[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 29 : หมาป่าที่รัก 28 : ราชินี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    15 พ.ย. 59


          "ยิง!!!"

          เสียงกระหน่ำยิงยังคงดังอยู่ และถี่มากขึ้นเมื่อร่างของไททันเรสส์เคลื่อนมาใกล้กำแพงมากขึ้นจนเห็นต้นคอของมัน..หากแต่ว่าพอกองกำลังรักษาการณ์ ออร์วัทจะบรรจุกระสุนเพื่อจัดการมัน..ก็พบว่าลมร้อนนั้นได้เปลี่ยนทิศทางแล้ว!

          และถึงบอกว่าให้ยิงไป..แต่มันก็...สายไปแล้ว!...ร่างของไททันขนาดใหญ่นั้นขยับไถตัวขึ้นมาตามแนวกำแพง ก่อนมือของมันจะยกขึ้นสูงจับคว้ากำแพงเอาไว้เสียงดังกึ่งก้อง  ภาพของเด็กสามคนที่ยืนอยู่ข้างล่างให้พวกเอเลนเห็น ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองในอดีตเมื่อครั้งที่เขาได้พบกับไททันมหึมาเป็นครั้งแรก เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาภายในเมือง บอกให้รู้ว่าพวกชาวบ้านน่าโง่พวกนั้นกำลังแตกตื่นและรีบเอาตัวรอด..ทุกอย่างที่พวกเขาคาดการณืเอาไว้ได้เกิดขึ้น..พวกนั้นจากตอนแรกที่เดินทอดน่องเริ่มวิ่งกันกระเจิงและเบียดกันไปมา..น่าขำ..มนุษย์เนี้ย..

               อะ..มนุษย์งั้นหรอ...

               "โคลว์"เสียงของรีไวล์ดึงสติของโคลว์ให้กลับมามองอีกฝ่าย ก่อนจะเขาจะหลับตาแทบไม่ทันเมื่อ เมทที่รักสาดน้ำถังใหญ่ใส่หน้าและตัวเขาเต็มๆ

               "อา..เปียกเลย.."โคลว์มองอีกฝ่ายที่ยิ้มเหยาะเขาที่มุมปากก่อนตัวเองจะเดินไปบอกหัวหน้ากองรักษาการรืให้ถอนกำลังออกไป..จากนี้จะเป็นหน้าที่ของทีมสำรวจแล้ว

               โคลว์เดินไปยืนข้างๆรีไวล์เตรียมรับมือและประจำตำแหน่งเอาไว้ พวกทีมสำรวจที่รับหน้าที่คนอื่นๆก็เช่นเดียวกับพวกเขาทุกคนใช้น้ำในการลดความร้อนที่ควันนั้นส่งออกมา ก่อนเสียงสายฟ้าจะดังขึ้นมาเป็นสัญญาณว่าเอเลนได้แปลงร่างเป็นไททันเรียบร้อยแล้ว

               "เตรียมพร้อมฟังคำสั่ง!"เสียงเอลวินดังขึ้นมาพร้อมกับโคนี่และชาช่าที่ทำหน้าที่ยิงรถเข็นติดดินปืนใส่เจ้าไททันเรสส์ และเมื่อถึงจังหวะที่เหมาะสมเอลวินได้ยิงกระสุนปืนขึ้นฟ้าเป็นสัญญาณ

               ปัง! บึ่ม!

               เสียงเครื่องยิงสามมิติที่ถูกเอามาดัดแปลงติดกับถังดินปืนพุ่งเข้าใส่มือของไททันเรสส์ก่อนมันจะถูกความร้อนและไฟสีน้ำเงินของโคลว์ที่แอบส่งไปเผาทำลายแขนทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ร่างกายขนาดใหญ่ไม่อาจทรงตัวได้ หัวของมันตกลงมากระแทกกับกำแพง

               "เอเลน!!"เสียงของเอลวินร้องตะโกนไล่มาติดๆด้วยเสียงของเอเลนในร่างของไททัน เขาหยิบแหที่ใส่ถังดินปืนจนแน่นหลายชั้นก่อนพุ่งไปยัดดินปืนแบบแพ็คลังนั้นใส่เข้าปากของไททันเรสส์ที่แทบจะไม่มีริมฝีปาก..ไม่สิ..มันไม่มีปากเลยต่างหาก กินเข้าไปซะ!

