[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 3 : หมาป่าที่รัก 2 : เมท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    29 ต.ค. 59


หลังจากเวลาผ่านไปจากเหตุการณ์เจอเอลวิล สมิท หลายเดือน

          ให้ตายเถอะจนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่สามารถกลับคืนร่างมาเป็นมนุษย์ได้อีก! นี้มันเรื่องนรกแตกอะไรเนี้ย!!

          โคลว์อยากตะโกนร้องออกมาดังๆเมื่อเขาไม่อาจทำอะไรได้มากมาย นอกจากเป็นหมานั่งเฝ้าหน้าผาอยู่อย่างนี้กับบินเล่นไปมาทั่ว บ้างทีโมโหก็ไปไล่กระทืบพวกไททันเล่น นานเข้าหน่อยว่างจัดก็ไปตัดไม้เตรียมเอามาทำบ้านชั่วคราวเอาไว้ เผื่อว่ากลับร่างเป็นคนแล้วจะได้เอามาใช้...อาหารก็เอามาใส่ไว้ในหลุมที่เขาขุดทำเอาไว้เป็นที่เก็บอาหารเสบียง

          แต่เหมือนโชคดีในความโชคร้ายหน่อยๆเพราะตรงที่เขาขุดดันเจอพวกแร่ทองคำกับเพชรพลอยเยอะอยู่...มันทำให้เขาพอจะเอามาเก็บเป็นของแลกเปลี่ยนได้ หากเขากลับเป็นมนุษย์และคิดอยากจะเข้าเมืองน่ะนะ..เพราะงั้นงานแก้เบื่องานใหม่ก็หาทางเจียระไนพวกมันซะ แต่พูดก็พูดเถอะ..เขาเคยไปเรียนของแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ!

               "กรร"พังอีกแล้ว..นี้ครั้งที่เท่าไรแล้วเนี้ย

               โคลว์บ่นออกมาอย่างหงุดหงิด หางหมาป่าของเขาสะบัดไปมาอย่างระบายความในใจ จะว่าไป..ความฝันเมื่อคืน..มันจะเป็นจริงไหมนะ แต่ถ้าเป็นอย่างในฝันจริงๆ..มันคงเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์แฟนตาซีแบบสุดโต้งไปเลยทีเดียว

               ภาพในความฝันเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัวของโคลว์ ภาพของหมาป่าสีดำขนาดยักษ์ที่เขามักเห็นประจำเมื่อต้องส่องหน้าตัวเองตอนนี้กับพื้นน้ำ  ในความฝันเจ้าหมาป่านั้นบอกว่าตัวเขาเป็นผลผลิตจากการเอาสายเลือดสัตว์วิเศษ 2 ตัวที่ไม่น่าจะเข้ากันได้นั้นก็คือ แวร์วูฟ กับ นกฟินิกซ์..

               ใช่..ตอนได้ยินครั้งแรกเขาถึงกับร้องออกมาว่าสัตว์แบบนี้มันไม่มีทางมีอยู่จริงแน่นอน!..ไม่อย่างนั้นคงมีการไล่ล่ากันไปไหนต่อไปแล้ว..แต่ว่า..เจ้าหมาป่านั้นกลับตอบเขาว่า..พวกที่ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ มันเจอร่างของพวกเขาที่ตายเป็นหมื่นๆปีและนำมาทำบางอย่างก่อนจะทดลองกับร่างกายของเขา

               นั้นจึงเป็นการอธิบายได้ว่าเขาถึงมีร่างกายเป็นหมาป่าและมีปีกเป็นนก..แถมยังรู้สึกคึกสุดๆเวลาพระจันทร์เต็มดวงด้วย...

              โคลว์ถึงกับตบหน้าผากตัวเองไปหลายครั้งเมื่อคิดถึงความเป็นแฟนตาซีชนิดหลุดโลกที่เขาเจอ ขณะนี้น่ะนะ..แน่นอนว่าเขาน่ะบอกว่าไม่เชื่อในตอนแรก จนโดนอีกฝ่ายย้อนกลับมาว่า ตัวเองกลายเป็นหมาป่ามาหลายเดือนนี้ มันยังไม่น่าเชื่ออีกหรือไง 

               อา..ทำเอาเถียงไม่ออกเลยแหะ

               และเมื่อพูดถึงตรงนี้ หมาป่านั้นบอกว่าสัตว์วิเศษต้องมี 'เมท' หรือก็คือคู่ชีวิตที่โชคชะตาพรหมลิขิตสร้างขึ้นมาให้..มันจะทำให้สัตว์ที่บ้าคลั่งสงบลง..เป็นอีกครั้งที่เขายกมือถามว่าอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม ...

