[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 37 : หมาป่าที่รัก 36 : ชิกันชิน่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    22 พ.ย. 59



          "เหวอ! แอ๊บ!"เสียงของออลโอ้ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงกัดลิ้นตัวเอง เพราะว่าม้าของเขาดันสะดุดก้อนหินพาเขาล้มลงไปนั่งกับพื้นหมดเท่ห์ซะอย่างนั้น

          "เฮ้! เป็นอะไรไหม ส่องไฟไปที่พื้นให้ดีๆหน่อยสิ"เอิร์ธพูดขึ้นมาก่อนจะช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้นมา

          "ขะ..ขอโทษที..มันไม่ถนัดเลยนะ.ที่ส่องไฟเนี้ย"ออลโอ้พูดก่อนพยายามกลืนเลือดตัวเองลงคอไป ใช้ไฟฉายจากต่างหูยังจะง่ายกว่าแต่พวกเขาก็ต้องเก็บพลังงานมันไว้ใช้ในการสื่อสารนี้สิ... แต่ให้ตายเถอะ...เผลอกัดลิ้นอีกแล้ว..เพทรารู้มีหวังได้บ่นเขาอีกแน่

            "เอ๋..ดูนายใจลอยๆนะเนี้ยออลโอ้...คิดถึงเพทราหรอไง"เอิร์ธได้ทีแซวอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันที่ออลโอ้จะได้พูดอะไรเสียงของกุนเธอร์ชายที่เคร่งกฎระเบียบก็แทรกขึ้นมาก่อน

          "พวกนายอย่าเล่นได้ไหม..ระวังเสียงหน่อยสิ นี้มันข้างนอกกำแพงนะ"กุนเธอร์พูดขึ้นมาดุทั้งสองคนที่ผงกหัวขอโทษให้เขาเล็กน้อย

          "ยังไม่ถึงตีนเขาอีกเหรอ..? พระอาทิตย์ใกล้ขึ้นแล้วนี่"รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อตอนนี้พวกเขากำลังเดินลงเขากันอยู่ รู้สึกว่าจากแผนที่โฮโลแกรมที่เปิดได้จากต่างหูของพวกเขาจะบอกว่าถ้าลงเขานี้ไปได้ก็จะถึงประตูเมืองชิกันชิน่าแล้ว..แต่เหมือนการกะระยะของพวกเขากับเจ้าแผ่นที่นี้จะยังมีปัญหาอยู่..ไว้ค่อยบอกโคลว์แล้วกัน

          "ถ้าผ่านภูเขานี้ไปได้ก็เข้าใกล้เขตชิกันชิน่าแล้วล่ะครับ"เอิร์ธพูดขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง

          "เอเลน..นายควรเก็บแรงไว้นะ..เอาม้านายมาให้ฉันจูงเถอะ"เสียงของมิคาสะดังขึ้นก่อนเธอจะเอาม้าของเอเลนไปจูงเอง

          "ฉันรู้สึกไม่ดีเลยนะที่ให้เธอจูงม้าของฉันเนี้ย"เอเลนพูดขึ้นมา ไม่รู้ทำไมตั้งแต่ที่เขาเริ่มออกเดินทางเขาถึงได้รู้สึกตัวสั่นขึ้นมาแบบนี้..ราวกับ.กำลังหวาดกลัว..ทำไมล่ะ..ทำไมเขาต้องกลัวด้วย...เขาไม่ควรที่จะ..กลัวนี้นา

          "นายควรเก็บแรงไว้ทำภารกิจเอเลน"มิคาสะมองเอเลนก่อนจะสังเกตุเห็นมือที่สั่นน้อยๆของเอเลน..ทำให้เธอต้องหันไปมองอาร์มินเพื่อขอความช่วยเหลือ

          "เอเลน..นายกลัวหรอ.."อาร์มินเดินเข้ามาใกล้เอเลนก่อนจะพูดถามอีกฝ่าย ที่แทบจะมีปฎิกริยาต่อต้านคำถามเขาแทบจะทันที
    
          "ไม่ได้กลัว..ทำไมฉันต้องกลัวด้วย"

          "แต่มือนายสั่นนะ"อาร์มินมองเขาแอบเหงื่อตกเล็กน้อย..เขาไม่เก่งเท่าพี่โคลว์..ไม่รู้จะให้กำลังใจเอเลนยังไง..เลยพยายามหาคำพูดที่ทำให้เอเลนมั่นใจ..แต่ว่าเขาเองก็...

