[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 43 : หมาป่าที่รัก 42 : รอยยิ้มที่ฆ่าคนได้...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59


          หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดได้กลับมาก็ได้ทำการตกลงกันว่าพวกเขาทั้งหมดจะพาโคลว์กลับไปหาราชินีนางิสะในหลังคลอดลูก เพราะถ้าไปตอนนี้พวกเขาไม่พ้นถูกฆ่าตายแน่ๆ..ถ้าไม่มีพลังของโคลว์ช่วยพวกเขา

          เพราะเหตุนี้ช่วงเวลานี้สำหรับทีมสำรวจจึงเป็นการเตรียมความพร้อมและสร้างพัฒนาอาวุธใหม่ๆ รวมไปถึงเครื่องมือต่างๆที่ไว้ปกป้องเมือง โดยมีโคลว์ที่ตอนนี้ต้องย้ายไปทำงานนั่งโต๊ะมากขึ้น จากอาการเหนื่อยง่ายทำให้ทั้งรีไวล์และพวกเอเลนลากไปจนถึงคนในกลุ่มธุรกิจวูฟ ต่างพากันช่วยพลัดมาดูแลไม่ห่าง  โดยเฉพาะบรู๊คที่ทำเหมือนเป็นพ่อของโคลว์ยังไงอย่างนั้น

           "เฮ้อ..."โคลว์ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ระหว่างที่กำลังอยู่ในห้องทำงานของฮิสทอเรียร่วมกับพวกแจนที่ถูกลากมากช่วยงาน ก่อนจะเอาไปเสนอในที่ประชุมวันพรุ่งนี้

          "พี่โคลว์ไหวไหมค่ะ..เหนื่อยหรอเปล่าค่ะ"ฮิสทอเรียถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง จากวันนั้นก็ผ่านมา 5 เดือนแล้ว...ท้องที่ว่าเห็นไม่ชัดในตอนแรกเริ่มใหญ่จนต้องใส่ชุดคลุมท้องของผู้หญิงแทน...และดีนะที่พี่โคลว์ไม่ได้ตัดผมสักที เห็นบ่นว่าหัวหน้ารีไวล์บอกว่าจะตัดให้ แต่ว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ว่างตัดให้สักที เลยกลายว่ายาวจนต้องรวมเอาไว้แทน

          "นั้นสิครับ ผมว่าพี่โคลว์นอนพักหน่อยดีไหม"โคนี่พูดอย่างเป็นห่วงในขณะที่ชาช่าเองก็หันมามองด้วย

          "พี่โคลว์ตอนท้องนี้ล่ะสำคัญนะค่ะใกล้คลอดแล้วนี้นา 7 เดือนแล้ว...หรือว่าปวดหลังหรือเปล่าค่ะ"ชาช่าเดินมาดูพร้อมกับแบ่งเอาขนมมาให้กลัวอีกฝ่ายหิว

          "พี่สบายดี..มันไม่เหนื่อยง่ายเท่าไรแล้วล่ะ..แต่ว่าแค่รู้สึกเบื่อน่ะ"โคลว์ตัดสินใจบอกออกไปตรงๆ...งานวางแผนพวกนี้เขาน่ะวางแผนไม่ให้ต่างจากเมืองใต้ดินเท่าไร มันจะได้สอดคล้องและไปด้วยกันได้...ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างเริ่มเป็นระเบียบมากขึ้น คนที่อยู่เมืองใต้ดินสามารถขึ้นมาบนดินได้แล้วเพราะมีการทำสัญชาติให้เรียบร้อย มีการสำรวจสำมโนครัว

               โคลว์ช่วยรื้อโครงสร้างหลายอย่างออกและร่างโครงสร้างใหม่ใส่เข้าไปแทน ยกตัวอย่างเช่นด้านเยาวชน ที่โคลว์เสนอให้มีการปรับโครงสร้างการศึกษาให้เน้นการปฎิบัติและเพิ่มความถนัดให้กับนักเรียนมากกว่าการท่องจำ มีการสอนอาชีพที่พวกเขาใช้ในอนาคตได้  แน่นอนว่ามีโรงเรียนใหม่ที่ดังเอามากๆในตอนนี้ ก็คือโรงเรียน วูฟ ที่รับนักเรียนที่ไม่จำเป็นต้องเด่นดัง เป็นลูกคนมีเงินหรือไม่มี แต่แค่มีความตั้งใจจริงและฝ่าฝันไปให้ได้..และครูส่วนใหญ่ก็เป็นพวกกองสำรวจที่ออกไปแล้ว..มาเป็นครู กับพวกคนในเมืองใต้ดินที่มีความสามารถ