               มันทำให้เจ้าหมาป่านั้นหัวเราะและบอกว่า ถ้าเขาอยากจะกลับเป็นคนในครั้งแรกที่แปลงร่างนั้นน่ะ..ต้องให้เขาได้สัมผัสตัวเมทก่อน..เขาถึงจะกลับคืนร่างเดิมได้...และนั้นล่ะปัญหา!!

               เขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าใครเป็นเมทเขา! ใครเป็นคู่ชีวิตที่โชคชะตากำหนด! แล้วมันจะเชื่อถือได้แค่ไหนกันเชียว! นี้น่ะมันเหมือนเจอเนื้อคู่ไม่ใช่หรอ!

               เขาน่ะอายุ 17 !! ขอบอกแบบไม่เคยปิดบังว่าไม่เคยมีแฟนแต่ก็เออ...ยอมรับว่าจีบสาวบ้างแต่ไม่ติดเลยก็เถอะนะ

               เจ้าหมาป่านั้นมองหน้าเขาก่อนจะทำสีหน้าเหมือนกำลังขบขันอย่างหนัก..นั้นทำให้เขาตะโกนกลับไปว่า มันทำไมล่ะ! มันผิดตรงไหนกันหะ! แค่เกิดมา 17 ปีไม่มีแฟน แถมโดนหักอกน่ะเฮ้ย!

               เจ้าหมาป่าบอกว่าหากเป็นเมทของเขาล่ะก็...จะมีกลิ่นหอมหวานเหมือนผลไม้ที่สุกน่ากินเชียวล่ะ...และเลือดในกายเขาจะเดือดพร่าสุดๆจนอยากจะพุ่งไปกดอีกฝ่ายเลยทีเดียว...

               เพียงไม่กี่ประโยคเขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกลายเป็นหมาหื่นกระหายบ้ากามไปเรียบร้อยแล้วเชียว!! ไม่นะ!!

             "ฮื้อ.."เสียงถอนหายใจดังออกมาจากปากของหมาป่าด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะกลับมาสนใจของที่เขาพยายามสร้างเผื่อเอาไว้กลับร่างต่อ
ก่อนความคิดหนึ่งจะแล่นเข้ามาในหัวของโคลว์..

               เขาไม่เคยลองทำให้ตัวเองเล็กลงเหมือนหมาป่าทั่วไปเลยนี้นา..

               ไวเท่าความคิดโคลว์ขยับลุกเลิกสนใจงานอดิเรกที่ยิ่งทำยิ่งพังนี้ไปก่อน ก่อนจะลองใช้วิธีง่ายๆอย่างการจินตนาการว่าตัวเองกลายร่างเป็นหมาป่าขนาดย่อมลงมาหน่อย..

               และเป็นโชคดีในรอบหลายเดือน! เพราะเขาสามารถทำมันได้จริงๆด้วย!!!

               อ๊ากกกกก อย่างน้อยร่างนี้ก็น่าจะเข้าเมืองได้ล่ะนะ..ทีนี้ก็เหลือแค่หาเจ้าเมทตัวปัญหา..

               โคลว์เริ่มรู้สึกสนุกกับเรื่องราวใหม่ๆที่ค้นพบ ไม่แน่การที่เขามีพลังของสัตว์วิเศษนั้นอาจจะทำให้เขามีพลังหลายๆอย่างที่ใกล้เคียงก็ได้..อือ..จะว่าไปก็เจอเหมือนหนังสือที่เขียนพวกนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไงนะ

               โคลว์เดินไปทางหน้าผาที่มีช่องข้างในใหญ่พอสมควร จนเขาคิดให้มันเป็นที่เก็บของ เผื่อตอนเป็นคนจะค่อยๆไปรื้อค้นเอามาใช้งานดู มันมีพวกหนังสืออยู่ด้วย แต่เพราะก่อนหน้านี้ร่างกายเขาใหญ่เกินไปอ่านหนังสือก็เลยลำบากมากๆ

               หึ ตอนนี้น่าจะพออ่านได้แล้วน่ะนะ

               โคลว์ใช้เวลาศึกษาและฝึกพลังในร่างหมาป่าของเขาอยู่อีกเกือบ เดือนก่อนจะได้ข้อสรุปว่า เมทตัวแสบที่จะทำให้เขากลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกครั้งน่าจะอยู่ภายในกำแพงใหญ่ๆที่พวกไททันไปลับเล็บกันอยู่นั้นล่ะ...อือ..น่าจะไม่ได้ตายน่ะนะ..

