[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 41 : หมาป่าที่รัก 40 : คำพูดที่ไม่ได้ฟัง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    1 ธ.ค. 59


          คริช่าเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะข้อมูลประมวลผลของเขาจะเริ่มเล่าเรื่องต่อจากสิ่งที่คริช่า เยเกอร์บันทึกเอาไว้

             "ซีคถูกเลี้ยงดูแลอย่างดีในฐานะที่เขาเป็นว่าที่ร่างทดลองที่ทุกคนจับตามอง จนกระทั้งเขาอายุได้ 7 ขวบ เขาได้เข้ารับการทดลองให้กลายร่างเป็นยักษ์เป็นครั้งแรก และนั้นทำให้พวกเขารู้ว่า..เขาไม่สามารถทำมันได้สมบูรณ์ ..พวกเราจึงได้ลองตรวจสอบดูจนพบว่าดีเอ็นเอของราชินีนางิสะ..ที่ใส่ไปในตัวเขา..ไม่อาจตอบสนองกับร่างกายของเขาได้เต็มร้อย มันทำได้แค่ทำให้เขามีร่างกายที่แข็งแรงและปราดเปรียวกว่าคนอื่นๆเท่านั้น...จากผลงานชิ้นโบว์แดงกลับกลายเป็นขยะที่ไร้ค่า.....ตาของเขา ดอกเตอร์ฟริทส์ หัวเสียมากจากที่เคยรักและเอ็ดดูก็ได้ถีบหัวส่งซีคไปเรียนการต่อสู้แทน และมอบหมายงานไล่ล่าจับตัวร่างโคลนของโคลว์มาแทน....."คริช่าเล่าก่อนจะย้อนนึกถึงภาพที่เขากับลูกชายอยู่ด้วยกัน...และเหมือนคนแปลกหน้า...ซีคไม่เคยเรียกร้องความรักจากเขา..และเขาก็ไม่เคยให้ความรักกับซีค...ความสัมพันธ์พ่อลูกของเขามันถึงจุดที่กลายเป็นคนแปลกหน้า...

                    ไม่มีความรัก...ไม่มีความผูกพันใดๆทั้งสิ้น...

                    "พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง!...พ่อทำแบบนี้กับเขา..พ่อยังเป็นพ่ออยู่หรือเปล่า!"เอเลนตะโกนออกมาเมื่อเขาพอจะเข้าใจคำพูดของซีคก่อนหน้านี้ขึ้นมา...คำพูดอีกฝ่ายที่ดูจะเกลียดชังพ่อของตัวเอง...คำพูดที่หลอกใช้เขา....ซีค..พี่ของเขาคงเจ็บปวดมากจริงๆ..

                    "ไม่รู้สิ...หึ..ฉันคงไม่ใช่พ่อจริงๆ..."คริช่ารับคำอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด..แม้จะแค่แวบเดียวก็ตามที...แต่เอเลนก็เห็นมัน

                   "แล้วยังไงต่อครับ..จากนั้น..เกิดอะไรขึ้นอีก.."เป็นเอลวินที่พูดออกมา..เขาต้องการรู้ความลับทุกอย่างและเขาถึงจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น...แต่ว่า..ก็ไม่เขว้ไปกับเป้าหมายของตัวเอง ทำให้ทุกคนกลับไปรอฟังอีกครั้ง

                    "อา...จากนั้น..ซีคก็สามารถจับโคลว์ เซเวียร์มาได้..ไม่สิ..ต้องเรียกว่าอีกฝ่ายมาหาองค์กรเองมากกว่า...ในตอนนั้นฉันดีใจมากๆ..แต่เมื่อคิดว่าเซเวียร์ต้องตายเหมือนร่างโคลนอื่นๆ..มันทำให้ฉันพยายามจะช่วย..แต่ว่ามันก็ไม่จำเป็น..เมื่อโคลว์ เซเวียร์ยื่นข้อเสนอจะช่วยงานขององค์กรด้วยมันสมองอัจฉริยะของเขาเอง...และเพราะเหตุผลที่ใครก็เถียงไม่ได้..มันทำให้เขาต้องถูกจับตามองตลอดเวลา และห้ามออกจากแล็บแม้แต่ก้าวเดียว.."คริช่ายิ้มออกมา..เขาดีใจมากในตอนนั้นที่ได้เจอกับเซเวียร์อีกครั้ง...แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ถึงสิ่งที่เขาทำและยากจะให้อภัยได้ง่ายๆ...

                    มันทำให้เจ็บปวดมากขึ้นไปยิ่งกว่าเดิม...

                    "ฉันและโคลว์ต่างทำงานกันไปโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย..แต่ฉันรู้ว่าทุกครั้งที่ทำงานด้วยกันอีกฝ่ายซ่อนความเจ็บปวดไว้มากแค่ไหน..ยิ่งเมื่อการทดลองเปลี่ยนจากการสร้างร่างโคลนโดยหลอดแก้วไปเป็นการสร้างโดยการทำเป็นตัวอ่อนฝังลงไปในมดลูกของผู้หญิงที่รับตั้งครรถ์โดยตรง...และผู้หญิงคนแรกที่รับทำก็คือ...ดอกเตอร์วอกเกอร์...แม่ของโคลว์ วอกเกอร์ที่นอนอยู่ในหลอดนั้น..โคลว์""คริช่าพูดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้โคลว์มองอีกฝ่ายขึ้นมาอีกครั้ง...