               เขาสร้างระบบการเงินใหม่ ระบบการเกษตร และอื่นๆอีกมากมายเต็มไปหมดจนนับได้ว่าตอนนี้เมืองในกำแพงน่าอยู่มากกว่าเมื่อก่อนมากโขเลยทีเดียว

          "ผมจำได้ว่าพี่พึ่งจะตั้งตัวเองเป็นครูใหญ่โรงเรียน วูฟไม่ใช่หรอครับ...แล้วมันน่าเบื่อยังไงกัน"แจนที่ยอมเรียกอีกฝ่ายว่าพี่พูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจคนตรงหน้า แค่งานี่อีกฝ่ายคิดให้พวกเขาและที่ประชุมทุกวันก็แทบจะทำพวกเขายุ่งไปหมดแล้ว...พี่เขายังจะเบื่ออะไรกันอีก

          "ก็นะ..เฮ้อ..ก็บรู๊คไม่ยอมให้พี่ทำหน้าที่น่ะสิ....ไม่ยอมให้อ่านเอกสารจนดึก..อะ..จะว่าไปนี้ก็เย็นแล้ว..ทำไมรีไวล์ถึงยังไม่มานะ"โคลว์มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างแปลกใจเมื่อเห็นฟ้าจะเป็นสีส้มอยู่แล้ว แต่ยังไม่เห็นร่างแกร่งมารับเขาที่พระราชวังนี้อีก

          "สงสัยงานคุมอาร์มินกับเอเลนจะยังไม่เสร็จล่ะมั่งค่ะ...ยังไงให้คนไปส่งดีไหมค่ะ"ราชินีฮิสทอเรียพูดขึ้นมา แต่ว่าเหมือนจะถูกขัดขึ้นเมื่อประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามาหน้าเครียด

          "ขออภัยครับ..ผมมารับ..แฮ่กๆ....รองหัวหน้าหน่วยครับ.."ออลโอ้พูดขึ้นมาโดยมีเพทราหายใจหอบอยู่ข้างๆเหมือนว่าพวกเขาจะวิ่งกันมา

          "หือ...งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ"โคลว์พูดขึ้นมาก่อนจะขยับลุกขึ้นมาโดยมือจับหลังตัวเองเล็กน้อยเพราะนั่งมานานเล่นเมื่อยหลังเหมือนกันนะเนี้ย....ดวงตาสีฟ้าภายใต้คอนแท็คเล่นมองไปที่ทั้งสองคนแวบหนึ่งก่อนจะยอมเดินตามทั้งคู่ออกไป ตามมาด้วยพวกแจนที่กลับพร้อมกับเขา
โดยระหว่างทางเหมือนโคลว์จะไม่พูดอะไรจนทำให้สองคนที่มารับรู้สึกลนลานจนกระทั้ง รถม้าออกมานอกเขตตัวเมืองชั้นในเพื่อมุ่งหน้ากลับไปที่ปราสาทหน่วยรีไวล์..

          "เฮ้อ...มีอะไรเกิดขึ้นกับรีไวล์ใช่ไหมครับ"โคลว์เปิดปากพูดขึ้นมาหลังจากที่เขาเงียบดูท่าทีของออลโอ้กับเพทรามาสักพักใหญ่ๆ จนทำให้คนถูกถามสะดุ้งเฮือกขึ้นมาในทันที

          "เอ๋.."

          "รีไวล์น่ะ...ถ้าไม่เจองานหนักหรือเรื่องใหญ่จริงๆ..เขาคงไม่ปล่อยให้พวกคุณมารับผมหรอกครับ...งั้นคงมีอะไรเกิดขึ้นสินะครับ..ทำให้เขามารับผมไม่ได้น่ะ"โคลว์กอดอกมองทั้งคู่ท่าทางเหมือนแม่ที่กำลังจับผิดลูกจนทำให้คนอื่นๆสะดุ้งกันไปหมด

