[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 36 : หมาป่าที่รัก 35 : ปีกบนแผ่นหลังนั้น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    21 พ.ย. 59

         
          ก่อนการออกเดินทาง การประชุมของระดับหัวหน้าหน่วยของทีมสำรวจได้เริ่มขึ้น และจบลงโดยแผนงานต่างๆรวมไปถึงการเน้นและย้ำให้หัวหน้าหน่วยทุกคนจดจำการใช้งานของเครื่องมือสื่อสารแบบใหม่ ที่อยู่ในรูปของปลอกคอและมีหูฟังที่ต่อขึ้นไปให้ เพราะโคลว์ไม่มีเวลามากพอที่จะสร้างของที่มีรายละเอียดสูงเหมือนต่างหูที่พวกเอลวินใช้กัน ...ก็แน่ล่ะให้เวลาเขาไม่ถึงเดือนทำให้เกือบร้อยกว่าอัน จะบ้าหรือไงล่ะ

          นอกจากนั้นโคลว์ที่มาร่วมประชุมด้วยยังได้บอกถึงความสำคัญอีกอย่างที่เขาเพิ่มเข้าไป นั้นคือปลอกคอเหล่านี้เป็นต้นแบบที่เพิ่มเกราะป้องกันด้วย โดยเมื่อมีภัยถึงตัว มนุษย์จะมีจังหวะการเต้นหัวใจที่เร็วมากยิ่งขึ้น มันจะทำให้เกราะทำงานป้องกันพวกเขาได้จนกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจกลับมาปรกติ ระบบนี้เป็นเช่นเดียวกับของพวกที่ใช้ต่างหูป้องกัน

            พวกเขาทั้งหมดวางแผนการณ์รบโดยจะออกเดินทางหลังพระอาทิตย์ตกดินเพื่อง่ายต่อการเดินทางระยะทางไกลๆ..ถึงเขตมาเรียที่โคลว์ช่วยไว้เมื่อหลายปีก่อนจะไม่มีไททันก็เถอะ..แต่ว่าพวกเขาก็วางใจไม่ได้อยู่ดีว่าพวกศัตรูจะไม่ปล่อยพวกไททันมาระหว่างที่พวกเขาเดินทาง

          นั้นทำให้คืนนี้หลังประชุมเสร็จมีงานเลี้ยงที่จัดขึ้นโดยอาหารหลักของงานไม่พ้น 'เนื้อ' ที่ใครๆต่างต้องการ แน่นอนว่างานนี้ทาง วูฟ จัดเต็มให้กับพวกเขาอย่างเต็มที่ จนทำให้เอลวิน โคลว์ รีไวล์ ที่ยังอยู่บนห้องทำงานของผู้บัญชาการเอลวินคิ้วกระตุกเล็กน้อย เพราะเสียงจากห้องอาหารข้างล่างช่างดังเหลือเกิน

          "ฉันว่านายน่าจะให้ทางวูฟมาเสริมทำห้องนี้ให้เก็บเสียงก็ดีนะ..เสียงข้างนอกจะได้ไม่เข้ามาให้ห้องแบบนี้"รีไวล์บ่นออกมาระหว่างนั่งดื่มชา รอเจ้าหมาตัวแสบของเขาตรวจเช็คแขนกลที่พึ่งติดให้กับเอลวินไปเมื่อไม่มีกี่วันก่อนว่าเรียบร้อยพอจะออกเดินทางไหม

          "ฉันก็หวังอย่างนั้น...ฝากนายหน่อยได้ไหมโคลว์..ไม่สิ..คุณวูฟ..ขอแบบราคาพิเศษก็ดีนะ..โอ๊ย!!"เอลวินร้องออกมาเมื่ออีกฝ่ายขันน๊อตที่เชื่อมเส้นประสาทของเขากับเส้นประสาทเทียมของแขนกลซะแรงจนมันจี้ดขึ้นสมองเขา

          "หึ..ผมจะลองให้บรู๊คเสนอราคามาก่อนนะครับ..แล้วจะติดต่อผ่านต่างหูไป"โคลว์บอกก่อนจะยิ้มสะใจนิดๆที่ทำให้อีกฝ่ายร้องเจ็บออกมา

          "ขอบคุณ...ว่าแต่ว่าเธอกินยาบำรุงแล้วหรอ..จะไปกินข้าวเย็นแล้วนี้"เอลวินถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง จนทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องคิ้วกระตุก เพราะโมโหหึงอย่างห้ามไม่ได้...