               หลังจากกำหนดวันได้แล้ว กลางดึกคืนหนึ่งเขาก็ลอบบินเข้าไปในกำแพงแห่งนั้นเขาบินร่อนไปทั่วเพื่อตามหากลิ่นผลไม้ที่หอมหวาน..แต่ว่า..ไม่ว่าจะบินไปรอบๆแค่ไหนก็ยังไม่มี..จนเขาเริ่มถอดใจ หากแต่ว่าดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้นก็กลับเห็นบางอย่างที่เขาไม่คิดว่ามันจะมีอยู่..ไม่สิ..มันน่าจะมีอยู่แล้วล่ะ..เมืองใหญ่ๆแบบนี้...

               เมืองใต้ดิน...

               โคลว์ไม่รอช้าที่จะบินลงไปผ่านช่องทางใหญ่ๆที่เหมือนแผ่นดินยุบเป็นหลุมไว้เป็นเวลานานแล้ว ทันทีที่เท้าแตะถึงพื้น..โคลว์ก็ขยับเก็บปีกของเขาเข้าเหมือนเดิม และเริ่มดมกลิ่น ฟังเสียง.ตลอดจนใช้สายตาคมกริบของเขามองสำรวจเมืองใต้ดินแห่งนี้.......

               ช่างเป็นเมืองที่โสมมจริงๆ...อาชญกร...ข่มขืน กดขี่ ค้ายา ค้าของเถื่อน และสุดท้าย..ค้ามนุษย์...

               "กรร"หวังว่าคงไม่ตายหรือโดนทำอะไรไม่ดีหรอกนะ..ให้ตายเถอะ..

               ความรู้สึกเป็นห่วงและร้อนใจที่โคลว์ได้รับอิทธิพลจากยีนสัตว์วิเศษทั้งสองอย่าง ทำให้เขาความสุขุมและเยือกเย็นของเขาลดงมาก..ยิ่งตอนนี้ไม่เจอเมท...ด้วย..ยิ่งไปกันใหญ่

               หมาป่าสีดำสนิทเริ่มคืบคลานผ่านความมืดไปเพื่อตามหาเป้าหมาย ระหว่างทางเขาต้องหงุดหงิดหลายต่อหลายครั้งเมื่อจมูกที่ดีเกินไป และหูที่ดีเกินคาดของเขา รับรู้ถึงความชั่วร้ายในเมืองใต้ดินแห่งนี้..


                ให้ตายสิ...เสียงคราญคราง อือ อา ดังมาจากตึกค้าบริการนี้มันเยอะจริงๆ ว่างจัดหรือไงนะ!

               โคลว์วิ่งเร็วขึ้น เขาพยายามไม่สนใจฟังเสียงเหล่านั้น จนกระทั้ง..กลิ่นหอมหวานราวกับผลไม้สุก ลอยมาตามลม เป็นครั้งแรก!

               สี่ขาหยุดเดินก่อนจมูกของเขาจะขยับสูงขึ้นเพื่อหาที่มาของกลิ่นว่ามาจากทางไหนแน่...ทางนั้นงั้นหรอ...


              ในขณะเดียวกัน

              รีไวล์กำลังเดินมาพร้อมกับฟารานหลังจากออกไปขโมยเงินมาได้จากเจ้าเดวิช คนที่เรียกได้ว่ามาเฟีย ที่พึ่งจะมามีอิทธิพลแถวนี้ แน่นอนว่าหากมันไม่กวนประสาทโดยส่งพวกงี่เง่ามาทำบ้านเขาเลอะเทอะล่ะก็ เขาก็อาจเป็นลูกน้องให้มันสักวันสองวันแก้เบื่อ 

               "รีไวล์นายคิดว่าเจ้าเดวิชนั้นจะมาเอาคืนไหม"ฟารานถามมายิ้มๆ เหมือนรู้คำตอบแต่ยังถาม

               "คืนหรือไม่ฉันไม่สน...ฉันทำเพราะมันทำพื้นบ้านฉันสกปรก ก็แค่นั้น"รีไวล์ตอบอย่างหงุดหงิด 

               ฟารานมองอีกฝ่ายเหงื่อตก...ใครเลยจะบ้าความสะอาดเท่ารีไวล์..ไม่มีอีกแล้ว

              ระหว่างที่กำลังเลี้ยวโค้งเข้าทางมืด คมมีดก็ถูกตวัดเฉียดหน้ารีไวล์ไปเพียงนิดเดียว

              "รีไวล์!"