         "....เออ..คือ.."เพทราพยายามหันไปมองทางอื่นเพื่อหาทางช่วย แต่ว่าออลโอ้ก็หันไปทางเดียวกับเพทราเหมือนไม่รู้จะบอกโคลว์ยังไงดี...กลัวคนท้องอารมณ์เสียก็กลัว..กลัวหัวหน้ามาเชือดพวกเขาทีหลังก็กลัว...เอาไงดีล่ะ

        "...........ว่าไงครับ.."โคลว์พูดเสียงเย็นพร้อมกับแผ่บรรยากาศกดดันจนทุกคนเหมือนเห็นเงาของหัวหน้ารีไวล์อยู่รางๆแปลกๆ...ฮือๆสมกับที่เป็นคนรักกันจริงๆ..น่ากลัว

          "เออ..คือ..แบบว่า.."ไม่ทันที่เพทราจะได้พูดอะไรเสียงช่วยชีวิตของโคนี่ดังขึ้นเมื่อพวกเขามาถึงปราสาทหน่วยรีไวล์เรียบร้อยแล้ว

          "....เอ๋..มีอะไรกันหรอ"โคนี่เปิดประตูมามองบรรยากาศชวนสยองนี้มันอะไรกันเนี้ย..เกิดอะไรขึ้นน่ะ

          "หึ..ไม่บอกผมไปดูเองก็ได้ครับ"โคลว์พูดก่อนจะขยับลุกเดินออกไปจากรถม้าเป็นคนแรกเดินไปที่ปราสาทโดยไม่ฟังเสียงของเพทราและออลโอ้ที่รีบวิ่งมาเหมือนจะอธิบายอะไรบางอย่าง...แต่มันไม่ทันแล้วเมื่อ...ร่างเล็กๆร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องอาหารเข้ามาชนขาร่างบางเบาๆ

          "อะ.."โคลว์ทรงตัวได้ทันก่อนที่จะล้มลงไปเมื่อโดนร่างเล็กวิ่งเข้ามาใส่..พร้อมกับก้มลงมองว่าอะไรที่ชนเขา...หือ..เด็กหรอ..ผมสีนี้..เหมือนหัวหน้าเลยนี้นา

          "ว๊าย!! คะ..โคลว์..มะ...มาตั้งแต่เมื่อไรหรอ"เป็นฮันจิที่วิ่งมาจากข้างบนพร้อมกับพวกออลโอ้ท่าทางเหนื่อยหอบราวกับไปวิ่งที่ไหนมา

          "เฮ้ย!! พี่โคลว์!! กลับมาตอนไหนครับเนี้ย"

           "พี่โคลว์!!"เสียงของเอเลน อาร์มินและมิคาสะดังขึ้นมาแทบจะพร้อมกันและพวกเขาท่าทางเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมายังไงอย่างนั้น แต่เหนืออื่นไหนท่าทางตกใจของพวกนี้มันอะไรกัน

          "หือ..ตกใจอะไรกันน่ะ...อะ..โทษที..หนูเป็นอะไรไหม"โคลว์พึ่งนึกก้มลงไปมองเด็กน้อยก่อนจะชะงักกึก...เดี๋ยวนะทำไม..หน้าเด็กคนนี้ถึง..

          หน้าเหมือนหัวหน้ารีไวล์กันล่ะ!!!!

          "พี่โคลว์ครับ..คือ.."

          "อยู่ไหน..."เสียงของโคลว์เย็นยะเยือกพร้อมกับปลายตาไปมองทุกคน...เด็กคนนี้หน้าเหมือนหัวหน้าเลย..อายุก็ราวๆ 3-4 ขวบด้วย..แบบนี้น่ะ..มัน..หรือว่า...

          ลูกของรีไวล์!!!

          "เออ..พี่โคลว์คือ.."

          "โคลว์..ใจเย็นๆก่อนนะ..เรื่องนี้น่ะ..ฉันอธิบายได้นะ"ฮันจิยิ้มแห้งๆแต่พอเจอสายตาคมปราดของโคลว์ทำให้ถึงกับชะงักคำพูด...ก่อนจะชำเลืองมองไปทางเด็กก็เห็นสายตาคมที่มองจ้องตาแป๋วมาทางนี้อีก......ไม่น่าเลย..ทำไงดีล่ะ!!