                    "...คุณ...."โคลว์ชะงักค้างอย่างพูดอะไรไม่ถูก...มันเป็นความจริงอย่างนั้นหรอที่เขาไม่ใช่โคลว์ วอกเกอร์..ไม่ใช่..ไม่ใช่จริงๆ

                    "เธอเป็นดอกเตอร์สาวที่เก่งรอบตัวมากๆ..แต่น่าเสียดาย..เธอไม่สามารถมีลูกได้..นั้นทำให้ตอนที่องค์กรตัดสินใจเปลี่ยนจากการสร้างร่างโคลนจากหลอดทดลองไปเป็นการฝังตัวอ่อนในมดลูกจริงๆของมนุษย์ เธอรีบรับอาสาทันที...ทั้งๆที่รู้ว่าพอเขาอายุ 17 เขาจะต้องตาย..แต่เพื่อความต้องการของตัวเอง..มันทำให้เธอโยนความกังวลนั้นทิ้งไปซะ...หึ..และมันก็พาเธอมาถึงจุดจบ..เมื่อเธอเลี้ยงดูโคลว์ วอกเกอร์ได้ถึงม.ต้น..เธอรีบเอาเขาหนีจากพวกองค์กรไปอยู่ที่วัดในประเทศจีนบนภูเขา..และคิดว่าลูกของเธอจะรอด...โดยการบอกกับองค์กรว่าลูกของเธอตายขณะไปเที่ยวด้วยกัน..."คริช่ายิ้มกับความฉลาดของเธอ แต่มันยังน้อยไปเมื่อเทียบกับความคิดขององค์กร

                    "หลังจากนั้นเธอยื่นเรื่องขอให้ลองเอาโคลว์ที่ตอนนั้นอยู่ในวัย 1 ขวบในหลอดทดลองไปเลี้ยงแทน..โดยจำกัดแค่ที่บ้านกับที่องค์กรเท่านั้น...พวกเขาชังใจกันอยู่นาน จนโคลว์ เซเวียร์บอกกับที่ประชุมว่าจะได้ดูด้วยว่าโคลว์ตัวจริงนั้นมีพัฒนากรในระดับไหนและเป็นยังไงบ้าง...นั้นทำให้ทุกคนในองค์กรตกลงให้ดอกเตอร์วอกเกอร์นำตัวเธอที่อายุเหมือนเด็ก 1 ขวบออกไปเลี้ยงดูจนเธออายุได้ 3 ขวบ นั้นละ่ความเรื่องของโคลว์ วอกเกอร์ก็ได้แตกออกมา...เมื่อคนในองค์กรเจอเขาในตลาดชายเมืองในจีน..."

                    "โคลว์"รีไวล์หันไปมองโคลว์ที่หอบหายใจหนักขึ้น เขาจำได้..ความทรงจำของเขาที่มีของโคลว์ วอกเกอร์..เหตุการณ์หลังจากตอนนั้นน่ะ..มัน..

                    "คนในองค์กรแทรกซึมเข้าไปและได้ติดต่อว่าเป็นพ่อของโคลว์ วอกเกอร์และต้องการให้เขากลับมาที่เยอรมัน อันเป็นประเทศที่ตั้งขององค์กรเรา โดยเธอคงจำได้....เพราะเธอมีความทรงจำของโคลว์ วอกเกอร์อยู่นี้นะ...เซเวียร์เป็นคนใส่เข้าไปในตัวของเธอตอนที่เกิดเหตุการณ์นั้น"

                    "เหตุการณ์...เหตุการณ์อะไรน่ะ"ฮันจิมองอย่างอยากรู้ ความรู้สึกของเธอบอกว่าเหตุการณ์นั้นมันต้องเป็น..เหตุการณ์ครั้งใหญ่แน่ๆ

                    "อือ..โคลว์ วอกเกอร์ถูกซีคพาตัวกลับมาที่ห้องทดลอง..เป็นจังหวะที่ตัวเธอ..โคลว์ร่างต้นถูกพาตัวออกมาจากอกของ ดอกเตอร์วอกเกอร์ที่ถูกฆ่าตายไปเพราะฝืนคำสั่งขององค์กรที่จะพาเธอหนีออกไปจากองค์กร เธอนึกถึงมันออกไหม..ภาพที่โคลว์ วอกเกอร์ถูกลากตัวเข้าไป..และเธอที่กำลังถูกจับกดลงไปในหลอดทดลองเดิมน่ะ.."

                    "อึก.."โคลว์ยกมือขึ้นปิดหูตัวเองอย่างไม่อยากฟังอีกแล้ว..ภาพของน้ำและเสียงของฟองอากาศ ภาพที่เขาพยายามจะจมลงไปในน้ำ..ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้..มันย้อนกลับมา

                    "...โคลว์..ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด..แต่นี้คือความจริง..หลังจากตอนนั้นโคลว์ วอกเกอร์ได้ถูกทดลองจนกลายเป็นร่างในหลอดนั้นอย่างที่เธอเห็น..เขาเป็นการทดลองที่ผิดพลาด และถูกโละทิ้ง..และหลังจากเหตุการณ์นั้น..ไม่นานโคลว์ เซเวียร์ได้แอบเอาความทรงจำของร่างโคลนทั้งหมดใส่เข้าไปในร่างของโคลว์ร่างต้น โดยฉันเองก็ไม่เข้าใจเหตุผล..จนกระทั้งวันที่ฉันกับซีคได้รับหน้าที่ให้กับโคลว์ร่างโคลนคนสุดท้าย...นั้นก็คือ...โคลว์ คัทสึกิ...โคลว์คนที่เหมือนกับเธอที่สุด...ไม่ว่าจะนิสัย...หรือแม้แต่คนรัก..หึ..น่าคิดถึงจริงๆนะ.."คริช่ามองไปที่รีไวล์เหมือนกำลังคิดถึงความหลัง

                    "หมายความว่ายังไง.."รีไวล์พูดก่อนจะนึกได้ถึงความฝันที่โคลว์เคยบอกเขาว่ามีคนที่เหมือนกับเขาอยู่...และเป็นคนรักของโคลว์ในความทรงจำอีกคน

                    "อา..ใช่...เขาคือริวซากิ...อาเคเมะ"คริช่าพูดจบภาพของนายตำรวจที่หน้าตาเหมือนรีไวล์อย่างกับแกะก็ปรากฎขึ้นมา พร้อมกับในรูปมีคนที่หน้าเหมือนโคลว์ยืนอยู่ข้างๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มต่างจากคนที่เหมือนรีไวล์ที่ทำหน้านิ่งแต่ดวงตาของอีกฝ่ายมีประกายความสุขส่องอยู่ไม่น้อย