               "ห่วงตัวเองก่อนเถอะแก!"เสียงผู้ชายเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังฟารานพร้อมกับคมมีด แน่นอนว่าฟารานกับรีไวล์ต่างหลบได้ ต้องบอกว่าประสบการณ์ที่อยู่ในเมืองใต้ดินกับโลกโหดร้ายนี้ ทำให้พวกเขามีฝีมือและชินกับการลอบฆ่า หาผลประโยชน์แบบนี้อยู่แล้ว

                "พวกแกเป็นใครน่ะ"ฟารานพูดขึ้นหลังจากหลบมีดของหนึ่งในสอง ไม่สิ ตอนนี้พวกมันไม่มีแค่2 แต่เพิ่มมาเป็น 8-9 คน ตึงมือไปไหมเนี้ย! ฟารานแอบส่งสายตาคำถามไปหารีไวล์และคำตอบที่ได้คือ..สงบนิ่ง..

               "แกไปขโมยเงินจากใครมาล่ะได้น้อง..เจ้าของเขาเลยจ้างพวกฉันมาเก็บแกไง"ชายคนนั้นบอก 

               "เดวิชงั้นหรอ?"ฟารานพูดออกมาเสียงเบาแต่พอให้เขากับรีไวล์ได้ยิน 

               รีไวล์มองพวกลูกน้องรับจ้างของเดวิชอย่างสงบ ความชินกับการฆ่าคนทำให้เขาไม่สะเทือนหากต้องมาโดนตามฆ่า แต่ว่า...

              ผัวะ ! ตุบ !

             "เฮ้ย!"

           ใช่ว่าเขาจะยอมโดนฆ่าง่ายๆซะหน่อย ...มือของรีไวล์ปล่อยร่างของไอ้คนที่ตวัดมีดใส่เขาเมื่อกี้ลงกองกับพื้น 

            "ละ..ลูกพี่"เสียงลูกน้องของชายดังขึ้นด้วยความกลัวนิด เมื่อดูเหมือนไอ้เตี้ยนี้จะไม่ธรรมดา หมูๆซะแล้ว

           "อย่าไปสนพวกมันแค่2 คน รุมมันเลย!"ชายที่เป็นลูกพี่บอกก่อนพวกลูกน้องจะรีบพุ่งเข้าหารีไวล์ทันที

            ภาพคน 8 คนรุมคน 2 คน อาจจะดูเหมือนกำลังเสียเปรียบอย่างแรงหากแต่ว่า ใครล่ะจะไปเชื่อเมื่อชายที่รูปร่างเตี้ยกว่าใครกลับจัดการพวกนั้นร่วงกองกับพื้นหมดภายในเวลาไม่นาน

          "ฟู่...เฮ้อ...หมดแล้ว..ล่ะมั่ง"ฟารานพูดก่อนจะมองไปรอบๆซากพวกคนที่นอนสลบอยู่รอบตัวพวกเขาโดยเป็นฝีมือเขาจริงๆแค่ 2 คนที่เหลือรีไวล์จัดการเรียบไม่เหลือ..

          "กลับได้แล้ว"รีไวล์พูดขึ้นก่อนจะสังเกตเห็นว่าเสื้อเขามีลอยเปื้อนเลือดของหนึ่งในพวกนั้นด้วย...ชิ..สกปรกชะมัด..

          "อือ..อะ..รีไวล์ระวัง!!"ฟารานร้องเสียงดังเมื่อคนที่เป็นหัวหน้าพวกนั้นลุกขึ้นมาพร้อมกับถือมีดเข้ามาหารีไวล์ในระยะประชิด!

          ไม่ทัน!..แย่แน่!

          "โฮก!"เสียงคำรามดังมาก่อนร่างหมาป่าสีดำสนิทจะพุ่งเข้ากัดคอของหัวหน้าคนนั้นลงกับพื้นอย่างแรง โดยไม่ทันตั้งตัวหัวหน้าพยายามดิ้นแต่ว่ากลับยิ่งไปเพิ่มแรงเขี้ยวนั้นให้มากขึ้น จนสุดท้าย..เขาก็นิ่งไปคาปากของหมาป่าสีเดียวกับความตาย..

