[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 44 : หมาป่าที่รัก 43 : ครอบครัวที่สมบูรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59


               "เอาล่ะต่อไปเราจะ...อือ...ขอโทษทีเถอะนะ...ฉันรู้สึกเสียสมาธิมากพอดูเลย...รีไวล์ นายไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการประชุมก็ได้นะ"ผู้บัญชาการทหารสูงสุด แซ็คลีย์ พูดขึ้นมาเมื่อสายตาเขาอดที่จะมองร่างเล็กที่นั่งเก้าอี้ข้างๆเอลวิน สมิธในที่ประชุมไม่ได้

               ถึงจะรู้ก็เถอะว่าอีกฝ่ายแค่กลายร่างเป็นเด็ก แต่ไม่ได้มีมันสมองเป็นเด็กไปด้วย แต่ว่าพอคิดว่ามีเด็กอายุแค่ 4 ขวบมาร่วมประชุมมันก็แปลกๆไม่ได้

               "อะไร"รีไวล์มองตาขวาง ตอนนี้เขาอยู่ในชุดทีมสำรวจที่ถูกตัดใหม่อย่างเร่งด่วนด้วยฝีมือของวูฟและขอบอกเลยว่ามันไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนสักนิด....ผิดกัน..มันดูน่ารักมาก

               "เปล่า...เอาเถอะ..เรามาประชุมต่อเลยแล้วกัน"แซ็คลีย์ทำใจเล็กน้อย จะให้อีกฝ่ายออกไปโดยเหตุผลว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กก็ไม่ได้....เขาล่ะปวดหัวจริงๆ..จะว่าไปไม่ใช่แค่เขาที่ดูจะไม่มีสมาธิเท่าไร เพราะคนทั้งห้องต่างก็เหมือนกัน...เฮ้อ..ตอนเด็กเจ้านี้น่ารักแบบนี้ยันโตมันก็คงดีหรอก

               "......?"รีไวล์เลิกคิ้วขึ้นมามองก่อนจะเริ่มฟังรายงานในส่วนของฮันจิที่กล่าวถึงอาวุธใหม่ ตามด้วยเอลวินที่รายงานเรื่องเส้นทางการเดินทัพที่ครั้งนี้ต้องใช้ความรอบคอบมากที่สุดเพราะเส้นทางที่พวกเขาเดินทางไปนั้นไกลมาก ถึงจะเปลี่ยนจากเดิมที่โคลว์บอกว่าเป็นอเมริกาเป็นทางตอนใต้ไม่ห่างจากพวกเขาจนต้องข้ามน้ำข้ามทะเลเหมือนในตอนแรกก็เถอะ...แต่ว่าจากระยะทางที่อีกฝ่ายคำนวณเอาไว้..ก็ใช้เวลาหลายวันจนเกือบกินเป็นเดือน...

               แถมครั้งนี้เป็นการเดินทางที่อาจตัดสินทุกอย่างเลยก็ได้....

               เขาไม่รู้ว่า ซีค ลูกชายของคริช่า เยเกอร์จะมาขัดขวางระหว่างทางหรือเปล่า..เพราะดูจากที่พวกเขาเห็นและได้ฟังมา ดูเหมือนว่าซีค จะไม่ได้ต้องการช่วยให้โคลว์ ไปหาราชินี นางิสะจริงๆ ทำให้แน่ใจได้ว่าอีกฝ่ายต้องหาทางกำจัดโคลว์แน่...และถ้าเป็นแบบนั้นความหวังที่จะทำให้มนุษย์เป็นอิสระจากกรงขังก็คงไม่มีวันเกิดขึ้นแน่

               "นับว่าเป็นการเดินทางที่ต้องใช้เวลาที่ยาวนานจริงๆ...แต่ว่านายแน่ใจนะว่าไปที่นั้นเรากำจัดการเกิดของไททันได้อย่างสิ้นซากน่ะ"สารวัตรทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา

               พวกเขาไม่ได้รายงานใครเลยว่า การเดินทางไปครั้งนี้เพื่อพาโคลว์กลับไปหาแม่ของเขา แต่รายงานไปว่าจากที่ห้องใต้ดินของเอเลน พวกเขาพบว่ามันมีที่บอกศูนย์การกำเนิดไททันขึ้นมา หากทำลายศูนย์นั้นซะ ไททันก็จะไม่มีเพิ่มขึ้นมาอีก..การกำจัดไททันก็จะเหลือแค่ที่พวกเขาเจอกันเท่านั้น...

