[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 5 : หมาป่าที่รัก 4 : จูบแห่งสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    30 ต.ค. 59


           
               ..แบล็ก..ฉันคง....ไม่ได้พบแกอีกแล้ว..
              
               "รีไวล์!"เสียงตะโกนเรียกชื่อรีไวล์ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นไททันที่อยู่ๆก็โผล่มาประชิดร่างของรีไวล์อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ใบมีดของรีไวล์ถูกยกขึ้นมาเตรียมพร้อม เช่นเดียวกับเอลวิลและมิเกะที่จะเข้าไปช่วย แต่ทว่า!

               ตึง!!! ขวับ!!

               "กรรร!!โฮก!!!!"เสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่คุ้นหูของเอลวิลและรีไวล์ดังขึ้น ร่างของหมาป่ายักษ์พุ่งเข้ากัดคอของไททันตัวนั้นก่อนจะสะบัดร่างของไททันเหวี่ยงไปกระแทกกับไททันที่กำลังวิ่งเข้ามา ส่วนหัวของมันยังคงคาปากของหมาป่าสีดำสนิท

             
                "ปะ..ปีศาจ..ปีศาจ!"เสียงร้องของเหล่าคนในทีมสำรวจที่เห็นร่างหมาป่าขนาดยักษ์เป็นครั้งแรก
   

               "นั้นมันตัวอะไรกันน่ะ!"เสียงคนในทีมสำรวจรอบๆต่างตกใจกันหมด..

               "มันฆ่าพวกไททัน"

               "หรือว่าจะเป็นพวกเดียวกันเราน่ะ..."

               "หมาป่ายักษ์เนี้ยนะ!"

               เสียงของทีมสำรวจพูดคุยกันอย่างลืมสถานะการณ์น่ากังวลตรงหน้าไป ยิ่งเมื่อเห็นว่าหมาป่าตัวนั้นยืนคร่อมร่างของรีไวล์เอาไว้อย่างปกป้องนั้น ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใจอย่างมาก..แต่ไม่ใช่กับเอลวิลที่ครั้งหนึ่งเคยได้มันปกป้องมาแล้วครั้งหนึ่ง

               "นี้แก...มาช่วยอีกครั้งงั้นหรอ.."เอลวิลมองตาเป็นประกาย..เมื่อคิดถึงผู้ช่วยที่หายไปหลายเดือนปรากฎตัวออกมาอีกครั้ง

               "กลิ่นนี้มัน.."มิเกะพูดขึ้นมากับตัวเองเมื่อเขาได้กลิ่นดอกไม้อ่อนๆมาจากตัวหมาป่ายักษ์ตรงหน้า..ไม่ได้มีเพียงมิเกะเท่านั้นที่ได้กลิ่น...สำหรับคนที่อยู่ใต้ร่างใหญ่ยักษ์ของมันเอง..ก็ได้กลิ่นที่เขาคุ้นเคยมาตลอดหลายเดือนเช่นเดียวกัน..

               กลิ่นของแบล็ก...หมาป่าที่เขานอนกอดมันทุกคืนในตอนที่อยู่เมืองใต้ดิน..หรือว่านี้จะเป็น...

               "แบล็ก....แกงั้นหรอ.."รีไวล์พูดออกมาเสียงเบา..เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนหลุดหลายอย่าง..ดวงตาของเขาเงยขึ้นมองตัวของมัน...แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่...แบล็ก..นี้คือแก..จริงๆน่ะหรอ
    
               ทั้งๆที่คิดแบบนั้น..แต่ใจของเขาเหมือนมันจะรู้อยู่เต็มอกว่า..ใช่..หมาป่าตัวนี้..คือแบล็ก..หมาป่าของเขา

               หูของโคลว์ขยับเล็กน้อย เขาได้ยินที่รีไวล์พูด..แต่ว่านี้น่ะไม่ใช่เวลาจะมาอธิบายไว้หลังจากนี้ก่อนแล้วกัน..ดวงตาคมสีน้ำเงินฟ้าขอบเหลืองทองตวัดลงไปเห็นศีรษะและร่างครึ่งท่อนของ อลิซาเบทกับฟาราน ..ความผูกพันที่มีหลายเดือนทำให้เลือดในกายของเขาเดือดขึ้นมา..พวกไททันพวกนี้บังอาจทำร้ายครอบครัวของเขา..และคิดจะทำร้ายเมทของเขา...พวกมัน...

                    จะต้องชดใช้!!!

               "อา!! เอลวิล!นี้หรือว่าคือหมาป่าที่นายเคยบอก..น่ะ..อา!! น่าสนใจสุดๆเลย! ดูสิตัวมัน.."ฮันจิร้องขึ้นมาเมื่อเห็นลายที่ค่อยๆปรากฎขึ้นมา..ลวดลายสีฟ้าเรืองแสงที่เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ..

