[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 33 : หมาป่าที่รัก 32 : คนในฝันที่ไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 พ.ย. 59


               อือ...ที่นี้...ที่ไหนกันนะ..

               เสียงที่ไม่แตกหนุ่มดีกล่าวกับตัวเองในความคิดก่อนดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองจะเปิดออกอีกครั้ง..และมองไปรอบๆ ภาพที่เขาเห็นเป็นร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มุมถนน...จากป้ายและตึกรอบๆที่เห็น เหมือนที่นี้จะเป็นมหานครโตเกียวแห่งประเทศญี่ปุ่นไม่มีผิด..แต่ว่าทำไมล่ะ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี้

                    "นี้คือที่กาแฟและชาที่คุณสั่งครับ"เสียงของพนักงานร้านกาแฟยี่ห้อดังระดับโลกดังขึ้นมานั้นทำให้มือเรียวของคนที่เป็นเจ้าของความฝันหันไปยิ้มและรับมา

                    "ขอบคุณมากครับ."เสียงไม่แตกหนุ่มเหมือนกับโคลว์ดังขึ้นมาทั้งๆที่ตัวเขาไม่ได้พูด..ทำให้เขาเริ่มรู้อย่างจริงจังแล้วว่า..ตัวเองได้กลับเข้ามาอยู่ในความทรงจำของตัวเขาอีกครั้ง..ครั้งที่เท่าไรกันแล้วไม่อาจรู้ได้...ฝันที่มาเยือนเขาทุกค่ำคืนตลอดนับตั้งแต่เขาตื่นมาหลัง 100 ปี..

                    ร่างของเขาในความฝันเดินฮัมเพลงออกจากร้านไป นั้นทำให้โคลว์ได้เห็นว่าตัวเขานั้นอยู่ในชุดเสื้อโค้ทสีดำเนื้อนิ่มกำลังเดินตากอากาศหนาวของเดือนธันวาคม จากที่เขาเห็นบนป้ายไฟบนตึก..เหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่ 25 ธันวาคมซะด้วย...

               วันเดียวกับวันเกิดรีไวล์เลย..นี้นะ...คิดถึงจริงๆ..

               "อือ..เค้กที่สั่งไว้แล้วจะได้หรือยังนะ"เสียงที่เหมือนกับเขาดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะยิ้มให้กับตัวเอง โคลว์มองตัวเขาในฝันยิ้มก่อนจะเดินตรงไปที่ร้านขายขนมเค้ก พร้อมกับถามหาเค้กที่สั่งเอาไว้เหมือนจะเป็นเค้กวันเกิดที่ไม่ใช่เค้กวันคริสต์มาส ทำให้โคลว์มองอย่างสงสัยพร้อมกับมองอีกฝ่ายที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีเดินต่อไปข้างนอก

               ภาพของคอนโดอย่างหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองโตเกียวทำให้เขามองปลงๆเล็กน้อย..ตัวเขาตอนนี้คงไม่พ้นเป็นคนรวยอีกแน่ๆ..เฮ้อ..ทำไมตัวเขาถึงมีความสามารถเยอะจริงๆ แต่ก็นะเพราะแบบนี้เขาถึงได้นำเอาความทรงจำเหล่านี้ไปใช้ประโยชน์ได้มากมายเช่นกัน

               เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้โคลว์หันไปมองพบว่าอีกฝ่ายเปิดประตูห้องพักห้องหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปอย่างชำนาญ ในห้องมีรูปถ่ายมากมาย ถ้าให้เดาตัวเขาในความทรงจำนี้อาจเป็นช่างภาพก็ได้ล่ะมั่ง..แต่ว่าไม่ใช้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาอะไรออกมาจากเสื้อโค้ตตัวใหญ่...

