[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 25 : หมาป่าที่รัก 24 : โคลว์ เซเวียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    12 พ.ย. 59



                      หลังจากนั้นพวกเขาคุยกันเครียด เพราะหากเป็นอย่างที่โคลว์สงสัยจริงๆล่ะก็..เรื่องใหญ่แน่ๆ..และอีกอย่างที่ทุกคนไม่เข้าใจคือทำไมอยู่ๆเป้าหมายของไททันเกราะถึงเปลี่ยนเป็นโคลว์แทนเอเลน ทันทีที่พวกนั้นเห็นว่าโคลว์กลายเป็นหมาป่าสีดำ และพ่นไฟสีน้ำเงินได้..แต่ต่อให้คิดกันหัวแทบแตกสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอยู่ดี เลยเปลี่ยนไปทำตามแผนที่โคลว์ว่าไว้ คือการพาเอเลนกับคริสต้าไปอยู่ที่นอกกำแพงบ้านของโคลว์ก่อน

                    จากนั้นจะให้ทาง เอลวิน ซึ่งก็มีฮันจิ และบรู๊ค คอยส่งข่าวไปให้...เพราะตอนนนี้คลื่นใต้น้ำเริ่มจะก่อตัวแล้ว..แต่ยังไม่พอที่พวกเขาจะวางแผนต่อไป..เอาเวลานี้ไปฝึกให้เอเลนสามารถพัฒนาตัวเองจนมีความสามารถแข็งตัวเหมือนแอนนี่จะดีกว่า..เพราะงั้นจะทำให้พวกเขาสามารถปิดรูที่วอลล์มาเรียเขตชิกันชิน่าได้ และจะได้รู้สักทีว่าใต้บ้านของอเลนมีอะไรซ่อนอยู่..

                    "เตรียมของพร้อมแล้วหรือยัง..ให้ตายสิ..โคลว์บ้านนั้นไม่ได้ทำความสะอาดมานานแค่ไหนแล้ว"รีไวล์ถามก่อนจะส่งสายตาชวนขนลุกไปให้ทุกคนยกเว้นโคลว์ที่หันไปมองอีกฝ่ายยิ้มกว้างทันที

                    "3-4 เดือนล่ะมั่งครับ..ก็แหมตอนที่ซ่อมต่างหูน่ะผมแค่ไปเอาของนี้ครับไม่มีเวลาทำความสะอาดหรอกนะครับ"โคลว์ยิ้มกว้างไม่สนใจสายตาพิฆาตของอีกฝ่าย

                    "แกปล่อยให้มันสกปรกนานขนาดนั้นยังไงหะ!!"


                    "อะๆ..รีบไปกันเถอะครับ...อา..แต่ว่านี้เป็นครั้งแรกนะครับที่เอาคนไปเยอะขนาดนี้น่ะครับ..อาจจะ..ใช้แรงมาก..อย่าลืมรับผมด้วยนะครับ"โคลว์พูดขึ้นมาเหมือนพึ่งนึกได้  เพราะเขาต้องพาทั้งรีไวล์ พวกเอเลนกับพวกเพทราไปด้วย..รวมๆแล้วก็ราวๆ 13 คน..อา..แค่คิดก็น่าจะกระอักเลือดจริงๆ

                    "หา!..ไม่ใช่ว่าแกเคยพาพวกเด็กเหลือขอนั้นไปแล้วหรือไง"รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อได้ยินว่าร่างบางไม่เคยพาคนไปขนาดนี้

                    "เออ....ไหวไหมครับพี่ หรือว่ายังไงให้พวกผมตามไปที.."