                    "คนที่เหมือนพี่โคลว์นั้นก็"มิคาสะมองาภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลก..เพราะชุดที่ไม่เหมือนตอนนี้..แต่ภาพที่ดูผูกพันธ์กันมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

                    "เขาคือร่างโคลนคนสุดท้าย...โคลว์ คัทสึกิ เป็นคนรักของริวซากิ อาคาเมะ"

                    "โห่...นี้พวกนายรักกันยาวนานถึง  100 ปีก็ยังยาวนานนะ"ฮันจิหันมาแซวหวังให้โคลว์ที่เครียดอยู่ได้คลายลงบ้าง..แต่เหมือนจะช่วยได้ไม่มากเท่าไร

                    "ใช่...ฉันเองก็คิดอย่างนั้น...หึ...ริวซากิเป็นนายตำรวจที่เก่งมากๆคนหนึ่ง..เขาสามารถแกะรอยที่โคลว์ เซเวียร์แอบทิ้งเอาไว้จนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับ โคลว์ คัทสึกิที่เป็นคนรัก..และเพื่อปกป้องอีกฝ่าย..เขาจึงไม่ยอมให้ โคลว์ คัทสึกิร่วมการสืบคดีนี้..แต่ว่า..องค์กรไม่เคยปล่อยให้ร่างโคลนคนไหนหลุดออกไป..แม้จะตายก็ตาม เพราะฉะนั้น..ซีคและฉันจึงถูกส่งไปเพื่อไปพาตัวเขากลับมาที่องค์กร...หึ..แต่คงเพราะว่าเห็นว่าเป็นตำรวจจะมีอาวุธ ซีคเลยจัดการยิงโคลว์ คัทสึกิไปให้มันอลังการงานสร้างก่อนจะพาขึ้นรถไป...โดยพวกเราไม่คิดว่าตำรวจอย่างริวซากิจะบ้าพอที่จะบุกเข้ามาในองค์กรคนเดียวเพื่อชิงตัวคนรักเขากลับไป..."

               "บุกเดียวเข้าไปงั้นหรอ.."

               "ใช่..เขาบุกเข้าไปโดยได้รับความช่วยเหลือจาก โคลว์ เซเวียร์ในการช่วยชิงตัวกลับไป..แต่ว่า..มันเป็นวันที่โชคร้ายอย่างที่สุด..เพราะฉันไม่คิดว่า ซีคจะกล้าหักหลังองค์กรเพื่อเอา โคลว์ คัทสึกิไปให้กับทางกองทัพที่ได้ใช้ชนะตอนสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้น..เขาหักหลังองค์กร..และได้ทำการปลุกชีพของ ราชินีนางิสะ ขึ้นมา...บอกเล่าทุกอย่าง..กับเธอ...และนั้นนำหายนะมาสู่โลกอย่างแท้จริง"คริช่าเว้นช่วงหายใจเล็กน้อยก่อนจะเล่าต่อท่ามกลางความตื่นเต้นที่พวกเอเลนเริ่มจะเดาออก

               "ราชินีแห่งยักษนางิสะ..โกรธมาก..เธอใช้พลังยักษ์ของเธอสร้างกองทัพยักษ์ กองทัพไททันขึ้นมาอย่างที่พวกนั้นต้องการ..แต่ว่าไม่ใช้เพื่อพวกเขา..แต่เพื่อทำลาย...และล้างแค้นให้กับลูกชายของเธอที่ถูกช่วงชิงไป โดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆทั้งสิ้น...ไททันปรากฎขึ้นมาทั่วโลกและเริ่มไล่ฆ่ามนุษย์ทุกคน...ร่วมไปถึงนักวิจัยบางส่วนในองค์กรที่ถูกซีควางยาให้รับพลังของส่วนหนึ่งเอาไว้ในร่างกายอยู่ก่อนแล้ว..พอนางิสะปลุกพลังขึ้นมา..พวกนักวิจัยพวกนั้นก็กลายเป็นไททันและเริ่มฆ่าคนในตึกขององค์กร...ราวกับสงครามที่แข่งกับเวลา.."คริช่าพูดก่อนจะปรากฎภาพในตอนนั้นมาแทนที่เขา..เป็นการบอกเล่าเรื่องแทน

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- -

               ภาพในห้องวิจัยปรากฎขึ้นออกมา ภาพของคนที่เหมือนรีไวล์กำลังประคองร่างของคนที่มีใบหน้าเหมือนโคลว์ที่มีบาดแผลอยู่ที่อกและใบหน้าซีกหนึ่กลายเป็นขนนก...ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายพึ่งจะถูกช่วยออกมาจากหลอดแก้วทดลองหลังจากถูกฉีดยีนนกฟินิกซ์ไป..

               "อึก...ไม่เป็นไรนะโคลว์"ชายที่เหมือนรีไวล์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองร่างบางในอ้อมแขนอย่างเป็นห่วง ก่อนจะรู้สึกใจชื่นขึ้นมาเมื่อร่างที่ประคองอยู่ค่อยๆลืมตาให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองที่เขาไม่ได้เห็นมาหลายวัน

               "อึก..อือ..ริว..ผม..แค่กๆ.."คัทสึกิไปเอาเลือดออกมาร่างกายของเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง...มันทำให้ตัวเขาทรมานจนเผลอจิกเข้าไปบนเสื้อข้างหลังของริวซากิ ทำให้ร่างแกร่งนั้นรู้สึกได้..