          "มะ..หมาป่า..ทำไมถึงมีที่นี้ได้"ฟารานพูดก่อนจะมองจ้องหมาป่าเช่นเดียวกับรีไวล์ที่ถอยออกมามองอย่างระมัดระวังตัว..เขาไม่รู้หรอกว่ามันมาได้ยังไง..ที่เมืองใต้ดินแห่งนี้ไม่เคยมีสัตว์แบบนี้มาก่อน..ไม่สิ..ในกำแพงนี้..แทบไม่มีใครเคยเห็นพวกหมาป่าเลยแม้แต่น้อย!

          โคลว์ปล่อยร่างของเจ้านั้นลงไปกองกับพื้นก่อนจะหันไปจ้องรีไวล์แทน..กลิ่นหอมที่เหมือนผลไม้สุกนั้น...ไม่ผิด..ผู้ชายตรงหน้าเขา..คือ 'เมท' ที่เขาตามหาจริงๆด้วย..

          รีไวล์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อดวงตาของเขาสบกับดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้น...เหมือนกับว่า..สื่อสารกับมันได้...และ..เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก..ผูกพันทั้งๆที่ไม่เคยเจอเจ้าหมาป่านี้มาก่อน...

          "รีไวล์..ฉันว่า..เฮ้!"ฟารานร้องออกมาเมื่อเห็นรีไวล์ยื่นมือออกมาไปหาหมาป่าตัวนั้น ที่ขยับนั่งให้รีไวล์ลูบหัวเสียเฉยๆ หัวใจที่สั่นกลัวว่าหมาป่านั้นจะทำร้ายเขากับรีไวล์ค่อยๆบรรเทาลง

          นุ่ม...นั้นคือความคิดแรกเมื่อเขาได้สัมผัสหัวของเจ้าหมาป่าตรงหน้า...มันไม่มีทีท่าคุกคาม แถมยังส่ายหางขยับเข้ามาใกล้เข้ามากขึ้น..กลิ่นของมัน..ไม่ใช่กลิ่นสาปเหมือนหมาที่เขาเคยเห็นในเมืองใต้ดิน..แต่เป็น..กลิ่นหอมๆ..หวาน..เหมือนดอกไม้อะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จักมากกว่า

          แต่รวมๆแล้ว..มันทำให้เขารู้สึกอยากจะกอดมัน..อยู่กับมัน..

          "รีไวล์นายจะเอามันไปด้วยงั้นหรอ.."ฟารานพูดหลังจากเห็นเพื่อนที่ดูจะไม่สนใจใครกลับสนใจหมาป่าท่าทางน่ากลัว แถมพึ่งฆ่าคนไปเมื่อกี้หยกๆ แต่เอาเถอะ..ถ้ารีไวล์จะเอา..ใครจะไปกล้าขัดล่ะ

           โคลว์เงยหน้ามองหน้ารีไวล์กับฟาราน ก่อนจะขยับไปดมกลิ่นของฟาราน..แน่นอนว่าฟารานถึงกับถอยหนีไปเล็กน้อย แต่ท่าทางที่เหมือนหมาบ้านๆของมันทำให้เขากลั้นใจยอมอยู่เฉยๆแทนอย่างระแวง

            ฟารานมองหมาป่าสีดำนั้นดมกลิ่นเขาเสร็จก็เดินไปนั่งข้างตัวรีไวล์อีกครั้ง...อย่าบอกนะ..ว่ามันก็ติดใจรีไวล์เหมือนกันน่ะ...แปลกหมา..

            พวกเขาทั้งสองกับหนึ่งตัวเดินทางกลับไปที่บ้าน ทันทีที่ถึงรีไวล์ยกมือสั่งห้ามไม่ให้หมาป่าเข้าบ้าน ตอนแรกท่าทางเสียใจ เพราะหางกับหูมันตกแบบเห็นชัดเชียว ต่อมารีไวล์เลยต้องเดินไปเอาผ้าออกมาวางเอาไว้..และโดยไม่ต้องสั่ง..มันกลับเดินเข้ามาย้ำๆผ้านั้นไปมา และขยับเข้าบ้าน.....หมาป่านี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ..ฉลาด..จนน่าแปลกใจ!!...