          "ฉะ..ฉันหนาวต่างหาก..มือแข็งไปหมดแล้วเนี้ย"อเลนพยายามพูดกลบเกลื่อน พร้อมกับหันไปมองทางอื่นเพื่อหลบตาอาร์มิน

          "งั้นหรอ..ดีจังนะ..ดูฉันสิ..ฉันห้ามไม่ได้เลย..มือของฉันน่ะ..มัน..สั่นไปหมดเลย..ฉันกลัวมาก..กลัวพวกมันจริงๆ..ถึงจะพยายามแล้วก็เถอะ"อาร์มินพูดทำให้อเลนหันไปมองมือที่สั่นของอาร์มิน หากแต่ว่าไม่ทันที่เอเลนจะได้พูดอะไร เสียงของใครบางคนที่พวกเขาคิดว่าน่าจะยังหลับอยู่ ก็ดังแทรกขึ้นมาในต่างหูของพวกเขาทั้งหน่วยรีไวล์

               "อรุณสวัสดิ์เหล่าหน่วยปฎิบัติการณ์พิเศษรีไวล์ทั้งหลาย...อากาศที่นั้นเป็นยังไงบ้างครับ..ที่นี้อากาศหนาวนิดๆนะเนี้ย..ตื่นเช้าแล้วแปลกๆเหมือนกันนะ"เสียงของโคลว์ดังขึ้นมาก่อนจะตามติดๆด้วยเสียงของเพทราที่อยู่เป็นเพื่อนเฝ้าดูโคลว์ที่ปราสาทหน่วยรีไวล์

               "ตื่นเช้าอะไรกันค่ะ หัวหน้ารีไวล์ เอเลน! โคลว์น่ะไม่ได้นอนเลยทั้งคืนค่ะ!"

               "คุณเพทรา! อย่าไปบอกสิครับ..ผมงีบไปแล้วจริงๆนะ..รีไวล์ผมนอนแล้วนะจริงๆ เอเลนมิคาสะอาร์มินเชื่อพี่ใช่ไหมน่ะ...นี้พวกเธอเป็นไงบ้าง หนาวกันไหมหือ.."โคลว์รีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะกลัวถูกหัวหน้ารีไวล์ดุเอา โดยมีเสียงฮึดฮัดของเพทราดังอยู่ข้างๆไม่ห่างไปไหน

               "เออ..ก็หนาวครับพี่โคลว์"เอเลนยิ้มออกมาแห้งๆเมื่อได้ยินทั้งหมดเมื่อกี้

               "พี่โคลว์ครับอากาศกำลังดีไม่นอนต่อสักหน่อยหรอครับ"อาร์มินพยายามหาทางช่วยพี่ชายตัวเองสุดชีวิต ก่อนทั้งสามที่เหมือนเป็นดั่งน้องของพี่โคลว์หันไปลอบมองใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์อย่างหวาดๆ

               "เฮ้ๆ..คุณโคลว์ครับ..ผมว่ารีบไปนอนเถอะครับ...โทษหนักจะได้เป็นเบานะครับ"แจนพูดเสริมขึ้นมาโดยมีชาช่ากับโคนี่ที่ตบหน้าผากตัวเองทำหน้าอยากจะบ้าตายกับนิสัยของคุณโคลว์ขึ้นมา

               "พี่นอนแล้ว! แหมนอนอิ่มเลยนะ จริงๆ"เสียงของโคลว์บอกขึ้นมาทันที เขาอุส่าห์ลากไปเรื่องอื่นแล้วนะ!! ตามๆกันไปหน่อยไม่ได้หรือไง