                    "ไม่ๆ เอาล่ะผมจะเริ่มนะครับ จับมือกันแน่นๆนะครับ ของก็หิ้วกันดีๆนะ.."โคลว์รีบตัดบทก่อน ขืนเอาแบบที่อาร์มินกำลังพูดไม่รู้ว่ากว่าจะถึงน่ะตายกันก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้

                    หลังจากโคลว์พูดจบใบหน้าของทุกคนก็จริงจังอีกครั้งก่อนจะกอดแขนกันเป็นวงกลมแน่น พวกเขาใช้ห้องกว้างที่สุดในกระท่อมเป็นที่หายตัวไปเพื่อไม่ให้ใครเห็น

                    "ไม่ว่ายังไงให้จับกันแน่นที่สุดนะครับ..เอาล่ะ.."โคลว์มองทุกคนว่าเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่ก่อนจะค่อยๆสยายปีกสีดำของเขาออกมา ขนนกสีดำค่อยๆปลิวออกมาล้อมรอบพวกเขาทุกคนเอาไว้เหมือนลูกบอลกลมลมพัดรอบตัวพวกเขาค่อยๆแรงขึ้นและ..ความรู้สึกเหมือนท้องโหว่งๆก็เกิดขึ้น

                    โคลว์พยายามตั้งจิตสมาธิไปที่บ้านในหน้าผาของเขา หากแต่ว่าจู่ๆเสียงบางอย่างก็แทรกเข้ามาพร้อมกับภาพของใครบางคน..ใครกัน..คนที่อยู่ในชุดเสื้อกาวน์นั้น..น้ำเสียงที่เหมือนกับ...เขา...
    
                    "ไปที่บ้านของฉัน...ที่นั้น..พวกนายจะปลอดภัย..โคลว์"

                   ชั่วขณะหนึ่งใบหน้าของผู้ชายผมสีดำสนิท ใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนโคลว์ก็ปรากฎออกมา เขากับอีกฝ่ายต่างกันเพียงอย่างเดียว..นั้นคือคนๆนั้นสวมแว่นตาไร้กรอบ ชวนให้ความรู้สึกเคร่งครึมและเย็นชาออกมา...

                    ไม่รู้เพราะเสียงของอีกฝ่ายหรือไม่สมาธิของโคลว์ถึงได้ถูกดึงไปอย่างกระทันหัน แค่ต้องพาคนกับของไปเยอะขนาดนี้ก็แย่แล้ว..ดันถูก..อึก..แทรกแซง!

                    วืบ!

                    แรงลมปะทะเข้ากับพวกเขาอย่างแรง ร่างของพวกเขาทั้งหมดเหมือนกำลังร่วงลงไป..นั้นทำให้ทุกคนลืมตาขึ้นมาก่อนจะร้องตกใจในทันที เพราะตอนนี้พวกเขากำลังจะตกจากฟ้า!!! ถึงพวกเขาจะชอบการบินไปมาก็เถอะ..แต่ตกจากฟ้าแบบนี้เร็วแบบนี้ด้วย..ได้ตายกันพอดีสิ!!

                    "โคลว์!! / พี่โคลว์!!"เสียงร้องของพวกเขาทั้งหมดร้องดังขึ้นมาก่อนจะมองไปที่คนเพียงคนเดียวที่เหมือนอยู่ในภวังค์จนรีไวล์ต้องตะโกนใส่หูอีกฝ่ายนั้นถึงทำให้โคลว์กลับมามีสติอีกครั้ง..

                    "อะ..ทุกคน..หือ..เอ๋!!!"โคลว์ร้องลั่นก่อนจะมองไปว่าพวกเขาอยู่สูงเกินไปมากๆ...แถมเมื่อเปิดสัมผัสแล้วนี้มันไม่ใช่ที่ๆบ้านในหน้าผาของเขานี้นา!! ที่ไหนกันเนี้ย!!

                    "โคลว์!ทำอะไรสักอย่างได้ไหม!!"รีไวล์ตะโกนออกมาทำให้โคลว์หันไปมองทันที...ก่อนจะพยักหน้า..โคลว์จับมือของรีไวล์กับเอเลนให้มาจับกันเอาไว้สร้างความแปลกใจให้กับพวกเขาทั้งคู่อย่างมากแต่ว่าพอมองโคลว์ที่ผลักตัวออกไปก่อนจะก่อนปีกสีดำนั้นจะห่อร่างของโคลว์เอาไว้ก็เข้าใจในทันที

                    เปรี้ยง!!