               "ทุกคนมอบลง!!"เอลวิลผู้เคยเห็นลายแบบนี้ปรากฎบนตัวมันมาแล้วเมื่อครั้งก่อน ร้องบอกขึ้นทันที ทำให้ทีมสำรวจต่างก้มลงบางคนถึงกับกระโดดลงจากหลังม้าด้วยความตกใจ

               บึ้ม!!!ตูม!!

              เปลวเพลิงสีน้ำเงินฟ้ากลายเป็นเหมือนดั่งธนูเพลิงที่พุ่งออกมาจากปากของหมาป่าในคราเดียวกัน กำจัดไททันที่ดาหน้าเข้ามาทีเดียวเรียบไม่เหลือแม้ซาก..พลังทำลายล้างที่น่าหวั่นเกรง ทำให้คนในทีมสำรวจโดยเฉพาะหัวหน้าทีมสำรวจตาโบว่ลึกถึงกับตัวสั่น..เขาไม่รอช้าที่จะสั่งให้คนในทีมสำรวจทั้งหมดฆ่ามัน หลังจากมันจัดการไททันทั้งหมด

               แต่ใครมันจะไปกล้ากันล่ะ!!

               "ผู้บังคับบัญชา ดูก่อนครับ..มันไม่มีทีท่าจะคุกคามเรานะครับ..แถมยังช่วยอีก..ผมเห็นว่าควรยกเลิกคำสั่งนั้นครับ"เอลวิลพูดขึ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะทำอะไรโง่ๆอย่างหาเรื่องตายด้วยมือเจ้าหมาป่าดำสนิทนั้น

               ดวงตาคมของโคลว์ตวัดตามองเอลวิลเล็กน้อยก่อนจะขยับออกมาจากตัวของรีไวล์ และหันหน้าเข้าไปมองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ สีดวงตาที่คุ้ยเคยอยู่ทุกวันทำให้รีไวล์ไม่กลัวที่จะยกมือขึ้นลูบหน้าใหญ่ๆของมัน

                 เป็นแกจริงๆสินะ...แบล็ก...

                 "รีไวล์..รีไวล์! ขอฉันจับด้วยสิ..มันจับได้..นิ่มใช่ไหม..อา! ตัดหนวดมันได้ไหม"ฮันจิพูดพร้อมกับวิ่งพุ่งมากอดหน้าของหมาป่าโดยไม่สนใจเสียงห้ามของใคร มือลูบๆคล่ำๆหนวดของหมาป่า และแน่นอนว่าเมื่อพูดถึงคำว่าตัดหนวด โคลว์ถึงกับขู่ในคอ ดวงตาเขาตวัดไปมองทันที

               "อย่า"รีไวล์บอกขณะที่เขายังคงลูบหัวมันเบาๆ ท่าทางที่ดูไม่คุกคามแถมเหมือนหมาบ้านๆธรรมดา ทำให้พวกทีมสำรวจคลายกังวล

              "เป็นแกจริงๆสินะ..."เอลวิลพูดก่อนจะเดินเข้ามา โคลว์หันไปมองอีกฝ่ายก่อนยกหัวขึ้นสูงแยกเขี้ยวใส่เหมือนขู่นิดๆ อา...ดูเหมือนเขาจะถูกเกลียดขี้หน้าแล้วสิ...

              "กริ้ดดดด ดูสิ ขนมันนุ่มมากๆเลย เอลวิลเอามันกลับไปได้ไหมๆๆๆ"ฮันจิพูดขึ้นมาหลังจากสาระวนกอดขาหน้าของโคลว์ เธออยากวิจัยมันใจจะขาดแล้ว ถ้าลองเอาขนมันมา จะไฟลุกไหมนะ

               "หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเธอเป็นบ้าอะไรกัน มันไม่ใช่หมาบ้านนะ มันเป็นปีศาจ ใครคิดเอามันเข้าไปถือเป็นกบฎ!"ผู้บัญชาการเหมือนจะถูกความกลัวครอบงำเต็มที่ วันนี้เขาเสียลูกน้องไปมากมาย แถมต้องมาเจอหมาป่ายักษ์นี้อีก สติของเขาแถบไม่เหลือแล้ว

              "แต่ท่านครับ มันไม่ทำอันตรายพวกเรานะครับ"เอลวินหันไปเจรจาเมื่อเห็นว่าหัวหน้าเขาสติเริ่มแตก ส่วนรีไวล์เหมือนจะยืนอยู่หน้าหมาป่าทำท่าปกป้องมัน ...จากทุกคนที่คิดจะเข้ามาทำลายหมาป่าของเขา...