               ความร้อนของไททันเรสส์เป็นตัวจุดชนวนอย่างดี..เพียงแค่เอเลนจับยัดเข้าไปในลึกที่สุดเท่าที่ความแรงและความเร็วจะทำได้ มันก็ทำให้หัวของเจ้าไททันเรสส์กระจุย..รามไปถึงคอของมันด้วย..จังหวะนั้นล่ะ..ที่พวกเขารอ!

               "ทุกคน!! ใช้อุปกรณ์เคลื่อย้ายไปจัดการจุดตายของมันซะ!!"เอลวินประกาศลั่นเมื่อชิ้นเนื้อขงอเจ้าไททันเรสส์กระจายไปทั่ว..ถึงตัวมันจะใหญ่ขนาดไหน แต่จุดตายของมันก็ต้องเป็นต้นคอ แน่นอน ถ้าไม่จัดการกับร่างจริงของมันโดยตรงอวัยยะของมันก็งอกขึ้นมาใหม่และปล่อยไอความร้อนขึ้นมาปกป้องตัวเองอีก..

               "โคลว์! จัดการชิ้นที่เหลือที!"เอลวินหันไปสั่งโคลว์ ถึงพวกเขาจะมีกันหลายคน..แต่มันก็ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับชิ้นเนื้อที่กระจายกันอยู่ เพราะงั้นจึงต้องใช้พลังของโคลว์

                    "รับทราบ"โคลว์บอกก่อนจะโบกมือเล็กน้อยก็ปรากฎเหมือนคลื่นสีฟ้ากระจายเหมือนบาเรียอยู่เหนือเมืองออร์วัท..แต่มันบางเสียจนแทบจะมองไม่เห็น และเพียงแค่ชิ้นเนื้อสัมผัสโดนมันก็ถูกไฟสีฟ้าเผาจนไม่เหลือซาก

                    ในระหว่างความวุ่นวายทั้งหมด ฮิสทอเรียเหมือนจะรับรู้ได้จากสายสัมพันธ์อันน้อยนิดของเธอว่าไอ้ก้อนเนื้อที่เป็นจุดอ่อน..ก้อนเนื้อที่มีพ่อของเธอยู่นั้นอยู่ตรงไหน..และไวเท่าความคิด เครื่องยิงเคลื่อนย้ายสามมิติของเธอก็ได้ปักลงแทงเนื้อก้อนนั้น โดยมีเสียงของแจนเรียกชื่อของเธอ หากแต่ว่าในหัวของฮิสทอเรียนั้นไม่ได้ยินอะไรนอกจากบทสนทนาของเธอกับผู้บัญชาการณ์เอลวิน

                    ขอโทษนะค่ะ..ที่ทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ว่านี้เป็นครั้งแรก ฉันที่ไม่เคยต่อต้านผู้ปกครองเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งที่ฉันมีโอกาสได้ทะเลาะกับพ่อของตัวเอง!

               ฉับ!!

               เสี้ยววินาทีที่ใบมีดเฉือนตัดก้อนเนื้อนั้น ภาพบางอย่างก็ได้ไหลเข้ามาในหัวของฮิสทอเรีย ภาพของพ่อที่ทะเลาะกับปู่ ภาพของน้องชายพ่อ ภาพของพ่อที่กอดขาแม่เอาไว้ ภาพที่พี่สาวต่างแม่ของเธอที่ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง หลายๆอย่าง..กระแทกเข้ามา

               เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้งเป็นการบอกถึงความสำเร็จที่เธอได้ทำขึ้นมา ด้วยความสูงระดับนั้นเธออาจตกมาตายได้..แต่โคลว์ที่มองอยู่แล้วได้เปลี่ยนบาเรียเพลิงของเขาและกลายเป็นเหมือนสายลมอ่อนๆที่โอบพัดร่างของฮิสทอเรียให้ค่อยๆตกลงไปบนเกวียนที่บรรทุกเสื้อผ้าเอาไว้แทน

               เสียงพวกชาวบ้านพากันมองฮิสทอเรียอย่างแปลกใจและชื่นชม บางคนถึงกับถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหมและเธอเป็นทหารอยู่หน่วยไหน...ดังไปรอบตัวของฮิสทอเรีย ก่อนเธอจะตัดสินใจ..ที่จะลุกขึ้นเพราะตอนนี้เธอได้ข้ามกำแพงของตัวเองมาได้แล้ว..ถามการฝูงชนที่รุมล้อมอยู่นี้..เธอจะประกาศออกไป...

