[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 48 : หมาป่าที่รัก 47 : สงครามแม่ยาย VS ลูกเขย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    16 ธ.ค. 59

              
                    "เออ...รีไวล์ครับนั้นแม่ผมนะครับ"โคลว์พูดขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อตก...แต่ว่าเขาก็วิ่งหนีแม่เขาจริงๆนั้นล่ะ

                    "ไม่รู้โว้ย!"รีไวล์พูดก่อนจับมือร่างบางวิ่งต่อใช้จังหวะที่ยักษ์แม่ชะงักเพราะคำของรีไวล์ให้มีประโยนช์

                 "ชิ...ให้ตายเถอะ...หนีแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ...ยิ่งช้าจะยิ่งแย่"ใจจริงเขาล่ะอยากต่อยท้องแม่ร่างบางใจจะขาดเอาให้หายคลั่งไปก่อน...แต่ก็เกรงใจแม่ยาย...เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องต่อไปในอนาคตอีก

               "นั้นสินะครับ...แต่จะทำยังไงดีล่ะครับ...ดูเหมือนแม่ผมจะเป็นยักษ์น้ำแข็งด้วยนะครับเนี้ย...อะ..ฟินิกซ์กับแวร์วูฟในตัวผมบอกมาน่ะครับ"โคลว์รีบบอกอีกฝ่าย ก่อนพวกเขาจะตัดสินใจพักกันตรงบริเวณสวนข้างในตึกที่ห่างจากเมื่อกี้มาเยอะอยู่

               "ยักษ์น้ำแข็ง?"

               "ครับ..ถึงได้ทำให้มีน้ำแข็งได้ไงครับ...ส่วนพ่อผมเป็นยักษ์ไฟ...ให้ตายเถอะสองขั่วมาเจอกันเลยนะครับเนี้ย.."โคลว์กล่าวก่อนทำหน้าคิดตาม..มิน่าเขาถึงได้ใช้พลังไฟได้ดี

               "อือ..แล้วจะให้ทำยังไงนายคิดออกบ้างไหม"รีไวล์คิด เขาเคยอยู่กับแม่ตอนเด็ก แต่แม่เขาไม่บ้าขนาดวิ่งไล่ลูกเป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้ แถมทำท่าทางน่ากลัวอีก...คิดไม่ออกเลยโว้ย

               "คุณถามคนที่ไม่เคยมีแม่แบบผมเนี้ยนะครับ...ถึงจะมีในความทรงจำของร่างโคลนก็เถอะ...แต่นี้แม่ผมจริงๆนะครับ..แถมแบบนี้ใครจะไปหยุดได้กันน่ะครับ"โคลว์มองอีกฝ่าย...ให้ตายเถอะ...มนุษย์แม่เวลาโกรธนี้ลูกๆเขาหยุดกันยังไงหว่า

               "ยังไงก็เถอะ...คงต้องรีบหน่อย..เรามีเวลาไม่มาก"รีไวล์พูดขึ้นหลังจากเปิดการใช้งานต่างหูตรวจดูรอบๆพบว่าที่นี้ก็มีไททันอยู่เหมือนกัน อีกอย่างไททันที่วิ่งผ่านพวกเขาไปก่อนหน้านี้ก็เหมือนว่าห่างจากกำแพงไม่มากแล้ว

               "หึหึ...ผมว่า..งานนี้คุณควรจะจัดการนะครับ"โคลว์มองไปที่รีไวล์ที่หันมาชี้ตัวเอง...

              "ฉัน..?...นายจะบ้าหรอ..แม่นายไม่ชอบฉัน.."

