[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 27 : หมาป่าที่รัก 26 : ความลับที่ซ่อนอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

         
               หลังจากที่โคลว์เผาร่างพวกทหารที่ใช้อาวุธใหม่นั้นหมดแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็สามารถหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยและมาหลบอยู่ในบ้านร้างไม่สิ..ต้องเรียกว่าโรงเก็บม้าร้างมากกว่า มันโทรมหน่อยแต่ก็พอได้อยู่ พอมาถึงโคลว์ก็ประคองร่างของหัวหน้ารีไวล์ที่สลบไปเพราะเสียเลือดมากมาวางบนกองฟางก่อนจะสำรวจบาดแผนพร้อมกับหยิบกระเป๋าที่ติดมาทำแผลให้อีกฝ่ายทันที

               "พี่โคลว์ของนายเวลาโกรธนี้น่ากลัวสุดๆ......"โคนี่มองก่อนจะลอบกลืนน้ำลาย..พอเห็นอีกฝ่ายใช้พลังแล้วคิดสยองขึ้นมาทันที โดยมีชาช่ายืนพยักหน้าอยู่ข้าง    
                   
                  "เขาว่ากันว่าหมาป่าน่ะหวงคู่มากนะค่ะ..หวงคนในฝูงมากๆด้วย..ไม่แปลกเลยที่"ชาช่าพูดแต่ถูกขัดด้วยเอิร์ธที่เดินเข้ามา

                 "ไม่แปลกหรอก..เจ้าโคลว์มันหวงหัวหน้ารีไวล์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว..แต่ว่าไม่คิดว่าถึงกับเผาจนไม่เหลือซากแบบนั้นเลยนะ..สยองไม่ใช่เล่น"เอิร์ธพูดก่อนจะลูบแขนตัวเอง..เห็นทีเขาต้องลดๆการแกล้งอีกฝ่ายซะแล้วสิ

               "หัวหน้าเป็นไงบ้างจ๊ะโคลว์ นี้น้ำจ๊ะ"เพทราพูดก่อนจะเดินเอาน้ำใส่ถ้วยสะอาดที่พกติดมาด้วย โดยใช้กระเป๋ามิติของโคลว์ใส่มา ดวงตาเธอมองการทำความสะอาดแผลให้หัวหน้าของโคลว์อย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลอย่างเคลิ้มฝัน

                "ไม่ลึกเท่าไรครับ..ชิ..ผมน่าจะเผาพวกมันมากกว่านี้สักหน่อย..โดยเฉพาะไอ้แก่นั้น..น่าจะเผามันด้วยเลย"โคลว์กัดฟันพูดอย่างโมโหพอๆกับแวร์วูฟในตัวเขาที่อยากจะฉีกกระชากร่างของเคนนี่ออกมาอย่างช้าที่สุดให้สมกับที่มันทำร้ายเมทของเขา!

                 "ไม่ต้องมากกว่านั้นหรอกโคลว์ แค่นี้ตอนวิ่งผ่านมา ฉันก็แทบไม่เห็นแม้แต่กระดูกของพวกนั้นแล้วนะ..นายทำซะไม่ให้เราเหลือดูอาวุธใหม่เชียวนะ"กุนเธอร์พูดก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาหมาป่าของโคลว์ที่จ้องมาจนรีบโบกมือขอโทษเป็นการใหญ่

               "โทษทีๆ..แต่ว่าจริงๆนะ..ฉันไม่เห็นร่างพวกนั้นเลยนะนายเผาสะอาดเรียบมาก"กุนเธอร์พูดไปเหงื่อตกไป..ภาวนาในใจให้หัวหน้ารีบๆฟื้นมาหน่อยเถอะครับ..ไอ้โคลว์มันกำลังจะเป็นหมาบ้าแล้วนะครับหัวหน้า!!