                รีไวล์ตัดสินใจเรียกมันว่า "แบล็ก" เพราะสีขนที่เป็นสีดำสนิทของมัน...และเพราะมันดูเป็นพวกรักความสะอาดและสงบมากๆทำให้รีไวล์ถึงยอมให้มันมานอนในห้องนอนด้วยหลังจากรับมันมาอยู่ด้วย 2 อาทิตย์
    
              และเพราะความฉลาดของมัน..ทำให้พวกเขาทำงานได้ง่ายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ..นอกจากนั้นดูเหมือนมันจะเข้าจัดการทุกๆคนที่ทำร้ายพวกเขาชนิดไม่สนน่าอินน่าพรหมเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะคนที่หันอาวุธใส่รีไวล์

               ฟารานอยากจะตะโกนบอกจริงๆ...ว่ามันเป็นหมาช่างประจบจริงๆ!

               "แบล็ก.."รีไวล์เรียกหมาป่าที่นอนหลับเป็นหมาเฝ้าเจ้าของอยู่แทบเท้าไม่ขยับไปไหน ก่อนจะฉีกขนมปังในมือเขาส่งให้มันกิน..แน่นอนว่าเจ้าหมานี้ประจบได้ประจบดีกินอย่างว่าง่ายแถมเลียมือรีไวล์เป็นการขอบคุณอีกต่างหาก..

               "เด็กดี"รีไวล์บอกก่อนจะยกมือลูบหัวหมาป่าตัวใหญ่อย่างนุ่มนวล

               อา..ท่าทางแบบนี้..ติดหมาจริงๆแล้วสินะ..รีไวล์

- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ -
2 เดือน นับตั้งแต่ที่โควล์มาอยู่กับพวกรีไวล์

               "แบล็กวันนี้แกไม่ต้องออกไปด้วยหรอกนะ...เฝ้าบ้านนี้ล่ะ"เสียงของสาวผมแดงผู้มาอยู่ใหม่มาดๆพูดขึ้นมา ชื่อของเธอคืออลิซาเบท เป็นผู้หญิงที่ถูกพวกรีไวล์กับเขาช่วยเมื่อเดือนที่แล้ว..และเหมือนจะติดรีไวล์พอสมควร..เรียกแต่ลูกพี่ๆ อยู่ได้น่ารำคาญชะมัด

               โคลว์สะบัดหน้าไปอีกทางก่อนจะหันไปมองหน้ารีไวล์ที่นั่งดื่มชาอยู่ข้างๆเหมือนถามว่า ไม่ให้เขาไปด้วยจริงหรอ..?

               "อา..อยู่นี้ล่ะ..ฉันจะไปข้างนอก..ไม่นานก็กลับมา.."รีไวล์อดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวมันเบาๆ..พร้อมกับวางแก้วชาลงเป็นสัญญาณบอกว่าเขาพร้อมจะออกไปทำงานแล้ว

               โคลว์มองก่อนจะครางในคอ..เขารอจนพวกรีไวล์ออกไปจากบ้านพอสมควรก่อนจะกลับคืนร่างเป็นมนุษย์...อา..ใช่..เขาสามารถกลับคืนร่างมาเป็นมนุษย์ได้แล้ว..แต่ก็กลับเป็นหมาป่าได้เช่นกัน...คิดถึงตอนคืนร่างครึ้งแรกแล้วอยากจะบ้าตาย...ใครจะไปคิดว่าแค่สัมผัสธรรมดามันไม่พอกันล่ะ..แต่ต้องเป็นการ 'ถูกกอด' ด้วยน่ะ! ดีนะที่สัญชาตญาณของแวร์วูฟมันมีผลกับเขาในช่วงแรกมากอยู่ เขาเลยเป็นหมาป่าขี้อ้อนผิดกับนิสัยเขาสักหน่อยก็เถอะ...ไม่สิ..ตอนนี้ชักติดนิสัยนั้นมาเสียแล้ว..แย่จริงๆ..

               โคลว์มองไปรอบๆก่อนจะหลับตาลงเขานึกถึงภาพบ้านในหน้าผาของเขาก่อนร่างของเขาจะหายไปจากบ้านของรีไวล์โดยไร้เสียง ราวกับการหายตัวของพ่อมดแม่มดในหนังสมัย 2016 ...นี้คือพลังที่เขาได้มาจากยีนของนกฟินิกซ์...แต่กว่าจะรู้และใช้มันได้..ก็ใช้เวลาพอสมควรล่ะนะ...