               "ก็ทำให้ชอบสิครับ...นั้นน่ะแม่ผมนะครับ..ยายของอีธาน...แม่ยายของคุณนะครับ...เพราะงั้น...ในหน้าที่สามีผมและก็พ่อของลูก...คุณก็ควรทำให้แม่ผมชอบคุณไม่ใช่หรอครับ.."โคลว์พูดทำเอารีไวล์ไปไม่เป็นไปชั่วขณะ
    
               "แต่นั้น....แม่..นายนะ.."คนที่ไม่เคยกลัวใครมาก่อน จู่ๆก็นึกถึงหน้าของหญิงสาวที่ไล่ล่าเขาเมื่อกี้แล้วถึงกับเหงื่อตก..ถ้าเป็นมนุษย์ล่ะเขาจะไม่กลัวเลย..แต่นี้น่ะ...ยักษ์....แถมไม่ใช่ยักษ์ธรรมดา...เป็นยักษ์พ่วงตำแหน่งแม่ยายเขาด้วยเนี้ย...

               "แม่ยายคุณด้วยครับ..."โคลว์ยิ้มก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา พวกเขาทั้งคู่รีบหันไปมองทันที พบว่าแม่ของเขายืนหอบหายใจหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เหมือนว่าเมื่อกี้คำพูดอีกฝ่ายจะไปเตะโดนเอาอะไรเข้าให้แล้ว

               "แฮ่กๆ...เจ้า..อึก..เจ้ามนุษย์..แฮ่กๆ"จากใบหน้าของหญิงสาวที่งดงาม เริ่มเปลี่ยนเป็นโทรมเล็กน้อยจากการวิ่งไล่..ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาโดยซีค..นางไม่เคยต้องเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย...เพราะซีคมักจะดูแลนางอย่างดีในฐานะแม่...

               แม่งั้นหรอ....เด็กคนนั้น..ก็คิดว่านางเป็นแม่หรอ?

               เหมือนบางอย่างแทรกเข้ามาในหัวของนางิสะเป็นจังหวะให้รีไวล์ได้เตรียมใจก่อนจะพูดบางอย่างออกมา

               "แม่ยาย!!.."เขาตะโกนลั่นจนทำให้หญิงสาวหันไปมองอย่างไม่ถูกใจเมื่อได้ยินคนเรียกนางแบบนั้น

               "ใครเป็นแม่ยายของเจ้ากันไม่ทราบ! เจ้ามนุษย์โสโครก"นางิสะพูดทำให้คิ้วของรีไวล์กระตุก...คำก็โสโครก..สองคำก็โสโครก..มันน่า...

               โคลว์มองทั้งคู่ก่อนจะยิ้มแห้งๆ...เหมือนว่าแม่ของเขาจะไปพูดคำต้องห้ามซะแล้วสิ..รีไวล์น่ะสะอาดจะตาย

               "...โสโครกแล้วไง...ก็ได้ลูกเธอมาแล้ว..แถมมีหลานแล้วด้วย"รีไวล์กอดอกอย่างอวดดี....ชิ..ตอนแรกว่าจะพูดดีๆด้วยอยู่หรอก..แต่ดูสิ!

               คิดแล้วก็โมโห ทำให้ดวงตาคมของรีไวล์ตวัดไปมองร่างบางที่นั่งสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที....ก่อนจะยิ้มให้กำลังใจอีกฝ่าย....สู้เขานะครับ..ให้แม่ของผมยอมรับให้ได้นะครับ

               "จะ...เจ้า...เจ้าพูดว่าอะไรนะ..หละ...หลานงั้นหรอ.."ราชินีนางิสะถึงกับชะงักค้างกึก..ยิ่งกว่าครั้งแรกที่โดนเรียกป้ากับลูกนางหนีตามเจ้ามนุษย์นี้อีก...นางไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายของนางจะ..มี..

               "ไม่จริง! ลูกข้าเป็นผู้ชาย! จะไปมีลูกกับเจ้ามนุษย์โสโครกแบบเจ้าได้ยังไง..โกหก!คิดว่าข้าโง่หรอ!"ราชินีนางิสะพูดขึ้นมา พร้อมกับกอดอกมองอีกฝ่าย "ข้าจะฆ่าเจ้าซะเจ้าคนชั่ว!"