               จะว่าไปแล้วตอนนี้โคลว์เองก็กำลังศึกษาจากงานวิจัย ของโคลว์ เซเวียร์ เรื่องการเอาพลังของเขากลับมาจากเอเลนยังไง ไม่ให้เอเลนต้องตายสินะ...หากว่าโคลว์ได้พลังนั้นคืนไป ไม่แน่เขาอาจสามารถสั่งการพวกไททันหรือคิดให้มากกว่านั้น เขาอาจจะมีพลังแบบเดียวกับราชินีนางิสะในการทำให้ไททันเป็นคน หรือคนเป็นไททันก็ได้..แต่นั้นก็อีก..เขายังพิสูจน์ไม่ได้

               "เรามีแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้...ยังไงเราก็ไม่อาจมีอะไรจะต้องเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว"เอลวินบอกก่อนพวกเขาทั้งหมดจะลงความเห็นกัน ให้มีการเดินทางในอีก 2 เดือนข้างหน้า....และมันพอดีกับโคลว์ที่คลอดลูกแล้วพอดี

               การประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้าย โดยคนที่รอพวกเขาอยู่หน้าตึกประชุมก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากโคลว์ที่วันนี้อีกฝ่ายมีธุระเข้ามาจัดการงานในเครือวูฟพอดิบพอดี

               "แกมารออะไรตรงนี้...ไม่เข้าไปรอในรถม้าล่ะ...แดดมันแรงไม่ใช่หรือไง"ร่างเล็กของมินิรีไวล์รีบก้าวไปหาร่างบางที่ยืนอยู่หน้ารถม้าข้างๆกับบรู๊คที่ยืนกางร่มให้อีกฝ่ายอยู่

               "แหม..ก็ในรถมันร้อนกว่านี้ครับออกมาตรงนี้มีลมดีกว่า.."โคลว์ยิ้มก่อนรับร่างอีกฝ่ายที่ก้าวสะดุดล้มมาพอดิบพอดี...เล่นเอาคนในอ้อมแขนหน้าแดงด้วยความอายขึ้นมาทันที

               "กะ..แก.."ตอนนี้เขาชักจะเหมือนเด็กเขาไปจริงๆแล้วนะเฟ้ย!! ไม่เอานะโว้ย!!!

               "อะ..จริงสิ....วันนี้ผมทดลองยาทำให้หัวหน้ากลับมาเหมือนเดิมได้แล้วนะครับ"โคลว์พูดทำเอาร่างแกร่งชะงักปากจะพูดทันที ตามมาด้วยฮันจิและเอลวินที่ทำท่าทางต่างกันแบบน่าขำสุดๆ โดยฮันจิมีหน้าดีใจสุดๆที่ตัวเองรอดตายแล้ว ส่วนเอลวินทำหน้าเหมือนเสียดายสุดๆที่จะไม่ได้เห็นรีไวล์แต่งชุดน่ารักๆ

               ผมควรขำดีไหมครับ...

               "จริงหรอ! ในที่สุด!!"รีไวล์ร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อเขาต้องทนอยู่ในร่างเด็กนี้มาจะครบเดือนแล้ว และเพราะงานเยอะเอามากๆทำให้ยัยวิปริตนี้ไม่มีเวลาจะทำยาให้กับเขา การประชุมก็ลำบาก แถมน่าอายอีกต่างหาก

               "โคลว์นายแน่ใจนะว่ามันได้ผลจริงๆน่ะ..เราน่าจะ"เอลวินเหมือนพยายามไม่ให้อีกฝ่ายได้คืนร่าง ทำให้คิ้วของรีไวล์กระตุกทันที

               "เอลวิน...ฉันเชื่อว่าโคลว์ทำได้ผลแน่ๆ..เพราะงั้น..แกไม่ต้องห่วง"รีไวล์บอกเสียงมั่นใจทำให้เอลวินได้แต่เสียดายในใจอย่างอดไม่ได้

               "นายช่วยฉันได้จริงๆโคลว์"ฮันจิพูดก่อนจะกอดคอร่างบางทันที ทำเอาคนขี้หึงอย่างรีไวล์ที่ถึงจะเด็กแต่ฝีมือการกระทืบเท้าใครสักคนยังไม่ได้ลดแรงไปได้เลยแม้แต่น้อย

               "โอ๊ย!"