               โคลว์มองไปรอบๆบ้านในหน้าผาของเขาที่ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทางดีแล้ว ก่อนจะหยิบเอาของที่ต้องการทำออกมา...ความฝันเมื่อหลายคืนก่อนทำให้เขาอยากจะทดลองมัน...ความฝัน..ที่เขาสามารถสร้างเครื่องประดับอันงดงามได้..นั้น...

               โคลว์มองก่อนจะประดิษฐ์เครื่องมือที่จะนำมาใช้งานก่อนจะพบว่าร่างกายของเขาเหมือนรู้วิธีทำมัน..สร้างมัน...เหมือนเขาทำมา..นับไม่ถ้วน... เขาใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงเขาก็สามารถสร้างชุดเครื่องประดับที่มีทับทิมสีแดงหายากที่สุดในกำแพงนั้นเป็นจุดเด่นของผลงาน...มันสวย...จนไม่น่าเชื่อว่าเขาจะทำมันได้...

               โคลว์เก็บชุดเครื่องประดับนั้นลงไปในกระเป๋าที่เขาสร้างขึ้นมาจากการใช้ขนปีกของเขาสร้างเป็นกระเป๋าที่เรียกได้ว่า กระเป๋าจุไม่อั้น..หรือชื่อเล่น..กระเป๋ามิติมินิ...พลังของนกฟินิกซ์ทำให้เขาสามารถไปที่ไหนก็ได้...แต่ต้องเป็นสถานที่ๆเขาเคยไปมาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง และอีกความสามารถคือการสร้างมิติขึ้นมาใหม่...และนั้นล่ะจึงเป็นที่มาของกระเป๋ามิติมินิของเขา...

               โคลว์หายตัวกลับไปที่บ้านของรีไวล์อีกครั้ง..และดูเหมือนว่าพวกรีไวล์ยังไม่กลับมา

               "พอมีเวลาสินะ...งั้นก็....หือ?"เสียงฝีเท้าของพวกรีไวล์ดังขึ้นมาทำให้โคลว์กลับร่างเป็นหมาป่าลุกเดินไปยืนรอหน้าประตูอย่างทุกวัน หากแต่เมื่อเปิดมาสีหน้าของทั้งสามดูกังวลแปลกๆ...แถมรีไวล์ยังแค่ยกมือแตะหัวเขาเบาๆเท่านั้นก่อนจะเดินไปเอาเครื่องมือ 3 มิติมาใส่..ไม่สิ..พวกฟารานเองก็ด้วย..มีงานอะไรหรือเปล่า

               "ครืน"เสียงครางในคอดังขึ้นมาก่อนโคลว์จะเดินไปนั่งข้างๆขาของรีไวล์ สายตามองไปเหมือนกับถามอีกฝ่าย ว่ามีอะไรเกิดขึ้น

               "รีไวล์ ทุกอย่างพร้อมนะ"ฟารานพูดขึ้นมาหลังจากมีคนเดินมาคุยอะไรกับเขาเสด็จแล้ว

               "......แบล็ก...เดี๋ยวฉันกลับมา..รอนี้นะ.."รีไวล์พูดก่อนจะลูบหัวของโคลว์เบาๆพร้อมกับก้มลงไปจูบหน้าผากมัน หากแต่การกระทำนั้นไม่อาจทำให้โคลว์คลายกังวลได้ มันต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่ๆ..แต่เขาฉลาดพอที่จะไม่ขัดตอนนี้....ตามไปน่าจะดีกว่า

               "อ๊า!! น่าอิจฉา!!"อลิซาเบทพูดก่อนจะเดินเข้าไปดึงโคลว์มากอดบ้างและบีบแก้มที่ไม่ค่อยจะมีของโคลว์ท่าทางหมั่นเขี้ยว..

               "เอ้าๆ..รีบไปกันเถอะ..แบล็กจะได้ไม่เฝ้าบ้านนานไง"ถึงฟารานจะพูดแบบนั้น แต่เขาเองก็อดจะเดินมาลูบหัวของโคลว์บ้างไม่ได้เหมือนกัน  จนสุดท้ายกล่าวพวกเขาจะได้เริ่มออกไปทำงานกันก็ใช้เวลาไปหลายนาทีเหมือนกัน

               โคลว์มองส่งพวกรีไวล์เดินออกไปจนลับสายตาแล้ว ถึงกลับร่างเป็นมนุษย์อีกครั้ง..และเริ่มกระโดดไปตามเส้นทางต่างๆอย่างชำนาญ..เขาลอบตามทั้งสามไปจนกระทั้ง..กลิ่นของใครบางคนที่คุ้นเคย..ลอยมาแตะจมูกของเขา..กลิ่นของ..