               "เออ..ท่านแม่..ลูกมีได้นะ...แบบว่า..มีไปแล้ว.."โคลว์บอกก่อนจะยิ้มแห้งให้คนเป็นแม่ที่ตวัดตามามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

               "ไม่จริง"
    
               "จริงครับแม่"

               "ไม่น่าเชื่อ...เจ้าเป็นผู้ชายจะท้องได้ยังไงโคลว์"

               "ท้องไปแล้วครับ...คลอดแล้วด้วยครับท่านแม่"โคลว์ยิ้มมองท่านแม่ที่ทำหน้าตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ

               "โคลว์ฉันว่าเอาให้แม่นายดูดีกว่านะ..รูปของอีธานน่ะ"รีไวล์พูดก่อนจะมองร่างบางที่พยักหน้ารับก่อนจะแตะที่ต่างหูตัวเองและสั่งเปิดรูปถ่ายของอีธานออกมาเป็นภาพฉายออกมาตรงหน้าราชินีนางิสะ

               ใบหน้าเล็กน่ารักผมสีดำสนิทเหมือนกับรีไวล์แต่มีดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองเหมือนกับโคลว์ ใบหน้าน่ารักยามหลับและยามตื่นมายิ้มให้กับคนที่เขาเห็น ทำให้หัวใจของราชินีนางิสะเผลออ่อนยวบไปในทันทีอย่างหลงไหล

               "โอ้ว...น่ารักน่าชังอะไรเช่นนี้"

               "น่ารักใช่ไหมล่ะ..หึ..รู้ซะบ้างว่าฝีมือใคร"รีไวล์กอดอกพูดอย่างภูมิใจ โดยโคลว์ยิ้มแห้งๆมองอีกฝ่าย...ครับ..คุณพ่อเห่อลูก

               "ข้าไม่เชื่อว่านี้จะเป็นลูกของเจ้า!กับโคลว์หรอก...เจ้าไม่มีทางมีลูกได้น่ารักแบบนี้ อีกอย่างลูกข้าไม่มีทางท้องกับผู้ชายหรอก ใช่ไหมโคลว์"ราชินีนางิสะเหมือนยังไม่เชื่อหันไปมองลูกชายที่อยากยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากใจจะขาด

               "ทำไมฉันจะมีลูกน่ารักไม่ได้หะ! ยัยป้านี้!"รีไวล์ฉุนขาดจนลืมสถานะอีกฝ่ายว่าเป็นแม่ยายเขาไปสนิท ทำให้โคลว์ต้องกระตุกเสื้ออีกฝ่ายเตือน...แม่ผมครับ..นั้นแม่ผมครับรีไวล์ใจเย็นๆ..

               "ชิ"

                "ลูกเขาจริงๆครับท่านแม่...ผมเป็นภรรยาเขาครับ...นี้ผมคลอดเองครับ"โคลว์บอกท่านแม่อีกครั้งช้าๆ

               "...ไม่จริง..ลูกข้า..เจ้าท้อง.."ราชินีนางิสะเริ่มสับสนจนไอเย็นเริ่มค่อยๆหายไป...นี้โลกผ่านไปนานจนถึงขนาดทำให้ผู้ชายท้องได้แล้วหรอ..จริงๆน่ะหรอ...แล้วแบบนี้สตรีจะมีไว้ทำไม!

               "ท่านแม่...ลูกถูกใส่ยีนที่ทำให้มีพลังของนกฟินิกซ์กับแวร์วูฟเข้าไปครับ.."ไม่ทันที่โคลว์จะพูดอะไรต่อ เสียงของราชินีนางิสะก็แทรกขึ้นมาไม่พอใจในทันที

               "ว่าไงนะ! เจ้ามนุษย์ชั่ว! เจ้าทำร้ายลูกข้างั้นหรอ!"นางิสะพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่รีไวล์ ที่ยกมือกุมขมับ