               "ของพวกนั้นน่ะผมทำใหม่ให้ดีกว่าร้อยเท่ายังได้..หึ..จะว่าไปไม่น่าเผามันเร็วนักเลยจริงๆ ผมน่าจะเผามันจากข้างในให้มันสุกทีละนิดและก็ให้มันร้องโอดทรมานดิ้นพร่านๆ อา..แบบนั้นเสียงคงดังรบกวนหัวหน้าแน่..น่าจะต้องเผาที่คอมันไหม้จนร้องไม่ออกก่อน..จากนั้นก็..."พวกมิคาสะเริ่มหน้าซีดลงเรื่อยๆเมื่อฟังพี่โคลว์พูดถึงสิ่งที่เขาอยากจะทำเพื่อแก้แค้นให้กับหัวหน้ารีไวล์

               สายตามิคาสะเหมือนกำลังประมวลถึงความคิดที่ว่าเธอควรจะยินดีกับไอ้เตี้ยนี้ดี หรือว่าเสียใจกับมันดี..ที่ได้พี่ชายสุดโหดของเธอเป็นคนรัก

               "เออ..พอเถอะโคลว์..ฉันเข้าใจว่านายโกรธพวกนั้นที่ทำร้ายหัวหน้าน่ะนะ...แต่ว่า..เสียงนายจะทำให้หัวหน้าตื่นนะ.."เป็นออลโอ้ที่กัดลิ้นตัวเองในตอนจบหลับจากเขาพูดเสร็จ..ขืนไม่อ้างหัวหน้ามีหวังงานนี้ก็ไม่จบแน่ๆ

               "อะ..ขอโทษทีครับ.."โคลว์พูดก่อนจะมองใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์ที่หลับสบายขึ้นมาหน่อยหลังจากทำแผลเสร็จแล้วพร้อมกับเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อีกฝ่ายบางส่วน..เหลือแค่กินยาแก้อักเสบกันไว้อีกหน่อยก็ดีขึ้นในไม่กี่ชั่วโมงแน่

              พวกเขาทั้งหมดถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะส่งสายตาขอบคุณไปทางออลโอ้ที่จัดการได้อย่างยอดเยี่ยม แล้วพวกเขาก็ค่อยแยกย้ายกันไปเฝ้ายามโดยเรื่องอาหารได้เพทรากับชาช่าช่วยกัน..เพราะพวกเพทราได้เอาอาหารจากที่เกาะกลางทะเลมาด้วย..เลยไม่เท่าไร

               อา..แน่นอนว่าอาหารที่เตรียมมีมากพอที่จะทำให้ชาช่าอิ่มจนไม่ต้องไปแอบกินของใครอีก..ทำให้เด็กสาวยิ้มแก้มปริในทันที

               พวกเขารอเวลาที่หัวหน้ารีไวล์ตื่นขึ้นมาอยู่สักพัก มันทันเวลาอาหารเย็นพอดีและเขามองโคลว์เล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ...สายตาของโคลว์ที่ส่งมาบอกเขาว่าอีกฝ่ายโกรธที่เขาทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายกว่าที่คิด..แต่มันไม่ใช่ความผิดเขาสักหน่อยนี้

               "โคลว์"
    
               "ครับ.."เสียงของโคลว์ยังแฝงความหงุดหงิดอยู่ แต่ก็ยังตักสตูที่เป็นมื้อเย็นวันนี้มาเป่าและป้อนให้เขา..ทำไมรู้สึกบทบาทเขากับร่างบางสลับกันอีกแล้ว..ให้ตายเถอะ

               "....ยังโกรธฉันอยู่งั้นหรอ.."รีไวล์พูดหลังจากยอมกินข้าวที่ร่างบางป้อนให้เขาไปคำหนึ่งเรียบร้อย
    
               "เปล่าครับ..ผมแค่กำลังโกรธตัวเอง..ที่น่าจะตัดสินใจกลับมาหาช่วยคุณให้ไวกว่านี้"โคลว์บอกก่อนจะมองอีกฝ่ายสายตาร่างบางอ่อนลงพอสมควรแล้ว...เฮ้อ..อารมณ์มันแปรปรวนจริงๆให้ตายเถอะ

               "นายไม่ผิดที่จะเลือกทางที่นายจะทำ..โคลว์..นายก็รู้..ฉัน.."