               "โคลว์..อึก...เซเวียร์!..นายไม่มีทางแก้เลยหรือไง"ริวซากิตะโกนถามร่างในชุดกาวน์ที่กำลังง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์และเครื่องมือตรงหน้า เวลาของเขาเขามีไม่มาก

               "อา.ไม่มี..ถ้าเขาทนได้ก็รอด..เขาน่ะโชคดีกว่าร่างโคลนอื่นที่ถูกฉีดยีนเข้าไปทีเดียวสองยีน...อะ..ให้ตายเถอะ!.."โคลว์ เซเวียร์ร้องออกมาก่อนจะใช้คอมพิวเตอร์นั้นแฮกซ์เข้าระบบป้องกันของอาคารปิดทางไม่ให้ไททันมาที่นี้ได้

               "ชิ..นี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น"ริวซากิมองก่อนจะหันไปมองคนใส่เสื้อกาวน์อีกคนที่วิ่งเข้ามาจากห้องข้างๆอย่างระวัง

               "เซเวียร์! นายต้องหนีเดี๋ยวนี้! พวกไททัน.."คริช่าเดินเข้ามาก่อนจะตกใจที่เห็นริวซากิกับร่างโคลนที่พึ่งถูกเข้าห้องวิจัยไปเมื่อไม่กี่วันมาอยู่ที่นี้แทนที่จะอยู่ในหลอดทดลอง

               "ยังก่อน....นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นเยเกอร์บอกมา"โคลว์ เซเวียร์บอกอย่างหัวเสียบางอย่างบอกกับเขาว่าทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด..และจังหวะที่เขาหันไปมองคริช่า ก็ทำให้เขาไม่ทันได้ดูกล้องวงจนปิดอีกอันที่บอกเขาว่า ซีค ได้กลับมาที่อาคารนี้ด้วยความปราณาที่จะมาชิงเอาตัวพลังของนางิสะคืนกลับไปพร้อมกับฆ่าโคลว์ตัวจริง

                "ซีค..ลูกชายของฉันทรยศองค์กร..เขาไปร่วมมือกับอเมริกาและได้ทำการปลุกชีพของนางิสะขึ้นมาจากการแช่แข็ง ตอนนี้เรารู้แค่ว่าเธอได้สร้างร่างไททันขึ้นมาทั่วโลก..เพื่อไล่ฆ่ามนุษย์ทุกคน"คริช่ากำมือแน่นอย่างเจ็บใจ...เขาไม่คิดเลยว่าลูกชายของเขาจะทำเรื่องแบบนี้

               "ว่าไงนะ!"เซเวียร์ตกใจ..ไม่คิดว่าทุกอย่างมันจะเร็วแบบนี้...แบบนี้น่ะมัน..สงครามล้างเผ่าพันธุ์ของแท้เลยไม่ใช่หรอไง

               "ตอนนี้ดอกเตอร์ฟริทย์นั้นกับดอกเตอร์เรสส์ใช้ช่วงเวลาชุลมุนหนีออกไปแล้ว..เมื่อกี้ฉันพึ่งจะเจอในระบบว่าเจ้าดอกเตอร์เรสส์นั้นเอาพลังนั้นใส่เข้าไปในลูกของตัวเองและทำแผลสร้างกำแพงโดยใช้ไททันที่กำลังเกิดขึ้นนี้สร้างเป็นกำแพง 3 ชั้น และตั้งตัวเป็นราชา!..เจ้าพวกนั้นมัน.."คริช่ารู้ว่าพวกนั้นโลภ แต่ไม่คิดว่าจะเอาความเดือดร้อนของคนทั้งโลกมาทำความสุขให้กับตัวเองแบบนี้...สารเลวจริง    

               "เรื่องนั้นฉันพอรู้อยู่...เหอะ..พวกนั้นตั้งใจจะทำแบบนั้นมาตั้งนานอยู่แล้วฉันว่านะ...แต่ว่าตอนนี้เราต้องหาทางพาโคลว์ตัวจริงไปหาแม่ของเขา..ไปหาคุณนางิสะ..เขาอาจจะเป็นกุญแจที่ทำให้เรื่องพวกนี้จบลงได้"เซเวียร์บอกก่อนเสียงหนึ่งจะแทรกขึ้นมา เป็นเสียงของใครไปไม่ได้นอกจากเสียงของซีค

               "เซเวียร์!! ฉันรู้นะว่าแกยังไม่ตาย! เปิดประตูให้ฉันไปหาโคลว์ตัวจริงเดียวนี้!!"ซีคพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่กล้องวงจรปิดที่เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องแฮกซ์เข้ามาแล้ว..คนมีความสามรถระดับอย่างโคลว์ เซเวียร์ เรื่องแบบนี้เหมือนของเด็กเล่นไปหมด..

                "...นายมาทำอะไรที่นี้ซีค..ไม่ใช่ว่านายทรยศแล้วหนีไปแล้วหรอกหรอ"เซเวียร์พูดผ่านไมค์ที่เขาติดตั้งขึ้นมาใหม่ และเสียงของซีคก็ทำให้โคลว์ คัทสึยะลืมตาขึ้นมามอง..

               "ริว.."

               "โคลว์นอนพักก่อน..นายต้อง.."ไม่ทันที่ริวซากิจะพูดอะไรจบโคลว์ คัทสึยะก็พูดแทรกขึ้นมาตอนที่เขายังพอมีแรงเหลืออยู่ก่อน

               "อึก..ปก..ปกป้อง...โค..อึก..ปกป้อง..ร่าง..ต้น.แค่กๆ"คัทสึยะเหมือนจะรู้บางอย่างทำให้เซเวียร์หันไปมองร่างสังหรณ์ของเขาเหมือนส่งผ่านถึงกัน..นั้นทำให้เซเวียร์ไม่ยอมเปิดประตูให้กับซีค..และบอกให้อีกฝ่ายกลับไปซะ..ก่อนจะตายด้วยไททันที่อีกฝ่ายทำให้คนในองค์กรกลายเป็นมัน..

               "แก..! เซเวียร์!! ฉันอุส่าห์จะพาแกไปเจอกับแม่แท้ๆ!"ซีคพูดออกมาอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่ตกอยู่ในแผนของเขา..ชิ..เขาไม่น่าพูดตอนที่อยู่เขาเห็นมันใกล้ตายเลยจริงๆ....ว่าเขาต้องการจะฆ่าโคลว์ทุกคน..และกลายเป็นลูกคนโปรดของท่านแม่นางิสะเพียงคนเดียว!