               "ฉันไม่ได้ทำ!"รีไวล์พูดออกมาก่อนจะจ้องมองนางิสะตรงๆ สายตาบอกถึงความจริงจังจริงใจจนทำให้ราชินีนางิสะรู้สึกผงะ...เมื่อสายตาของอีกฝ่าย...ช่างเหมือนกับสามีของนางนัก...เหมือนกับ..คุรามะ...สามีผู้ล่วงลับ..พ่อของโคลว์

               "ท่านแม่..ฟังผมก่อนนะครับ..คนทำแบบนั้นได้ตายจากโลกนี้ไปหมดแล้วครับ..พวกเขาไม่อยู่แล้ว..อีกอย่าง..พวกที่เหลือและรู้เรื่อง..พวกผมก็จัดการลงโทษไปหมดแล้ว...มนุษย์ตอนนี้ก็เหลือมีชีวิตอยู่แค่ในกำแพง.ไร้อิสระภาพเหมือนกับพวกเราเผ่าวิเศษ...ตลอด 100 ปีที่ผ่านมานะครับ"โคลว์พูดก่อนจะมองหน้าแม่ของเขา..พร้อมกับเดินเข้าไปหา..

               "...มันยังไม่พอ.."

               "แล้วเมื่อไรจะพอล่ะครับ...ผมรู้ว่าแม่เจ็บปวด..ผมเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน..ผมน่ะ...ฝันทุกคืนนะครับ..ภาพตัวเองที่ตายซ้ำๆ..มันเจ็บปวดมากเลยครับ..แต่ว่า..ในความเจ็บปวดนั้น...ผมก็ได้พบว่า..ผมมีความรักกับมนุษย์...ร่างโคลนของผม..ถึงจะต้องตาย..แต่ก็ได้มีความรัก..มีคนสำคัญที่เป็นมนุษย์นะครับ...แล้วยังตอนนี้..ผมเอง..ก็มีแล้ว..อึก..มันอาจจะเห็นแก่ตัว..แต่ว่า...ผมน่ะ...ผมน่ะ..."

               "อยากให้แม่ได้เริ่มต้นใหม่...เริ่มกับไปกับ..กับครอบครัวของเรา...นะครับ"โคลว์มองหน้าราชินีนางิสะพร้อมกับกอดร่างของเธอเอาไว้

               "ผมอยากให้ลูกของผม..รู้ว่ายายของเขาเป็นใคร...อยากเห็นท่านแม่อุ้มเขา..อยากให้ท่านแม่ได้กอดเขา...ผมอยาก...ให้เราเป็นครอบครัวที่อบอุ่น...อยากจะ..อยาก.."โคลว์เหมือนพูดอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ..เมื่อเขาคิดว่า..อยากให้แม่ของเขาเข้าใจ..อยากให้ท่านแม่ของเขาลดความแค้นลง..แต่ว่า...

               พอคิดว่าหากเป็นตัวเขาเอง...หากว่าเป็นเขา...เป็นเขาจะสามารถลดความแค้นลงได้ไหม...นั้นล่ะ..ที่มันเห็นแก่ตัว..

               ท่านแม่ต้องทรมานมาตลอด..มากกว่าเขา..เจอเรื่องมามากมายยิ่งกว่าเขา..ในขณะที่..เขาเพียงแค่ฝัน..และรู้สึกเท่านั้น...แต่ว่า..นอกนั้น..ชีวิตของเขาน่ะ...

               มีความสุข...มาโดย..ตลอดเลย..

               มีความสุขที่มีทุกคนอยู่ข้างๆ..มีคนมากมายช่วยเหลือ...และเหนือสิ่งอื่นใด..เขามีรีไวล์...และอีธาน....ไม่เหมือนท่านแม่..ที่ถูกช่วงชิงทั้งหมดไป...