               สายคาดเอวที่ใส่ซองปืนเอาไว้ออกมาวาง...ปืนเลยหรอ...อือ..สงสัยตัวเขาในความทรงจำนี้น่าจะเป็นตำรวจ...ไม่ใช่สิ...เป็นเลยต่างหาก

               โคลว์กอดอกก่อนพยักหน้าให้กับความคิดตัวเองเมื่อเขาหันไปมองเห็นเหรียญตราและรางวัลต่างๆที่วางอยู่ในตู้โชว์ข้างๆ มันมีตราตำรวจญี่ปุ่นเด่นขนาดนั้นนี้นะ

               "หือ..ดูเหมือนจะยังไม่กลับมาแหะ...แบบนี้ชาเป็นหมันกันพอดีสิเนี้ย..."คนในความทรงจำพูดขึ้นมาก่อนจะขยับถอดเสื้อโค้ตออกไปแขวนอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะทานอาหาร

               "เฮ้อ...หวังว่าคงไม่ทำโอทีจนลืมนัดของเราคืนนี้หรอกนะ..รุ่นพี่ริวซากิ...หึหึ..ส่งข้อความไปย้ำอีกดีกว่า.."อีกฝ่ายดูมีความสุขก่อนจะหยิบมือถือรุ่นใหม่ออกมาพิมพ์ส่งข้อความบางอย่างถึงคนที่ชื่อริวซากิ ก่อนจะยิ้มแก้มปริเมื่อมีเสียงข้อความเด้งตอบกลับมาในเวลาไม่ถึงนาทีที่ส่งไป

               "ฮ่าๆ..รุ่นพี่นี้น่ารักจริงๆ..แบบนี้ล่ะผมถึงรักคุณมากน่ะ...เอาล่ะ..เฮ้อ..มาเตรียมงานให้เสร็จก่อนรุ่นพี่มาดีกว่า...ลุยเต็มที่สู้ตายเลย!"โคลว์มองเจ้าของประโยคพูดก่อนจะเผลอยิ้มเล็กน้อย มองดูอีกฝ่ายเริ่มหยิบเครื่องประดับที่เตรียมไว้โดยเฉพาะพวกกระดาษ ดินสอสี ปากกาเมจิกออกมาวาดๆเขียนๆ ทำป้ายวันเกิดแปะที่กำแพงห้อง ตามมาด้วยต้นคริสต์มาสถูกลากมาตกแต่งด้วย ส่วนอาหารเป็นอย่างสุดท้ายที่เขาทำเพราะเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายมาช้าและอยากให้ทานตอนร้อนๆ

               แต่ถึงจะคิดว่าตัวเองจะทำอาหารทันอีกฝ่ายมาก็เถอะ..แต่ขนาดทำเสร็จแล้ว..คนที่เขาคิดถึงก็ยังไม่กลับมาเลย...

               "อาหารเสร็จก่อนมาอีกหรอเนี้ย..หวังว่าคงกลับมาทันก่อนพวกอาหารจะเย็นนะ...อือ..ถ้ามาช้าลงโทษดีกว่า..คิกๆ"

              โคลว์มองตัวเขาในความทรงจำนอนกลิ้งไปมาบนโซฟาเอาแต่พูดเพ้อวางแผนสำหรับความสุขในคืนนี้ที่จะให้อีกฝ่ายเป็นของขวัญวันเกิด กว่าจะเลิกและนึกได้ว่าตัวเองมีงานต้องสะสางก็ใช้เวลาพอสมควร

               หน้าจอคอมพิวเตอร์ถูกเปิดขึ้นก่อนจะเข้าเว็บไซค์เฉพาะของคนที่ทำงานกรมตำรวจ พร้อมกับชื่อเจ้าของล็อกอินเข้าใช้ ทำให้โคลว์รู้ว่าชื่อของคนในความทรงจำเขาชื่อ โคลว์ คัทสึยะ และเหมือนอีกฝ่ายมีแฟ้มคดีที่เหลืองานที่ตามสืบอยู่งานหนึ่ง มันเป็นงานที่มีคนที่หายตัวไปจากทุกมุมโลกในช่วย 10 ปีที่ผ่านมา