                    "กริ้ดดด" เสียงร้องตกใจดังขึ้นมาเพราะสายฟ้าที่อยู่ในระยะประชิด

                    ปีกนั้นค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นก่อนจะสยายออกอีกครั้งเปลี่ยนโคลว์กลายเป็นหมาป่าขนาด 15 เมตร ก่อนปีกของโคลว์จะขยับพุ่งร่างขึ้นไปเหนือพวกเขาและร่อนลงมารับพวกเขาทุกคนให้อยู่บนหลังของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

                    เวลาทั้งหมดดูเหมือนนานเป็นสิบกว่านาที แต่ในความเป็นจริงทั้งหมดเกิดในเสี้ยววินาทีเท่านั้น ใบหน้าของพวกเขาทั้งหมดดูจะตื่นเต้นเมื่อได้อยู่บนหลังหมาป่าสีดำสนิทที่กางปีกพาพวกเขาบินไปตามก้อนเมฆเพื่อค่อยๆลดระดับลง

                    "เฮ้อ..ตกใจหมดเลย..เหมือนตอนนั้นไม่มีผิดเลยนะเนี้ย"อาร์มินพูดก่อนจะมองลงไปที่พื้นข้างล่าง ต้นไม้ยังเห็นเป็นต้นเล็กๆเลย..วิวแบบนี้ตั้งแต่ที่หายตัวมากับพี่โคลว์ครั้งแรกนั้น ก็ไม่ได้เห็นอีกเลยนี้นะ

                    "พวกนายเคยเจอแบบนี้มาแล้วงั้นหรอ"เสียงของแจนดังขึ้นมาอย่างตกใจที่อาร์มินพูด

                    "อือ..ใช่แล้วล่ะ...ตอนนั้นน่ะ..เอเลน"

                    "ฉันเข้าไปในห้องตอนที่พี่กำลังจะหายตัวพอดีน่ะ เลยติดมาด้วย..เห็นพี่โคลว์บอกว่าเพราะความตกใจเลยทำให้พลังไม่เสถียน พามาโผล่ที่ท้องฟ้าแทนที่จะเป็นที่เป้าหมายน่ะ"เอเลนพูดก่อนจะยิ้มเมื่อคิดถึงครั้งแรกที่น่าตื่นเต้นนั้น

                    ".....โคลว์นายไหวหรือเปล่า"รีไวล์ขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเรื่องจากเอเลน ครั้งนี้พวกเขามากันหลายคนอาจจะทำให้โคลว์ใช้พลังมากเกินไปจนกะไม่ถูกมาโผล่ที่นี้ก็ได้...แบบนี้จะไหวหรือเปล่านะ

                    ดวงตาของโคลว์หันมามองรีไวล์ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆพร้อมกับส่งเสียงครางในคอให้เมทของเขาสบายใจไม่ต้องห่วง แต่รีไวล์ก็ไม่พ้นมองร่างบางด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ดี

                    หลังจากพวกเขาโผล่จากกลุ่มเมฆแล้วภาพที่งดงามของพระอาทิตย์ และพื้นป่าอันมีประกายของทะเลห่างออกไปอยู่ลิบๆนั้นทำให้ทุกคนมองมันด้วยดวงตาเป็นประกายไม่เว้นแม้แต่รีไวล์เองด้วย....ความรู้สึกมีความสุขของเมท ทำให้โคลว์รู้สึกมีความสุขจนอีกฝ่ายบินไปทางนั้นให้ทุกคนได้เห็นมันนานพอสมควรก่อนเขาจะได้สังเกตุเห็น บ้านรูปแบบเหมือนสมัยปี 2016 บ้านสไตร์โมเดิร์นสีขาวเด่นเป็นสง่าอยู่กลางเกาะที่ห่างจากทะเลไม่มากนั้น..ราวกับเป็นเกาะส่วนตัว