              "ไม่!พอที เราจะกลับ! และไม่มีการเอาหมาป่าตัวไหนกลับไปด้วย ไม่มีข้อยกเว้น! ต่อให้มันจะช่วยเรา แต่ใช่ว่ามันจะไม่มีวันแวงกัด! สัตว์หน้าขนไว้ใจไม่ได้!!"หัวหน้าพูดจบก็ต้องชะงักเมื่อเสียงไททันเคลื่อนมาใกล้ดังอีกครั้ง

             ทุกคนหันไปมองไททันที่ขยับตัวมาใกล้ เพราะรับรู้ถึงการมีอยู่ของมนุษย์จำนวนหนึ่งเข้าให้แล้ว รีไวล์มองก่อนจะจิปากไม่พอใจ..เพราะเขาไม่รู้ว่าแบล็กกลายเป็นตัวใหญ่แบบนี้ได้ยังไง..จะปล่อยไว้ในป่าข้างนอกกำแพงเขาก็...

               "ฮี้!!"

               เสียงร้องของม้าดังขึ้นทำให้ทุกคนหันกลับไปมอง พร้อมกับตกใจเมื่อเห็นหมาป่าตัวใหญ่นั้นคาบม้าของรีไวล์ที่วิ่งไปหลบหลังต้นไม้ออกมาก่อนจะกดวางมันตรงข้างๆรีไวล์แถมส่งเสียงขู่ไม่ให้ม้าที่ตื่นกลัวนั้นขยับหนีไปไหนอีกด้วย..

               "แบล็ก..แก.."แกจะให้ฉันขี่ม้านี้กลับไปงั้นหรอ...รีไวล์จ้องตาเหมือนถามหมาป่าตรงหน้า...สายตาเขาบ่งบอกเหมือนถามมันกลับว่า..แล้วแกล่ะแบล็ก...หากแต่ว่าคำตอบกลับเป็นหัวนุ่มๆของมันที่ขยับมาถูไถข้างแก้มเขา..และดันร่างเขาให้ขึ้นไปบนหลังม้าที่ยืนตัวสั่นงันงกเป็นเจ้าเข้าอยู่แทน

               ภาพนั้นทำให้เอลวิลคิดถึงครั้งแรกที่เขาเจอมันเช่นเดียวกัน...หึ..อ่อนโยนผิดกับหน้าตามันจริงๆ

              "ไปได้แล้ว! ก่อนที่พวกมันจะมา..เราต้องกลับเข้ากำแพง! ไปได้!!"ผู้บัญชาการตะโกนก่อนจะไม่วายมองหมาป่ายักษ์นั้นอย่างระแวงและหวาดกลัว..ทำให้ทีมสำรวจคนอื่นๆจำต้องออกวิ่งเมื่อคิดว่าหากเขาไม่ออกรีบไปล่ะก็จะต้องเป็นอาหารของไททันแทน

               "อา! ฉันอยากจับแกมาวิจัยให้ได้เลย..เพราะงั้นครั้งหน้า..ต้องเจอกันอีกนะเจ้าหมาป่า!"ฮันจิหันมามองโคลว์สายตาอยากจะทดลองหลายๆอย่างนั้นทำเอาขนของโคลว์ถึงกับตั้งจนเขาต้องหันไปเลียให้มันลงไปหน่อย

               "......."ในขณะที่คนอื่นๆเริ่มออกเดินทาง แต่รีไวล์ยังคงไม่ไปไหนจ้องมันนิ่ง..เขาไม่อยาก..ไป..เขาน่ะ..ไม่เหลือใครอีกแล้ว..ก่อนหน้านี้เขาอาจจะอยู่คนเดียวได้..แต่พอมีพวกฟารานมาอยู่ด้วยแล้ว..ยัง..แบล็ก..อีก..

               "รีไวล์"เสียงของเอลวิลดังขึ้นเรียกอีกฝ่าย..นั้นทำให้โคลว์หันไปมองรีไวล์ก่อนจะขยับหน้าไปถูกับหน้าของรีไวล์เบาๆ...

               "ไปซะรีไวล์..ไม่ต้องห่วง..ฉันจะรีบตามไปหานายในกำแพง.."เสียงที่ไม่เคยได้ยินดังเข้ามาในหูของรีไวล์..เสียงที่ไม่แตกหนุ่มดีนั้น..เสียงนายงั้นหรอ..แบล็ก..แกพูดได้หรอ!!

                  รีไวล์หันไปมองดวงตาสีน้ำเงินขอบสีทองนั้นเหมือนเป็นคำถาม และคำตอบที่กลับมาคือดวงตาที่มองเขาอย่างอ่อนโยน....จนรีไวล์เผลอจับขนของมันแน่น

                    "แกต้องกลับมาหาฉัน..และอธิบายทุกอย่าง..แบล็ก..ทุกอย่าง.."รีไวล์มองมันอย่างจริงจัง..หลายสิ่งหลายอย่างดูไม่ใช้เรื่องธรรมดาไปแล้ว..