                  "ให้ผมเป็นนกต่อก็จบแล้วแท้ๆนะ"โคลว์ คัทสึยะพูดขึ้นมาก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงคนที่เขารัก ภาพเลื่อนลางของใครบางคนแทรกเข้ามาในหัวโคลว์เช่นเดียวกัน และหากให้เขาเดาคงเป็นคนสำคัญของอีกฝ่ายแน่ๆ

                     ปี้บๆ..แอ๊ด

                    ระหว่างที่โคลว์กำลังพยายามนึกถึงใบหน้าของคนสำคัญของตัวเขาในความทรงจำนั้น จู่ๆเสียงสัญญาณเปิดประตูหน้าห้องพักก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงเปิดประตู ทำให้เขาหันไปมองตัวเขาในความทรงจำที่ยิ้มทันทีก่อนจะรีบลุกจากคอมพิวเตอร์เดินไปที่หน้าประตูพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อชายที่ตัวเองรักออกมา

               "ริวซากิ!...อ๊ะ"โคลว์ในความทรงจำชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่คนรักที่เขารอคอยหากแต่ว่าเป็นชายในชุดสีดำสนิท ชายที่โคลว์เห็นแล้วถึงกับสะท้านในอก..เพราะเขานั้นเหมือนกับ...ผู้ชายที่มาจับตัวเขาไปที่สนามบินมิวนิค!!....และกว่าที่ตัวเขาจะทันได้รู้ตัว...

               ปัง!

               เสียงของเครื่องมือสังหารเพียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากปืนในมือของชายชุดดำที่ยืนนิ่ง อีกฝ่ายไม่ลังเลและไม่รอช้าที่จะยิงกระสุนใส่ร่างของตัวเขาในความทรงจำแม้สักวินาทีเดียว

               "อึก.."

               โคลว์มองร่างคนที่เหมือนเขา...คนในความทรงจำของเขาค่อยๆหงายหลังลงล้มกับพื้นอย่างช้าๆตามแรงกระสุนที่ถูกยิงออกมาจากรังเพลิง พื้นไม้ที่เคยเงางามสวยบัดนี้ถูกยอมด้วยสีแดงของโลหิตสีแดงฉานจากบาดแผลที่ถูกยิงกลางอก ความรู้สึกเหน็บหนาวและหวาดกลัวแทรกเข้ามาในความรู้สึกของโคลว์ทันที

               "ได้ตัวแล้ว..จะดำเนินการนำตัวกลับไปครับ"เสียงดังมาจากชายชุดดำ ทำให้โคลว์ได้สติเขารีบเข้าไปดูอาการของตัวเขาในความฝัน หากแต่ว่าต้องชะงักเมื่อชายชุดดำเดินเข้ามาข้างตัวเขาและหยิบเข็มฉีดยาบางอย่างฉีดเข้าไปที่แขนของตัวเขาในความทรงจำ ที่เพียงแค่เข็มแทงลงไปก็สะบัดออกด้วยแรงที่มี..แต่มันน้อยเกินไป...ไม่อาจขัดขืนได้..บ้า..บ้าที่สุด

               โคลว์ได้แต่กำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ..เขาทำอะไรไม่ได้...ทำไม่ได้..จนกระทั้งเสียงบางอย่างแทรกเข้ามาในหัวของเขา..เสียง..ที่เจ็บปวดปานจะขาดใจตาย..

               "ริว...ริว..อึก..ผะ..ผม..ขอโทษ"ขอโทษ..ที่ไม่อาจรอคุณได้..ขอโทษ..ริว..

              ในห้วงแห่งความสิ้นหวังและความเหน็บหนาวหวาดกลัว ความตายที่คืบคลานเข้ามา ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองของร่างที่โชกเลือดนั้นขยับมองเค้กวันเกิดที่เขียนชื่อคนที่รักเอาไว้ด้วยใจที่เหมือนแตกสลายออกมา...เมื่อเขาไม่อาจอยู่กับอีกฝ่ายได้ตามสัญญา...