               "อึก.."โคลว์กำมือแน่น..เขาควรพูด..อะไรดี

               "..โคลว์"นางิสะมองลูกชายที่กอดนางเอาไว้ด้วยกลายที่สั่นเทา...ความรู้สึกของลูกนางแผ่ออกมาจนนางรับรู้ได้...หญิงสาวอายุ ร้อยกว่าปีขยับกอดร่างของลูกชายที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เลี้ยงดู ก่อนจะลูบปลอบโยนร่างนั้น ให้คลายความกังวลทั้งมวล

               ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแม่ของโคลว์ทำให้ร่างบางนั้นค่อยๆหยุดสั่นทีละนิด...ยามเมื่อมือนุ่มนั้นขยับลูบผมสีดำสนิท...ราวกับเขาได้กลับเป็นเด็กอีกครั้ง...เป็นเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของคนเป็นแม่

               อบอุ่น..แม่ของเขา..อบอุ่น..

               โคลว์หลับตาลงช้าๆเหมือนซึมซับความรู้สึกทั้งหมด...ราวกับลืมเรื่องราวทั้งหมดไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับราชินีนางิสะ...โอบกอดของลูกนางที่พุ่งเข้ามากอดนางเอาไว้...มันทำให้นางมีความสุข...เป็นครั้งแรก..นับจากความทรมานมาแสนนาน..

               กอดของลูกที่นางต้องการมาตลอด...โหยหามานานแสนนาน...ในที่สุดเธอก็ได้มาแล้ว..ได้ลูกของนางกลับคืนมา...

               "ลูกรักของแม่.."นางิสะบอกเสียงสั่นเทาก่อนน้ำตาจะคลอไหลออกมาจากดวงตาสีสวย เพียงเท่านี้...เท่านี้จริงๆที่นางต้องการ...แค่ให้ลูกกลับมาสู่อ้อมอกของนางเท่านั้น...เท่านั้น..จริงๆ..

               "แม่ครับ."โคลว์กำเสื้อของคนเป็นแม่แน่นก่อนความรู้สึกที่อัดแน่นข้างในจะระเบิดออกมาเป็นน้ำตาที่ไหลอาบดวงหน้า..ด้วยความปิติยินดี

               รีไวล์มองสองคนแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยบรรยากาศที่อบอุ่น จนเขาไม่คิดอยากจะแทรกเข้าไปขัดตอนนี้...และได้แต่มองภาพนั้นอย่างมีความสุข...

               "หือ..?"รีไวล์มองเหมือนเขาเห็นชายผมสีดำเหมือนกับโคลว์ในชุดสีขาวสะอาดตา...ร่างกายของอีกฝ่ายโปร่งแสงและมีปีกสีขาวขนาดใหญ่อยู่ที่หลัง ปีกนั้นขยับแผ่ออกมาล้อมรอบร่างของสองแม่ลูก ก่อนร่างโปร่งใสของชายคนนั้นจะขยับกอดคนทั้งคู่เอาไว้ อย่างอ่อนโยน เพิ่มความอบอุ่นในจิตใจของสองแม่ลูกโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว

               เพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนที่ร่างโปร่งแสงนั้นจะหายไป ดวงตาของร่างนั้นก็สบเขากับดวงตาคมของรีไวล์ และราวกับคำพูดของอีกฝ่ายจะลอยเข้ามาในหัวของเขา..คำพูดที่เป็นเหมือนดั่งคำวอนขอ...จากชายที่รักทั้งคู่สุดหัวใจ สู่ชายที่จะเป็นสมาชิกใหม่ในบ้าน..ผู้ที่จะดูแลหัวใจของเขาต่อไป...

               "หนุ่มน้อย...จากนี้ไป...ฝากครอบครัวของข้าด้วยนะ...รีไวล์"ดวงตาอ่อนโยนสีดำนั้นกล่าวก่อนร่างเขาจะค่อยๆสลายหายไปในอากาศโดยไม่ฟังคำตอบกลับจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย...ราวกับเขารับรู้อยู่แล้ว..ถึงคำตอบ...

               "อา.จะ...ดูแลอย่างดี..ด้วยชีวิต.."รีไวล์กล่าวออกมาแก่วิญญาณของชายที่น่าจะเป็นพ่อของร่างบางที่รักของเขาเอง..