                         ภาพของใครบางคนกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ที่ระเบียงทำให้โคลว์จ้องมองไปอย่างสงสัย แต่ว่าพอเขาจ้องกลับเขาก็พบว่าตรงนั้นไม่มีใครเลย...ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าที่นี้ล่ะ...ที่ๆเขาต้องมา นั้นทำให้โคลว์ตัดสินใจบินลงมาที่หน้าบ้านหลังนั้น ทำให้เขาเห็นเป็นครั้งแรกว่ามันเป็นบ้านขนาด 3 ชั้นพื้นที่กว้างขวางและส่วนใหญ่มีกระจก..ทำให้ดูโปร่ง แต่เพราะไม่มีคนใช้งานมานานต้นไม้จึงขึ้นมาบ้าง..แต่น่าสงสัยคือทำไมมันถึงไม่ดูผุพังตามการณ์เวลา

                         "พี่โคลว์ที่นี้ไม่ใช่บ้านในหน้าผานี้ค่ะ"มิคาสะพูดขึ้นมาก่อนจะลงจากตัวพี่โคลว์เหมือนคนอื่นๆ ที่แปลกใจกับรูปทรงบ้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน..หรือว่านี้จะเป็นบ้านของคนเมื่อ 100 ปีก่อน..

                         "พี่ถูกความทรงจำของพี่บอกให้พามาน่ะ..เสียงเขาแทรกเข้ามาตอนพี่กำลังใช้พลังหายตัว"โคลว์อธิบายให้ฟังหลังจากเขาคืนร่างก่อนเขาจะยกมือขึ้นปิดปากเหมือนจะอาเจียนออกมา

                         "โคลว์!"รีไวล์วิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทันทีด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นมือของร่างบางปรากฎของเหลวคาวสีแดงแล้วเขายิ่งกังวล..ผลสะท้อนกลับงั้นหรอ..

                         "แฮ่กๆ..อึก..ไม่เป็นไรครับ..แค่ใช้พลังมากเกินไป.."โคลว์หันไปยิ้มให้อีกฝ่ายทั้งๆที่มือและริมฝีปากของเขายังคงเปื้อนเลือดอยู่ อา..สงสัยจะใช้มาไกลพอสมควรเลยแหะบ้าจริง..
                   
                         "เจ้าบ้านี้!..บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่าฝืนน่ะ!"รีไวล์พูดสีหน้าโกรธจัดก่อนจะหันไปหยิบยาเพิ่มกำลังที่ร่างบางปรุงมาส่งให้ดื่มอย่างช้าๆ...โดยโคลว์ยิ้มแห้งๆขอโทษที่ทำให้อีกฝ่ายห่วง

                         พวกเขาปล่อยให้พวกเอเลนตรวจบริเวณรอบๆบ้านว่ามีไททันอยู่บนเกาะเล็กๆนี้ไหม...ระหว่างที่พวกเขาดูอาการของโคลว์อยู่สักพัก พวกเอเลนก็กลับมาบอกว่าที่นี้ไม่มีไททันหรือใครอยู่เลย

                         "งั้นเราก็คงต้องเข้าไปดูในบ้านสินะ...หัวหน้าค่ะเดี๋ยวพวกฉัน"ไม่ทันที่เพทราจะพูดจบโคลว์ก็ขยับโบกมือห้ามพวกเขาเอาไว้...