               "เหอะๆ..เอาเถอะครับ..ผมว่าเรากลับกันเถอะครับ..นะ..อึก.."โคลว์พูดก่อนจะจับท้องตัวเองเล็กน้อยทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างเป็นห่วงทันที

               "โคลว์แกเป็นอะไรน่ะ"รีไวล์มองร่างบางพร้อมกับพยายามประคองเท่าที่จะมี แต่ไม่นานร่างบางก็หันมายิ้มให้ด้วยใบหน้าซีดๆ

               "ผมไม่เป็นไรหรอกครับ..แค่ปวดท้องถี่ขึ้นน่ะครับ..เรากลับกันเถอะครับ.."

               "ท่านโคลว์..ผมว่าให้หมอตรวจหน่อยดีไหมครับ..วันนี้ผมว่าหน้านายท่านซีดมากเลยนะครับ."บรู๊คบอกอย่างเป็นห่วง ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกตะงิดๆเหมือนตอนที่ภรรยาเขาจะคลอดเบลล่าแปลกๆ...แต่ว่าอายุครรถ์ของนายท่านพึ่งจะ 8 เดือนกว่าๆจะ 9  เดือนเอง..ไม่น่าจะ..หรือว่า!

               "ไม่เป็นไรหรอกครับ"โคลว์พูดก่อนจะขยับพยายามขึ้นไปบนรถม้าแต่ว่าพอขยับกลิ่นคาวก็ลอยออกมาทันทีพร้อมกับน้ำที่เริ่มไหลอาบขาร่างบาง

               "โคลว์!!"

               "นายท่าน!!"

               เสียงร้องตะโกนเรียกชื่อร่างบางดังขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ก่อนถึงคนจะวิ่งตกใจเมื่อเห็นชัดแล้วว่าน้ำร่างบางเริ่มเดิน และเป็นเอลวินที่รีบตะโกนให้ทุกคนมีสติ โรงแรมของเครือวูฟอยู่ไม่ไกลจากนี้มาก พวกเขาจึงรีบพาร่างบางไปทันทีพร้อมกับบรู๊คที่รีบสั่งให้เบลล่าเรียกหมอมาเตรียมให้กับนายท่าน

               รีไวล์ที่เป็นห่วงเดินตามร่างบางไม่ยอมห่างไปไหนเลยสุดท้ายก็ถูกกันออกมาจากห้องนอน ในห้องพักสวีทรูมอย่างดีของโรงแรมเครือวูฟ ที่มีนอกจากห้องนอนและยังมีห้องนั่งเล่นห้องครัวอย่างดีจัดอยู่ แต่ว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาชื่นชม

               ใช้เวลาเกือบชม.กว่าพวกเอเลนจะมาถึงโรงแรม พวกเขาเอายาที่ทำให้ร่างแกร่งกลับมาเป็นเหมือนเดิม พร้อมกับเสื้อผ้ามาให้ด้วย ทำให้รีไวล์ไม่รอช้าที่จะกินมันเพราะร่างนี้ไม่มีประโยชน์มากมายนัก

               "เข้าไปนานหรือยังน่ะครับ"อาร์มินถามขึ้นมาระหว่างที่รีไวล์นั่งรอยาออกฤทธิ์ และเขามองประตูห้องนอนที่กลายเป็นห้องทำคลอดชั่วคราวไปไม่ละสายตา

               "ชม.หนึ่งได้แล้ว..."ไม่ทันที่รีไวล์จะพูดจบเสียงกรีดร้องของโคลว์ก็ดังขึ้นมา พยาบาลจากเมืองใต้ดินที่ได้โคลว์ช่วยเอาไว้วิ่งออกมาพร้อมกับถามหาน้ำร้อน ที่บรู๊คที่มีประสบการณ์สั่งคนของโรงแรมให้เตรียมไว้ให้แล้วรีบช่วยกันยกเอาเข้าไป ใบหน้าของหมอและนางพยาบาลที่วิ่งเข้าวิ่งออกทำให้ทุกคนเริ่มเป็นกังวล