            "แกคิดว่าฉันดูแลโคลว์ไม่ดีหรือไง...ไอ้ของแบบนั้นน่ะฉันต้องจับมันกินอยู่แล้วล่ะน่า"รีไวล์บอกเสียงหงุดหงิดแต่ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเอลวินที่เท้าคางมองไปที่รีไวล์ราวกับเขาเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเข้าแล้ว..

             "อะ..อะไร.."

               "โคลว์...นายว่า.."ไม่ทันที่เอลวินจะพูดจบโคลว์ก็พยักหน้าให้แทนคำตอบให้กับเอลวิน

               "ครับ..เห็นแบบนี้แต่เขาอ่านหนังสือดูแลคนท้องหลายเล่มมากนะครับ ห้องนอนน่ะเต็มไปหมดเลยล่ะครับ"โคลว์ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์ที่นั่งอ่านหนังสือคนท้องไปพร้อมๆกับแอบถามพวกกุนเธอร์เอา

               หัวหน้ารีไวล์ของเขานี้ล่ะ...น่ารักที่สุดเลย

               "โคลว์!"รีไวล์ดุเสียงดังก่อนจะหันไปทางอื่นเหมือนพยายามซ่อนหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้ และพยายามไม่เห็นสายตาแปลกใจของเอลวินที่มองมา

               "อือ..คงจริงสินะที่เขาว่าคนมีลูกมักจะเปลี่ยนไป...ว่าไปแล้วชักอยากมีบ้างแล้วสิ"เอลวินยิ้มมองรีไวล์กวนๆ

               "ก่อนแกจะมีลูกน่ะ แกหาเมียให้ได้ก่อนเถอะ อย่างแกน่ะไม่มีทางแน่..แต่งงานกับทีมสำรวจไปจนตายเถอะ!"รีไวล์พูดโวยวายขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะหันไปหาโคลว์ที่หัวเราะอยู่ข้างๆ

               "แกด้วยโคลว์! เมื่อไรจะดูแขนกลของมันเสร็จเนี้ย..ฉันหิวแล้วนะ!"รีไวล์หาเรื่องออกไปจากสภาพน่าอายแบบนี้ ไม่รู้ทำไม เขามักจะทำหน้านิ่งได้ดีแท้ๆ..แต่ช่วงนี้น่ะ..มัน..ไม่ไหวเลยจริงๆสิน่า

               "ครับๆ..เสร็จแล้วครับ..คุณเอลวินถึงแขนนี้มันจะแข็งแรงกว่าแขนคนปรกติก็เถอะ..แต่ว่าก็อย่าฝืนเด็ดขาดนะครับ...ผมน่ะ..ติดตั้งระบบป้องกันไว้ให้แล้ว..กับเล็บที่มีส่วนผสมของเพชรอยู่ด้วย..เพราะงั้นมันจะเป็นเหมือนกรงเล็บเลยล่ะครับ..อย่าเผลอไปทำร้ายใครเข้านะครับ.."โคลว์บอกก่อนจะชี้ให้ดูปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่ถูกเปลี่ยนไปใส่เป็นกรงเล็บแทน

               "อือ..ขอบคุณมากโคลว์"เอลวินยิ้มให้กับโคลว์ ก่อนจะเป็นรีไวล์ที่หน้างอเดินไปดึงร่างบางออกจากห้อง...เพราะเห็นสายตาของเอลวิน..เขาไม่ชอบมันเลยแม้แต่น้อย

               "ระ..รีไวล์..เดี๋ยวสิครับยังไม่ได้ลาเลยนี้ครับ"โคลว์พูดขึ้นมาเมื่อเขาถูกอีกฝ่ายลากออกมาจากห้องของเอลวินอย่างรวดเร็วตามแรงคนที่พึ่งจะหึงเป็นกับเขา

               "ไม่ต้องลามันหรอกน่า...เดี๋ยวมันก็ลงไปกินข้าวเจออยู่ดีนั้นล่ะ..แกได้เวลากินข้าวแล้ว..เดี๋ยวต้องกินยาบำรุงเลือดอีกไม่ใช่หรือไง"รีไวล์บอกก่อนจะหันไปมองร่างบางที่ยกยิ้มมองเขาอยู่ ท่าทางมีความสุขเหลือเกิน

               "อะไร"

               "ผมมีความสุขน่ะครับ..ที่คุณเป็นห่วงผมขนาดนี้"โคลว์ยิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนจะขยับไปกอดอีกฝ่ายจนรีไวล์มองงงๆเล็กน้อย