                         "ไม่ได้ครับ...ผมจะต้อง..ไปเปิดก่อน.."โคลว์พูดก่อนจะหันไปให้รีไวล์ช่วยประคองพาเขาเดินไปตามที่เขาบอก...โดยเป้าหมายคือประตูบ้านสีขาวสะอาดดูเหมือนบ้านปรกติ หากแต่ความทรงจำของโคลว์ที่ไหลเข้ามาตอนที่เขาพักบอกเขาว่า..มันยังมีกลไกซ่อนอยู่

                         มือของโคลว์ยกขึ้นไปที่กล่องที่ตกแต่งเหมือนก้อนหินทรงสีเหลี่ยมก่อนจะโบกผ่านหน้ามันเบาๆ ฝาเปิดนั้นก็เลื่อนลงมา ให้เห็นปุ่มตัวเลข สร้างความแปลกใจให้กับทุกคน แต่สำหรับโคลว์แล้วไม่เลย...มันเหมือนที่ความทรงจำบอก...นิ้วเรียวของเขากดรหัสที่ความทรงจำของเขาบอก ก่อนเสียงดังคลิ๊ก..จะดังขึ้น ไฟในบ้านถูกเปิดขึ้นมาทำให้ทุกคนตกใจ ตามมาด้วยประตูบ้านที่เปิดออกเองอย่างช้าๆเหมือน ต้อนรับผู้เป็นนายที่ได้กลับมาถึง...

                         "โคลว์...นี้มัน.."

                         "เข้าไปกันก่อนเถอะครับ..เขารอผมมานานแล้ว"โคลว์พูดขึ้นก่อนจะมองรีไวล์ที่กอดร่างบางแน่นพาร่างบางเดินเข้าไป ภายในตัวบ้านที่ปูพื้นด้วยไม้สีทองเหลือง และมีเฟอร์นิเจอร์ประดับ เน้นสีขาวครีมและสีดำ..ทุกอย่างยังดูเหมือนใหม่ทั้งๆที่ผ่านมา 100ปี...และเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้อดที่จะมองสำรวจมันไม่ได้..

                         "ไม่คิดจะออกมาทักทายหรอครับ..โคลว์"โคลว์พูดขึ้นมาเสียงเรียบก่อนทุกคนจะหันไปมอง เมื่อมีแสงวิ่งไปตามรอยต่อของไม้สีทองเหลืองก่อนรูปร่างของโคลว์ที่ใส่ชุดกาวน์สวมแว่นตาไร้กรอบจะปรากฎขึ้นในรูปแบบของโฮโลแกรมสามิติที่เหมือนจริงตรงหน้าพวกเขา..

                         "สมกับเป็นตัวฉันเอง..อือ..ถึงจะไม่ใช่ตัวฉันจริงๆก็เถอะ"โคลว์ใส่แว่นตาบอก ก่อนจะถอนหายใจออกมา..

                         "นายมาเหนื่อยๆควรนั่งพักซะหน่อย...พวกนายด้วย"เขาพูดจบก็มีแสงสว่างขึ้นมาบนพื้นและเปิดออกให้เก้าอี้นุ่มๆโผล่ขึ้นมาบังคับให้ทุกคนนั่งลงไปโดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะร้องตกใจกันแค่ไหน..

                         รีไวล์มองจ้องโคลว์แปลกหน้าอย่างไม่ไว้ใจ..ถึงใบหน้าจะเหมือนกับโคลว์ของเขา..แต่เจ้านั้นก็ดูไม่ใช่...และเพราะสีหน้าแบบนี้ทำให้โคลว์เวอร์ชั่นใส่แว่นตายิ้มออกมาเล็กน้อย..

                         "นายโชคดีมากเลยนะโคลว์ที่ได้มีชีวิตต่างจากพวกเรา..."โคลว์ที่ใส่แว่นตาพูดขึ้นพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนลงเมื่อเขาคิดถึงชะตาชีวิตของตัวเอง..