               โคลว์มองก่อนจะครางในคอตอบรับ เขามองรีไวล์ที่หันกลับไปกระตุกข้างตัวม้าให้ออกวิ่งตามหน่วยสำรวจคนอื่นๆไป ...เพื่อให้พวกรีไวล์กลับไปอย่างปลอดภัย..สงสัยว่าคงต้องจัดการพวกไททันระหว่างทางกลับสินะ

               โคลว์คิดก่อนจะเริ่มออกวิ่ง เสียงสะเทือนดังขึ้นไล่หลังพวกทีมสำรวจทำให้หลายคนหันไปมองเห็นหมาป่ายักษ์วิ่งไล่ตามหลังพวกเขา ทำเอาหลายคนสยองและคิดว่ามันจะเปลี่ยนมาล่าพวกเขาแทนไททัน! และเพราะความคิดแบบนั้นทำให้พวกเขาไม่ทันสังเกตุเห็นว่าหมาป่านั้นไม่ได้ไล่จับพวกเขากิน...แต่ไล่หลังมาเพื่อคุ้มครองต่างหาก จะมีก็แต่เอลวิน มิเกะ และรีไวล์เท่านั้น...ที่หันไปเห็นมันไล่จัดการใช้เขี้ยวคมนั้นล่าไททัน ยิ่งมันวิ่งขึ้นมาขนาบข้างพวกเขาด้วยแล้วด้วย

               ปัง!

               เสียงปืนสัญญาณสีดังขึ้นเมื่อผู้บัญชาการไม่อาจทนเสียวสันหลังไปมากกว่านี้ ปืนสีนั้นบ่งบอกให้กองกำลังบนกำแพงจัดการกับตัวที่วิ่งไล่พวกเขาอยู่นั้นเอง!

               "ผู้บังคับบัญชา!!"เอลวิลตะโกนออกมาเพราะรู้ความหมายของการกระทำนั้น...แย่ล่ะ!...หมาป่านั้น..

               เสียงตกใจดังมาจากบนกำแพงที่เห็นหมาป่าสีดำวิ่งขนาบข้างพวกทีมสำรวจ ทำให้เข้าใจในทันทีว่าสัญญาณนั้นคืออะไร พวกเขารีบบรรจุกระสุนเหล็กเร่งมาหยังหมาป่าที่กำลังวิ่งอยู่ในทันที

               "ยิง!!"เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากบนกำแพงนั้นทำให้ทุกคนได้สติ..รีไวล์มองไปหยังปืนใหญ่ข้างบนก่อนจะมองวิถีที่มันจะยิงมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างตกใจ ร่างกายของเขาพลันเย็นวาบ..ก่อนจะตะโกนออกไปสุดเสียง..ตะโกนบอกหมาป่าของเขาให้หลบลูกกระสุนปืนใหญ่!

               "แบล็ก!!"

               ตูมๆๆๆๆ

               "ฮร๊า!!!!"เสียงร้องของหมาป่าดังขึ้นมาเมื่อเขาถูกกระสุนปืนใหญ่ยิ่งใส่....แถมไม่ใช่ลูกเดียว..เป็นสิบ!..ทำไมพวกนั้นถึงยิงเขาล่ะ..เขากำลังคุ้มกันทีมสำรวจอยู่นะ!!

               "เฮ้! อย่ายิงนะ! นั้นสุดยอดการค้นพบนะ!"ฮันจิร้องออกมาอย่างไม่พอใจ หากแต่ว่าถูกเสียงของผู้บังคับบัญชาตะโกนกลับมา

               "หุบปากของแกซะ ให้พวกเขากำจัดมันทิ้ง ไม่ให้มันอยู่เป็นภัยของมนุษยชาติ!"

               "แก!"รีไวล์มองอย่างโกรธแค้น เขาควบม้าเร็วขึ้นหมายจะใช้ใบมีดนี้ฆ่าเจ้าโง่นั้น หากแต่ว่าถูกเอลวิลจับมือเอาไว้หยั่งไว้ก่อน

               "อย่ามายุ่ง!"รีไวล์หันไปมองเอลวิลสายตาไม่พอใจเห็นได้ชัด..แต่ว่าคำพูดของเอลวิลทำให้เขารีบหันกลับไปมองแบล็กทันที

               "ใจเย็นก่อนสิ..มันถอยไปแล้ว"

               "หะ.."รีไวล์หันกลับไปมองหมาป่าสีดำที่ตอนนี้บาดเจ็บจากแรงระเบิดที่ไล่มาหลายอัน..ควันออกมาจากตัวมันหลายต่อหลายที่ สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนม้าจะพาเขาเข้าไปในกำแพง..คือดวงตาสีน้ำเงินฟ้าขอบเหลืองทอง..ที่จ้องมองเขา..ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก...แบล็ก..นาย..