               แม่เป็นแม่ของเขา...ของเขา!...ความอบอุ่นนั้นต้องเป็นของเขา!..ไม่ยอมให้ใครมาแทนที่เขาเด็ดขาด!

               เพราะความรักที่ไม่เคยได้รับจากใคร..และเขารู้มาตลอดยามเมื่อเห็นรูปของนางิสะในห้องวิจัย..เขารู้ในทันทีด้วยเลือดที่ไหลในตัว..ที่เคยมีพลังนั้น..นี้ล่ะ..แม่ของเขา..แม่ที่จะรักเขา..และเขาต้องการให้แม่ของเขากลับมา!!..เขายอมทำทุกอย่าง...

               แม่..ต้องรักเขา..รักเขาคนเดียว!!

          "หึ..นี้ซีค...นายคิดว่าฉันโง่มากหรือไงหะ..ไหนๆแกว่างอยู่ งั้นฝากอบรมคนของนายหน่อยแล้วกัน"โคลว์พูดก่อนจะเปิดประตูชั้นหนึ่งให้ไททันเข้าไปเจอกับซีคซะ..เพราะเขาพึ่งนึกได้ว่าทางที่จะไปห้องเก็บร่างของโคลว์ตัวจริงมีไททันขว้างไว้อยู่ใช้เจ้าซีคเป็นเหยื่อล่อไปก่อนแล้วกัน

          "เซเวียร์นั้นนายจะไปไหนน่ะ"เยเกอร์พูดขึ้นมาเมื่อเซเวียร์เดินเข้าไปหาริวซากิที่นั่งให้โคลว์ คัทสึยะพิงตัวอยู่

          "นายเก่งหรือเปล่า"เซเวียร์ถามอีกฝ่าย คำถามที่เหมือนกับกวนประสาทแต่น้ำเสียงกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น..มันจริงจัง..จริงจังมากๆ..

          "แกเห็นฝีมือฉันแล้วยังจะถามอีกหรือไง"ริวซากิมองอย่างไม่ชอบใจ..ถึงหน้าตามันจะเหมือนกับคัทสึยะ..ก็เถอะ..แต่ท่าทางมันกวนประสาทมากกว่าเยอะ

             "งั้นดี..นายกับฉันและก็เยเกอร์ต้องไปเอาร่างจริงออกมาก่อนที่เขาจะกลายเป็นอาหารของไททันหรือตายเพราะมือของซีค.."โคลว์ เซเวียร์พูดก่อนจะมีเสียงของโคลว์อีกคนขัดขึ้นมา

               "เฮ้..อึก..อย่าลืมฉันสิ..ฟระ"คัทสึยะมองไปที่เซเวียร์ที่จ้องเขากลับมาเช่นเดียวกัน ราวกับกำลังสำรวจร่างกายของเขา

               "แต่นายจะเป็นตัวถ่วง.."เซเวียร์พูดอย่างไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย..ร่างกายของคัทสึยะกำลังแย่ลงเรื่อยๆ..เขารู้ดี..ว่าไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะรับพลังของยีนฟินิกซ์ได้..ไม่งั้นบาดแผลคงหายไปนานและอาการคงไม่แย่ขนาดนี้

               "หึ..ไม่หรอกน่า..ฉัน..อึก..ยังมีแรงอยู่..อีกอย่าง..ฉันคิดว่า..ฉันต้องไป..นายก็รู้"ราวกับรู้ความหมายกันแค่สองคน...คัทสึยะรู้บางอย่างที่เซเวียร์พยายามเก็บมาตลอด...อีกฝ่ายไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำมัน..ไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำการเอาเลือดของร่างโคลนที่ทำการใส่ยีนสัตว์วิเศษไปแล้ว ใส่เข้าไปในร่างจริง..เพราะกลัวว่าร่างนั้นจะรับไม่ไหวเหมือนพวกเขา..

               "นาย.."

               "เฮ้...มันถึงเวลาที่นายต้องลองแล้ว..เซเวียร์...อีกอย่าง..ฉันกับริว..พอจะสกัดได้ก็เถอะ...แต่ว่ามีสิ่งที่ฉันอยากขอนาย..."คัทสึยะขยับลุกขึ้นก่อนจะกระชากเสื้อของเซเวียร์มากระซิบบอกบ้างอย่าง..บางอย่างที่สำคัญมากๆและ..เซเวียร์ก็ตกลงที่จะทำมันให้..เป็นของขวัญให้กับร่างโคลนที่เขาไม่อาจจะช่วยได้..

                 พวกเขาทั้งหมดใช้เวลาเตรียมตัวไม่นาน...ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปที่ห้องที่เก็บร่างของโคลว์ตัวจริงที่หลับไหลอยู่ในร่างของเด็ก 3 ขวบ แต่ว่าระหว่างนั้นพวกเขาก็เจอเข้ากับซีคก่อน...ริวซากิกับคัทสึยะจึงช่วยกันสกัดเอาไว้ให้ และให้เซเวียร์กับคริช่าไปเอาร่างของโคลว์ตัวจริงออกมา...พวกเขาต้องแข่งกับเวลาอีกครั้ง..เพราะซีคมันบ้าพาพวกไททันมาด้วย!...งานหยาบเสียจริงๆ!!
              