                         "นายควรแนะนำตัวหน่อยดีไหม...ฉันบอกตามตรง..แค่นายแทรกเข้ามาในหัวฉัน ก็ปวดหัวแย่แล้ว..อย่าสร้างปัญหาให้ฉันเพิ่ม"โคลว์พูดอย่างอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนักเมื่อเห็นอีกฝ่าย

                         "อา..ก็ได้..ฉันคือ AI. ที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยนักวิทยาศาสตร์ด้านวิศวะกรรมที่เก่งที่สุดชื่อว่า โคลว์ เซเวียร์ นายคุ้นชื่อไหมล่ะ"เซเวียร์พูดขึ้นมาก่อนจะไม่แปลกใจเท่าไรกับสายตาของโคลว์ที่บอกว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้

                         "อา..ไม่แปลกหรอกโคลว์ เซเวียร์น่ะ เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานอยู่เบื้องหลังโดยไม่เคยประกาศนามของตัวเอง..เพราะเขารู้ตัวว่ากำลังถูกองค์กรหนึ่งตามตัวเขาอยู่ ตั้งแต่เขาอายุได้ 10 ขวบ..เขาตัดสินใจหนีออกจากบ้านที่เขาเชื่อว่าเป็นพ่อแม่ของตัวเองแต่แท้จริงพวกเขาเป็นคนขององค์กร จากนั้นเขาก็เริ่มทำตัวเป็นบุคคลไร้ตัวตน และสร้างที่นี้ขึ้นมาเพื่อทำการวิจัยสิ่งที่เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร"เซเวียร์บอกก่อนจะมองอีกฝ่าย

                         "นายบอกว่าเขาวิจัยบางอย่าง...หมายถึงอะไร"โคลว์พูดขึ้นมาอย่างสงสัย

                         "ฉันตอบไม่ได้เพราะฐานข้อมูลในเรื่องนั้นไม่ได้ถูกบรรจุไว้ ฉันรู้แต่ว่าวันหนึ่งโคลว์ที่เหมือนกับโคลว์ เซเวียร์ที่สร้างฉันขึ้นมาจะมาปรากฎตัวที่นี้ และเขาต้องการที่พักในการฟื้นฟูและการสนับสนุนด้านเทคโนโลยีเพื่อแก้ไขบางอย่างเท่านั้น.....หลังจากโคลว์ เซเวียร์ สร้างฉันจนสมบูรณ์ได้ 5 ปีตอนเขาอายุ 17 เขาก็หายออกไปจากเกาะนี้...และไม่มีใครพบเขาอีกเลย...จากนั้นฉันพยายามใช้ความสามารถของตัวฉันในฐานะ AI เข้าไปในแฮ๊กระบบดาวเทียมทุกดวงเพื่อตามหาเขา..แต่ก็ไม่เจอ..ราวกับว่า โคลว์ เซเวียร์ไม่เคยมีตัวตนอยู่ นั้นทำให้ฉันทำได้แค่รอการมาของนายเท่านั้น..โคลว์..ที่ไม่ใช่โคลว์ เซเวียร์"AI โคลว์ เซเวียร์กล่าว

                         อายุของโคลว์ เซเวียร์ตอนหายตัวไปทำให้โคลว์ถึงกับช๊อค..เพราะมันคือช่วงอายุเดียวกับเขาตอนที่ถูกใครบางคนลักพาตัวไป ตอนถึงสนามบินนานาชาติ มิวนิค

                         "นายบอกว่าเขาถูกตามล่า..จากใคร?"โคลว์ถามออกมาเสียงสั่นพร่าเมื่อคิดว่าตัวเขาเองก็อาจจะ...หายไปแบบเดียวกับโคลว์ เซเวียร์ ภาพการทดลองที่เขาเห็นในหัวนั้น..ไม่แน่..เขาอาจเป็นคนเดียวที่รอดงั้นหรอ..

                         "ฉันไม่รู้...รู้เพียงแต่ว่าโคลว์ เซเวียร์ หนีจากองค์กรๆหนึ่งเมื่อปี 1980 และสร้างที่นี้ขึ้น โดยสิ่งแรกที่เขาสร้างคือเครื่องพรางตัวเพื่อไม่ให้มีใครเจอเขาที่นี้..มันลำบากมาก..ตอนที่เขาบอกฉัน และเขายังเคยพูดบ่อยๆว่าทุกอย่างมันเริ่มจากปี 1939  "AI โคลว์ เซเวียร์บอก ราวกับมีใครมาทุบหัวของโคลว์อย่างแรง...