               "ฉัน...คือ...ฮิสทอเรีย  เรสส์ ผู้คุมกฎแห่งกำแพงตัวจริง..เป็นราชินีตัวจริง!"

- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -

ไม่กี่วันหลังจากนั้น หน้าพระราชวังในกำแพงชั้นใน เขตกำแพงชิน่า

          พิธีแต่งตั้งราชินีที่แท้จริงได้ถูกจัดขึ้นมาท่ามกลางประชาชนที่มาเฝ้าดูอย่างแน่นขนัด เสียงชื่นชมที่ราชินีของเขานั้นได้ทำการสังหารพ่อจองเธอเองพอเขาควบคุมตัวเองไม่ได้..เธอได้ปกป้องพวกชาวเมืองด้วยร่างกายที่บอบบางของเธอ และมีประชาชนในเมืองออร์วัทเป็นพยายาน เสียงชื่นชมเหล่านั้นดังไปทั่ว.. ราชินีของเขาช่างแข็งแกร่ง..แม้จะอยู่ท่ามกลางเหล่าหัวหน้าทหารที่โค้งให้เธอราวกับมอบทั้งชีวิตถวายให้...ช่างเป็นภาพที่งดงามและแข็งแกร่ง..

               ภายหลังจากงานพิธีทั้งหมดฮิสทอเรียที่ได้รับการคุ้มกันโดยพวกเอเลนก็เริ่มถามหาหัวหน้ารีไวล์ โดยเหตุผลนั้นมีเพียงเอเลนที่เข้าใจในทันทีก่อนจะถามราชินีของเขาอย่างไม่แน่ใจ

               "เดี๋ยวก่อน..จะเอาจริงหรอฮิสทอเรีย?.."เอเลนเหงื่อตก...ตอนนี้น่ะหัวหน้ารีไวล์คงอยู่กับพี่โคลว์ที่ห้องรับรองไม่ผิดแน่หรือไม่ก็ระเบียง จากที่พี่ชายของเขาบอกเอาไว้เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้สวีทกันมากมายนักเลยอยากอยู่กันเงียบๆสองคน

               ซึ่งเอเลนอยากจะบอกใจจะขาดว่าพี่กับหัวหน้าไม่สวีทกันตอนไหนช่วยบอกที..เห็นมีทุกตอนจนพวกเขาอิจฉากันไปหมดแล้ว!

               "อะ..อะไรเล่า..นะ..นายเป็นคนบอกเองนี่นาว่าให้ฉันทำน่ะ...."ฮิสทอเรียหันไปมองเอเลน

                "นั้นมันก็แค่คำขอสุดท้ายของประธานรีเวส..แค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้นเองนะ."เอเลนย้อนคิดถึงตอนที่ประธานคนนั้นร่วมมือกับพวกเขาก่อนหน้านี้ได้ขอไว้กับฮิสทอเรียว่า 'พอเธอได้เป็นราชินีเมื่อไร ไปชกหมอนั้นแล้วบอกว่า แน่จริงก็ชกกลับสิ ' ให้ด้วย..แต่ว่าตอนนั้นน่ะ...

               "ถ้าไม่อยากก็ไม่ได้ทำก็ได้นะ...อีกอย่างถ้าพี่โคลว์อยู่ด้วย..เธอคงรู้นะ"พอพูดถึงตรงนี้พวกแจมก็สะดุ้งขึ้นมาทันที ภาพตอนพี่โคลว์เผาพวกทหารที่ใช้ปืนพวกนั้นย้อนเข้ามาในหัวทันที...