               ถึงไม่เคยได้พูดคุยหรือได้รู้จัก....แต่ว่า...จากนี้ไปไม่ต้องห่วง....ครอบครัวของนาย...ฉันจะเป็นคน...ปกป้องและดูแลมันเอง...ขอสาบาน...


               หลังจากเหตุการณ์นั้นกว่าสองแม่ลูกจะหยุดร้องไห้และ ราชินีนางิสะจะรับฟังเรื่องราวทั้งหมดจนเข้าใจดีแล้ว..ก็ใช้เวลาสักพักก่อนที่นางจะทำให้ผู้คนที่กลายเป็นไททันกลับกลายเป็นคนธรรมดา...และริบเอาพลังไททันของไรเนอร์กับซีคที่ถูกพวกทีมสำรวจจัดการได้อย่างยากลำบากพอสมควรคืนกลับไป

                โดยที่ซีคกับไรเนอร์ที่กลายเป็นคนธรรมดาจะถูกควบคุมตัวโดยทีมสำรวจต่อไป...หากแต่ว่าราชินีนางิสะกลับขอเอาไว้..เพราะทั้งคู่เป็นเด็กที่น่าสงสาร...โดยเฉพาะซีคที่นางเข้าใจถึงความต้องการในความรักของอีกฝ่ายดี...จึงขอให้พวกเขาอย่าได้ลงโทษประหารเด็ดขาด...ไม่เช่นนั้นจะหาว่านางไม่เตือน

               ทีมสำรวจมุ่งหน้ากลับไปที่กำแพงในอีกหลายวันต่อมา โดยในตอนแรกราชินีนางิสะไม่ขอตามไปที่นั้นด้วย....เพราะลึกๆนางยังไม่สามารถให้อภัยต่อมนุษย์ได้จริง...และขอออกเดินทางไปเรื่อยๆดีกว่า...แน่นอนว่ามีหรือโคลว์จะยอม..อีกฝ่ายลากและอ้อนวอนจนถึงขนาดเอาอีธาน มาอ้างเพื่อลากราชินีนางิสะกลับเข้ากำแพงกับเขา

              "ผมไม่ต้องการที่จะให้แม่ไปไหนอีก..ผมอยากจะอยู่กับแม่...อยากดูแลแม่บ้าง"

               และคำกล่าวนั้นล่ะที่ทำให้ราชินีนางิสะยินยอม ย้ายตัวเองไปอยู่ที่บ้านกลางทะเลพร้อมกับดูแลอีธานให้พวกเขายามที่เขากับรีไวล์ทำงานของทีมสำรวจ

               แต่ว่าก็ว่าเถอะ....ศึกแม่ยายกับลูกเขยก็ยังคง...ดำเนินอยู่ต่อไป

               "นี้ให้ลูกฉันแต่งชุดอะไรน่ะหะ! ยัยป้านี้!"รีไวล์พูดขึ้นมาหลังจากที่เขากับโคลว์กลับมาบ้านกลางทะเลหลังจากเสร็จงานทีมสำรวจ

               "ว่าใครป้าไม่ทราบหะ! ฉันเป็นแม่ยายแกนะ...และก็อย่ามาว่าชุดของอีธานนะ...หลานฉันแต่งชุดนี้ล่ะเข้าที่สุด...ใช่ไหมลูก.."ราชินีนางิสะพูดพร้อมกับหันไปขอความเห็นจากโคลว์ ที่ยืนยิ้มแห้งๆมองรีไวล์กับแม่เขาทะเลาะกันเรื่องชุดของอีธาน

               "เข้าที่ไหน! มันต้องชุดนี้สิ!"รีไวล์พูดก่อนจะหยิบชุดฮากามะสีน้ำเงิน พิมพ์ลายดอกซากุระสีขาวขึ้นมา

               "เจ้านี้มันไร้รสนิยมสิ้นดี...ต้องแบบนี้ต่างหากถึงจะเหมาะที่สุด"ราชินีนางิสะพูดพร้อมกับอุ้มร่างอีธานที่อายุ ได้ 6 เดือนและแต่งชุดเจ้าหญิงฟูฟ่องสีชมพู...