                         "นั้นมัน..ปีที่เยอรมันเริ่มเปิดฉากสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่ใช่หรอ..แล้วทำไม.."โคลว์มองอย่างไม่เข้าใจ..หมายความว่ายังไง..หมายความว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับสงครามโลกงั้นหรอ..จริงๆแล้ว..พวกเขาเป็นใครกันแน่

                         "ผมไม่รู้หรอกนะ...แต่ว่านี้คือสิ่งที่โคลว์ เซเวียร์พยายามศึกษามันอยู่"AI.โคลว์ เซเวียร์พูดขึ้นมาก่อนจะมีกระดาษสีเหลืองดูเก่ามากๆปรากฎออกมา..มันมีหนังสือหนังเก่าอยู่หลายเล่มด้วยเช่นกัน...แต่ที่สะดุดตาคือ กระดาษที่เขียนถึงตำนานของสัตว์วิเศษมากมาย และรวมไปถึง...ไททัน...

                         "ทำไมโคลว์ เซเวียร์ถึงพยายามศึกษามัน.."โคลว์หันไปมองหน้าAI.โคลว์ เซเวียร์ที่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ..

                         "ผมไม่ทราบ..และต้องขอโทษด้วยเวลาของผมหมดลงแค่นี้..ที่นี้ถูกทำให้หยุดลงเหมือนเมื่อหลายร้อยกว่าปีก่อนตั้งแต่ตอนที่โคลว์ เซเวียร์หายตัวไป..แต่ถึงกระนั้นผมได้รับคำสั่งว่าในระหว่างการรอคอยการมาของคุณ ให้ผมศึกษาทุกอย่างในระบบเน็ตเวริค์ผ่านดาวเทียมที่ผมแฮ๊กเข้าไป เพื่อให้สร้างที่นี้ขึ้นมาให้ทันสมัยและสามารถสนับสนุนพวกคุณ...และผมได้ทำหน้าที่สุดท้ายเสร็จสิ้นแล้ว...ผมหวังว่าคุณจะนำสิ่งที่ผมบอกไปเป็นหลักฐานในการเบิกทางให้กับพวกคุณในอนาคต..โคลว์"AI.โคลว์ เซเวียร์บอกก่อนจะยิ้มบางๆ....โดยไม่แม้แต่ฟังเสียงร้องห้ามของโคลว์ที่บอกไม่ให้อีกฝ่ายหายไป..แต่มันสายไปแล้ว..ร่างโฮโรแกรมของโคลว์ เซเวียร์ได้หายไปต่อหน้าต่อตา..ทั้งๆที่ข้อมูลที่ได้ยังมีไม่มากพอ

                         "โคลว์"รีไวล์มองร่างบางอย่างเป็นห่วง..บทสนทนาเมื่อกี้เขาแทบจะฟังไม่ค่อยออก และเพราะมันเหมือนเป็นเรื่องที่สำคัญมากเขาถึงไม่กล้าขัดออกมาเช่นเดียวกับทุกคน แต่พอเห็นร่างบางตัวสั่น..ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกมา..

                         "รีไวล์...พวกนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน...ผมน่ะ..ผม..ชักจะสับสนไปหมดแล้ว..จริงๆ..รีไวล์"โคลว์พูดก่อนจะร้องไห้ออกมา สร้างความตกใจให้ทุกคนอย่างมากเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นโคลว์ร้องไห้มาก่อน..มีเพียงหัวหน้ารีไวล์เท่านั้นที่ดึงโคลว์มากอดแน่น..

