยไว้นานกว่านี้..อาจจะเกิดเรื่องยุ่ง "ฮันจิพูดขึ้นมาก่อนทุกคนจะรีบออกเดินทาง โดยเรื่องปีกของโคลว์กลับไม่มีปัญหา เมื่อรีไวล์ลองพูดให้อีกฝ่ายเอาปีกเก็บเขาจะได้ไม่หนัก และโคลว์ร่างเด็กมองรีไวล์อยู่แปบหนึ่งก่อนจะพยักหน้าน้อยๆก่อนปีกสีดำนั้นจะขยับหายเข้าไปในหลังเหมือนไม่เคยมีมาก่อน แล้วโคลว์ร่างเด็กถึงหันมายิ้มกว้างขอคำชมจากหัวหน้ารีไวล์ ที่ยิ้มลูบหัวอีกฝ่าย พร้อมพูดว่า 'เด็กดี..เด็กดีน่ารัก..' นั้นล่ะ..แค่หัวหน้ารีไวล์พูดแค่นั้นโคลว์ก็หัวเราะคิกคักเป็นการใหญ่จนพวกเขาอยากเอามือตบหน้าผากกันคนล่ะที สองที

                         ไอ้โคลว์!....กับพวกเขาล่ะอย่างกับหมาดื้อ...แต่กลับหัวหน้านะ...เชื่องสุดๆ แกจะลำเอียงไปไหนไอ้โคลว์!!!

                         พวกเขามุ่งหน้าไปที่วอลล์โรสในทันทีแผนใหม่ที่อาร์มินและฮันจิเสนอขึ้นมาในระหว่างเดินทางคือ ให้เอเลนใช้ความสามารถที่เหมือนกับแอนนี่ผนึกรูของวอล์โรสซะ แต่ใบหน้าของเอเลนเองก็เหมือนยังลังเลว่าตัวเองจะสามารถทำได้หรือเปล่า พอคิดแบบนั้น เอเลนก็อดจะมองพี่ชายของเขาที่นั่งอยู่บนตักของหัวหน้ารีไวล์ไม่ได้...

                         เสียงหัวเราะดีใจยามที่ม้าควบผ่านสองข้างทาง มันทำให้บรรยากาศผ่อนคลายอยู่หรอก...แต่ก็แค่เล็กน้อยเมื่อพวกเขาคิดถึงความเสียหายที่กำลังรอพวกเขาอยู่ และไม่นานพวกเขาก็มาถึง

                         พวกเขาไม่มีเวลาให้เสียแล้ว ยิ่งเมื่อหลังจากบาทหลวงลัทธิกำแพงงี่เง่านั้นเห็นว่าความทุกข์ของชาวบ้านที่ต้องสูญเสียบ้านของตัวเองและเข้าไปในกำแพงซีน่าเป็นยังไง เจ้าหมอนั้นก็บอกได้เพียงแค่ใบให้เขาไปหาคนที่คุมกฎตัวจริง..ที่ตอนนี้อยู่ในกองสำรวจ..หากมีเธอคนนั้น เขาถึงจะยอมบอกความจริงเรื่องของกำแพงให้ และชื่อของคนๆนั้นก็ทำให้พวกเอเลนตกใจ เพราะนั้นเป็นชื่อของคนที่เป็นดั่งนางฟ้าของพวกเขา ทหารรุ่นที่ 104 !!

                         คริสต้า  เลนส์ !!!

TBC

                         
                    กลิ้งๆกระดืบๆมาแอบอัพระหว่างทำงาน..ตอนนี้พักเที่ยงแล้ว กดอัพลงเลยค่ะ!! /เมื่อคืนได้พักมานิดหนึ่งแล้ว ต้องกลับไปย้อนดูเรื่องไททันก่อนจะเหงื่อตก..อือ..เราจะข้ามบางช่วงบางตอนมันดีไหมเนี้ย แทรกยากจริงๆ! อ๊าก! กลิ้งๆทับกองงาน/ แต่ยังไงก็จะทำให้ได้มากที่สุดค่ะ

                    ดีใจมากนะค่ะที่ทุกคนอ่านกันอย่างมีความสุขและสนุกแบบนี้ดี..ฮือๆ น้ำตาไหลจริงๆหายเหนื่อยเลยค่ะอ๊าก! พลังหัวหน้าจงมา 5555+ ตอนนี้หัวหน้าเราต้องเลี้ยงต้อยไปสักหน่อยก่อนนะค่ะ อิอิอิ ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้กันต่อไปด้วยนะค่ะ มาสนุกด้วยกันจนถึงที่สุดเลยนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #522 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:21
    ดาเมจโคล์วจังตอนนี้
    -9999999999999
    ทำเอาผมกระอักเลือด อะเฮือกก
    #522
    0
  2. #485 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:09
    โคลว์โมเอะอ่ะ เป็นเด็กแล้วอย่าลืมเป็นผู้หญิงด้วยนะค่ะไรท์
    #485
    0
  3. #272 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 07:29
    หนูอยากได้โครว์//โดนถีบกระเด็น
    #272
    0
  4. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:12
    อัพต่อน้าาค่าาสู้ๆค่ะ..โคลว์สุดน่ารักกกก..เอือก//โดนศรเพลิงสีน้ำเงิน
    #271
    0
  5. #270 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:57
    รอค่าาาาาา ขอบคุณค่าาาาา
    #270
    0
  6. #269 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:13
    รอตอนต่อไปอยู่น๊าค๊า
    สู้ๆน๊า
    #269
    0
  7. #268 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 16:29
    ขอบคุณค่ะ กลายเป็นเด็กไปซะแล้วน่ารักเชียว
    #268
    0
  8. #267 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:40
    จะเอาโครว์กลับบ้าน~~~ เจาๆๆๆ..แอ๊ก!!//โดนรีไวล์ถีบ
    #267
    0
  9. #266 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 13:32
    ต่ออีกน้าาาาาา
    #266
    0