               "ถ้าไม่ทำฉันก็ไม่เหมาะสมที่จะเป็นราชินีน่ะสิ...ฉันว่าพี่โคลว์น่าจะเข้าใจนะ..เออ.. แจน..พวกนายทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ...มิคาสะ..เธอก็ด้วยหรอ"ฮิสทอเรียเริ่มลังเลยิ่งเห็นสีหน้าของพวกแจมแล้วด้วยนี้ก็....จะเอาดีไหม..ดีไหมนะ..
              
               "อะ...เออ..คือ"

               "อาร์มิน..มันเกิดอะไรขึ้นตอนฉันสองคนไม่อยู่หรือเปล่า"เป็นเอเลนที่ทนไม่ไหวอยากรู้จนต้องถามออกมา ยิ่งเห็นท่าทางของแจนแล้วยิ่งอยากรู้ว่าทำไม เจ้านั้นถึงได้ทำหน้าตากลัวๆอยู่

                    "เออ..ก็..แบบ..คืองี้นะ"อาร์มินยิ้มแห้งๆก่อนจะเล่าเรื่องที่พี่โคลว์ของพวกเขาเผาพวกกองสารวัตรทหารที่ใช้อาวุธใหม่มาทำร้ายหัวหน้ารีไวล์จนบาดเจ็บเลือดอาบหน้าซีกหนึ่ง ซะเรียบไม่เหลือแม้แต่กระดูก เรียกว่าเผาซะสะอาดเอื่อมเชียวล่ะ

                    "............ฮือๆๆๆ "อิสทอเรียเกิดอาหารสะอื้นร้องไห้ทันที เมื่อคิดว่าเธอควรเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคำขอของคนตายไปแล้วดีหรือว่าเอาชีวิตตัวเองไว้ดี นั้นทำเลือดอาบน้ำหัวหน้ารีไวล์ยังไม่เหลือซาก แล้วเธอเป็นราชินีไปต่อยหน้ารีไวล์อาจจะไม่หนักเท่าแต่ว่า....อาจโดนเผาเหลือซากไว้ดูต่างหน้ามั่ง..

                    "อา!..เดี๋ยวสิ! เธอเป็นราชินีนะจะร้องไห้ทำไมเนี้ย!"แจนพูดออกมาอย่างตกใจที่เห็นฮิสทอเรียร้องไห้ออกมา

                    "ฉะ..ฉันจะถูกเผาไหมน่ะ..ฮือๆ..น่ากลัว.."ฮิสทอเรียร้องออกมา..ด้วยความกลัว จนเอลวินที่เดินมากับฮันจิและพวกเพทราเดินมาได้ยินเข้า

                    "นี้มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมองค์ราชินีถึงร้องไห้แบบนั้นล่ะ"ฮันจิมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะได้รับคำตอบจากพวกเอเลนว่าสาเหตุเกิดกับความกลัวจะโดนพี่โคลว์ของเขาเผาเอา ถ้าไปต่อยหัวหน้ารีไวล์

                        "อือ..นับวันโคลว์จะโหดขึ้นจริงนั้นล่ะ"เอลวินกอดอกพร้อมกับพยักหน้าให้กับตัวเองเบาๆโดยมีพวกกุนเธอร์เหงื่อตกร่วมพยักหน้าด้วย..

                         "ฮ่าๆๆ..แต่ฉันว่าโคลว์เขาไม่ว่าหรอก..เผลอๆได้ยินเรื่องที่พวกเราพูดกันหมดแล้วก็ได้นะ.."ฮันจิบอกก่อนจะยิ้มให้ทำให้พวกเอเลนมองหน้าอย่างสงสัย จนฮันจิเฉลยว่าพวกเขาลืมไปหรือเปล่าว่าพี่โคลว์ของเขาน่ะหูดีขนาดไหน..แค่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดตรงระเบียงที่ห่างจากห้องรับรองในวังหลวงนี้ไม่เท่าไร..เองน่ะนะ

                         "ฉันว่าโคลว์น่าจะเข้าใจนะ..ก็คำขอของคนตายนี้นา"เพทรายิ้มให้กำลังใจ แต่เหงื่อก็ยังตกอยู่ ช่วยลุ้นให้กับราชินีองค์ใหม่แล้วกัน