               เพราะจริงๆการคลอดโดยผู้ชายครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกของโลกเลยก็ว่าได้...เพราะงั้นพวกเขาเลยลำบากกันไม่ใช่เล่นๆเลย

               เสียงกรีดร้องเจ็บปวดของโคลว์ทำให้คนที่ตอนนี้ได้ร่างกลับมาเหมือนเดิมใส่ชุดทีมสำรวจยืนกำมือแน่นอยู่นอกห้อง...เขาไม่อาจช่วยอะไรร่างบางได้เลย..ได้แต่รอเท่านั้น..เสียงบอกให้เบ่งยังดังแว่วมาจากข้างในห้องทำให้เขาปวดใจ..ที่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปดูร่างบาง

               "ท่านรีไวล์...อย่าได้ห่วงเลยครับ...นายท่านแข็งแรงมาก..เพราะงั้นนายน้อยหรือคุณหนูกับนายท่านต้องไม่เป็นอะไรแน่ครับ..ใจเย็นๆเถอะนะครับ"บรู๊คพยายามปลอบแต่ว่าเสียงร้องของโคลว์กลับดังสวนขึ้นมาทันทีและตามมาด้วยเสียงเด็กทารกร้องดังสนั่น

               "แง!!!!!"

               "อา...เกิดแล้ว...ยินดีด้วยนะรีไวล์"เอลวินพูดขึ้นมาก่อนจะมองรีไวล์ที่ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้และอยากจะเข้าไปเต็มที่ มือของอีกฝ่ายเอื่อมไปจะกระชากประตูเปิดออกแต่ว่า..

               ปัง!

               "คลอดแล้วค่ะ! เป็นลูกชายค่ะ..เป็นคุณชายน้อยค่ะ!"นางพยาบาลเปิดประตูออกมาก่อนที่รีไวล์จะได้ดึงเปิดออก ดีที่ไม่ชนหน้าอีกฝ่ายเขา..

               "อะ..แล้วโคลว์..เอ๋"รีไวล์ไม่ทันได้พูดนางพยาบาลก็ส่งร่างเล็กๆในห่อผ้าให้กับรีไวล์ซะก่อน ทำให้ร่างแกร่งชะงักกึกและมองร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ ร่างที่แดงไปหมดจนเหมือนกับ...ลูกหนู...แต่ว่าพอร่างเล็กนั้น..ค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้ว...

               ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทอง...ดวงตาที่เหมือนกับโคลว์...มันดึง...ดูดสายตาเขาเหมือนกันจริงๆ...

               "นะ..นี่มัน.."

               "ลูกของนายท่านกับท่านรีไวล์ค่ะ...ลอง..อุ้มดูสิค่ะ.."นางพยาบาลพูดก่อนจะยิ้มให้พร้อมกับส่งร่างเล็กให้กับหัวหน้ารีไวล์ที่ทำหน้าเหวอรับมาด้วยมือเกร็งๆอย่างคนไม่เคยอุ้มเด็กทารกมาก่อน

               "อะ..เออ.."รีไวล์ยืนตัวเกร็งมืออุ้มทารกลูกชายของเขาที่มองมาที่เขาตาแป๋วเหมือนกำลังสงสัย ทำเอาทุกคนมองแบบลุ้นใจจะขาดว่าหัวหน้ารีไวล์จะไหวไหม หน้าเกร็งแบบนั้นเดี๋ยวเด็กก็ได้ร้องกันพอดี..แต่ว่า..เหมือนพวกเขาจะคาดการณ์ผิดไป

               "แอ้..."เสียงเล็กๆของเด็กน้อยดังขึ้นมาพร้อมกับยื่นแขนเล็กสองข้างขึ้นมาเหมือนทักคนเป็นพ่อ ทำให้ดวงตาคมสั่นไหวขึ้นมาทันที...ท่าทางที่ไม่หวาดกลัวอีกฝ่ายสักนิด...ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้นมองมาที่รีไวล์ราวกับดีใจที่เจอผู้เป็นพ่อและอยากให้กอดมากๆ

               ด้วยเพียงสายตาจากร่างในอ้อมแขนก็ทำให้ร่างแกร่งรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เขายิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาจับมือเล็กๆนั้นเอาไว้ ก่อนจะลูบเบาๆอย่างทะนุถนอมที่สุด กลิ่นหอมของเด็กอ่อนแต่ยังแฝงกลิ่นของดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่เหมือนกับโคลว์ไม่มีผิด...เด็กคนนี้..ลูกของเขากับโคลว์จริงๆ..