               "โคลว์.."เสียงเย็นของรีไวล์ดังแทรกขึ้นมาทันทีอย่างคนหมดความอดทนแล้วทำให้คนที่ฟังอยู่ถึงกับเงียบในทันที แล้วรอให้เจ้าของเสียงเย็นๆพูดออกมาก่อน

               "ตอนนี้แกอยู่ไหน"รีไวล์ถามเสียงเย็นอีกครั้ง ให้เขาเดาเจ้าเจ้าแสบนี้มันจะต้อง..เป็นแบบที่เพทรารายงานอย่างไม่ต้องสงสัย..ให้ตายเถอะ..แกนี้มันจริงๆเลยเชียว..

               "..................."ยังจะเงียบอีก..

               "เปิดหน้าแกขึ้นมาเดี๋ยวนี้โคลว์..."รีไวล์สั่ง เขารู้ดีว่าทางเดียวที่จะรู้ว่าเจ้าแสบของเขาพูดจริงไม่จริงก็ต้องใช้ระบบเปิดหน้าคุยกันเท่านั้น

               "................"

               "โคลว์" รีไวล์สั่งพร้อมกับย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางเงียบไป จนสุดท้ายภาพโคลว์ก็ถูกฉายขึ้นมาจากต่างหูของรีไวล์ เป็นภาพโคลว์นั่งอยู่ในห้องทำงานของโคลว์ เซเวียร์ที่บ้านเกาะกลางทะเล

               "แกนี้มัน.."รีไวล์คิ้วกระตุกก่อนจะกัดฟันแน่น..ไอ้เจ้านี้..บอกแท้ๆว่าให้พักอยู่ที่ปราสาทดีๆ

               "ขอโทษครับ..ก็ผมคิดว่าที่นี้มันดูสถานะของทุกคนได้ง่ายกว่านี้ครับ..น่าๆอย่าโกรธเลยนะครับ"โคลว์พยายามยิ้มเข้าสู้ แบบใจดีสู้เสือ..แต่เหมือนเสือตัวนี้จะโมโหหนักหน่อย เพราะอีกฝ่ายตวัดตาไปมองเจ้าหมาตัวแสบอย่างเสือที่อยากจะขย้ำอีกฝ่ายให้ตายซะเลย..ให้ตายเถอะ

               "กลับไปแกเจอแน่"

               "ครับผม..กลับมาหาผมไวไวสิครับ"โคลว์ยิ้มก่อนจะหันไปมองทุกคนที่อยู่ข้างหลังรีไวล์ก่อนจะโบกมือทักท้ายให้ โดยทุกคนได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆไปให้และส่งสายตาห่วงๆอยู่ห่างๆไปให้..อวยพรให้ตัวแสบประจำหน่วยโชคดี

                "โคลว์แล้วเพทราล่ะอยู่ไหนน่ะ..ไม่ได้อยู่กับนายหรอ"ออลโอ้อดถามขึ้นมาไม่ได้ จนทำให้คนที่แอบอยู่ข้างหลังโคลว์เผลอหน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขิน

               "เอ๋..มาถึงก็ถามหาเลยนะครับ..คุณเพทราก็อยู่นี้ล่ะครับ..อ้าว..วิ่งไปแล้ว.."โคลว์หันไปมองก่อนเสียงวิ่งออกจากห้องจะลอยมาจากฝั่งของโคลว์

               "หึหึ..ยังไงก็คุยกันเองนะครับ..อา..ตอนนี้ใกล้ถึงแล้วนี้ครับ..ฟ้าน่าจะใกล้สางแล้วล่ะครับขึ้นม้าได้แล้วล่ะครับ"โคลว์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นระยะของทุกคนเข้าใกล้พื้นที่เป้าหมายแล้ว