               โกรธเขาหรือเปล่า!...ที่ไม่อาจปกป้องนายได้...

-  ---------------------------------------------------------------------------------------- -

               คล้อยหลังทีมสำรวจทั้งหมดเข้าไปประตูวอลล์มาเรียถูกปิดอย่างรวดเร็ซเพราะกลัวว่าหมาป่าสีดำสนิทตัวใหญ่นั้นจะเข้ามาในเมือง เสียงปืนใหญ่ยังคงดังอยู่บอกได้ว่าพวกเขาพยายามไล่มันไปให้ไกลที่สุด โคลว์ที่บาดเจ็บพยายามวิ่งกลับไป..พลังของเขาดูเหมือนจะไปเร่งการฟื้นฟูร่างกายจนทำให้เผลอถูกพวกไททันที่โกรธแค้นเขาอยู่แล้ววิ่งเข้ามารุมกัด...ทันทีที่เขาเข้าไปในป่า..

               โคลว์พยายามจัดการพวกมันแต่เพราะว่ามันมีเยอะกว่าจะจัดการหมด ฟ้าก็มืดลงไปแล้ว..และร่างกายเขาก็สะบักสะบอมใช่เล่น..พลังในตัวเหมือนจะหมดไปซะอย่างนั้น...

               "อึก..จะว่าไป..ตั้งแต่เป็นหมาป่ามา..ครั้งนี้ลุยเยอะสุดนี้นะ..หึ"โคลว์ยิ้มเหยะให้กับตัวเอง..สติเขาเริ่มจะเลือนลางเต็มที่ ความเหนื่อยเข้าครอบงำเขา..บาดแผลด้วยเช่นกัน..ขนาดกลับร่างแล้วไม่วายถูกพวกตัวเล็กๆ 3 เมตรโจมตีใส่อีก..

               ยังไงก็...ต้องรักษาก่อน..กลับไป..ที่บ้านในหน้าผาก่อน..

               โคลว์เริ่มหายตัวอีกครั้ง..หากแต่ว่าเพราะความคิดถึงรีไวล์ทำให้แทนที่เขาจะหายไปที่บ้านในหน้าผาตามที่ตั้งใจไว้..กลับเปลี่ยนเป็นตรอกในเขตชิกันชิน่าแทน..ร่างที่บอบช้ำบาดเจ็บนั้นไม่อาจครองสติได้อีก...เขาสลบจมกองเลือดของตัวเองไปท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืน..

               เขาควรจะนอนอยู่แบบนั้น บาดเจ็บแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆจนอาจจะตายไปเลย..หากไม่เพราะว่าชายผมยาวใส่แว่นตาทรงกลมนั้นบังเอิญเดินผ่านมาเห็น..

               เขาคือ..คริช่า เยเกอร์..หมอประจำเมืองชิกันชิน่า..ผู้เป็นดั่งวีรบุรุษเมื่อตอนที่มีโรคระบาดหลายปีก่อน..

               ใบหน้าของคริช่ามองร่างที่นอนสลบอยู่อย่างเฉยชา..ตอนแรกเขาอยากจะเดินผ่านไปซะเฉยๆ หากแต่ไม่เพราะความรู้สึกในตัวเขาเรียกให้เขาเข้าไปหาล่ะก็..เขาไม่มีทางเดินเข้ามาในตรอกนั้นแน่

               "นี้เธอ..เธอน่ะ.."คริช่าพูดพร้อมกับขยับพลิกร่างที่นอนตะแคงหันหลังให้นอนหงายขึ้นมา..พริบตาที่เขาได้เห็นใบหน้าของคนที่สลบอยู่ เลือดในกายของคริช่าพลันเย็นเชียบ...ใบหน้านี้..มันช่างเหมือนกับ...

               ริมฝีปากของเขากัดกันแน่นจนห้อเลือด ใบหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกแล้ว..คนที่เขาพยายามตามหามาตลอด..บ้าจริง..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้...

               "อะ..เธอบาดเจ็บนี้"คริช่ามองตกใจเมื่อเขาเห็นว่ามือตัวเองที่จับอีกฝ่ายเปื้อนติดของเหลวสีแดงกลิ่นเหมือนสนิมติดมือมาด้วย เขาไม่รอช้าที่จะรีบพยุงร่างของหนุ่มน้อยนั้นขึ้นมา..และเมื่อเขาพยุงอีกฝ่าย.กลิ่นเลือดก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ....บาดเจ็บมาหนักเลยนี้นา..

               "ห้ามตายนะ...เธอน่ะ.."อย่าตาย..ก่อนที่ฉันจะได้คุยกับเธอ..คุย..ว่าเธอใช่หรือเปล่า..ใช่เขาจริงๆ..หรือเปล่า..