                         "ไม่ต้องห่วงพะย่ะค่ะ องค์ราชินี..หากโคลว์จะเผาพระองค์จริงๆกองสำรวจตรงนี้จะช่วยพระองค์ให้ได้มากที่สุดพะย่ะค่ะ"เอลวินบอกอย่างกล้าหาญ..แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อเสียงประตูห้องรับรองที่อยู่ไม่ห่างจากพวกเขาเปิดออก พร้อมกับร่างของหัวหน้ารีไวล์ที่เดินออกมาในสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยและดูหงุดหงิดๆมองพวกเขาตาขวาง

                         "ก่อนพวกแกจะกลัวโคลว์เผา...กลัวฉันกระทืบพวกแกตรงนี้ก่อนดีไหม.."รีไวล์มองจ้องจนทุกคนแทบจะรวมเป็นก้อนกลมๆก้อนเดียวทันที ...ไอรังสีที่แผ่ออกมานี้มันอะไร!

                    "ไม่เอาน่าครับ..หัวหน้ารีไวล์...เราไปต่อที่ปราสาทก็ได้นี้ครับ..ไม่เห็นต้องหงุดหงิดเลยนี้ครับ..นะ..อีกอย่าง.อย่ารังแกราชินีสิครับ..เดี๋ยวโดนโทษประหารนะครับ"เสียงของโคลว์ดังขึ้นพร้อมกับขยับมากอดคออีกฝ่ายหลวมๆแล้วถึงโบกมือให้กับทุกคนที่มองหน้ามาที่เขาสองคนด้วยสายตาอยากจะด่าออกมาเหลือเกินว่าพวกแกจะหวานกันไปไหน...หื่นกันจริงไอ้สองคนนี้เนี้ย!

                    "ชิ....มีอะไร"รีไวล์หันไปมองพวกฮิสทอเรียตาขวางไม่เลิก จนทุกคนหันไปพร้อมใจกันมองเอลวิน หวังให้อีกฝ่ายจัดการก่อน แต่เสียงของโคลว์กลับแทรกขึ้นมาแทน

                    "องค์ราชินีมีเรื่องต้องทำกับหัวหน้าน่ะครับ...เป็นคำขอก่อนตายของประธานการค้าที่ร่วมมือกับหัวหน้าตอนนั้นน่ะครับ"โคลว์ยิ้มมองก่อนจะผละจากกอดคอรีไวล์มายืนข้างๆส่งสายตาไปให้องค์ราชินีฮิสทอเรียที่มองมาที่โคลว์อย่างแปลกใจ

                    พี่โคลว์ได้ยินเรื่องทั้งหมดจริงๆด้วย!...และก็ยังอนุญาตด้วย..รอดแล้ว!!!

                    "หือ..องค์ราชินีน่ะหรอ?"รีไวล์หันกลับไปมองฮิสทอเรียที่กำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะพุ่งเข้ามาหาเขา

                    "อะ..อึ่ก..ย๊าก!!!"ฮิสทอเรียร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับง้างหมัดใส่หน้ารีไวล์แบบแรงที่สุดเท่าที่เธอจะมี

                    ผลัก!

                    "โอ้ว!!"เสียงพวกเอเลนดังขึ้นเมื่อเห็นฮิสทอเรียต่อยหน้าของหัวหน้ารีไวล์จริงๆ ถึงมันน่าจะเบามากสำหรับรีไวล์ก็เถอะ..

                    "ฮ่าๆๆๆ ว่าไงล่ะ? ฉันคือราชินีนะ! มีปัญหาหรือเปล่า!!?"ฮิสทอเรียพูดออกมาเพื่อกลบความกลัวของตัวเองก่อนจะมองหน้ารีไวล์ที่ส่งสายตามามองที่เธอทีหนึ่งก่อนเขาจะหันกลับไปมองโคลว์ที่ยืนพิงกำแพงยิ้มมองเขาอยู่ ....เจ้าแสบนี้รู้อยู่แล้วสินะ..มิน่า..

                    ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรก็เถอะ..แต่ว่า..ที่ผ่านมาเพราะได้เจ้าพวกนี้..ทุกอย่างถึงผ่านไปได้..เขาจะถือว่ายอมพวกมันสักครั้งแล้วกัน..