               "หึ..มันแน่ไม่ใช่หรือไง...แกน่ะ..ชอบฝืนตัวเองด้วยสิ...พรุ่งนี้หลังจากฉันออกไปแกห้ามก่อเรื่องอะไรเด็ดขาดเลยเข้าใจไหม"รีไวล์พูดขึ้นมาก่อนจะมองใบหน้าร่างบางที่ชะงักยิ้มหุบลงไปทันที ทำให้เขาต้องมาย้อนคิดว่าพูดอะไรออกไป..จนนึกออกในที่สุด

               "เฮ้อ..โคลว์"

               "อะ..เออ..ขอโทษครับ..ผม.แค่.."

               "ฟังนะโคลว์...ฉันไปแค่ปิดประตูชิกันชิน่า..ไปที่ห้องใต้ดินนั้น..แล้วก็กลับมาเท่านั้นเอง..เพราะงั้น..นายไม่ต้องคิดมาก..เข้าใจไหม..เราจะไปแล้วก็กลับมา..ไวที่สุด..หึ..เผลออาจกลับมาทันกินอาหารเย็นด้วยซ้ำ.."รีไวล์พูดให้ร่างบางคลายกังวล..ถึงจะรู้ว่าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรแน่นอน..เขาอาจจะเจอพวกไททันเกราะกับไททันมหึมา มาขวางไว้ก็ได้..แต่ว่า..กับคนท้อง..มันพูดได้หรอไงล่ะ..

               "ครับ..ผมจะทำอาหารรอนะครับ.."โคลว์ยิ้มมองให้อีกฝ่าย..เขารู้ดีว่ามันไม่จริง..แต่ว่าเมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้นมา..ให้เขาสบายใจ..เขาก็ไม่อยากขัดอีกฝ่าย

               "หึ..อย่าเลย..เดี๋ยวฝืนอีก...ไปๆกินข้ากันดีกว่า"รีไวล์พูดก่อนจะลากร่างบางลงไปข้างล่าง ที่ตอนนี้เหมือนจะมีเรื่องกันอยู่..อือ..จากที่ได้ยินนี้มัน..เสียงของ..

               ดวงตาคมตวัดไปมองใบหน้าของโคลว์ที่หันมามองเขายิ้มแห้งส่งให้..เจ้าเด็กเหลือขอนี้..มีเรื่องกับเจ้าคนที่ชื่อแจมอีกแล้วสินะ..มันสองคนนี้เป็นอะไรกันนักหนานะ

               "เออ..ช่วยไปห้ามหน่อยได้ไหมครับ"โคลว์ยิ้มมองอีกฝ่ายแอบปาดเหงื่อเล็กน้อย..

               "ทำไมฉันต้องห้าม..ให้มันต่อยกันตายไปข้างเลยสิ..เผื่อมันจะได้สนิทกัน"รีไวล์บอกพลางกอดอกมองเอเลนกับแจนต่อยกันอยู่หลังประตูทางเข้าห้องทานข้าว

               "รีไวล์"

               "..อะไร"

               "นะครับ..ไม่อย่างนั้นผมกับลูกกินข้าวไม่สบายใจนะครับ..อีกอย่าง..หิวแล้วด้วยนะครับ"โคลว์ยกเรื่องลูกมาอ้างด้วยเผื่อจะได้ผล...ไม่สิ..มันได้ผลเลยต่างหาก!

               "รอนี้ล่ะ..อย่าทำอะไรบ้าๆเด็ดขาด.."รีไวล์พูดก่อนะจะเปิดประตูห้องทานข้าว พร้อมกับเดินตรงไปหาร่างของไอ้เด็กเมื่อวานซืนสองคนที่ต่อยกันไม่รู้จักเวลาล่ำเวลา

              "เฮ้ย!"

               "หะ/หะ"เอเลนกับแจนที่กำลังต่อยกันอยู่ถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูโดยเฉพาะเอเลนที่เสียงนั้นมันช่างคล้าย..ไม่สิ..เสียงของพี่เขยเขาเลยนี้หว่า!และก่อนจะได้ตั้งตัวก็...

               ผัวะ!พลัก! ตุบ!