               "ผมรู้ครับ..แต่ว่าถ้าผมมาช่วยคุณช้ากว่านี้..คุณอาจจะเป็นอันตรายได้นะครับ"โคลว์มองอีกฝ่ายน้ำตาคลอน้อยๆ..เมื่อคิดว่าเมทของเขาจะต้องบาดเจ็บและตายไป..แวร์วูฟในตัวเขามันก็ทั้งโกรธและเศร้าแบบสุดๆ

                 "แกนี้นะ...หึ..ฉันไม่ตาย..ดูสิโคลว์..ฉันกอดนายอยู่นะ"รีไวล์หลังจากเขาถึงร่างบางมากอด ถึงจะเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ว่าอยากให้โคลว์สบายใจก่อน ถึงอีกฝ่ายจะทำท่าทางน่ากลัว แต่เขารู้ดีว่าหมาของเขาน่ะแค่กำลังคลั่งเพราะเจ้าของบาดเจ็บเท่านั้นเอง

               พวกเขาพยายามถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นให้กันและกัน..เหมือนเป็นการเพิ่มพลังให้กับพวกเขาทั้งคู่ จนกระทั้งโคลว์ยิ้มมองรีไวล์ และพวกเขาตัดสินใจออกไปกินข้าวกับคนอื่นๆข้างนอก โดยรีไวล์ขยับเดินเองโดยไม่ต้องให้โคลว์ประคองเพราะยาที่โคลว์ให้มามันผสมน้ำตานกฟินิกซ์อยู่ด้วย

                  หลังจากที่โคลว์ออกมาพวกเขาก็เริ่มการประชุมย่อยและพบว่าที่โคลว์มาที่นี้นอกจากที่เกาะไม่มีอะไรน่าสนใจนอกเสียจากเรื่องพัฒนาอุปกรณ์ ที่โคลว์ เซเวียร์ร่างแบบและหาของมาเตรียมไว้ให้แล้วนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเครือธุรกิจ 'วูฟ' กำลังถูกโจมตี และ บรู๊ค คนสนิทของโคลว์ถูกลอบสังหารและตอนนี้ซ่อนตัวอยู่ เช่นเดียวกับคนของ 'วูฟ' คนอื่นๆที่ต้องถอยไปหลบซ่อนตั้งหลักรอคำสั่งจากโคลว์ก่อน

                    พวกกองสารวัตรทหารและพวกขุนนางใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายทั้งกองสำรวจและเครือธุรกิจ 'วูฟ' ว่าเป็นกบฎ และต้องกำจัดทิ้งไปให้สิ้นซาก ไม่พอแถมเอาคดีฆ่าพ่อค้าที่ร่วมมือกับพวกรีไวล์ในการช่วยเอเลนกับฮิสทอเรียมาโยนว่าเป็นฝีมือของ 'วูฟ' ที่จ้างกองสำรวจไปอีกต่างหาก และข่าวงี่เง่าอีกเพียบ

                    "แล้วจากนี้เราจะตามหาเอเลนยังไงดีค่ะพี่โคลว์..ในเมื่อ"มิคาสะทำหน้ากังวลเมื่อรู้ว่าต่างหูของพี่โคลว์ที่ใช้เชื่อมสัญญาณกับต่างหูของเอเลน ถูกเผาไปเพราะแรงโมโหของพี่โคลว์ จนสลายเป็นเถ้าไปแล้ว

                     ".........โคลว์"รีไวล์หันไปจ้องเจ้าหมาตัวแสบที่โมโหจนทำความหวังหนึ่งเดียวของพวกเขาพังไปซะอย่างนั้น
    
                    "อะๆ..ที่รักครับ..อย่ามาว่าผมแค่คนเดียวนะครับ..หัวหน้าทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายผมก็ต้อง.."

                    "พอเลย..ให้ตายเถอะ..แบบนี้คงต้องจับพวกสารวัตรทหารมาสักคนและปลอมตัวเข้าไป..และเอาเจ้าหัวหน้ามากระทืบสักทีสองทีให้คายที่อยู่ออกมา"รีไวล์พูดเสียงหงุดหงิดและเป็นการจบการประชุม พรุ่งนี้พวกเขาจะจัดการล่อจับพวกสารวัตรทหารที่ริมน้ำ..

                    ทุกอย่างเป็นไปตามแผนไปได้ด้วยดี ระหว่างนั้นเองทางด้านเอลวินก็ไม่ได้อยู่เฉยๆทำตัวงี่เง่าให้พวกสารวัตรทหารมันแกล้งอย่างเดียว เพราะอีกฝ่ายกับผู้บัญชาการพิกซิสร่วมกันแกล้งหลอกว่าไททันเกราะและไททันขนามหึมาได้ทำลาย วอล์มาเรีย และวอล์โรสแล้ว  ทำให้ทุกคนกำลังแห่เข้ามาในกำแพงชิน่า เพื่อลองใจราชาและพวกขุนนางระดับสูงพร้อมกับหัวหน้าลัทธิกำแพง จนที่สุดแล้ว..พวกนั้นทำให้ทหารทั้งหมดที่นั้นไม่อาจทนได้กับความเห็นแก่ตัว ที่มันบอกให้ปิดกำแพงชิน่าไม่ให้ผู้อพยพเข้ามา