                    "ขอบคุณนะ..พวกนายทุกคน"รีไวล์พูดก่อนจะมองพวกเอเลนด้วยสายตาที่อ่อนลงมาเล็กน้อย..เมื่อคิดถึงที่ผ่านมาพวกนี้พยายามกันแค่ไหน..และโตมากขึ้นมามากแค่ไหน

                    "............................."

                    "หือ..อะไร?"รีไวล์ขยับกอดอกมองพวกเอลวินที่ทำหน้าหว่อแปลกๆจนเขาต้องหันไปมองโคลว์ที่ขำออกมานิดๆ ในขณะที่บรรยากาศกำลังดี..พวกเขาทั้งหมดก็ได้เวลาต้องแยกย้ายกันเมื่อ ฮิสทอเรีย ผู้บัญชาการเอลวิน และหัวหน้ารีไวล์พ่วงหัวหน้าฮันจิต้องเข้าไปประชุมเป็นครั้งแรกหลังจากที่ ฮิสทอเรียเป็นราชินี...ใบหน้าของเธอมีความกังวลอยู่ไม่น้อยจนทำให้โคลว์ต้องเดินเข้าไปคว้าจับมือเธอเอาไว้

                    "องค์ราชินี"โคลว์พูดขึ้นทำให้ฮิสทอเรียหันไปมองอย่างสงสัยก่อนเธอจะได้รับรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจออกมา ความรู้สึกหนักอึ้งหายไปชั่วขณะหนึ่ง

                    "เป็นเธอต้องทำได้อย่างแน่นอน..ไม่ต้องห่วง..นะครับ"โคลว์ยิ้มให้อีกฝ่ายและมองอย่างพอใจเมื่อเห็นใบหน้าที่หมดความกังวลแล้วของฮิสทอเรีย

                    "ค่ะ..ขอบคุณนะค่ะพี่โคลว์"ฮิสทอเรียยิ้มออกมาทำให้โคลว์ค่อยๆปล่อยมืออกช้าๆและหันไปหารีไวล์

                    "ดูแลองค์ราชินีให้ดีๆนะครับหัวหน้า..แล้วก็ห้ามรังแกพระองค์เองนะครับ"โคลว์ทำเสียงทะเล้นมองอีกฝ่ายก่อนจะโดนรีไวล์ใช้สันมือกระแทกกลางหัวเขาให้

                    "โอ๊ย! เจ็บนะครับหัวหน้าที่รัก.."โคลว์มองอีกฝ่ายยิ้มๆ
    
                    "ไม่ต้องมาพูด..นายน่ะกลับไปจัดการเอกสารบนโต๊ะให้หมดซะเถอะ..เห็นกี่ทีก็น่าหงุดหงิด..ไม่ให้ทำความสะอาด วางกองไปทุกมุม หน้าต่างก็ปิดอีกเพราะกลัวปลิว....อยากกระทืบนายจริงๆ"รีไวล์บอกเสียงไม่พอใจเมื่อคิดถึงสภาพโต๊ะทำงานของห้องนอนโคลว์เมื่อก่อน ที่อีกฝ่ายใช้เวลาแค่ 2 วันทำมันรกไปด้วยเอกสารที่เจ้าแสบของเขาลอกมาจากงานของโคลว์ เซเวียร์เพื่อเอามาศึกษาและลงมือทำที่นี้แทนจะใช้พลังงานกลับไปที่บ้านกลางทะเลนั้น

                         "ครับๆ..จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ..งั้นไปเลยนะครับ"โคลว์พูดก่อนร่างของเขาจะหายไปทันทีโดยไม่ทันได้ยินเสียงรีไวล์ที่กำลังจะห้ามไม่ให้อีกฝ่ายหายตัวไปแบบนี้...ให้ตายเถอะ..เจ้านี้ไม่ระวังเลยจริงๆ..หรือเพราะมันรู้อยู่แล้วก็ไม่รู้ว่าแถวนี้ในระยะการมองเห็นไม่มีใครเห็นมันกันน่ะ

                         "เออ..หัวหน้ารีไวล์ครับ"เอเลนพูดขึ้นมามองหัวหน้ารีไวล์ที่ยกมือขึ้นมากุมขมับ

                         "พวกนายกลับไปที่ปราสาทและทำความสะอาดซะ...ไม่อยู่หลายวันคงสกปรกมาก..อย่าให้กลับไปเห็นยักใยหรือฝุ่นแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นพวกนายเจอดีแน่"รีไวล์พูดก่อนจะมองพวกเอเลนสายตาสั่งชัดเจนว่านอกจากทำความสะอาดแล้วให้คุ้มตัวโคลว์ไว้ให้ดีๆด้วย..