               เสียงของขาที่เตะอัดท้องเอเลนและตามด้วยหมัดแกร่างอัดกระแทกเข้าท้องจนจุกตามร่างเอเลนลงไปนอนกองกับพื้นตามกันติดๆ เจอกันแค่ เตะกับหมัดเดียวก็จอดเลยทีเดียว
    
               "เฮ้อ"โคลว์ยกมือขึ้นกุมขมับก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหารบางแล้วหลังจากร่างแกร่งจัดการสองหนุ่มเลือดร้อนจนหมดสภาพ

               "พวกแกเสียงดังกันเกินไปแล้ว..ไปนอนซะ..แล้วก็ทำความสะอาดที่ตรงนั้นด้วย..เข้าใจไหมพวกแก"รีไวล์พูดก่อนจะมองไอ้สองศพที่หมดสภาพไปนั้น

               "เฮ้ย!..ทำไมไม่ตอบล่ะฟระ..หรือจะเอาอีก"

               "คะ.ครับ"สองเสียงดังออกมาพร้อมเพรียงด้วยความจุก แต่ไม่อยากโดนกระทีบอีกทำให้ต้องรีบพูดออกมาก่อนจะตายจริงๆ

               "อือ..ดี"รีไวล์บอกก่อนจะหันไปหาโคลว์และลากร่างบางเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกับพวกฮันจิที่ลงมากินก่อนแล้ว ทิ้งพวกน้องๆให้จัดการกันเองต่อไป..

              "เออ..รีไวล์"

               "ไม่ต้องมาพูดน้องนายโดนแค่นั้นมันไม่ตายหรอกน่า แกรีบกินข้าวจะได้กินยาบำรุงต่อ...หรือว่าคลื่นไส้อีกแล้วหรือเปล่า"รีไวล์หันไปมองเหมือนนึกอะไรได้พอเห็นโคลว์ไม่แตะเนื้อตรงหน้าเลย..มันเนื้อย่างอย่างดีไม่ใช่หรือไง

               "เออ..ก็นิดหน่อยครับ...ที่จริงรอรีไวล์มากินด้วยน่ะ"โคลว์ยิ้มก่อนจะมองรีไวล์ถอนหายใจและยิ้มอ่อนๆออกมาให้เขา พึมพำว่าเขาเบาๆว่าไอ้หมาบ้าก่อนจะตักอาหารใส่จานให้กับเขา

               หัวหน้ารีไวล์น่ารักสุดๆเลย!!

              โคลว์ยิ้มก่อนจะมองเขาพยายามเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆทั้งหมดนี้เอาไว้ เพราะการออกเดินทางครั้งนี้ความเสี่ยงมีมากอยู่ และไม่รู้ทำไมลางสังหรณ์เขาบอกว่ามันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ...แต่ถึงกระนั้นเขาก็จำต้องเชื่อใจรีไวล์ เชื่อใจทุกคนอย่างถึงที่สุด...

               เฮ้อ...ยังไงก็ยังมีระบบป้องกันที่เขาคิดไว้ให้ทุกคน..ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกน่า...

               หลังจากทานข้าวเสร็จพวกเขาทั้งหมดก็แยกย้าย แน่นอนว่าคนเก็บกวาดเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าสองคนที่มันทะเลาะกันก่อนหน้านี้ ต้องมาเก็บกวาดให้เกลี้ยงสะอาดเป็นการลงโทษ

               พวกเขาใช้เวลาทั้งหมดในชั่วโมงก่อนเวลาออกเดินทาง พักผ่อนอีกครั้งไม่กี่ชั่วโมง ก่อนจะเริ่มออกเดินทางทันทีเมื่อท้องฟ้าเริ่มเป็นสีส้ม หลายคนในเมืองเริ่มส่งเสียงให้กำลังใจในการเดินทางนี้ มาหลายเสียงตะโกนให้พวกเขาสามารถชิงเมืองชิกันชิน่ากลับมาให้ได้ ไล่พวกไททันออกไป ความภาคภูมิใจที่ชาวเมืองส่งมาให้ทำให้เอลวินสมิธและคนในทีมสำรวจรู้สึกฮึกเหิม การเดินทางครั้งนี้พวกเขาใช้ประตูทางทิศตะวันตกของวอลล์มาเรียและมุ่งหน้าลงใต้ เพื่อไปให้ถึงกำแพงที่ชิกันชิน่าที่พังอยู่ก่อนจะปิดประตูที่เป็นรูนั้นซะ

               "ชิงเมืองชิกันชิน่ากลับคืนมาให้ได้นะ!!"
    
               "อนาคตของมนุษยชาติอยู่มือของพวกคุณแล้ว!!

               "หัวหน้ารีไลว์!! "

               "ขอบคุณที่ปกป้องเมืองนี้ไว้นะครับ!!"