                    ประจวบกับฮันจิที่ได้ทำให้ความจริงปรากฎว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของกองสารวัตรทหารที่ใส่ร้ายทีมสำรวจ มันช่างเป็นการปฎิวัติที่สุดยอดจริงๆ ถึงตอนนี้คนจะสับสนบ้าง..แต่ถ้าฮิสทอเรียมาเป็นราชินีทุกอย่างคงจะดีขึ้นเอง...

                    นั้นคือสิ่งที่พวกเขาคิด..และพวกเขาต้องไปชิงตัวเธอกลับมาพร้อมกับเอเลนให้ได้

                       พวกเขาทั้งหมดได้รับรู้ที่ซ่อนที่ฮันจิไปสืบมาว่าน่าจะเป็นที่โบสถ์ในพื้นที่ตระกูลเรสส์ที่เคยถูกทำลายไปเมื่อตอนที่ไททันมหึมาบุกมาที่กำแพงนี้...พวกเขาใช้ถังน้ำมันและกระสุนควันในการบังตา ก่อนรีไวล์ โคลว์ และมิคาสะจะสามารถช่วยกันจัดการไอ้พวกคนใช้อาวุธใหม่ได้พอสมควร และก่อนที่เขาจะได้ทันไปหาพวกเอเลนทัน ก็ปรากฎแสงกลายร่าง..!

                         ทุกอย่างเหมือนเกิดขึ้นเร็วมาก ฮิสทอเรียกระเด็นไปชนกำแพงก่อนที่พวกเขาต้องมาช่วยกันปลดโซ่ข้อมือที่รัดเต็มตัวของเอเลนเพื่อเอาออกก่อนและกว่าจะได้ผนังข้างบนก็เกือบที่จะหล่นลงมาแล้ว..ในวินาทีที่ผมคิดว่าจะต้องแปลงร่างเป็นหมาป่าแล้ว..กระเป๋าที่ฮิสทอเรียหยิบติดมือมาจากพ่อของเธอด้วยก็หล่นลงมาพร้อมกับขวดแก้วที่เขียนว่า 'เกราะ'..

                         "เอเลน!!"โคลว์โยนขวดนั้นให้เอเลนที่รับไว้ก่อนจะมองหน้าโคลว์เหมือนงงในตอนแรกก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ และเขาก็วิ่งออกไปพร้อมกับกินขวดนั้นเข้าไป..กลายเป็นไททันที่มีความสามารถสร้างผลึกแข็งตัวออกมาค้ำไม่ให้ผนังทั้งหมดตกลงมาอีก

                    "เฮ้อ..ค่อยยังชั่ว"โคลว์ถอนหายใจเมื่อผนังนั้นไม่หล่นลงมาใส่พวกเขาทั้งหมด โคลว์ค่อยๆหันไปมองรีไวล์ที่แอบถอนหายใจไม่ต่างจากเขาเท่าไร

                    "โคลว์ไม่เป็นไรใช่ไหม"รีไวล์หันไปมองโคลว์ก่อนจะดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น ก่อนจะสั่งให้ทุกคนไปตรวจสอบรอบๆเพื่อหาทางออกไป..และหาไททันที่เมื่อกี้ยังอยู่ตรงหน้าพวกเขาแผ่ความร้อนออกมาอยู่เลย กลับหายไปไหนก็ไม่รู้

                    "อึก.."เสียงครางของฮันจิทำให้โคลว์รีบหันไปมอง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหา โดยแจนกับมิคาสะรับหน้าที่ไปพาตัวเอเลนออกมาจากในนั้นซะ แต่ดูเหมือนจะใช้เวลาพอสมควร..ร่างไททันของเอเลนตอนนี้แข็งมากจริงๆ แต่ความสามาถที่ปกป้องทั้งหินและความร้อนจากไปทันตัวนั้นที่ใหญ่กว่าไททันมหึมาถึง 2  เท่านั้น บอกได้เลยว่ามันมองข้ามไม่ได้จริงๆ พลังใหม่นี้น่ะ