          "อ้าว..ทำอะไรกันน่ะ...หือ...ลูกของรีไวล์หรอ..หน้าเหมือนพ่อไม่มีผิดเลย..ดูสิตาขวางเหมือนกันเลย..ฮ่าๆ.."เสียงของเอลวินดังขึ้นพร้อมกับหัวเราะเมื่อเห็นเด็กที่หน้าเหมือนรีไวล์อย่างกับแกะ โดยใจเขาไม่ได้คิดอะไร..แต่ว่า...คนฟังน่ะ....คิด...

          ".....เอลวิน/ผู้บัญชาการ!!!!"ทุกคนแทบจะพูดขึ้นพร้อมกันเว้นแต่โคลว์ที่ทำหน้าเครียดมากกว่าเดิม พร้อมกับอุ้มมินิรีไวล์ขึ้นมา ท่าทางอีกฝ่ายไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย..เหมือนกำลังงงมากกว่า    

          "คิดเหมือนกันเลยครับ....ดูจากอายุน่าจะอายุ 3-4 ขวบ...คุณพอรู้ไหมครับว่าแม่เด็กเป็นใคร..และหัวหน้ารีไวล์อยู่ไหน"โคลว์ถามเป็นชุดโดยไม่ได้สนใจมองใบหน้าของเด็กน้อยมินิรีไวล์เลยแม้แต่น้อย

          "หา?...เธอเชื่อด้วยหรอ..แล้ว...ถ้าเจอแม่เด็กจะทำยังไงหรอ..."เป็นเอลวินที่เหงื่อตกขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นร่างบางในชุดคลุมท้องทำหน้าตาจริงจัง ผสมกับไอสังหารที่แผ่ออกมาแบบไม่กลัวว่าเด็กที่อุ้มอยู่จะกลัวหรือไม่...
    
          ตายล่ะงานนี้...ตายๆๆ...ตายแน่ๆ...เอาไงดีฟระเนี้ย

          "ครับ...ถ้าได้เจอน่ะหรอครับ...หึหึหึ...จะทำอะไรล่ะครับ...นอกจากฆ่าทิ้งน่ะสิครับ...ใช่..ผมเชื่อว่าอย่างหัวหน้าน่ะต้องไม่ไปนอนกับใครจนปล่อยให้ท้องหรอกครับ....ต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นอยากมีลูกกับหัวหน้าแน่ๆครับ...ชิ..หัวหน้านี้ก็ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ..ถูกผู้หญิงหลอกแบบนี้ได้ไง"โคลว์จิปากไม่พอใจ โดยไม่ได้มองใบหน้าของคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย...ที่มีสีหน้าซีดเหงื่อตกไปตามๆกัน

          เว้นแต่ร่างเล็กของมินิรีไวล์ที่ทำหน้าตาขวางดุขึ้นตั้งแต่ได้ยินร่างบางพูดว่า รีไวล์ไม่รู้อะไรเลย ถูกผู้หญิงหลอก...

          "ชิ...ยังไงก็ให้บรู๊คไปสืบให้ดีกว่า....คอยดูนะหัวหน้ากลับมาผมล่ะ..จะ.."โคลว์บอกก่อนจะขยับไปแตะต่างหูเพื่อติดต่อหาบรู๊คหากแต่ว่าเป็นเด็กน้อยในอ้อมแขนที่ยกมือขึ้นหยิกแก้มเขาเต็มแรงเด็ก

          "โอ๊ยๆๆ...เจ็บนะครับ...หนูน้อย..หือ.."โคลว์มองจ้องตามินิรีไวล์ที่จ้องเขาด้วยสายตาที่เหมือนหัวหน้ารีไวล์ตอนกำลังโมโหสุดๆจนทำให้โคลว์ชะงักกึก..ก่อนที่ร่างเล็กนั้นจะชี้ไปที่ฮันจิ..

          "แกว่าใครถูกหลอกหะ!...ให้ตายเถอะ ยัยวิปริต ไม่ต้องปิดแล้ว..รีบอธิบายให้มันฟังเดี๋ยวนี้เลย!!!"เสียงที่ถึงจะไม่ทุ้มต่ำเหมือนเดิม แต่ว่า..นี้มัน..เสียงของหัวหน้ารีไวล์จริงๆ แถมยัง..สายตาเชือดเฉือนแต่เด็กแบบนี้น่ะ..หรือว่า...นี้คงไม่ได้..