               "ขอให้ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยนะครับ!!"

               "แล้วอย่าลืมเอาที่อยู่ของเราคืนมาด้วยล่ะ!!"


              เสียงตะโกนให้กำลังใจและอวยพรอย่างต่อเนื่อง เมื่อพวกทีมสำรวจได้ขึ้นไปยืนบนกำแพงเมืองเพื่อใช้กระเช้าแทนการควบม้าผ่านประตูออกไป เพราะตอนนี้ประตูของเขตรอบนอกโดยเฉพาะในวอลล์มาเรียทั้งสามประตูที่เหลือได้ติดตั้งเครื่องประหารไททันที่คิดค้นโดยฮันจิ แต่กว่าจะสร้างครบทั้ง 3 ประตู เอเลนก็แทบแย่และดีที่โคลว์ไม่รู้เรื่องที่เอเลนเลือดกำเดาไหลเพราะใช้พลังมากไป..ไม่อย่างนั้นล่ะก็..หัวหน้าฮันจิอาจโดนไฟสีน้ำเงินไล่เผาก็เป็นได้

               "เห็นแก่ตัวกันชะมัดเลย"รีไวล์พูดออกมาทั้งๆที่สายตาของเขามองไปที่พวกชาวเมืองอย่างอ่อนโยนชั่วขณะหนึ่งเหมือนตัวเขาเองก็ตอบรับกับคำคาดหวังนั้นเช่นกันแท้ๆ

               "ก็นะ...สร้างผลงานได้ดีขนาดนั้นก็ไม่แปลกที่จะถูกคาดหวังนะ"ฮันจิพูดขึ้นมาก่อนจะขยับแว่นตาเล็กน้อย เพราะมันพึ่งถูกโคลว์ทำให้ใหม่ เลยยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไรนี้นะ

               "แต่ถึงอย่างนั้นอย่าได้ฝืนตัวเองเชียวนะครับ."เสียงของคนที่ควรจะอยู่ข้างล่างดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมอง

               "โคลว์..นี้นาย..ทำไมมาอยู่นี้!"รีไวล์หันไปมองร่างบางที่หายตัวไปตั้งแต่หลังจากที่ช่วยติดตั้งอุปกรณ์สามมิติใหม่ให้กับเขา หาอยู่ตั้งนาน

               "หึ..ไม่ต้องห่วงครับ..ครั้งนี้ผมไม่ไปด้วยก็คือไม่ไปด้วยครับ...แค่มาส่งน่ะ"โคลว์พูดก่อนจะเดินไปหารีไวล์ที่มองสำรวจร่างบางแล้วไม่เห็นเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติใส่มาด้วยก็ค่อยคลายความกังวลไปหน่อย

               "ครั้งสุดท้ายที่หน่วยสำรวจได้รับคำอวยพรก่อนออกเดินทางนี่มันเมื่อไรกันนะ?"เอลวินพูดขึ้นมาก่อนจะมองไปที่พวกชาช่าแจนและโคนี่กับพวกทหารใหม่ที่พึ่งเข้าทีมสำรวจตะโกนให้ชาวเมืองไว้ใจพวกเขาได้เลย พวกเขาจะทำให้ดีที่สุด หึ..ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นยังไงแท้ๆ

               "ไม่รู้สิครับ...แต่ว่าวันนี้พวกคุณได้รับการอวยพรแล้ว..มันก็ดีแล้วนี้ครับ และผมเองก็มาที่นี้เพื่ออวยพรให้พวกคุณเช่นกัน.."โคลว์บอกก่อนจะยิ้มให้กับพวกเอลวิน

               "โคลว์"

               "พวกคุณต้องชนะกลับมาแน่นอนครับ...ถึงยังไง..ต้องปลอดภัยกลับมา...ให้ได้มากที่สุดครับ"โคลว์บอกก่อนจะขยับไปจูบริมฝีปากร่างแกร่งของอีกฝ่ายเบาๆ...เขาอยากไปด้วย..แต่เพราะสัญญาแล้ว..เลย..

               รีไวล์มองโคลว์ที่จูบเขาอย่างแผ่วเบาและจะขยับผละออกไป ใบหน้าของร่างบางในวันนี้มีแต่ความเศร้าแม้จะพยายามยิ้มให้เขามากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดี..เพราะแบบนั้นรีไวล์ถึงดึงร่างบางมากอดและก้มลงจูบร่างบางแน่น..ไม่สนใจว่าประชาชนข้างล่างหรือพวกทหารทั้งหมดจะมองพวกเขาอย่างตกใจแค่ไหน...คนที่เขาสนใจมีเพียงโคลว์เท่านั้น...