- --------------------------------------------------------------------------------------------- -        

ภายหลังจากที่เหตุการณ์การสำรวจครั้งล่าสุดจบลง 1 สัปดาห์

               รีไวล์ ได้รับตำแหน่งใหม่แทนหัวหน้าหน่วยที่เสียชีวิตไป และได้คนมาเข้าร่วมทีมทั้งหมด 4 คน ได้แก่ เอิร์ธ  จิน,กุนเธอร์, ออลโอ้ และหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว เพทรา รัล

               ถึงแม้จะกลับมาแล้วได้ตำแหน่งหัวหน้าหน่วย ได้ห้องพักส่วนตัว แต่ทุกๆคืนรีไวล์มักจะไม่สามารถนอนหลับได้ลงเพราะเจ้า 4 ขาที่เคยอยู่ด้วยมาตบอดกลับหายไป..และไม่ยอมกลับมาตามที่มันเคยบอกเอาไว้..และอาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ทำให้รีไวล์กลายเป็นคนเงียบขรึมจนเป็นที่น่าหวาดกลัวของคนทุกคน

               แกอยู่ไหนนะ...แบล็ก

                รีไวล์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน คืนนี้เป็นอีกคืนที่ฉันต้องนอนกอดตัวเองอย่างนั้นหรอ..แบล็ก..แก....มันหมาจอม
ปลิ้นปล้อน ..

               รีไวล์คิดก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง เขาล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน..ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาใช้เวลาว่างออกตามหาแบล็กตามที่ต่างๆ..โดยเฉพาะข้างกำแพงวอล์มาเรีย เขตชิกันชิน่า..เผื่อว่ามันจะกลับมากลายเป็นหมาป่าตัวเดิมอีกครั้ง..และอาจกำลังบาดเจ็บอยู่..แต่ก็ไม่..ไม่เจอเลย..

               ภายในความเงียบสงบ และในความฝันคืนนี้ใครบางคนที่จากไปเมื่อ 1 อาทิตย์ก่อนก็มาปรากฎตัวให้เขาเห็นในความฝัน..

               "ลูกพี่!"เสียงหวานของอลิซาเบทพูดขึ้นโดยมีฟารานยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองยิ้มให้กับเขาราวกับกลับไปเหมือนก่อนหน้าที่จะมาเป็นทีมสำรวจ ในความฝันรีไวล์เหมือนได้ลืมไปว่าทั้งคู่ได้จากไปแล้ว..ตอนนี้พวกเขาไม่ได้หายไป..แต่กำลังเดินกลับไปที่บ้าน..กลับไปหาแบล็กที่รอพวกเขาอยู่

               "เฮ้แบล็ก! พวกเรากลับมาแล้ว!"เสียงของอลิซาเบานำไปก่อนตัวพร้อมกับเปิดประตูบ้านเข้าไป ลึกๆรีไวล์หวังจะได้เห็นมันนั่งต้อนรับเขาอยู่บนพื้นหน้าบ้าน..เหมือนดั่งทุกวัน..เพียงแต่ว่า..

               ไม่มี...แบล็กไม่ได้อยู่ที่นี้...

               ภาพตอนที่เขาควบม้าวิ่งเข้ามาในกำแพงและเสียงปืนใหญ่ดังขึ้นมาอีกครั้ง..ภาพของแบล็กที่บาดเจ็บและถอยหนี ถูกพวกไททันวิ่งไล่เข้าไปในป่า...ฉายชัดเข้ามาในความฝันจนรีไวล์ยกมือขึ้นมาจับหัวตัวเอง..ร่างของเขาทรุดลงตรงหน้าบ้านในความฝัน พวกฟารานกับอลิซาเบทหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตน รอบๆข้างรีไวล์กลับกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า..และหนาวเหน็บ

               ไม่มีนาย..แบล็ก...แบล็ก..นายอยู่ไหน...นายอยู่ที่ไหน....แบล็ก...

               ในความโศกเศร้าและเหน็บหนาว กลิ่นหวานหอมของดอกไม้ก็ลอยเข้ามา..สายลมที่เคยเหน็บหนาวกับอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง..จนทำให้รีไวล์เงยหน้าขึ้นมามองรอบตัว..

               ภาพที่เคยเป็นสีดำกลับเปลี่ยนเป็นสีขาว..กลีบดอกไม้สีน้ำเงินเข้มกับขนปีกนกสีดำ..พัดไปรอบๆตัวเขาราวกับโอบกอด...ก่อนเขาจะสัมผัสได้ถึงใครบางคนที่โผล่มาตรงหน้าเขา..พร้อมกับช่อกุหลาบสีน้ำเงินแปลกตา..กุหลาบที่เขาไม่เคยเห็น และได้ยินว่ามันเป็นดอกไม้ที่ไม่มีวันมีอยู่จริง..