          "อ้าว...ไหนบอกว่าจะไม่ให้บอกโคลว์ไง"ฮันจิมองร่างเล็กในอ้อมแขนของโคลว์ที่จ้องกลับมายิ่งกว่าเดิม

          "ยังจะมาพูดมากอีก! แกไม่เห็นหรือไงว่ามันชักจะเลยเถอดแล้วน่ะหะ!"มินิรีไวล์ตะโกนอย่างโมโหทำให้โคลว์ยกมือขึ้นนวดขมับ..เขาว่าเขาพอเดาได้ลางๆแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

          "เออ..คือแบบนี้นะโคลว์.."ไม่ทันที่ฮันจิจะได้พูดอะไรร่างบางก็นั่งลงบนเก้าอี้ในห้องอาหารก่อนจะวางรีไวล์ร่างเล็กลงข้างตัว

          "คุณเอายาของผมออกมาเล่นทดลองสินะครับ...ผมว่าผมบอกแล้วนะครับว่ามันอยู่ในขั้นทดลองน่ะ"โคลว์บอกก่อนจะหันไปมองฮันจิที่ตัวแข็งขึ้นมาทันทีที่ร่างบางพูดจบ..เหมือนคนมีชนักติดหลังไม่มีผิด

          "อะ..คือ.เรื่องนั้น..ก็...แหม..คิดว่ามันน่าจะเอามาลองกับเอเลนดูน่ะ"ฮันจิยิ้มแห้งๆยกมือเกาหัวเบาๆ

          "อา! ผมว่าแล้วว่าเป้าหมายคือผมน่ะ!"

          "เออ...ยังไงก็ขอโทษนะเอเลน..ฉันไม่ได้ตั้งใจให้รีไวล์กินน้ำชาแก้วนั้นจริงๆ...อะ..เพทราเขาเอาให้ผิดน่ะ"ฮันจิหาผู้รับผิดร่วมทันที

          "เอ๋! อย่ามาโทษกันสิค่ะหัวหน้าฮันจิ.."เพทราพูดขึ้นมา เธอไม่คิดว่าในชามียาอยู่นี้นา เลยเสริฟ์ไปตามหน้าที่...ใครจะไปรู้กันล่ะค่ะ!

          "เรื่องนั้นช่างเถอะครับ...ว่าแต่ว่า...หัวหน้ารีไวล์"โคลว์หันไปมองหัวหน้ารีไวล์ที่ตอนนี้ทำหน้าบูดทั้งๆที่เป็นเด็กอายุ 3-4 ขวบแท้ๆ..อยากแก่ก่อนวัยหรือไงครับเนี้ย

          "อะไร...แกไม่ต้องมาพูดเลย...คิดได้ยังไงว่าฉันจะไปนอนกับผู้หญิงอื่นน่ะหะ! ตั้งแต่มีแกมาป่วนคิดว่าฉันมีเวลามากขนาดนั้นเลยหรือไงไอ้หมาบ้า!"รีไวล์พูดเสียงหงุดหงิดจนแก้มป่องออกมาด้วยความเผลอตัว จากที่ดูน่ากลัวกลายเป็นน่ารักซะอย่างนั้น

          ".............."โคลว์มองก่อนจะพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้จับอีกฝ่ายมาฟัดจูบซ้ายขวาอย่างหมั่นเขี้ยวสุดชีวิต...ให้ตายเถอะ...รีไวล์ตอนเด็กนี้มัน....น่า..นักเชียว

          "อือ...เป็นแบบนี้อีกนานไหมน่ะฮันจิ...รีไวล์ยังต้องช่วยดูแลเอเลนกับอาร์มินไม่ใช่หรอ"เอลวินพูดขึ้นมาขณะมองรีไวล์และกำลังคิดคำนวณว่าเขาควรจะสั่งซื้อชุดเด็กจากคุณบรู๊คสักหน่อย..อือ..สั่งตัดชุดทีมสำรวจให้รีไวล์ดีไหมนะ...