               ความโศกเศร้านั้นถาโถมเข้าใส่จิตใจของโคลว์อย่างเต็มแรง แต่นั้นไม่เท่าภาพของใครบางคนในชุดสูดสีดำสวบทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำยาว ใบหน้านั้น..คุ้นตาของโคลว์ยิ่งกว่าอะไร...

               ใบหน้าของ..หัวหน้ารีไวล์!!!....

               หัวหน้ารีไวล์ที่เป็นตำรวจ...หัวหน้ารีไวล์ของเขา...แต่ไม่ใช่...หัวหน้ารีไวล์..ที่เป็นของ..โคลว์ คัทสึยะ...นี้มัน..เรื่องบ้าอะไรกัน..มะ..มันหมายความว่ายังไง...ทำไม..

               ใบหน้าที่นองน้ำตาของตัวเขาในความทรงจำค่อยๆหลั่งรินออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนดวงตาที่อ่อนล้านั้นจะถูกมือของชายลากปิดลงไปพร้อมกับอุ้มขึ้นมาใส่ในถุงซิปสีดำสนิทพาออกไปจากห้องนั้น...ห้องที่พอหลังอีกฝ่ายออกไป..ภาพแห่งความสุขมากมายก็แทรกเข้ามา..

               ภาพของตัวเขาในความทรงจำ..กับผู้ชายที่เหมือนหัวหน้ารีไวล์...ทั้งกอด หอม..ง้องอน.. หยอกล้อราวกับคนรักกัน...ใบหน้าทุกใบหน้ายามที่มีเขาอยู่..หัวหน้ารีไวล์ในความทรงจำนั้น..ถึงจะเย็นชาและดุบ้าง..แต่ดวงตาของเขามักทอประกายอ่อนโยนเสมอ...ราวกับ..เป็นสายตาเดียวกับรีไวล์ของเขา...

               โคลว์มองภาพเหล่านั้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา..มันเหมือนเกินไป..เหมือนมาก..เหมือนหัวหน้ารีไวล์ของเขา..เหมือน.จนเขานึกกลัวขึ้นมา..กลัว..กลัวว่าจะเป็น..อีกฝ่ายจริงๆ..

          ตุบ

               เสียงบางอย่างตกลงที่หน้าประตูห้องทำให้โคลว์หันกลับไปมอง...ใบหน้าของคนที่เหมือนกับรีไวล์เดินเข้ามาช้าๆภายในห้อง...ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยเลือดกองใหญ่อยู่ที่พื้น...ใบหน้าของเขาซีดเผือกจนเห็นได้ชัด...ก่อนเขาจะหันไปรอบๆ..และเริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

               "โคลว์!...นายอยู่ไหน!..โคลว์!!"เสียงที่เหมือนเสียงของหัวหน้ารีไวล์บัดนี้ราวกับใบมีดที่กรีดลงไปกลางใจของโคลว์อย่างชัดเจน...เสียงที่เจ็บปวด..ทรมาน..เว้าวอน..โหยหา..

               "โคลว์!.โธ่โว้ย!....บ้าชิบเลย มันเดินเกมส์ก่อนเรางั้นหรอ!!"ร่างที่เหมือนรีไวล์วิ่งมาหยุดที่กองเลือดนั้นอีกครั้งก่อนจะมองหาเบาะแสก่อนเหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างเขาที่มุมหนึ่งไม่ห่างจากกองเลือด..มันเล็กมาก...แต่ว่าไม่ทันที่โคลว์จะได้มองมันชัดๆ...เสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาข้างหูของเขา..

                เสียงของคนที่เขารัก...เสียงที่ร้อนรนไม่ต่างกัน...เสียงของหัวหน้า..เสียงของรีไวล์

               "โคลว์!..โคลว์! ตื่นสิ!"