               "อา..เห็นประตูแล้ว..แต่ยังไม่เห็นศัตรู"รีไวล์บอกก่อนจะรู้สึกแปลกๆ..ทำไมบางอย่างมันคาใจ.. "เสร็จนี้ฉันจะใช้เจ้านี้ไปหาแก..อย่าคิดหนีเชียว" รีไวล์บอกเสียงคาดโทษ

               "ครับๆ..ระวังด้วยนะครับ..เพราะในนี้เองผมก็ไม่เห็นศัตรูเลย..มันแปลก..ไม่แน่เขาอาจจะทำบางอย่างทำให้จับไม่ได้..อย่าประมาทนะครับ"โคลว์บอกเสียงเครียด เมื่อเขาลองใช้ดาวเทียมสแกนหาศัตรูรอบๆพวกคณะทีมสำรวจแล้วไม่เจออะไรเลยนอกจากไททันที่อยู่อย่างสงบไกลๆเท่านั้นเอง

               "อา..เข้าใจแล้ว..แค่นี้นะ"รีไวล์บอกก่อนจะตัดสายติดต่อไปพร้อมกับขึ้นหลังม้าเช่นเดียวกับคนอื่นๆที่เริ่มทำตาม พวกเขาทั้งหมดมุ่งหน้าไปที่ประตูเมืองชิกันชิน่า..ที่น่าแปลกใจพวกเขาไม่พบไททันสักตัวเลย..

               "พระอาทิตย์เริ่มขึ้นแล้ว! ระวังไททันที่อาจซ่อนอยู่ด้วย!! เริ่มแผนได้! ทุกคนเปลี่ยนไปใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติ!!"เอลวินประกาศก่อนจะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติขึ้นไปที่ข้างบนกำแพง

               เป้าหมายของศัตรูคือการชิงตัวเอเรนไป เรายังไม่แน่ใจว่าศัตรูรู้เรื่องที่เอเลนมีพลังในการปิดกำแพงแล้วหรือยัง....แต่ยังไงซะ การที่เรามาที่นี้พวกมันก็ต้องเดาออกแน่นอนอยู่แล้ว..ว่าต้องหาทางปิดกำแพงได้แล้วแน่ๆ..ถึงได้มากัน
              
               เรื่องที่จุดประสงค์ของเราไม่ใช่เพียงแค่ปิดกำแพงแต่ต้องไปสำรวจ "ห้องใต้ดิน" ในเขตชิกันชิน่าด้วย ...ก็รู้ถึงไปศัตรูแล้ว...นั้นก็หมายความว่า เอเลนจะไปปรากฎตัวอยู่ตรงประตูด้านนอกขณะที่กำลังดำเนินแผนการณ์ปิดประตู...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

               ทหารจำนวนร้อยกว่านายที่ซ่อนใบหน้าไว้ใต้ฮู้ค...จะต้องมุ่งหน้ามาที่กำแพงชั้นนอกพร้อมๆกัน..กว่าพวกมันจะหาตัวเอเลนตัวจริงเจอแผนการณ์ปิดประตูก็คงเสร็จไปแล้ว..

              ในขณะที่เอลวินคิดแผนการณ์ขั้นต่อไปและมองไปรอบๆอย่างระวังภัย เพราะดูเหมือนเครื่องมือของโคลว์จะหาตำแหน่งของพวกศัตรูไม่ได้..นั้นอาจแปลได้ว่าพวกมันมีระบบป้องกันเอาไว้แล้ว..ด้วย หรือถ้าคิดเลวร้ายหน่อย..พวกนั้นมีวิทยาการที่ก้าวล้ำพวกเขาไปอีก...แต่ตอนนี้ต้องช่างมันก่อน..

               เอเลนที่ขึ้นมาบนกำแพงมองไปรอบๆสถานที่เมืองที่เป็นบ้านเกิดของตัวเองที่ไม่ได้กลับมา 5 ปี..บัดนี้...