               "ผมอยู่นี้ครับ..รีไวล์"เสียงทุ้มที่ถึงจะได้ฟังมันเพียงครั้งเดียวตอนจากกันนอกกำแพง..แต่มันก็ยังติดตรึงอยู่ในใจ...เสียงของ..แบล็ก!..

               "แบล็ก!..นั้นนายหรอ"รีไวล์ร้องออกไปก่อนจะคว้าอีกคนเข้ามากอด...ทั้งๆที่ไม่ใช่ร่างของหมาป่าที่คุ้ยเคย..แต่เพราะดวงตาสีน้ำเงินฟ้าขอบเหลืองทองนั้นล่ะ..ที่ทำให้เขาแน่ใจ..ว่านี้คือแบล็ก...แบล็กของเขา!

               "ของคุณครับ..รีไวล์..ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ.."อีกฝ่ายกอดตอบรีไวล์พร้อมกับซุกหน้าเข้าไปซบไหล่อีกฝ่าย ความอบอุ่นและโหยหาทำให้รีไวล์ไม่อยากที่จะตื่น..แบล็กของเขา..กลับมาแล้ว..

               "แบล็ก...แกหายไปไหน..เกิดอะไรขึ้นกับแก..ทำไมฉันหาแกไม่เจอ..หะ!"รีไวล์จับหน้าอีกฝ่าย..ที่พึ่งจะมองไปเห็นชัดนัก..นอกจากดวงตาของอีกฝ่ายก็ตาม

               "รีไวล์...ผมกำลังจะไปหาคุณ..รอหน่อยนะครับ.."

               "หมายความว่ายังไง..แกจะหายไปอีกแล้วงั้นหรอ...ฉันไม่ให้แกไป...แบล็ก!"

               "ฮ่าๆ..ผมไม่ได้ไปไหนไกลเลยครับ..ผมจะมาอยู่ข้างๆคุณในอีกไม่นาน..เพราะงั้น..รอหน่อยนะครับ..ผมสัญญา..ครั้งนี้..จะไม่หนีหายไปไหนแน่นอนครับ.."เสียงของโคลว์กล่าวอย่างเสียงอารมณ์ดี จนรีไวล์หน้านิ่งและต่อยเข้าที่ท้องเจ้าหมาร่างคนอย่างเคืองๆ

               "ถ้าแกผิดคำพูด.."ไม่ทันที่รีไวล์จะพูดจบนิ้วเรียวของโคลว์ก็แนบลงที่ปากอีกฝ่ายเบาๆ โดยไม่สนใจสายตาไม่พอใจของรีไวล์..เสียงของโคลว์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

                 "ไม่มีผิดสัญญาครับ..สำหรับคุณ..รีไวล์"ดวงตาของโคลว์มองอย่างจริงจังมาที่รีไวล์ จนทำให้เขาถอนหายใจ..รีไวล์จับมือของโคลว์ออกก่อนจะดึงอีกฝ่ายมาจูบ..

                    มันคือจูบแห่งสัญญา...สัญญาว่าพวกเขาจะมาเจอกันอีกครั้ง...และครั้งนี้จะไม่ใช่ในความฝัน...

               โดยไม่อยากลืมตาให้ตื่นจากความฝันนั้น..รีไวล์จึงไม่ได้รับรู้ถึงการมาของใครบางคนที่ผละจูบริมฝีปากอุ่นของเขาที่ข้างเตียง มือเรียวยาววางกุหลาบสีน้ำเงินเข้มที่เขาสร้างมันขึ้นมาเองที่บ้านในหน้าผา ลงบนหัวนอนของรีไวล์..ดวงตาสีน้ำเงินฟ้าขอบเหลืองทองจ้องมองใบหน้าของเมทอย่างอ่อนโยน...

               ขอโทษนะครับรีไวล์...ช่วยรอผมหน่อยนะครับ..ครั้งนี้ผมจะมายืนอยู่ข้างคุณ..ไม่ใช่ในร่างของหมาป่า...แต่เป็นมนุษย์ที่สามารถพูดคุย สามารถกอดคุณกลับได้...รอผม..อีกนิดนะครับ..หัวหน้าของผม..

               ร่างนั้นกล่าวอย่างไร้เสียงก่อนจะตัดสินใจหายตัวออกไปจากห้องโดยใช้พลังของนกฟินิกซ์...

               รอวันที่พวกเขาจะได้เจอกัน...ในฐานะของมนุษย์จริงๆ...