               รสจูบที่ร้อนแรงและหนักหน่วงจนเผลอมีเสียงครางออกมาทำให้ไม่นานรีไวล์ก็จำต้องผละออกเพราะไม่ต้องการให้ใครได้ยินเสียงครางหวานๆ...

               "รอฉันอยู่ที่นี้...ฉันจะรีบไปรีบกลับมา.."รีไวล์พูดก่อนจะจูบหน้าผากร่างบางเบาๆ.. "จะไม่หายไป..จะอยู่ข้างๆแก..สัญญาแล้วลืมหรือไง"

               "ครับ..ไม่ลืมครับ..ผมจะรอครับ"โคลว์บอกก่อนจะยิ้มออกมา..ความกังวลเมื่อครู่ค่อยๆคลายออกไปอย่างช้าๆเมื่อคิดถึงคำสัญญาณที่รีไวล์เคยให้กับเขา...นั้นสินะ..หัวหน้ารีไวล์ไม่มีทางผิดสัญญา..แน่นอน..

               "อะ..เอาล่ะ! อะแฮ่ม!เตรียมตัวออกเดินทาง! เพื่อชิงเมืองชิกันชิน่ากลับคืนมา!!!"เสียงของเอลวินประกาศลั่นเป็นสัญญาณก่อนพวกทหารทีมสำรวจทั้งหมดจะค่อยลงไปที่นอกกำแพงด้วยกระเช้า โดยมีทีมคุ้มกันจัดการพวกไททันที่อยู่ข้างล่างให้กับพวกเขาจนเรียบร้อยทั้งหมด โคลว์ได้แต่มองส่งทุกคนอยู่บนกำแพง

               "เคลื่อนพลได้!!!"เสียงตะโกนของเอลวินดังขึ้นมาอีกครั้งก่อนขบวนทัพทั้งหมดจะเริ่มวิ่งออกไป...ภาพพวกหน่วยสำรวจที่วิ่งไปโดยมีแสงยามเย็นเป็นดั่งแสงตัดผ่านช่างงดงามและแข็งแกร่ง..ปีกเสรีที่โบกสะบัดอยู่ที่หลังพวกนั้น...ดูกว้างและใหญ่ขึ้น..ราวกับปีกบนหลังของทุกคนกำลังจะสยายออก...

               ไม่นานนี้ล่ะ...เสรีภาพของพวกเขากำลังจะได้มา...ความจริงทุกอย่างที่เคยเก็บง่ำเอาไว้ทั้งหมด..จะได้รับการเปิดเผยและทั้งหมดจะถึงจุดสิ้นสุด...

TBC
        
  กลิ้งๆมาอัพค่ะ..หลังจากหายป่วย..ตอนนี้พยายามลดกินแป้งกับไขมันชั่วคราว..ไม่งั้นไม่ไหวจริงๆค่ะ ตอนต่อไปฉากบู้ยาว ตอนสองตอน /กระอักเลือด/..ตอนนี้ทั้งๆที่ยังไม่ได้จบแต่ว่าแอบคิดพล็อตเรื่องต่อไปแล้วซะงั้น อ๊าก หัวหน้ารีไวล์!! เพราะหัวหน้าแท้ๆ..เราไปตามล่าตามซื้อหนังสือการ์ตูน ผ่าพิภพไททัน ภาครุ่งอรุณของหัวหน้ารีไวล์จนเริ่มกลับมามีกำลังอีกครั้ง...สู้ตาย!! อยากได้มาก!! อ๊าก..งานหนังสือก็ไม่ได้ไปมา...อือ.. 3ปีแล้ว..ฮือๆ..ไม่ได้ซื้ออะไรแบบเต็มๆมาเพราะเงินปลิวไปกับของกิน..ตอนนี้ต้องกลับมาเก็บเงินไว้บ้างแล้ว..ท่าทางจะเป็นความดันถ้าไม่ดูแลตัวเองดีๆ../กระอักเลือด

                    ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะค่ะ ขอบคุณที่สนุกไปด้วยกันไม่ไปได้..ขอบคุณมากจริงๆค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ท่านนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #345 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 07:12
    รออออ>[]<
    #345
    0
  2. #344 Trendinghiko (@Trendinghiko) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 05:42
    ยิ่งอ่านยิ่งฟิน#อยากให้เอลวินคู่กับแจนจังเลยยยยย
    #344
    0