               "อย่าหยุดสิวะ! รีบขยับไปที่อื่นอย่าอยู่กับที่!"รีไวล์ตะโกนขึ้นมาข้างหลังเอเลน เมื่อเห็นเจ้าเด็กเหลือขอนิ่งไป..เขาพยายามไม่พูดชื่อหรือถีบเจ้าเด็กนี้ เพราะกลัวว่าศัตรูจะรู้ว่าเอเลนอยู่ที่นี้ด้วย...หักห้ามใจสุดๆ

               "ครับ!"เอเลนที่ตั้งสติได้รีบวิ่งไปทำตามแผนการณ์ทันที หากแต่อาร์มินที่กำลังวิ่งไปที่จุดที่เขาต้องรับผิดชอบกลับพบคราบบางอย่างบนพื้นซะก่อน..

               นี้มัน...ร่องรอยจากการก่อกองไฟ?!..พวกนั้น..คงรีบหนีลงกำแพงไป..หัวหน้าครับ..!..พวกนั้นอยู่ที่นี่..ใกล้ๆนี่เอง..ไรเนอร์..และก็เบลทรูท

               ระหว่างที่อาร์มินกำลังจะยิงปืนสัญญาณส่งให้ทุกคนได้รู้ ทางเอเลนที่กำลังทะยานไปที่ประตูชั้นนอกก็มองไปทิศที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านของเขาอยู่

               บ้านที่มีทุกสิ่งถูกทิ้งไว้ที่นั้น...บ้านที่มีคุณพ่อ..คุณแม่...พี่โคลว์ มิคาสะ...อึก..เราจะเอามันกลับมา..เราต้องทำให้บ้านหลังนั้นกลับมาอีกครั้ง..

               "อะไรกัน..?! แถวนี้ไม่มีไททันเลยจริงๆหรอเนี้ย..ไม่ใช่แค่นั้นนะระหว่างทางมาที่นี้ เรายังไม่เจอเลยซักตัว..ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ"ฮันจิพูดขึ้นมาพร้อมกับเอาหลังชนกับรีไวล์อย่างระวังให้กันเอง..บรรยากาศแบบนี้..พวกนั้นอาจจะบุกเข้ามาตอนไหนก็ได้

               "หมายความว่าเราเข้ามาอยู่ในกำมือของศัตรูแล้วสินะ..ชิ..ไม่ชอบเลยจริงๆ...แต่ว่า.."รีไวล์มองไปที่ฮันจิที่ตอบรับเขาในทันทีเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายจะถามอะไร

               "ยังไงก็ต้องทำอยู่ดี..แผนการณ์ต้องดำเนินต่อไป"ฮันจิพูดก่อนจะยิงพลุสัญญาณว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว..ไม่ใช่แค่ด้านนี้ แต่ทุกทางที่พวกเขาประจำจุดเอาไว้ก็ทำตามด้วยเช่นกัน...

               เอเลนที่มองเห็นสัญญาณจากฮันจิแล้วไม่รอช้าที่จะกระโดดขึ้นไปข้างบนอากาศก่อนจะกัดมือของตัวเองระหว่างที่ดิ่งลงมา..ร่างไททันที่มีความสามารถในการสร้างผลึกแข็งก็ได้ปรากฎตัวขึ้นมาใช้ตัวเองอุดปิดรูที่กำแพงชั้นนอก.

               ก่อนที่เขาจะแข็งไปกับตัวของไททันด้วย เอเลนไม่รอช้าที่จะสะบัดตัวออกมาเพราะเริ่มชินกับการแปลงเป็นไททันในร่างนี้แล้ว... ขณะเดียวกันมิคาสะที่รออยู่ก็รีบพุ่งเข้าไปดึงอีกฝ่ายขึ้นมาบนกำแพงในทันที

          "ศัตรูล่ะ?!"ฮันจิถามขึ้นมา

          "ไม่มีวี่แววเลยครับ!"

          "คอยระวังไว้ตลอดด้วย! รูที่ประตูเป็นยังไงบ้าง!"ฮันจิสั่งก่อนจะหันไปถามพวกทหารที่เฝ้าดูความเรียบร้อยอยู่ข้างล่าง

             "สำเร็จครับ!!!"