               "ใช่ที่ไหน! นั้นน่ะมันจะระคายผิวเด็ก! ถอดเลยนะ!"รีไวล์พูดก่อนจะเดินเข้าไปหาราชินีนางิสะที่คนอย่างแม่ยายน่ะหรอจะยอมให้ถอดชุดที่นางอุส่าห์ใส่ให้หลานของนาง...เดินหนีสิ..รออะไร

               "ไม่!"

               "บอกให้ถอดไง! ชุดนี้ดีกว่า!!"

               "เฮ้อ.."โคลว์ยกมือขึ้นกุมขมับ โดยที่มีบรู๊คกับเพทราและออลโอ้ที่สองคนหลังนี้ได้รับหน้าที่มาช่วยสอนเรื่องโลกใน 100 ปีที่ผ่านมานี้ให้กับราชินี ถึงตอนแรกราชินีนางิสะจะระแวงและไม่ชอบใจนัก...แต่เหมือนไปๆมานานจะถูกใจ

               เห็นว่าชอบทั้งคู่ที่แอบรักกันไปมาและไม่กล้าพูด....ราชินีเลยขอเป็นแม่สื่อให้จนสำเร็จ...

               ที่แท้แม่เขาก็เป็นพวกที่ชอบจับคู่ให้ชาวบ้านเขานี้เอง.....ปวดหัวจริงๆ..

               "เออ....ผมว่าท่านแม่ของนายท่านสับสนเรื่องเพศคุณชายน้อยหรือเปล่าครับ.."บรู๊คมองภาพแม่ยายกับลูกเขยที่ยังทะเลาะกันเรื่องเสื้อหลานชายไม่จบไม่สิ้น แถมบางทีราชินีก็ใช้พลังน้ำแข็งกั้นนายท่านรีไวล์ไว้...แต่นายท่านรีไวล์ก็จัดการทำลายได้อย่างง่ายดาย

               เออ...ดี..บ้านลื่นหมดล่ะงานนี้..

               "ไม่หรอกค่ะ...ฉันบอกคุณนางิสะแล้ว..แต่ว่าเหมือนเธอว่าหน้าตาของอีธานเหมือนโคลว์ แต่งหญิงมันเข้ากว่าน่ะค่ะ"เพทรายิ้มแห้งๆตามมาอีกคน

               "อือๆ...เห็นว่าเป็นธรรมเนียมตะวันออกที่ทำให้เด็กไม่ป่วยง่ายนะ..แต่ว่าไม่รู้จริงไหม"ออลโอ้เสริมมาอีกคน

               "เอ๋..มีแบบนั้นด้วยหรอ"บรู๊คพูดขึ้นมาเพราะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

               "ครับ..มี..แต่ว่า..ผมว่า..ตอนนี้มาหาทางจัดการสองคนนี้ก่อนเถอะครับ!"โคลว์พูดก่อนจะเดินเข้าไปหาท่านแม่ของเขากับหัวหน้ารีไวล์ที่ยังทะเลาะกันไม่เลิก ก่อนจะกลายร่างเป็นหมาป่าพุ่งไปฉกตัวลูกชายของเขาออกมาจากแขนของท่านแม่เขา และกลับร่างเป็นคนอีกครั้ง

               "โคลว์!!"สองเสียงของทั้งราชินีนางิสะและหัวหน้ารีไวล์ตะโกนเรียกชื่อคนที่มาขัดขวางพวกเขาพร้อมกัน ก่อนอยู่เขาทั้งคู่จะหน้าซีดลงทันตาเมื่อเห็นดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้นจ้องมาตาวาวโรจน์อย่างโกรธจัด และมีไฟสีน้ำเงินปรากฎเป็นฉากหลัง

               "เออ...โคลว์"

               "ละ..ลูกจ้า..ใจเย็นๆนะลูกนะ"