               โคลว์ เซเวียร์ใช้เวลาไม่นานในการเปิดรหัสฝาข้างบน และคว้าร่างของโคลว์ตัวจริงออกมาไว้ในอ้อมแขน เขารีบหันไปบอกให้คริช่าไปหาแคปซูลมาใส่ร่างของโคลว์เอาไว้ ระหว่างที่เขาจะเช็คร่างกายของโคลว์ ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบไปทำตามในทันที..และไม่รู้เพราะบังเอิญหรือยังไงที่ทำให้เขาไปเจอกับ แคปซูลที่บรรจุร่างของ โคลว์ วอกเกอร์ ที่เตรียมจะเอาไปกำจัดเอาไว้พอดี

               คริช่าเสียใจที่ต้องทำแบบนี้แต่เขาไม่มีเวลามากเพียงพอ..เขาจึงเอาร่างของโคลว์ วอกเกอร์ที่กลายเป็นครึ่งนกครึ่งหมาป่าและพิกลพิการออกมาจากแคปซูล วางไว้กับพื้นแทนและรีบวิ่งเอารถเข็นพาแคปซูนไป

               ในขณะที่คริช่ากำลังจะวิ่งกลับไปหาโคลว์ เซเวียร์ ทางด้านเซเวียร์เองก็ต้องเผชิญหน้ากับซีคที่ฝ่าด้านพวกริวซากิมาได้ และอีกฝ่ายก็ไม่รอช้าที่จะหยิบดาบที่เหลือเป็นอาวุธสุดท้ายในมือนั้น พุ่งเข้าไปสังหารร่างที่อยู่ข้างหน้าของโคลว์ เซเวียร์ และเป็นจังหวะที่ เซเวียร์เองเหมือนจะรู้ตัว เขารีบหันกลับมา ใช้ร่างตัวเองปกป้องร่างของโคลว์ตัวจริงเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

               "อึก.."โคลว์ เซเวียร์ร้องออกมาเมื่อดาบในมือของอีกฝ่ายนั้นแทงทะลุร่างของเขาไปจนมิดด้าม..ก่อนจะเหลือบไปมองอย่างลุ้นระทึกว่าร่างโคลว์ตัวจริงจะบาดเจ็บหรือไม่...และโชคก็ยังเขาข้างเขาที่โคลว์ตัวจริงยังไม่เป็นอะไร...นั้นทำให้เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

               "ถอนหายใจอะไรของแก เซเวียร์.....แกนี้มันตัวเกะกะจริงๆ...เหมือนพวกร่างโคลนและตัวตายยากนั้น"ซีคกัดฟันพูดอย่างเจ็บใจเมื่อกว่าเขาจะมาถึงที่นี้ได้..ต้องเจอกับโคลว์ คัทสึยะที่เคยถูกเขายิงบาดเจ็บหนักกับ คู่หูคู่รักของมัน...ไอ้คนตายยาก ริวซากิ อาเคเมะ....ไอ้คนที่เขาจะจำมันไปตลอดกาล

               "หึ..โล่งอกที่นายทำร้ายเด็กไม่ได้น่ะสิ....นายนี่มันเด็กชอบเรียกร้องความสนใจจริงๆ...ซีค"เซเวียร์พูดเสียงนิ่งโดยไม่สนใจจะปาดเลือดที่มุมปากเลยแม้แต่น้อย..

               "ฉันไม่เข้าใจแก..เซเวียร์...ทุกอย่างพวกมันเป็นคนเริ่ม..เพราะความโลภไม่สิ้นสุดของพวกมัน..แกต้องเจ็บปวด ฉันก็ต้องเจ็บปวด..ทุกคนต้องเจ็บปวดและทรมาน...แต่แกก็ยังปกป้องพวกมัน..ทำไม..เซเวียร์..."ซีคมองอย่างไม่เข้าใจ...ความแค้นของเขา..อีกฝ่ายน่าจะรู้สึกมากที่สุดไม่ใช่หรอ..แล้วทำไมถึงยังปกป้องพวกมัน

               "หึ...
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่พิศวง ซีค....และนั้นล่ะ..จึงเป็นเหตุผลที่เราจะทำลายไม่ได้...ต่อให้พวกเขาทำผิดกี่ครั้งก็ตาม" โคลว์ เซเวียร์มองไปที่ซีค ก่อนจะพูดต่อ

               "ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่ทำให้เราเจ็บปวด..อย่าเอาคนเพียงไม่กี่คนมาตัดสินสิ...เจ้าลูกแหง่...อึก!"เซเวียร์ร้องขึ้นมาเมื่อดาบนั้นขยับบิดเบาๆเมื่อเขาพูดจบคำว่าลูกแหง่

               "ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ..เซเวียร์..ถ้าแกต้องการจะปกป้องพวกมัน..ฉันก็จะฆ่าพวกมัน..ทำลายพวกมัน..แกคอยดูสิ..เซเวียร์..ฉันจะต้องทำให้ได้.."ซีคพูดอย่างหนักแน่นเพื่อหวังจะดับความหวังของโคลว์ เซเวียร์ หากแต่ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายกลับไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย..กลับกันอีกฝ่ายกลับยิ้มให้กับเขา..ยิ้มที่เหมือนอีกฝ่ายกำลังประกาศว่าตัวเองชนะ...
    
               "นายแพ้แล้ว...ซีค"โคลว์ เซเวียร์พูดออกมา นั้นทำให้ซีคมองอย่างไม่เข้าใจก่อนที่เสียงของใครบางคนที่เขาควรจะกำจัดไปแล้วพร้อมกับร่างโคลนร่างหนึ่งของโคลว์ไปแล้วดังขึ้นมาข้างหลังเขา....ไอ้ริวซากิ!!!

               "ถ้าแกจะทำแบบนั้นแกต้องข้ามศพฉันไปก่อน...ไอ้ลิง!"ริวซากิพูดก่อนจะเอาดาบในมือฟันข้างหลังอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนซีคร้องออกมา..และเขาไม่คิดที่ตายในดาบเดียว...เขาขยับดึงดาบออกจากตัวของเซเวียร์ก่อนจะหันไปสู้กับริวซากิ..ปล่อยให้ร่างของเซเวียร์ทรุดลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมาคำโต..เป็นจังหวะเดียวกับคริช่าวิ่งเข้ามาพอดี..