               "ปิดสนิทเลยครับ!!"เสียงตะโกนจากสองฝั่งดังขึ้นมาพร้อมกับยิงพลุสีสัญญาณบอกให้ทุกคนได้รับทราบ ภารกิจครั้งนี้ได้สำเร็จลงแล้ว!

               "ฉันอุดรูที่ประตูนั้นได้จริงๆเหรอเนี้ย"เอเลนถามขึ้นมาอย่างสับสนเล็กน้อย..ชั่วขณะหนึ่งเหมือนเขาไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง..อย่างแปลกๆ

               "ใช่น่ะสิ"มิคาสะบอกพร้อมกับเดินไปข้างๆเอเลนและเอาผ้าคลุมใส่ให้เพื่อไม่ให้พวกศัตรูเห็นใบหน้าของเอเลน

               "ง่ายขนาดนั้นเลย?"

               "เชื่อในพลังของตัวเองหน่อยสิ"มิคาสะมองเอเลนเหมือนบอกให้เขาเชื่อมัน..ว่าเอเลนทำได้จริงๆ..ภาพสมัยเด็กตอนที่ประตูนั้นถูกทำลายย้อนเข้ามาในหัวเขาอีกครั้ง..รูที่เกิดขึ้นในตอนนั้น...

               "ยังหรอก.."รีไวล์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบๆ...เขายังคงระวังรอบๆอยู่ "ตราบใดที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่ พวกมันก็ยังสามารถพังกำแพงได้อีกเรื่อยๆ..ถึงเราจะอุดรูไปอีกกี่ครั้งก็ตาม เข้าใจใช่ไหม.?"

               "จนกว่าพวกเราจะกำจัดศัตรูได้หมด...นั้นรวมไปถึงไรเนอร์และเบลทรูทด้วย ...แผนการณ์กู้เมืองชิกันชิน่ากลับคืนมาก็ยังไม่จบ"รีไวล์หันไปมองหน้าเอเลน ที่ตอบรับเขาเป็นอย่างดี

               "ศัตรูไม่ยอมโจมตี..หรือว่าพวกมันจะเห็นว่าพวกเราเยอะกว่าเลยคิดว่ารับการบุกของเราไม่ไหวครับ?"หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งถามผู้บัญชาการเอลวินที่อยู่ข้างๆ

               "ท่านเอลวิน..มีสัญญาณอยู่ด้านนอกกำแพง..ครับ..แต่ยังระบุจำนวนไม่ได้ครับ"เสียงของจิ้งจอกน้อยดังมาที่หูของเอลวินทำให้อีกฝ่ายหันไปมองทางป่าด้านนอกกำแพงเมืองชิกันชิน่า และก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรเสียงของอาร์มินที่พุ่งมาหาเขาก็ดังแทรกขึ้นมา

               "ผมเจอบางอย่างครับ!...อุปกรณ์ตั้งแคมป์กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ดูเหมือนว่าพวกเขาจะดื่มบางสิ่งที่คล้ายๆชา ส่วนหม้อที่ต้มก็เย็นแล้ว ผมเจอแก้วถูกวางทิ้งไว้ ซึ่งในแก้วมีร่องรอยของเหลวสีดำชนิดเดียวกับที่อยู่ในหม้อครับ..แต่ว่าจำนวนแก้วที่ผมเจอ..มันไม่ใช่สอง..แต่เป็นสามใบครับ..คาดว่าศัตรูที่ตั้งแคมป์บนกำแพงจะมีกันสามคนครับ"อาร์มินรายงานเอลวินที่ยังมีสีหน้าที่สงบนิ่ง เขาพยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ได้มา

               "สามงั้นเรอะ!"หัวหน้าหน่วยข้างๆของเอลวินพูดขึ้นมา..แค่ไททันเกราะกับไททันมหึมาพวกเขาก็แย่อยู่แล้ว..นี้ยังมีอีกตัวโผล่มางั้นหรอเนี้ย

               "แก้วนั้นทำจากโลหะรึเปล่า?"เอลวินหันไปถามอาร์มิน ที่ตอบใช่ในทันที "แปลกมาก."