               "อย่างกับโคลว์เลยนะเนี้ย...ลูกชายเหมือนแม่เขาว่าดีนะ"ฮันจิพูดขึ้นมาหลังจากเดินมาดู

               "นั้นสิครับ..น่ารักจัง"เอเลนเดินมาดูอีกคนอย่างตื่นเต้น หากแต่ว่าก็โดนเสียงของอาร์มินแทรกขึ้นมา

               "ไม่ได้นะเอเลน...พูดว่าน่ารักไม่ได้ต้องพูดว่าน่าเกลียดน่าชังสิ..ไม่งั้นเขาจะถูกภูตผีเอาตัวไปนะ"

               "เอ๋...จริงหรอ...ก็ลองมาดูสิ ฉันจะปกป้องเขาเองเลย!"เอเลนพูดขึ้นมาอย่างไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องหลานชายผู้น่ารักของเขา

               "เจ้าโง่..นั้นน่ะเขาเป็นคำโบราณความเชื่อน่ะโว้ย.."แจนบอกก่อนจะเดินมาดูด้วย

               "แกว่าใครโง่หะ ไอ้หน้าม้า!"

               "ก็แกไง!"แจนตอบกลับแทบจะในทันทีทำให้พวกออลโอ้ที่พึ่งมาถึงได้รับคำสั่งทางสายตาจากรีไวล์ที่อยากจะกระทืบไอ้สองตัวแทบขาดใจแต่ติดว่าอุ้มลูกชายอยู่เลยทำไม่ได้ ลากออกไปแทน

               "รีไวล์ ฉันว่านายรีบไปดูโคลว์เถอะ...ป่านนี้คงหมดแรงแล้วแน่ๆ"เอลวินพูดขึ้นมาก่อนจะทำท่าจะรับอาสาอุ้มทารกน้อยให้เอง...แต่ว่าคนเป็นพ่อไม่ยอม กลับตีหน้านิ่งอุ้มพาเข้าไปหาโคลว์ด้วย เอลวินเลยอดโดยปริยาย

               "โคลว์...นายเป็นไงบ้าง"รีไวล์เดินเข้าไปหาร่างบางที่ตอนนี้ได้รับยาบำรุงจากหมอนอนพักเอาแรงอยู่ เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบรู๊คที่ช่วยจัดการต่อข้างนอก ทิ้งให้รีไวล์ อยู่กับโคลว์ตามลำพัง สามคนพ่อแม่ลูก

               "อือ...ผม..สบายดีครับ..แค่เหนื่อยนิดหน่อย"เขาพูดก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง

               รีไวล์มองก่อนจะขยับวางลูกน้อยข้างตัวของโคลว์ให้ร่างบางได้มองเห็นใบหน้าของลูกพวกเขาชัดๆ...ภาพของร่างบางที่ยกมือลูบแก้มเล็กๆของลูกชายตัวน้อยของเขาเป็นอะไรที่...งดงามราวกับภาพวาดและทำให้เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างที่สุด...

               เขาคนที่เป็นอาชญากรในเมืองใต้ดิน..ทำเรื่องเลวๆมามากมาย...มือนี้ของเขาเคยฆ่าคนนับไม่ถ้วน...จนชีวิตของเขานั้นไม่เหลืออะไรที่ดีเลย..จนกระทั้งเจอกับฟราน เขาถึงได้เริ่มที่จะมีปฎิสัมพันธ์กับคนอื่น แต่นั้นไม่ได้ทำให้เขามีเป้าหมายมากขึ้นไปกว่าการเอาตัวรอดไปวันๆ....