                    "เซเวียร์! ฉันมา..เซเวียร์!!!"คริช่าร้องออกมาก่อนจะรีบพุ่งไปหาเซเวียร์ในทันทีหากแต่ว่าเป็นเสียงของเซเวียร์ที่ดังขัดเขาขึ้นมาเสียก่อน
              
                     "เราต้องเอาเขาใส่ไปในนี้ เร็วเข้า!..อึก"เซเวียร์บอกพร้อมกับพยายามขยับลุกขึ้นมาดันร่างของโคลว์ตัวจริงให้คริช่า..

                      "แต่เซเวียร์! และนายล่ะ..นายจะตายนะ"คริช่ามองไปที่บาดแผลของเซเวียร์ที่เลือดไหลออกมามากยิ่งขึ้นด้วยความเป็นห่วงจับใจ หากแต่ว่าใบหน้าหวานใต้แว่นตาไร้กรอบกับส่ายหน้าให้เขาอย่างอ่อนแรง...พร้อมกับขยับไปหยิบกล่องบางอย่างส่งให้เขา..

                         "เซเวียร์นี้มันอะไรน่ะ.."เขารับมาเปิดดูก่อนจะพบว่ามันเป็นเข็มฉีดยา 3 หลอดและเครื่องมือบางอย่างทรงกลมกับกระดาษที่เขียนเอาไว้และเขาไม่อยากอ่านมันตอนนี้ เขาเงยหน้ามองร่างบางอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ร่างบางต้องการ..

                    "เอาเขาไป..คริช่า...เอาเขาหนีไปจากที่นี้ซะ..หนีไปให้ไกลที่สุด..อึก..เร็วเข้า.."เซเวียร์ผลักร่างของคริช่าอย่างอ่อนแรง...ในขณะที่หันไปมองการต่อสู้ที่ดุเดือดของริวซากิกับซีค ที่ทั้งคู่ดูจะไม่มีใครยอมใคร..ทุกอย่างหากประมาทแม้เสี้ยววินาทีก็จบ

               "แต่เซ.."

               "ได้โปรด..คริช่า..อึก..นาย.เป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจ.."เซเวียร์มองไปที่คริช่าก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนให้กับคริช่าเห็นเป็นครั้งแรก..รอยยิ้มที่ทำให้เขาหลงรัก..

               "เซ"
    
               "ฉันรู้..ทุกอย่างที่นายคิด..อึก..กับ..ฉันมาตลอด..คริช่า...เพราะงั้น..ฟังนะ..อา...อึก..ระ..เริ่มต้น..ชีวิต..ใหม่ซะ.."เซเวียร์เริ่มพูดลำบากมากขึ้นเมื่อเลือดที่ไหลออกมายิ่งเพิ่มมากขึ้นจนเขาเริ่มจะไม่ไหวแล้ว..

               "ไม่เซเวียร์...ฉันน่ะระ.."ไม่ทันที่คริช่าจะได้พูดความในใจออกไป..นิ้วของเซเวียร์ก็ปิดที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายซะก่อน..
    
               "อย่า..พูดมันออกมา..คริช่า..นะ..นายน่ะในอนาคต..ต้องเจอกับคนที่..ดีที่รักนาย..มากๆแน่..เพราะงั้น..อะ..อย่า..ยึดติดกับฉันอีกเลย...คริช่า..."เซเวียร์หลับตาลงช้าๆ..เขารู้มาตลอดตั้งแต่ตอนอยู่มหาวิทยาลัยด้วยกัน..ว่าอีกฝ่ายคิดกับเขาเกินกว่าเพื่อน..เพราะงั้น..มันอาจจะเหมือนเป็นข้ออ้างที่เขาหนีอีกฝ่ายมาเพราะองค์กรตามล่า..ทั้งๆที่จริงๆแล้วเป็นเพราะเขาไม่อยากจะผูกสัมพันธ์อะไรมากไปกว่านั้น...

               เพราะรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่ร่างโคลน...จะมีความรักนั้นน่ะมัน....เป็นไปไม่ได้หรอก....เซเวียร์...

                "เซ..แต่ฉัน.."ไม่ทันที่คริช่าจะพูดอะไรเสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับรูบนพื้นที่แตกออกเป็นวงใหญ่.และกำลังจะลามมาถึงตรงนี้...นั้นทำให้เซเวียร์รีบผลักอีกฝ่ายออกไป

               "ไปคริช่า..เร็วเข้า!"เซเวียร์ข่มความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ก่อนจะมองอีกฝ่าย..ที่มองเขามาอย่างไม่ยอมจนเขาต้องหันกลับไปมอง..ด้วยสายตาที่อ้อนวอนอีกฝ่าย..

               "ได้โปรด...คริช่า..ไปซะ..ไป......คริช่า.."เสียงที่เบาลงเรื่อยๆของเซเวียร์ทำให้คริช่ากำมือแน่น...เขาไม่อาจแม้แต่จะตายข้างๆคนที่เขารักได้เลยงั้นหรอ...เซเวียร์...นายน่ะ..มันใจร้ายที่สุด!

               เสียงรถเข็นดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงที่วิ่งออกไปจากห้อง..ทำให้ร่างบางของเซเวียร์ที่ใกล้จะสิ้นใจนั้นยกยิ้มออกมา....พร้อมกับพูดประโยคสุดท้ายที่คริช่าไม่มีวันจะได้ยินมัน...ไม่ได้ยิน..จนกระทั้งตอนนี้...

               "ฉันรักนาย..คริช่า...ได้โปรด...อยู่แทนส่วนของฉัน..อย่างมีความสุขทีเถอะนะ...คริช่า..ที่รัก.."ประโยคที่ได้ยินผ่านหน้าจอเหมือนใบมีดที่กรีดเข้าไปในใจของเอเลนอย่างช้าๆ...

               ภาพของพ่อเขาที่วิ่งออกไปจากตรงนั้นทั้งน้ำตา และคิดมาตลอดว่าอยากจะพูดความในใจที่มีตลอดหลายปีออกไป..แต่คนที่เขารักก็ปฎิเสธมันอย่างชัดเจน เพราะงั้นตอนที่ได้ภาพกล้องวงจรปิดมา..เขาถึงไม่เคยดูมันจนจบ...กลัวที่จะต้องเห็นภาพคนที่เป็นรักแรกตายไปต่อหน้าเขา.. ได้แต่เก็บเอาไว้..เก็บทุกอย่างและเริ่มต้นชีวิตใหม่...เริ่มต้น..ตามที่คนที่รักเขาบอก...