TBC
               เอือก!ท่านรีไวล์!! ท่านทำให้เราไม่สามารถหยุดเขียนได้ ฮือๆ...แมวเมี๊ยวป่วนของฉันฮือๆ...ยังไม่ถึง 50% สักทีล่ะเว้ยงานนี้ ฮือๆๆ อ๊ากๆ ตอนต่อไปขอมาลงหลังจากผู้เขียนลงเรื่องเมี๊ยวก่อนนะค่ะ อาจจะไม่เกิน 1-2 วันค่ะ..หรืออาจเร็วกว่านั้นถ้างานไม่กลิ้งมาทับผู้เขียนก่อนนะค่ะ อ๊ากกก

               อยากบอกผู้อ่านจริงๆค่ะ ว่าเขียนไปเขียนมาเริ่มสับสนเหมือนกันว่าใครเมะใครเคะ แง! โคลว์นิสัยเมะขึ้นเรื่อยๆรีไวล์ก็เคะซะ ฮือๆ..ทำไมนางเอกหรือนายเอกเราทุกเรื่องออกแนวเมะกับ เมะตัวจริงเนี้ย...หรือเพราะนิสัยผู้เขียนหว่าที่เมะเกิดเหตุ..กลุ้มจิต..แต่แน่นอนค่ะ! รีไวล์เมะสิค่ะ! ใช่..รีไวล์เมะ..อ๊าก! ท่านหัวหน้าอย่าพึ่งกระทืมเขาจมดินนะ! ไม่ได้ตั้งใจนะเออ..5555+

               ขอบคุณทุกท่านสำหรับกำลังใจมากๆนะค่ะ อาจจะต่อช้าหน่อย..แต่จะพยายามมาต่อนะค่ะ ขอบคุณและดีใจมากๆค่ะที่ทุกท่านชอบ ดีใจสุดๆเลยค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #551 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:00
    หวังว่าคริช่าจะไม่ร้ายเหมือนเรื่องกุเร็น ดันไปอ่านเรื่องนั้นก่อนไง กลายเป็นระแวงทุกตัวร้ายที่เคยปรากฏในเรื่องนั้นเลย
    #551
    0
  2. #547 very_very (@ploylate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 04:38

    โคลว์เป็นเคะแบบรุกไงคะไรท์555555

    #547
    0
  3. #518 Baitong2409 (@Baitong2409) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:50
    แหมนี่ถ้าไม่อ่านท๊อกก็ยังคงคิดว่าโคลด์เมะอยู่นะ ดีที่อ่านโล่งขึ้นเยอะะะะ เกือบกดออกไปแล้วมั้ยล่า เรื่องสนุกๆแบบนี้
    #518
    1
    • #518-1 NoTTo5549porgtbs (@NoTTo5549porgtbs) (จากตอนที่ 5)
      22 ตุลาคม 2562 / 23:18
      นี่ข้ามทอล์คมาอ่านเมนท์ นึกว่าเมะ เกือบกดออกเซม
      #518-1
  4. #476 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:55
    ถ้าโคลด์เมะนี่เหลือเชื่อเลยนะ
    #476
    0
  5. #404 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:03
    รีไวล์เมะนะๆๆๆๆๆ ทำไมรุสึกคาแรกเตอไปทางเคะ..ม่ายยยยยยย!!
    #404
    0
  6. #351 g0046226 (@g0046226) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 23:33
    รีไวล์เเม่ขอ เมะ
    #351
    0
  7. #276 gina-gina (@gaina-gina) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 18:23
    รีไวล์นายต้องเป็นเมะเท่านั้น นี่คือคำสั่ง
    #276
    0
  8. #124 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 06:49
    รีไวล์ยานเมะเถอะ ถึงเเม้นิายจะ.......
    #124
    0
  9. #33 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:29
    รีไวล์นายเมะใช่ไหม
    ตอนต่อไปมาเร็วๆน๊ารออยู่
    #33
    0
  10. #32 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 17:25
    จะผิดมั้ย...ถ้าจะบอกว่า...อยากให้รีไวล์เป็นเคะบ้าง!! // เผ่นด้วยความเร็วเท่าชีตาร์...เป็นตะคริว
    #32
    0
  11. #31 0985046386 (@0985046386) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 16:22
    ฟินสุดๆเลยค่ะ โคลว์เมะดีแล้วค่ะเพราะเราอ่านเรื่องไหนก็มีแต่รีไวล์เมะแถบ~ไม่มีรีไวล์เคะเลยขอร้องนะค่ะให้โคลว์เป็นเมะเถอะค่ะ
    #31
    0
  12. วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 15:43
    เริ่มสับสน เคะเมะ.... อ้ากกกกก รีไวล์ลูก!??
    #30
    0
  13. #29 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 15:41
    รีไวล์ นายต้องรุกบ้างแล้วล่ะ...ไม่งั้นเค--แอ้ก//โดนถีบ รีบมาต่อออ *^* อยากให้เจอกันเร็วๆง่าาา
    #29
    0
  14. #27 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 14:56
    รีไวล์เมะแน่หรอ 55555+
    เริ่มไม่แน่ใจ
    #27
    0