               "ระ..รีไวล์.."โคลว์มองไปรอบๆเพื่อหาต้นเสียงก่อนเสียงของร่างที่เหมือนของรีไวล์จะดังแทรกขึ้นมาแทน ประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายก้าว..มันดังสะท้านในอกของโคลว์...เหมือนบางอย่างมันชัดเจนขึ้นมา.

               "นี้ฉันริวซากิเองนะ...โคลว์ถูกพวกมันจับตัวไปจริงๆด้วย....เขาถูกยิง!..ใช่...ฉันจะตามเขาไป..ไม่ต้องพูดฉันจะไป..."บทสนทนาจากร่างนั้นในความฝันเริ่มพร่าเลือนจนโคลว์ไม่อาจจับใจความได้..ร่างของเขาเหมือนกำลังถูกดึงดูดให้ห่างออกไปเรื่อยๆ..มากขึ้น..มาก..ขึ้นไปอีก.. และสิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้คือ...

               "ฉันจะไปช่วยนายเดี๋ยวนี้ล่ะ..โคลว์...ฉันไม่มีวันยอมให้นายหายไปหรอก...ไม่มีวัน!...."

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -
              
                 "เฮือก!!"ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองลืมขึ้นมาอย่างแรงพร้อมๆกับหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ทำให้คนที่เขย่าปลุกอีกฝ่ายเมื่อครู่เริ่มคลายกังวล

               "ระ..รี..รีไวล์"เสียงของโคลว์สั่นเครือก่อนจะขยับไปมองใบหน้าแกร่งที่โน้มมาจูบหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกอดร่างของเขามากระชับมากยิ่งขึ้นไป..

               "ชู่..ฉันอยู่นี้แล้วโคลว์..อยู่กับนาย..อยู่ตรงนี้..ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น.."รีไวล์กอดร่างบางปลอบ..โคลว์คงฝันร้าย..ฝันร้ายอีกครั้ง..เหมือนกับทุกคืน..ถึงจะมีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมเพราะครั้งนี้อีกฝ่ายดูทรมานและเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมา...จนเขาต้องเขย่าร่างบางอยู่นานกว่าจะได้สติ..

               "อึก..ฮึก..รีไวล์..รีไวล์ผม..ขอโทษ...ขอ.."คำสัญญาของโคลว์ คัทสึยะ กับริวซากิในความฝัน..ถึงเขาจะไม่ได้ยินมัน...แต่ว่าเขารู้สึกได้...สองตำรวจหนุ่มยืนอยู่ที่ริมทะเลด้วยกันหลังจากเสร็จภารกิจ ภาพของทั้งคู่ที่สัญญาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...แหวนทองคำขาวที่สลักชื่อคนทั้งคู่เอาไว้..เป็นดั่งคำมั่นสัญญา...ตราบชั่วนิรันด์...หากแต่ว่า..

               "โคลว์..นาย.."

               "ผู้ชายคนนั้น.."ไม่ทันที่รีไวล์จะได้พูดอะไรเสียงของโคลว์ก็ดังแทรกขึ้นมาซะก่อนทำให้อีกฝ่ายก้มลงไปมอง...อย่างสงสัย

               "ผู้ชาย.."

               "ผู้ชายคนนั้น..ใส่เสื้อสีดำ..ขะ..เขาเคย..ลักพาตัวผมไป..ที่สนามบิน..รีไวล์..ที่มิวนิค...แล้วครั้งนี้..ฮึก..ขะ..เขามาพรากผมไปจากคุณรีไวล์..ฮึก..ไม่เอา..ผมไม่อยาก..ไม่เอานะ..ไม่..รีไวล์"ราวกับสติแตก..ความทรงจำของโคลว์เริ่มจะถูกซ้อนทับกับเรื่องราวของเขา..ทำให้เกิดความสับสนจนรีไวล์ต้องขยับจูบปิดปากร่างบาง แทรกลิ้นร้อนขยับจูบริมฝีปากสั่นระรัวของร่างบางให้สงบลง...เพียงไม่นาน..ร่างบางก็สงบจริงๆและเริ่มเคลิ้มกับรสจูบร้อนแรง หลังจากนั้นรีไวล์ถึงค่อยๆผละจูบออกช้าๆเพื่อให้เขาได้ถามเรื่องความฝันของร่างบาง

               ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองขยับไหวไปมาก่อนจะเริ่มมั่นคงทีละนิด เหมือนความอ่อนแอที่มีเมื่อกี้ถูกร่างแกร่งกำจัดจนสิ้นไม่เหลือ ฝ่ามืออบอุ่นขยับลูบแก้มร่างบางเบาๆที่ขยับตามแนบกับฝ่ามือนั้นราวกับเรียกร้องความอ่อนโยนนั้นเอาไว้..เพื่อให้ตนได้เข้มแข็ง

               "ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม..หือ.."รีไวล์มองใบหน้าร่างบางที่เหมือนดั่งลูกแมวขี้อ้อนก่อนจะยกยิ้มนิดๆ

               "ครับ..ดีขึ้นแล้วครับ..ขอบคุณนะครับ.รีไวล์"โคลว์พูดก่อนจะขยับกอดร่างแกร่งตอบ

               "โคลว์"

               "ครับ"

               "ฉันไม่เคยถาม..ว่าในความฝันของนายมีอะไร..แต่ว่า.ครั้งนี้น่ะ.."

               "ผมฝันถึงคนที่เหมือนผมและคุณครับ.."โคลว์ตอบก่อนจะสิ้นคำของร่างแกร่ง คำตอบที่สร้างความแปลกใจให้กับเขาไม่ใช่น้อย..จนต้องก้มลงไปมองใบหน้าหวานนั้นอย่างต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม

               "ผม..ตลอดมามักฝันถึงตัวเองที่เป็นหลายสิ่งหลายอย่างมาตลอด..อย่างที่คุณรู้"โคลว์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่นิ่งไม่ตอบอะไรเหมือนตอบรับว่าเรื่องนั้นเขาทราบดีอยู่แล้ว

               "แต่ว่าครั้งนี้..ในความฝัน..มีคุณเพิ่มเข้ามาด้วยครับ...ตัวผมในความฝัน...เหมือนจะเป็นตำรวจ...เออก็เหมือนกับพวกสารวัตรทหารน่ะครับ มีหน้าที่ปกป้องประชาชน คอยตามสืบคดีต่างๆ....."โคลว์อธิบายเพิ่มเติมของสิ่งที่เรียกว่าตำรวจ

               "ฉันกับนายเป็นตำรวจงั้นหรอ"รีไวล์มองอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มลูบผมร่างบางเบาๆ

               "ครับ..ใช่ครับ...ในฝันวันนั้นน่าจะเป็นวันเกิดของคุณในความฝัน...ผมในความฝันกำลังทำงานฉลองเล็กๆแค่มีแค่ผมกับคุณ..แต่ว่า...ก่อนที่คุณจะมาถึง...ผู้ชายคนนั้น.."พอพูดถึงตรงนี้ร่างของโคลว์ก็เริ่มจะสั่นน้อยๆทำให้รีไวล์ขยับกอดร่างบางมากขึ้น เหมือนเน้นและย้ำว่าเขาอยู่ตรงนี้และไม่ได้หายไปเหมือนในความฝัน

                    "ผู้ชายที่นายบอกว่ามาลักพาตัวนายน่ะหรอ"รีไวล์ถามขึ้นมาเมื่อเขาเริ่มปะติปะต่อเรื่องที่อีกฝ่ายพูดไว้ก่อนหน้าได้เล็กน้อย

                    "อึก..คะ..ครับ..ผู้ชายคนนั้น..ผมจำได้..ไม่ผิดแน่ครับ.."โคลว์ขยับซบอกของรีไวล์มากยิ่งขึ้นก่อนจะเริ่มพูดต่อถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ...จนจบที่เขาเห็นเป็นอย่างสุดท้าย..คำสัญญาที่เขากับร่างแกร่งในความฝันมีให้ต่อกัน..และแหวนทองคำขาว..แห่งสัญญา...