               ทุกอย่างในชีวิตของเขาเริ่มดีขึ้น เมื่อมีหมาป่าสีดำสนิทมาอยู่เคียงข้าง คอยปกป้องคุ้มครองเขา...ไม่ว่าจะเมื่อไรมักจะมีมันอยู่ข้างๆเสมอ...ถึงจะหายไป 3 ปี พร้อมกับการที่เขาสูญเสียเพื่อนไปอีก 2 คน จนเขาเริ่มสิ้นหวังอีกครั้ง...และตอนนั้นเองที่ร่างบางกลับมาหาเขา..กลับมาหาเขาอีกครั้ง ถึงจะไม่ใช่ในร่างของหมาป่าก็ตามที

               โลกของเขาสดใสขึ้นเรื่อยๆยามที่ร่างบางอยู่เคียงข้างเขา...แม้ยามแรกจะไม่รู้ แต่ว่าพออยู่ใกล้แล้วมันทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด...ยิ่งเมื่อรู้ว่าร่างบางนี้คือหมาป่าเมื่อหลายปีก่อน และรู้ว่าร่างบางทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อเขามากมาย สุดท้ายร่างบางก็ยังได้มอบ..ของขวัญที่เขาไม่คิดว่าชีวิตเขาจะได้รับมัน...ของขวัญที่ทำให้เขาได้กลายเป็นพ่อของคน...ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์...

               ครอบครัวที่มีคนรักอยู่ข้างๆ และลูกน้อยให้ชื่นชม...ราวกับเขาได้เห็นภาพของตัวเองกับร่างบางในอนาคต...ภาพที่เขาจับมือของร่างบางจนแก่เฒ่าและมีลูกหลานวิ่งไปมาล้อมรอบ...ชั่วขณะหนึ่ง..เขาได้เห็นมัน..อนาคตที่มีความสุข..กับร่างบาง

               "โคลว์"

               "ครับ"ร่างบางที่หยอกเล่นกับลูกน้อยในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมามองร่างแกร่งที่นั่งมองพวกเขาอยู่สักพักด้วยสายตาอบอุ่น อย่างสงสัย

               "ขอบคุณ...ที่ให้ฉันเป็นคนรักของนาย"รีไวล์พูดพร้อมกับมองร่างบางด้วยสายตาที่เรียกน้ำตาของร่างบางขึ้นมาในทันที...ดวงตาที่สื่อบอกเขาว่าตัวเขานั้นสำคัญสำหรับอีกฝ่ายมากแค่ไหน...ราวกับความผูกพันที่ผ่านมา..มันรัดพวกเขาจนแน่น...และหลอมกันเป็นหนึ่งเดียว...

               มันคือพันธะเมทงั้นหรอ...ไม่ใช่..มันคือด้ายแดงงั้นหรอ..ก็ไม่ใช่..มันคือพรหมลิขิตงั้นหรอ..ก็ไม่ใช่อีก...

               มันคือความรัก...รักที่มากมายเหลือเกิน...รักจนมันกลายเป็นความผูกพัน...ผูกพันจนกลายเป็นชีวิตของกันแล้วกัน...

               ไม่มีอีกคน..ชีวิตเขาก็คงไม่มีความสุข...ไม่มีรีไวล์...ก็ไม่มีเขา...

               "อึก"มือร่างบางจับมือของร่างแกร่งขึ้นมาก่อนจะขยับมาให้มือนั้นแนบกับแก้มของเขาเอาไว้...นิ้วแกร่งขยับปาดน้ำตาใสที่ไหลลงมาจากดวงตาสวยนั้นช้าๆพร้อมกับก้มลงจูบริมฝีปากร่างบางอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน..

               ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ..รีไวล์.....เป็นผมต่างหาก...เป็นผม..ที่ควรจะขอบคุณคุณ....ขอบคุณ..ที่เกิดมาเป็นโซลเมทของผม
ขอบคุณที่ให้อภัยผม..ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผม...ขอบคุณ...ที่ให้ผมเป็นคนสำคัญของคุณ...ขอบคุณครับ.ที่มาเป็นชีวิตของผม...