                    "หัวหน้าค่ะเรื่องใหญ่แล้วล่ะค่ะ เราเจอทางออกแล้วค่ะ! และเหมือนเจ้าไททันนั้นมันจะปีนขึ้นไปข้างบน แล้วกำลังมุ่งหน้าไปที่เมืองค่ะ!"เพทรากระโดดลงมาบอกพวกเขาตามมาด้วยออลโอ้..ที่ทั้งคู่เหมือนช่วงนี้จะทำงานด้วยกันบ่อยจนตัวชักติดกันเหมือนเขากับรีไวล์เลยนะ

                   "โคลว์"

                    "ครับๆ..คุณฮันจิ.กินยานี้ครับ..เดี๋ยวผมจะมาดูอาการให้อีกที"โคลว์ประคองฮันจิที่ลืมตายังไม่ค่อยจะขึ้นเท่าไรแต่พอมีสติค่อยๆดื่มยาที่เขาเอาขวดมาจ่อปากให้เธอดื่มช้าๆ...ถึงจะทำหน้าไม่ถูกใจนักแต่ฮันจิก็ดื่มมันจนหมด เพราะรู้ถึงสรรพคุณของยาที่โคลว์ทำดี  ความรู้สึกเหมือนมีความรู้สึกเย็นค่อยๆแผ่ไปทั่วร่างและความรู้สึกเหมือนอวัยวะข้างในเริ่มรักษาตัวทำให้ฮันจิครางออกมาอย่างรู้สึกดีมากๆ โคลว์ยิ้มมองฮันจิก่อนจะส่งให้ชาช่ามองช่วยดูฮันจิแทนเขาพร้อมกับกุนเธอร์ที่เดินเข้ามาอุ้มฮันจิไปเตรียมพาออกไปข้างนอก

                    เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ร่างของโคลว์ก็ค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นหมาป่าขนาด 3 เมตร ก่อนจะกางปีกออกมา เขาหันไปสบตารีไวล์เหมือนถามว่าจะขึ้นมาไหม แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าแล้วหันไปให้เพทราขึ้นไปแทนเขา

                    "ฉันจะไปจัดการกับเจ้าหมอนั้นก่อน..มีบางอย่างอยากจะถามมันน่ะ..ฝากตรวจสอบข้างบนทีนะโคลว์"รีไวล์พูดก่อนจะทำให้โคลว์ขมวดคิ้วในตอนแรกกับคำว่า เจ้าหมอนั้น..จนเขาเงยหน้าขึ้นเพื่อดมกลิ่นรอบๆ...และก็พบกลิ่นจางๆที่ทำให้คิ้วเขากระตุก ถึงอยากจะให้มันตายไปก็เถอะ....แต่มันดันหนังเหนียยวตายยาก....ไอ้คนที่บังอาจทำให้รีไวล์ของเขาต้องบาดเจ็บ..ทำให้เมทของเขาต้องมีแผล...มัน!

                    "กรร"โคลว์ส่งเสียงขู่ในคออย่างไม่พอใจก่อนจะหันไปทิศที่มีกลิ่นเจ้านั้นอยู่...เขาต้องการ...ฆ่ามัน...ฆ่าไอ้คนที่บังอาจทำร้ายเมทของเขา!

                    ".โคลว์"รีไวล์เรียกเสียงเข้มก่อนจะสบตากับดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองที่กำลังอยู่ในอาการขุ่นเคือง...รีไวล์มองก่อนจะเผลอสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่เคยได้เห็นสายตาแบบนั้นของโคลว์ แต่เขาก็ยังต้องจ้องตอบอีกฝ่าย เพื่อบอก..บอกว่าเขาจะจัดการเอง..และโคลว์ไม่ต้องมายุ่ง!

                    ใบหน้าของรีไวล์และน้ำเสียง อารมณ์ที่แทรกเข้ามานั้น..ทำให้โคลว์ต้องถอยออก..ความรู้สึกของเมท..กำลังบอก...ให้เขาเชื่อใจอีกฝ่าย...คำสั่งของเมท..ที่แม้แต่เขาที่เป็นแวร์วูฟดุร้ายก็ต้องสยบ...