                         "ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไรโคลว์...ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องบ้าอะไร..ฉันกับนาย..เราจะฝ่ามันไปด้วยกัน..ทุกอย่างโคลว์..ฉันจะไม่มีวันทิ้งนายไปเด็ดขาด!"รีไวล์บอกพร้อมกับกอดร่างบางเหมือนเน้นย้ำให้ร่างบางเชื่อในตัวเขา ดวงตาสีนิลหันไปมองกระดาษเหลืองเก่าเก็บบนโต๊ะนั้น

                         ถึงมันจะเป็นภาษาที่เขาอ่านไม่ออก แต่จากรูปภาพนั้น..มันพอจะบอกเขาได้ถึงบ้างอย่าง...หมาป่า...นก..และยักษ์...ทั้งหมดนั้น...เกี่ยวข้องกับโคลว์อย่างไม่ต้องสงสัย...แต่ว่า.ถึงจะเป็นแบบนั้น..เขาก็จะอยู่ข้างๆร่างบาง

                         ต่อให้โคลว์จะเป็นปีศาจ..หรืออะไรก็ช่าง...เขาก็จะอยู่ข้างๆและตายไปด้วยกันกับโคลว์...

                         ...ฉันขอสาบาน..ฉันจะอยู่กับนาย..จนลมหายใจสุดท้าย..โคลว์....


TBC                  

                    กลิ้งๆมาต่อค่ะ ก่อนไปทำงานข้างนอกวันนี้ อันนี้หมดพาร์ทของโคลว์แล้วค่ะ มีอีกที.....สักพักค่ะ 5555+  แอบคิดว่าหลายท่านน่าจะเบื่อและคิดว่าออกทะเลกันไปแล้ว..แต่ผู้เขียนอยากจะปูเนื้อเรื่องตรงส่วนนี้ไว้หน่อยค่ะ ไม่งั้นมันจะไม่จะแปลกๆนะเอาจริงๆ....ฮือๆๆ อย่าพึ่งทิ้งผู้เขียนไปนะค่ะ มาสนุกไปด้วยกันก่อน!!!!

                    ช่วงวันสองวันนี้ผู้เขียนรู้สึกหัวใจห่อเหี้ยวมากค่ะ เพราะหัวใจของผู้เขียนตอนนี้อยู่แดนไกล และไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลย..เศร้าจริงชีวิต.. บวกกับความรู้สึกกังวลหลายๆอย่าง..เลยเหมือนจะหมดกำลังใจซะอย่างนั้น ช่วงนี้เลยต้องไปเปิดดูตอนพิเศษของท่านรีไวล์เพิ่มพลังบ่อยๆ อ๊าก!!! ยิ่งดูก็ยิ่งอยากจะเขียนตอนพิเศษช่วงที่โคลว์พึ่งอยู่กับรีไวล์ที่เมืองใต้ดินจริงๆ!! แต่เนื้อเรื่องมันจะไม่ขยับนี้สิ อ๊ากก กลุ้มใจ!!

               ยังไงก็ตาม จะพยายามต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะค่ะ มาสนุกไปด้วยกันแบบนี้ต่อไปนะค่ะ ขอบคุณทุกท่านมากๆค่ะ รักผู้อ่านทุกท่านนะค่ะ ^^ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

              
                   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #486 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:38
    ปมเยอะจริงๆ
    #486
    0
  2. #286 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 14:04
    ขอบคุณนะค่าาาาา สนุกมากๆๆเลยค่ะ
    #286
    0
  3. #285 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 13:15
    ไม่เเปลกนะค่ะ ออกจะชอบที่มีเนื้อเรื่องตรงส่วนนี้เขามา ไม่งั้นมีเเต่ที่เกี่ยวกับความรักอย่างเดียว มันจะเบื่อไปซะก่อน
    #285
    0
  4. #284 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 12:16
    รอตอนต่อไปนะค้า อัพเร็วๆนะ เค้ารออยู่
    #284
    0
  5. #283 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 11:45
    รอตอนต่อไปนะค้า~
    #283
    0
  6. #282 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 11:33
    รอตอนต่อไปอยู่นะค๊าไรท์
    #282
    0
  7. #281 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 11:25
    ขอบคุณค่ะ
    #281
    0