               "ฮึก..ฮือ..ผมรักคุณ..รีไวล์..รัก..รักเหลือเกินครับ"ร่างบางขยับอุ้มลูกขึ้นมากอดไว้ก่อนจะขยับซบอีกฝ่ายที่ขยับมานั่งกอดเขาแน่นบนเตียง

               "เจ้าบ้า...ฉันต่างหาก..ที่รักนายเหลือเกินน่ะ...โคลว์.."รีไวล์พูดพร้อมกับก้มลงจูบซับน้ำตาร่างบางเบาๆ...มือโอบกอดร่างบางเอาไว้ พวกเขาทั้งคู่กอดกันราวกับกำลังซึมซับความสุขที่ได้รับจากกันและกัน ก่อนเสียงเล็กๆของร่างตรงกลางระหว่างทั้งคู่จะร้องอ๋อแอ้ขึ้นมาเบาๆ...

               เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าของคนทั้งคู่ได้ในทันที...บทสนทสนาแห่งความสุขถูกยกขึ้นมา พวกเขาได้ช่วยกันคิดถึงชื่อของลูกชายตัวน้อยและอนาคตที่เขาอยากจะมีให้กับเด็กน้อยนับจากนี้ต่อไป...

               ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองสองคู่สบกัน โดยมีดวงตาคมอีกคู่ก้มมองร่างเล็กในมือร่างบางผู้เป็นที่รัก...ก่อนชื่อของร่างเล็กก็ได้ถูกเรียกขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากที่ทั้งคู่ใช้เวลาคิดอยู่นาน...ชื่อที่นำความสุขมาให้พวกเขา...

               "อีธาน แอ็คเกอร์แมน...หึ..พวกเราดีใจที่เธอเกิดมา..ลูกรัก"

TBC
          กลิ้งๆมาต่อแล้วค่ะ! ในที่สุด! เด็กน้อยที่รอคอยก็เกิดแล้ว เย้! ดีนะที่เป็นผู้ชาย..(หรือเปล่า) เพราะหน้าดันเหมือนโคลว์มากกว่ารีไวล์ 5555+ งานนี้คุณพ่ออาจจะห่วงเหมือนเดิม...ก็เป็นได้ 555+ บอกเลยค่ะว่าคิดชื่อ นานมาก!! ทั้งตอนเขียนเสร็จหมดแล้ว..แต่มาติดที่ชื่อนี้ล่ะ สุดท้ายยอมๆ..เอาอีธานนี้ล่ะ โอเคสุดแล้วจากชื่อที่คิดๆไว้ ไม่งั้นออกไปญี่ปุ่นหมดเลย 5555+
              
          ตอนต่อไป ออกเดินทางแล้วค่ะ ต้องมาลุ้นกันต่อว่าจะเป็นยังไง โคลว์จะเอาแม่ตัวเองอยู่ไหม...เพราะเอาจริงๆจากนี้เขียนยากค่ะ ความแค้นของนางิสะมีต่อมนุษย์นี้...มันเยอะมาก สามีโดนฆ่า ลูกโดนแย่งไป../กระอักเลือด/ ซีคอีก...อ๊าก!! 555+ ยังไงก็จะสู้ตายค่ะ!!

          อย่าลืมติดตามกันจนถึงที่สุดเลยนะค่ะ รักผู้อ่านทุกท่านค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและขอบคุณมากๆนะค่ะที่มาสนุกด้วยกัน..แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #491 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 19:54
    อีธานนนนนนนนนน กริ๊ดดดดดดดดดด คลอดแล้ว ซึ้งมากอ่ะตอนนี้
    #491
    0
  2. #381 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 17:07
    รอตอนต่อไปอยู่น๊า
    ไรท์วันนี้อัพกุเร็นไหมอะอยากอ่าน(*o*)
    #381
    0
  3. #380 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 16:56
    รีไวล์นายเตรียมปืนงามๆซักกระบอกเลย ไว้เผื่อจะได้ลูกเขย
    #380
    0
  4. #379 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 15:57
    เหมือนแม่ระวังได่ลูกเขย
    #379
    0
  5. #378 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 15:41
    สงสัยในอนาคตอาจจะได้ลูกเขยก็เป็นได้...เล่นเหมือนแม่ซะ 555+++
    แต่ก็ยินดีด้วยน๊า~~~~~ ละมุนอ่ะตอนนี้ ><~~~
    #378
    0