          "อือ...คงจะสักเดือนหนึ่งน่ะ."ฮันจิพูดก่อนจะสะดุ้งเมื่อร่างเล็กข้างตัวโคลว์ลุกขึ้นมายืนโวยวายใส่ทันที

          "จะบ้าหรือไง! ฉันต้องอยู่เป็นเด็ก 4 ขวบแบบนี้ เดือนหนึ่ง! ยัยวิปริตสี่ตาตายซะเถอะ!!"รีไวล์พูดพลางจะโดดไปวิ่งเข้ากระทืบฮันจิแต่ว่า ยังไม่ทันได้ผ่านหน้าโคลว์ก็ถูกร่างบางอุ้มขึ้นมาซะก่อน

          "ไม่เอานะครับ..ไม่เอานะ..เด็กดี...อย่าทำร้ายคนแก่สิครับนะ.."โคลว์ยิ้มละไมท่าทางเอ็นดูมองรีไวล์ที่เผลอหน้าแดง อยากจะดิ้นหนีก็ดิ้นไม่ได้เพราะว่ากลัวกระเทือนท้องที่โตขึ้นมามากของร่างบาง

          "โคลว์! ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ปล่อยฉันสิ ฉันจะไปฆ่ามัน!"มินิรีไวล์พยายามดิ้นอีกครั้งแต่เจอกับท่าหยุดของมนุษย์ภรรยา ที่เป็นการจูบหน้าผากร่างเล็กของอีกฝ่ายเบาๆแล้วก็ถึงกับชะงัก

          "รีไวล์ครับ...อย่าดิ้นสิครับ..เสียงของหัวหน้าเมื่อกี้ทำลูกตกใจตื่นเลยนะครับ ดูสิ..เขาตกใจจนดิ้นไปมาเห็นไหมครับ"โคลว์บอกก่อนจะเอามือเล็กมาแตะที่ท้องของตัวเองที่ทำให้เขารู้สึกได้ว่าบางอย่างกำลังยกมือขึ้นมาแตะเขาผ่านท้องของร่างบาง...ลูกเขาดิ้นจริงๆด้วย

          "..ฉะ..ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...เออ..เขาจะเป็นอะไรไหม.."รีไวล์ทำหน้าเครียดเป็นกังวลขึ้นมาซะอย่างนั้น...ทำเอาโคลว์กลั้นขำสุดพลังตีหน้าเศร้าต่อ

          "ไม่หรอกครับ..แต่อย่าเสียงดังอีกนะครับ..เดี๋ยวคลอดมาเป็นคนขี้ตกใจไม่ดีนะครับ"โคลว์ยิ้มหวานปลอบใจมินิรีไวล์ที่ทำหน้าเสีย คิดว่าทำให้ลูกกลัวเขาแล้วเสียอีก

          "มะ..ไม่แล้ว..ฉันจะไม่เสียงดังแล้ว.."รีไวล์รีบสัญญาทันที

          "ดีแล้วครับ..นี้ครับ..มาฟังสิครับลูกเขาตอบรีไวล์ด้วยนะครับ.."โคลว์พูดก่อนจะจับให้อีกฝ่ายโน้มตัวเอาหูมาฟังเสียงทารกในท้องของเขา ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามอย่างว่าง่ายจนทุกคนแปลกใจ

          ไอ้บรรยากาศแม่ลูก นี้มันอะไร!!!...แบบนี้จากที่เหมือนสามีภรรยา กลายเป็นแม่กับพี่ชายคนโตตัวเล็กแล้วไม่ใช่หรอ..ไม่สิ..นี้มัน...

          รีไวล์....รีไวล์คนนั้น..คนที่โหดๆไล่กระทืบคน..ตาขวางน่ะนะ...ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปแล้วน่ะหะ!!

          แถมใบหน้ายิ้มดีใจแบบไร้เดียงสานั้นมันอะไร!!!


          "โคลว์ๆ...เขาดิ้นล่ะ.ลูกเอามือมาเหมือนจะแตะๆฉันด้วย"รีไวล์ร้องดีใจด้วยใบหน้าไร้เดียงสา ทำเอาคนที่อยู่รอบๆถึงกับรีบหันหน้าไปอีกทางเพื่อปิดจมูกตัวเอง

          ระ...รีไวล์...นะ..น่ากลัว...นายตอนนี้..น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่าอีก...ฆ่าพวกฉันตายได้เพียงรอยยิ้มเดียว...เอื่อก!

          เอลวินถึงกับมือสั่นแตะที่ต่างหูตัวเองก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารเพื่อโทรสั่งซื้อเสื้อเด็กผู้ชายน่ารักๆ จากร้านในเครือวูฟผ่านทางบรู๊ค ที่รับเรื่องมาแล้วอยากจะเหงื่อตก...ไหงเป็นคุณล่ะครับที่โทรมาสั่งผมเนี้ย...