                    ".......ดูเหมือนว่าเรื่องมันจะซับซ้อนกว่าที่คิดเอาเสียอีกนะ.."รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อคิดถึงรายละเอียดที่ตัวเขาสงสัย..ทำไมเจ้าผู้ชายคนนั้นถึงต้องจับโคลว์ในความฝันกับโคลว์ของเขาด้วยล่ะ..แปลว่ายังไง..มันไล่จับคนหน้าเหมือนหรอ...ไม่สิ..แล้วทำไมโคลว์ถึงได้มีคนหน้าเหมือนเยอะนักล่ะ..

                    "ครับ...แต่ว่า..ผมเชื่อว่าคุณคริช่าต้องรู้แน่นอนครับ.."โคลว์พูดขึ้นมาด้วยสายตาที่มั่นคงเหมือนจู่ๆเขาก็เจอเบาะแสสำคัญขึ้นมาแล้ว

                    "ทำไมถึงคิดว่าพ่อของเจ้าเด็กเหลือขอนั้นรู้เรื่องนี้ล่ะ.."รีไวล์มองก่อนพยายามคิดตามร่างบางก่อนจะหันไปมอง "คงไม่ใช่ว่า.."

                    "ครับ..ถึงจะไม่ชัดนัก..แต่ว่า..ตอนที่ผู้ชายคนนั้นเอาร่างของผมในความฝันที่ถูกยิงออกไปจากห้องน่ะ..ผมเห็นครับ..เห็นคนที่หน้าตาเหมือนคุณคริช่าอยู่ที่หน้าประตูด้วย.."โคลว์พูดก่อนจะมองหน้ารีไวล์อย่างจริงจัง

                    "!!!!!"

                    สิ่งที่เขาบอกออกมา มันทำให้เป้าหมายการเดินทางไปที่บ้านของเอเลน เยเกอร์ มีมากกว่าแค่เรื่องของไททันเอเลน..แต่มันอาจจะไขปริศนาเมื่อ 100 ปีก่อนได้เลย!


TBC

               กลิ้งๆมาอัพค่ะ อ๊ากนั่งดูซีรีย์ชีวิตเพื่อชาติหัวใจเพื่อเธอแล้วจะกริ้ดค่ะ อ๊าก!! ฮือๆ..ชอบจัง แงง ดูถึงตอนที่ 4 เอง 555+ เลยมาอัพช้านิดหนึ่ง ขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะค่ะ  แต่แบบกริ้ดจริงจัง! ฮือๆๆ หัวหน้ารีไวล์ค่ะผู้เขียนถูกชิงหัวใจไปแล้วทำไงดี แงงงๆๆๆ แอ๊ก!(หัวหน้ารีไวล์ตกหัวคว่ำ) อ๊าก ไปดูรีวิว ฟิกเกอร์รีไวล์มาด้วย..แบบอยากจะร้องกริ้ดดังๆ..อยากได้รีไวล์ค่ะ อ๊ากกกกก

               ขอบคุณทุกท่านที่มาสนุกด้วยกันมากๆเลยนะค่ะ ฮือๆ รักผู้อ่านสุดๆเลยค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #337 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 00:04
    เริมมีปมแล้วว
    คริช่านี่ก็ใจร้าย...ให้เขามีความสุขสิ
    #337
    0
  2. #336 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:11
    ขอบคุณค่ะ
    #336
    0
  3. #335 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 20:52
    หัวหน้ารีไวล์ช่วยเค้าด้วยเค้าไม่อยากไปเข้าค่าย แอ๊กก- // โดนหัวหน้ารีไวล์ถีบส่ง
    รอตอนต่อไปอยู่ค๊า
    #335
    0