                    "..กรรร"เสียงกัดฟันดังขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจออกมา...ราวกับโคลว์ยอมแพ้และจะทำตามที่รีไวล์ต้องการ สร้างรอยยิ้มให้กับรีไวล์ได้ในทันที มือเรียวยกขึ้นลูบหัวหมาป่าสีดำแสนรักก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ

                    "ดีมาก...รีบไปทำหน้าที่ของนายซะ และก็กลับมารับพวกฉันด้วย"รีไวล์บอกก่อนจะมองหมาป่าสีดำแสนงอนนั้นขยับหัวพยักหน้าเบาๆ ปีกนกสีดำค่อยๆปรากฎออกมาก่อนเพทราจะรีบขึ้นไปบนหลังของโคลว์ เพราะโคลว์ไม่มีต่างหูสื่อสารแล้ว..จำเป็นต้องมีคนไปด้วย

                       ทันทีที่เพทราขึ้นเรียบร้อยปีกของโคลว์ก็ขยับพาขึ้นไปข้างบนราวกับธนูที่ยิงขึ้นฟ้า..พร้อมกับมีเสียงกริ้ดของเพทราดังเบาๆอย่างตกใจ รีไวล์มองพวกนั้นจนลับตาก่อนเสียงของมิคาสะจะดังขึ้นมา

                    "ได้ตัวเขาแล้วค่ะ!"มิคาสะตะโกนออกมากอ่นจะส่งให้แจนลากเอเลนออกมาจนทำเสร็จ พวกเขาทุกคนมองอย่างดีใจก่อนจะแจ้งไปให้เพทราที่อยู่กับโคลว์รู้ หมาป่านั้นจะได้ไม่เป็นห่วง และในขณะที่พวกเขากำลังจะออกไป..เสียงกำแพงปริแตกจากด้านหนึ่งก็ดังขึ้นมาซะก่อน..

                    แครกๆ..เปรี้ยๆๆครืน..โครม!

                    "หือ.."รีไวล์หันไปมองกำแพงที่แตกออกเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ก่อนบางอย่างที่เหมือนกับโลงศพใสจะตกลงมาแตก ทำให้ร่างขอบางอย่างที่อยู่ข้างในกระเด็นออกมาด้วย
    
                    "หะ..หะ..หัวหน้า.นะ..นั้นน่ะมัน!"เอิร์ธพูดเสียงสั่นออกมาเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นคืออะไร

                    "ไม่จริง...บ้าน่า!..อึก"รีไวล์มองก่อนจะรีบใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติลงไปหาร่างที่อยู่ตรงนั้นเพื่อจะได้มองเห็นชัดๆ โดยมีพวกกุนเธอร์วิ่งลงไปด้วย

                    ใบหน้าที่ถึงจะกลายเป็นขนนกสีดำไปซีกหนึ่งก็เถอะ..แต่ว่า..ใช่แน่..ใช่จริงๆ..โคลว์!..

                    "นี้มัน..โคลว์ไม่ใช่หรอครับหัวหน้ารีไวล์ แอ๊บ!"ออลโอ้เผลอกัดลิ้นตัวเองเพราะความตกใจก่อนจะมองหัวหน้าที่มองร่างนั้นอย่างตกตะลึงและค่อยๆลากนั้นออกมาทำให้พวกกุนเธอร์ต้องเข้าไปช่วยดึงออกมาช้าๆ แต่พอดึงออกมาแค่นั้น..เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมา

                    ติ้ดๆ..คริ๊ก

                    "เสียงอะไรน่ะครับ...อะ! หัวหน้าครับ!"กุนเธอร์ร้องออกมาเมื่อของเหลวสีเขียวไหลออกมาจากฐานล่างของโลงก่อนจะตามมาด้วยเสียงฟู่ๆ..มันคือกรดชนิดร้ายแรง!

                    "ถอยก่อน!"ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่หัวหน้ารีไวล์ก็พยายามกระชากร่างนั้นออกมาจากโลงใสที่กำลังปล่อยของเหลวสีเขียวออกมากัดละลายร่างกายช่วงท่อนล่างของร่างที่มีใบหน้าเหมือนโคลว์อย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายเป็นเอิร์ธกับออลโอ้ที่ต้องดึงหัวหน้ารีไวล์ออกมาจากโลงนั้นก่อนที่หัวหน้ารีไวล์จะถูกของเหลวนั้นพุ่งเข้าใส่

                    เพียงไม่ถึงนาทีที่พวกเขาถึงหัวหน้ารีไวล์ออกมาได้ ของเหลวนั้นก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุกัดกร่อนร่างนั้นจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ไม่มีหลักฐานว่าเคยมีร่างที่เหมือนโคลว์ นอนอยู่ในนั้น..