               ....เจ้าขาหักหัววิก....แก....อยู่ที่นี้งั้นหรอ.?

TBC
               มาลงอีกนิด..ก่อนจะหายไปแต่งเรื่องเมี๊ยวต่อ../มองซ้ายมองขวา/ดีใจมากค่ะที่มีคนชอบ ฮือๆ ร้องไห้แวบเลยทีเดียวค่ะ
โมเม้นของรีไวล์เรื่องนี้อาจจะไม่เหมือนเรื่องอื่นๆหน่อยนะค่ะ จะว่าไป...เขียนไปเขียนมาทำไมเหมือนโคลว์จะมีความเป็นเมะ(รุก)มากกว่าฟระ!! อ๊ากๆๆ ความเคยชินของแท้อันนี้ เพราะผู้เขียนส่วนใหญ่ต่อฟิควายกับเพื่อนที่ไร เป็นเมะตลอด..ทุกเรื่องนางเอกเลยออกมาโคตรเมะโคตรแมน..จะมีแต่คู่ คัตจังกับอิสึกุที่ ความเป็นคัตจังอบอุ่นแทน..อ๊าก

               ยังไงก็ตามผู้เขียนขอขอบคุณทุกท่านมากๆนะค่ะ จะพยายามสร้างสรรค์งานต่อไปนะค่ะ ^^ ขอบคุณสำหรับกำลังใจสุดๆเลยค่ะ กริ้ดๆ ดีใจจนจะร้องไห้เลยค่ะ เย้! /โค้งงามๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #563 JJIAMJIP (@1100703206017) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    สนุกมากกกกเราชอบการบรรยายกับภาษาที่ใช้มากๆเลยค่ะ ปกตินิยายแฟนซีจะใช้ภาษาในกสรอธิบายให้เห็นภาพค่อนข้างลำบากแต่เรื่องนี้ดีมากบรรยายชัดเจนและเห็นภาพในหัวเลย เยิ้ปไรท์😆💕
    #563
    0
  2. #550 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:39
    อ้ายยยยยยยยยยยย ทันทีที่น้องเข้ามาทางใต้ดิน หัวเราก็มโนถึงฉากเจอกันของทั้งคู่นับร้อยๆฉากเลยจ้าา กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #550
    0
  3. #515 OraweeBoonklong (@OraweeBoonklong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 16:51
    เอลวินไม่ส่าจะทำอะไรผมมันก้อยู่ทรง
    #515
    0
  4. #507 Como (@Como) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:07
    55555. เข้าขาหักหัววิก
    #507
    0
  5. #474 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:41
    เรียกสะเลียเลยนะ
    #474
    0
  6. #423 CieloCielo (@CieloCielo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 23:25
    หัววิก ._.
    #423
    0
  7. #144 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 17:41
    ขาหักหัววิก อืม...น่าสงสารจริงๆ 
    #144
    0
  8. #122 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 06:13
    ขาหัก หัววิก5555555
    #122
    0
  9. #99 leki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 11:13
    สนุกมากรออ่านอยู่ค่ะ
    #99
    0
  10. #14 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:44
    สนุกอะไรท์มาต่อเร็วๆน๊ารออยู่
    #14
    0
  11. #13 Maiza2545 (@Maiza2545) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:22
    รีบมาต่อน้าาาา
    #13
    0
  12. #11 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:39
    ขาหักหัววิก?....555555555555 รีบมาต่อน้า สนุกมั่กๆ
    #11
    0
  13. #10 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:53
    สนุกมากกก

    ไรท์รีบมาต่อน้าาา
    #10
    0
  14. วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:52
    ชอบมากๆเลย
    รอต่อไปนะ สู้ๆ
    #9
    0
  15. #8 25141511 (@25141511) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:47
    ลั่นหัววิก//มาต่อเร็วๆเลยย
    #8
    0
  16. #7 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:46
    มีความละมุนเเรงงงงงง อ้ากกกก เขิน~ -/////-
    #7
    0
  17. วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:42
    มาอัพต่อด้วยนะค่ะ(สนุกมากเลยค่ะ ชอบแบบนางเอกเมะมากๆๆ)
    #6
    0