          "ฮึก.."เอเลนยกมือขึ้นปาดหน้าตาตัวเองเบาๆ...น้ำตาของเขา...ไม่สิ...มันเป็นน้ำตาของพ่อ....
    
         เอเลนยกมือขึ้นกำหน้าอกแน่นอย่างเจ็บปวดที่หัวใจ ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามา..เหมือนเขาได้ยินเสียงของพ่อที่ตะโกนออกมา...ว่าทำไม..ทำไมถึงไม่บอกให้มันเร็วกว่านี้...ทำไมถึงได้ปิดบังเขาเอาไว้...ทำไมต้องพลักไสเขามาตลอด...ทำไม..

          ทำไมต้องมาบอก..ในวันที่ทุกอย่างมันสายเกินไป...เซเวียร์....

          "ฮึก..ฉันเอง..ก็รักนาย..รักมาตลอด....เซเวียร์..."เอเลนร้องไห้พูดออกมาทั้งน้ำตา...มันเป็นคำพูดของพ่อ..ที่อยากจะบอกอีกฝ่ายมาตลอด..อยากบอก..อยากกอดเอาไว้..อยากอยู่ด้วยกัน...แต่ว่า...มันสาย...สายไปหมดทุกอย่าง...

        เซเวียร์....นายน่ะ..มันใจร้ายจริงๆ..

TBC
     กลิ้งๆๆมาอัพแล้วค่ะ../กระอักเลือด../ทำงานอยู่ท่านพ่อบอกให้ไปวัดขนาดปลาคราฟที่เลี้ยงเอาไว้เพราะจะเอาไปขายคืนร้านเขา ตัวมันใหญ่บวกกับจะหาปลาใหม่มาเลี้ยง ปรากฎว่างานก็เข้าผู้เขียนทันที เพราะปลา 3 ตัวของผู้เขียนดันมีแผล =[]= แบบว่าใหญ่มาก เกล็ดช้ำเหมือนว่าจะเน่าเลย..ตกใจไม่เคยเห็น ต้องแยกออกมา..ถังก็ไม่มี สุดท้าย...เอาไปไว้ในถังน้ำแข็งก่อนแล้วกัน...น่าจะพอช่วยได้บ้างก่อน..งานนี้ต้องเปิดตำรารักษายาวเลย ฮือๆ หวังว่าจะไม่ตายนะ แงงง

          ตอนนี้ผู้เขียนบอกเลยว่า...ยากเป็นอันดับ 2 ของเรื่องเลยค่ะ เพราะว่า เซเวียร์ เป็นเหมือนคนที่เก็บทุกอย่างเอาไว้..รับรู้ แต่ต้องวางเฉย..เพราะรู้ทุกอย่างหมด...วางแผนทุกอย่างเอาไว้ และกลัวที่จะมีคนมาเจ็บปวดกับตัวเอง เลยเลือกที่จะทิ้งคริช่าไปก่อนที่ตัวเองจะรักมากกว่านี้  แต่สุดท้ายก่อนตายก็ขอให้ได้พูดกับหลังของคริช่าที่วิ่งออกไป ส่วนคริช่าเอง ก็เจ็บปวดที่เซเวียร์หายไป ได้ยาใจมาก็เป็นไดน่า แต่ก็ไม่ได้รัก..พอเจอเซเวียร์อีกครั้งยิ่งรักอีกฝ่ายเข้าไปใหญ่ แต่ก็ถูกเซเวียร์ปฎิเสธและผลักให้ไปหาคนที่ดีกว่าตัวเอง จนสุดท้ายปักใจรักกับคาร่าแล้ว...ก็ดันว่ามาตายซะงั้นอีก....ชีวิต...

          ตอนวางพล๊อคนี้แอบสงสารคริช่าอยู่เหมือนกัน...แบบว่า...ทำร้ายมากไปไหมเนี้ย...แต่ว่า..เอาเถอะนายมันอึดลูก

          ผู้อ่านสามารถติชมงานของผู้เขียนได้เสมอเลยนะค่ะผู้เขียนน้อมรับฟังค่ะ และอย่างที่บอกไปว่าตอนนี้เขียนยากมาก..เลยแบบถ้ามันดูแปลกๆยังไงบอกผู้เขียนได้เลยนะค่ะ จะพยายามปรับแก้ในงานต่อๆไปค่ะ เรื่องนี้ดำเนินมาใกล้ถึงที่สุดแล้ว..อ๊าก! มาสนุกกันจนจบเรื่องเลยนะค่ะ!

          ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาเลยนะค่ะ ขอบคุณที่มาสนุกด้วยกันค่ะ และพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #505 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 13:02
    ไรตค่ะ..ปลามันจะตายเพราะน็อกน้ำแข้งนี้แหลาะค่ะ
    #505
    0
  2. #370 Nakin Wannasr (@plavarin2547) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 16:04
    อ่านแล้วโคตรอิ่มเลย=-=อ่านปุบ!เหมือนกินมาม่า3ห่อ น้ำซุปข้นจนเหมือนน้ำไม่ได้กรอง เมื่อชิมปั๊บ!หวานเหมือนสิ่งที่หวานกว่าน้ำตาล2ลิตร~โอ้ว~~~สมควรที่แต่งยาก=[]=
    #370
    0
  3. #369 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 17:51
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าาา
    #369
    0
  4. #368 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 17:41
    ไรท์คะอย่าให้เราร้องไห้จิ ฟรืดดดด//เช็ดน้ำมูก
    #368
    0
  5. #367 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 15:57
    ฮื่ออออๆๆ
    ไรต์ทำให้เราร้องไห้อ่ะ TwT
    #367
    0