                    "นี้มัน..เรื่องบ้าอะไรกัน..ทำไม..หัวหน้าครับ"ออลโอ้มองโลงแก้วที่ปล่อยไอน้ำออกมาหลังจากมันได้ทำลายหลักฐานทั้งหมดที่ควรจะมีอยู่จนหมด..ของเหลวสีเขียวค่อยๆแปรเปลี่ยนไปเป็นของเหลวใสไหลออกมาจากรอยแตกของโลง แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังไม่คิดที่จะแต่งต้องของเหลวนั้นอยู่ดี

                    "อึก..เจ้าตระกูลเรสส์"รีไวล์กัดฟันแน่น พอๆกับกำมือ..ความรู้สึกที่ว่าตระกูลเรสส์นั้นอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรที่จับตัวโคลว์ไป..และทำการทดลองบ้างอย่าง..หากว่าไม่เพราะโคลว์โชคดีเลยรอดมาได้..เขาไม่อยากจะคิดว่า..จุดจบของโคลว์จะเป็นเหมือนดั่ง...โคลว์ที่สลายหายไปเมื่อกี้หรือเปล่า..

                    คงมีแต่เพียงต้องตรวจสอบ..เท่านั้น..ที่นี้ต้องมีบางอย่างซ่อนอีกแน่!..และเขาต้องรู้ให้ได้!
                  
TBC     

                    มาอัพยามบ่ายค่ะ/กลิ้งๆใกล้ถึงฉากเด็ดในเนื้อเรื่องการ์ตูนอีกแล้ว /กระอักเลือด/ปริศนาของโคลว์ยังแอบๆแวบๆมาอยู่เรื่อยๆค่ะ วางแผนใหม่ซ้ำแล้วซ้ำอีกมากกลัวว่าจะเยอะไปแล้วจะน่าเบื่อ..ความหวานของหัวหน้ากับโคลว์นี้มัน..ออกจะเยอะไปหน่อย แต่แบบ..ฮือๆ..พอฟังเพลงของหัวหน้ารีไวล์แล้วผู้เขียนฟินค่ะ อ๊าก! คนอยากมีแฟนของคิดว่าเป็นหัวหน้าแทนได้ไหมค่ะ แอ๊ก!/โดนหัวหน้ากระทืบ ตามด้วยไฟสีน้ำเงิน

               โคลว์/หึหึหึ..เสียใจด้วยนะครับหัวหน้าน่ะของผมนะครับ
               รีไวล์/ใครของแกไม่ทราบ...แกสิที่เป็นของฉัน..(กระชากคอเสื้อโคลว์ดึงลงมา)
               โคลว์/ครับ..ของคุณ...แต่หัวหน้าครับ..คืนนี้ผมขอนะครับ (ขยับมากอดคอรีไวล์ที่มองตาโต)
               รีไวล์/ขะ..ขออะไรของแก..(พยายามทำเสียงนิ่งๆ)
               โคลว์/ขอกินหัวหน้านะครับ...(หอมแก้ม)
               รีไวล์/ฝันไปเถอะแก!! ฉันจะต้องกินแกโว้ย! ไอ้โคลว์ จำเอาไว้!
              
               อะ..แล้วคู่นี้เราก็ต้องปล่อยเขาไปค่ะ..เชิญวิ่งไล่กันต่อไป..จะว่าไปอยากลองแต่งตอนพิเศษให้คู่สลับบทอยู่เหมือนกันนะค่ะเนี้ย..อือ..แบบให้โคลว์เมะแทน..5555+ น่าจะมันส์แท้...อัก!/โดนฝ่าเท้าหัวหน้ารีไวล์เตะแบบ360องศา

               ยังไงก็ตาม ขอขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ ที่มีสนุกด้วยกัน..และผู้เขียนจะพยายามทำให้ดียิ่งขึ้นนะค่ะ ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ! แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #554 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 22:00
    เซเวียร์นั่นไง ใชเปล่าน้าา
    #554
    0
  2. #297 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:43
    สนุกมากกกกกน้า
    รอตอนต่อไปอยู่น้า~
    #297
    0
  3. #296 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:25
    ขอบคุณค่ะ
    #296
    0
  4. #295 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 16:47
    สนุกมากกกกกเลยค่ะ จะรอนะค่าาาา
    #295
    0
  5. #294 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:38
    รอตอนต่อไปอยู่นะค๊ามาเร็วๆน๊า
    #294
    0