                         "ครับ/ค่ะ!"

                    คล้อยหลังพวกเพทราไป พวกรีไวล์ก็เดินตามหลังฮิสทอเรียเข้าไปในห้องประชุมที่เดินเข้าไปอย่างสง่างาม จากนี้ไปหน้าที่ของหน่วยสำรวจที่ต้องทำ..ไม่ใช่เพียงการเปิดโลกให้กับเหล่ามนุษยชาติ แต่เป็นการหาคำตอบถึงปริศนาที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด...และสิ่งที่จะตอบพวกเขาได้ มีแต่เพียงความทรงจำของเอเลน...ของโคลว์ และ...ที่ห้องใต้ดินบ้านตระกูลเยเกอร์เท่านั้น....

                    สายลมที่โบกพัดเหนือเขตชิกันชิน่า มีร่างของบุรุษ 3 คน ยืนอยู่ริมขอบของกำแพง..พวกเขากำลังเฝ้ามองและรอคอยการมาถึงของสมบัติอันล้ำค่าที่พวกเขาใช้เวลาตามหามาอย่างยาวนาน...เขาเชื่อ..ว่าอีกไม่นาน..พวกกองสำรวจจะต้องมาที่นี้..มาที่แห่งนี้...และนั้น..จะเป็นโอกาสที่จะทำให้พวกเขาได้...

                    ได้โคลว์ และเอเลนกลับไป ให้กับราชินีของพวกเขาที่รอคอยทั้งคู่มานาน!!

TBC


               กลิ้งๆมาต่ออย่างรวดเร็วที่สุดค่ะ/มองซ้ายมองขวา/แอบท่านพ่อมาอัพค่ะ จุๆห้ามบอกใครนะค่ะ ขอบอกๆ ขอโทษนะค่ะ ที่ช่วงนี้อัพได้วันล่ะตอนเอง ฮือๆ งานเยอะมากๆค่ะ อย่าพึ่งเบื่อผู้เขียนนะค่ะ แงๆๆๆ  เห็นช่วงนี้คอมเม้นต์เริ่มน้อยลง ไม่รู้ว่าเพราะผู้เขียนฝีมือตกหรือเปล่า..ต้องขออภัยมากๆเลยนะค่ะ ผู้เขียนจะพยายามทำให้สนุกยิ่งขึ้นค่ะ...ตอนนี้เรื่องมาถึงน่าจะเกือบ 60% ของเรื่องทั้งหมดแล้ว..แงงๆอย่าพึ่งจากกันไปสิค่ะ มาสนุกกันก่อน!! แงๆๆๆ /หนีไปกอดหัวหน้ารีไวล์ (แอ๊ก!/โดนเท้าหัวหน้ารีไวล์กระทืบกลับมา) ฮือๆ

               ยังไงก็ตาม ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอมาเลยนะค่ะ ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนยังติดตามอ่านอยู่ถึงตอนนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ ทุกอย่างเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนอย่างมากเลยค่ะ..เป็นกำลังใจที่จะเขียนไปและสร้างผลงานให้ดียิ่งกว่าเดิม ขอบคุณนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ ตอนหน้านะค่ะ ^^ อย่าลืมมาสนุกให้ถึงที่สุดกันนะค่ะ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #306 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:51
    ขอบคุณค่ะ ตัวอักษรเล็กไปหน่อยขยายไม่ได้ลำบากในการอ่านหน่อยแต่ก็สนุกนะค่ะ
    #306
    0
  2. #305 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 17:07
    รอตอนต่อไปอยู่ค๊า
    #305
    0
  3. #304 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 16:19
    สนุกมากกกกเลยย ขอบคุณนะค่าาา รอตอนต่ออยู่นะค่าาา
    #304
    0
  4. #303 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 11:19
    สนุกมากเลยค่ะ!
    รอต่ออยู่นะคะ
    #303
    0