               "ไม่เย็นแล้วครับ! บ้านเปียกไปหมดแล้วไม่เห็นหรอครับ น้ำแข็งเต็มไปหมดเลย! แถมนี้เวลานอนของอีธานนะครับ! เลิกใส่ชุดพวกนั้นให้เขาสักที!! ให้ตายเถอะ...พวกคุณน่ะไปจัดการอาบน้ำนอนกันได้แล้ว! ผมจะดูลูกเอง!"โคลว์พูดก่อนจะเดินงอนขึ้นไปบนห้องข้างบนของเขาพร้อมกับอีธานทิ้งให้ แม่กับรีไวล์มองหน้ากัน

               "เพราะเจ้า/เพราะป้า นั้นล่ะ!!"ทั้งสองพูดออกมาแทบจะพร้อมกันก่อนจะวิ่งขึ้นข้างบน

               "โคลว์ ลูกแม่! เดี๋ยวก่อนลูก!"

               "โคลว์ โฮ่ย! อย่ามางอนสิฟระ..เดี๋ยว! ให้ฉันเข้าห้องไปด้วยเซ่!!"

               ภาพของราชินีนางิสะกับหัวหน้าหน่วยปฎิบัติการพิเศษรีไวล์วิ่งไล่ตามหลังโคลว์ขึ้นไปที่ห้องนอน ทำเอาพวกบรู๊คต่างมองหน้ากันแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปพัก โดยบรู๊คใช้เครื่องเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาที่ห้องทำงานของโคลว์ เซเวียร์หายกลับไปที่สำนักงานวูฟที่เมืองใต้ดินต่อไป...

TBC
               กลิ้งๆมาอัพค่ะ อีกไม่น่าจะเกิน 2-3 ตอนเรื่องนี้น่าจะจบโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ รวดเร็วมากจนน่าใจหายเลยจริงๆ เป็นฟิคเรื่องแรกของผ่าพิภพไททัน เป็นฟิคเรื่องที่ 2 ที่ผู้เขียน เขียนขึ้นมาในช่วย 2 ปีที่ผ่านมา แต่ดันจบก่อนเรื่องแรกด้วยความมันส์ส่วนตัว 555+

               ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและมาสนุกด้วยกันจนถึง ณ ตอนนี้นะค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ ผู้เขียนจะพยายามสร้างผลงานใหม่ขึ้นมาอีก และผลงานเดิมผู้เขียนจะพยายามเขียนให้จบไม่ให้ค้างคานาน....../มองนิยายเมี๊ยวที่ยังไม่ได้เขียนเลย /กระอักเลือด/ พยายามสู้ต่อไปค่ะ! ขอขอบคุณที่มาสนุกด้วยกันนะค่ะ ผู้เขียนดีใจมากๆค่ะที่สร้างผลงานให้ผู้อ่านสนุกไปด้วยกันแบบนี้ ขอบคุณมากค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^
              
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #532 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 05:34
    แล้วที่ไรเนอร์โกรธเพราะอะไร เหมือนไรจะเขียนให้เป็นปม หรือเราคิดมากไปเอง
    #532
    0
  2. #494 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:26
    ครอบครัวสุขสันต์
    #494
    0
  3. #415 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 16:49
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าา
    #415
    0
  4. #414 Ing4869 (@Ing4869) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 16:49
    จะจบแล้วอ่อ ไม่อยากให้จบเลย ขอตอนพิเศษนะๆๆๆๆๆ
    #414
    0
  5. #413 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:54
    โอ้ยย อบอุ่นเหลือเกินนน
    #413
    0
  6. #412 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:32
    รอออออออออ
    #412
    0
  7. #411 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:07
    น่ารักมาก
    #411
    0
  8. #410 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:06
    น่ารัก
    #410
    0
  9. #409 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 12:49
    5555+++
    ครอบครัวสุขสันต์ หรือ รั่วฮา กันแน่
    ป.ล. เอเลนจะมีคู่รึป่าว??
    #409
    0