               "หือ?"

               "แก้วน่ะหรอครับ"แค่แก้วเป็นโลหกเนี้ยนะครับแปลก! หัวหน้าหน่วยอยากจะงง

               "หลังจากที่ผ่านภูเขามาได้เราก็คาบม้าด้วยความเร็วสูงสุดจากนั้นก็ใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายด้วยความเร็วสูงสุดเช่นกัน...ถ้าคำนวนจากความเป็นไปได้ที่ศัตรูจะเห็นหรือได้ยินเสียงของเราขณะที่ออกจากป่า จนถึงที่นี้ พวกมันน่าจะมีเวลาอย่างมากที่สุดก็แค่สองนาที..ไม่มีทางที่หม้อหรือแก้วโลหะที่เพิ่งผ่านการใช้งานจะเย็นภายในสองนาทีหรอก..."เอลวินอธิบายก่อนจะวิเคราะห์ ก่อนจะหันไปคุยบางอย่างกับจิ้งจอกในระบบต่างหูของเขาให้เจาะจงสัญญาณชีพที่นอกเหนือจากพวกเขาให้มากกว่านี้หน่อย

               "เราต้องค้นหาศัตรูให้เจอก่อนเป็นอันดับแรก..อาร์มิน สมองของเธอได้ช่วยพวกเราจากอันตรายมาหลายต่อหลายครั้ง ตอนนี้ถึงเวลาที่เราต้องใช้ความสามารถของเธอมากกว่าทุกครั้ง...นำทหารไปเท่าที่เธอต้องการ..และค้นหาศัตรูที่ซ่อนอยู่ภานในเมืองซะ.."เอลวินเรียกทหารที่อยู่รอบๆมาก่อนจะสั่งให้พวกเขาทำตามที่อาร์มินสั่ง..

  TBC
                    กลิ้งๆมาอัพก่อนจะหายตัวไป ขอกริ้ดดังๆ ผู้เขียนได้มาแล้ว!! ผ่าพิภพไททัน ภาครุ่งอรุณของรีไวล์ ฮือๆ ลูบๆ/เอาวางเป็นเครื่องให้กำลังใจข้างตัวเลย/ วันนี้เงินเดือนผู้เขียนออกจัดไปอย่าให้เสีย! เดือนหน้าเอาหมอนข้างให้ได้!! อ๊ากกก ไม่ค่อนบ้าเท่าไร ฮือๆๆ

                    ตอนหน้าจะเป็นฉากบู้แบบจัดเต็มแล้วสินะ/กระอักเลือด/ บอกเลยว่าตอนนี้เขียนไปแล้วแบบแอบลืมไปว่ากำแพงชั้นในของเมืองชิกันชิน่าไม่ได้พังนี้หว่า..เพราะฟิคเรื่องนี้โคลว์มันช่วยไว้ทัน เกือบแล้วๆ อ่านเล่มการ์ตูนไปทำความเข้าใจไป เขียนไปด้วย..มึนค่ะงานนี้..ถ้ามีตรงไหนแปลกๆยังไงบอกผู้เขียนได้เลยนะค่ะ ผู้เขียนยินดีมากๆเลยค่ะ

                    ต้องขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านมากนะค่ะที่มาสนุกด้วยกันขนาดนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ ความจริงใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว..อย่าลืมติดตามกันต่อไปด้วยนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ..^^

              

              
              
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #348 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 12:00
    เราคิดถึงไรท์มามากเลยหายไป3วันง่าาาา
    ไปเข้าค่ายจะเอาโทรศัพท์ไปก็ไม่ได้เค้ารีบกลับมาอ่านเลยนะนี่
    ตอนต่อไปมาเร็วๆน๊ารออยู่
    #348
    0
  2. #347 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:35
    เริ่มมันขึ้นแล้วสิ
    #347
    0