          "ครับๆ....อา..จริงสิช่วงนี้น่ะผมไม่มีลูกมือช่วยทำงานเลย..ไหนๆรีไวล์ก็เป็นเด็กตั้งเดือน...ช่วยดูแลผมกับลูกได้ไหมครับ..หือ.."โคลว์ยิ้มหวานให้อีกฝ่าย และมีหรือว่ารีไวล์จะปฎิเสธกลับรีบพยักหน้า พร้อมกับยิ้มกว้าง

          "ฉันจะดูแลนายกับลูกเอง...อือ..แต่ว่าร่างเล็กแบบนี้เวลานายล้มมันลำบากนะนี้...อะ"รีไวล์พูดไม่ทันจบก็ถูกโคลว์ลูบแก้มและยิ้มให้

          "ไม่หรอกครับ..คุณน่ะแข็งแกร่ง..ผมเชื่อว่าไม่ว่าจะตัวเล็กแค่ไหนคุณก็ปกป้องผมกับลูกได้ ใช่ไหมครับ"

          "อะ...นะ..แน่นอนสิ!!..ฉันจะปกป้องนายเอง! ตัวเล็กไม่มีปัญหา!"รีไวล์บอกเสียงดัง โดยไม่ทันได้เห็นมือของโคลว์ที่อ้อมไปข้างหลังของอีกฝ่ายและชูสองนิ้ว...ให้พวกฮันจิ...

          อา...ไม่ต้องบอกก็รู้...งานนี้มินิรีไวล์ โดนคุณแม่โคลว์หลอกเป็นเด็กของแท้ไปเรียบร้อยแล้ว..

         "เออ...งั้นก็ได้..ยังไงเดี๋ยวฉันจะรีบไปหาวิธีแก้นะ ไปล่ะ"ฮันจิรีบชิ่งทันทีที่โคลว์เปิดโอกาสให้ ทิ้งให้คนที่เหลือต้องมองหน้ากันไป จนสุดท้ายเป็นหน้าที่ของโคลว์ที่จัดการต่อทั้งหมด ก่อนจะเดินจูงมือรีไวล์ฉบับมินิกลับห้องนอน โดยมีพวกเอเลนมองตามหลังไป

          "เฮ้อ...คิดว่าจะปราสาทแตกซะแล้ว"ชาช่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกมือถือมันนึ่งมากินต่อ

          "นั้นสิ.ไม่คิดว่าพี่โคลว์จะจัดการซะอยู่หมัดเลย"โคนี่เสริมอีกคน

          "แต่ว่าก็ไม่น่าจะแปลกนะ...พี่โคลว์ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วก็ดูจะ..."เอเลนชะงักก่อนจะยกมือเกาแก้มเขินนิดๆจนทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างสนใจ

          "อะไรของแกน่ะหะ พูดอะไรค้างคาชะมัด!"แจนพูดออกมาพร้อมกับเดินไปหาอีกฝ่าย และมีหรือเอเลนจะยอมทั้งคู่เอาหน้าผากกระแทกกันต่างทำหน้าตาหาเรื่องกันสุดๆ

          "อะไรล่ะฟระ ก็กำลังพูดอยู่นี้ไงล่ะเฮ้ย แกมีปัญหาหรือไงล่ะหะ!"เอเลนบอกก่อนจะเอาหน้าผากไปกระแทกใส่อีกฝ่ายไม่พอใจกลับ

          "เออ..เดี๋ยวสิอย่าเสียงดังสิ พี่โคลว์พึ่งจะขึ้นไปกับหัวหน้ารีไวล์นะ..เดี๋ยวก็โดนว่าหรอก"อาร์มินเรียกสติทั้งคู่ที่เหมือนจะกู่ไม่กลับ ทะเลาะกันเหมือนแมวกับหมาไม่มีผิด..และไม่ยอมเลิกซะด้วย

          "นี้พวกเธอน่ะโตๆกันแล้วไม่ใช่หรือไง"เอริธ์พูดขึ้นมามองทั้งสองคนอย่างเหงื่อตก..ให้ตายเถอะ...พวกนี้นิ..ทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้

          ทั้งๆที่ทุกคนบอกห้ามแท้ๆแต่เหมือนว่าจะไม่ได้เป็นผลเลย เพราะทั้งคู่ยังคงกัดกันไม่เลิกจนพวกเขาต้องหันไปถามมิคาสะเองว่าที่เอเลนพูดค้างไปนี้คืออะไร

          "ตอนหลังจากที่กำแพงชิกันชิน่าแตก พวกฉันได้พี่โคลว์ดูแล..ตอนนั้นน่ะ..พี่โคลว์ดูแลพวกเราจนเหมือนตอนที่น้าคาร่า คุณแม่ของเอเลนยังอยู่เลยล่ะค่ะ..."มิคาสะยิ้มเมื่อคิดถึงตอนนั้นก่อนจะได้อาร์มินพยักหน้ารับอีกคน

           "งั้นหรอเนี้ย..."

          "แต่ผมว่าเหมือนตอนนี้น่ะความเป็นแม่ของพี่โคลว์จะพุ่งขึ้นมาไปไหมน่ะครับ...ถึงขนาดทำให้เออ.."อาร์มินคิดแล้วเหงื่อตกไม่รู้จะพูดยังไงดี..จะบอกว่า...หัวหน้าเขากลายเป็นเด็กเล็กไปเลยมันก็...

          "เรื่องนั้นไว้ก่อน...เฮ้ย! พวกนายจะทะเลาะกันอีกนานไหมหะ!"กุนเธอร์พูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ จนสุดท้ายเป็นออลโอ้ที่จะเดินไปจับแยกแต่ว่า

          "พวกแกน่ะเลิกกัดกันสักทีได้ไหม!"ออลโอ้พูดก่อนจะจับหน้าผากทั้งคู่กระแทกใส่กัน แต่ดันว่าต่ำไปหน่อยกลายเป็นจับทั้งคู่ให้มา...จูบกัน! ซะอย่างนั้น

          "อุ๊บ!!"

          "อื้อ!!"

          "เฮ้ย!!!"


          เสียงร้องของทุกคนดังขึ้นเมื่อเห็นว่ามือออลโอ้ทำอะไรลงไป!! และเป็นออลโอ้ที่สะดุ้งรีบเอามือออกทันที...ไม่นะเขาไม่ได้ตั้งใจ..จะเอาหน้าผากกระแทกกันเฉยๆ!!

          หลังจากเหตุการณ์นั้นไม่ต้องพูดถึงว่าเสียงกรีดร้องของเอเลนกับแจนมันจะดังสักแค่ไหน.....เป็นอีกเหตุการณ์ที่คนสองคนจะไม่มีวันลืมมัน...ล่ะมั่งนะ..หึหึหึ

TBC
               กลิ้งๆมาอัพค่ะ พรุ่งนี้ไม่น่าจะมาอัพได้ค่ะเลยรีบมาอัพก่อน..ตอนนี้ที่เขียนสต๊อกเอาไว้ใกล้หมดแล้ว ต้องปั่นๆ อาจจะล่าช้านิดนะค่ะ เพราะตอนนี้กำลังเขียนเรื่องใหม่ด้วยค่ะ เป็นฟิคผ่าพิภพไททันเหมือนเดิม...เหอะๆ...ติดลมคู่นี้งะ แงงงงงง หัวหน้ารีไวล์ช่างร้ายกาจ

               ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอมานะค่ะ เขียนตอนนี้แล้วแอบจินตนาการถึงหัวหน้ารีไวล์เวอร์ชั่นมินิแล้วแอบปาดน้ำลาย..เหอะๆๆๆ...พลังโชตะก็มาสิ..อ๊าก!! อยากไปซื้อหมอนข้างหัวหน้ารีไวล์จริง!!! อ๊าก!!

          ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว โดยเฉพาะตอนกลางคืน ขอให้ท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านอย่าลืมรักษาสุขภาพตัวเองกันดีๆด้วยนะค่ะ  รักท่านผู้อ่านทุกคนมากๆค่ะ ขอบคุณที่มาร่วมสนุกไปด้วยกันนะค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #490 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 19:49
    ลั่นสิรอไร
    #490
    0
  2. #377 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 12:15
    ขอบคุณค่ะ ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #377
    0
  3. #376 ying koro (@ying0950063282) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:48
    อยากจะเห็นหัวหน้าที่เป็นมินิจัง//ถ่ายรูปรั่วๆ
    #376
    0
  4. #375 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:45
    ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยนะค๊าาาา
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าาา
    #375
    0
  5. #374 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:39
    กำเนิดคู่ใหม่เป็น....!!!
    เอเลนแจนหรือว่าแจนเอเลนดี
    #374
    0