[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 51 : หมาป่าที่รัก 50 : ผมหาคุณเจอแล้วครับ...รีไวล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59


               "นาย...จะไปกับฉันใช่ไหม..โคลว์"

               "แน่นอนสิครับ...ผมจะไปกับคุณ...ทุกที่...ทุกแห่ง..เราจะไปด้วยกัน.."ชายผู้มีดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลือทองจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยรักพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

                  "แม้ความตายจะแยก..."

                  "ผมจะตามหาคุณ...และจะอยู่ข้างคุณอีกครั้งครับ..รีไวล์.."

                  "นายมันดื้อ...โคลว์"

                    "เพราะรักคุณไงครับ.."ร่างบางตรงหน้าเขาพูดพร้อมกับกางปีกสีดำออกมาโอบตัวเขากับอีกฝ่ายเอาไว้ มืออีกฝ่ายค่อยๆจับขยับดึงร่างของเขามานอนซบที่ไหล่บางเอาไว้...กอดเขาภายใต้ปีกสีดำสนิท..ที่กำลังค่อยๆมีไฟสีน้ำเงินปรากฎอย่างช้าๆ
    
                    "ฉันรักนาย..โคลว์"

                    "ผมก็รักคุณครับ..รีไวล์...อีกครึ่งวิญญาณของผม.."เสียงหวานของคนที่กอดร่างของเขาไว้พูดกระซิบข้างหูของเขาพร้อมกับสัมผัสนุ่มที่ริมฝีปากของเขาจะเป็นสิ่งต่อมาที่เขารู้สึกได้


                    สติที่เลือนลางและดับหายไป...จนกระทั้ง...ดวงตาสีเงินของเขาได้ลืมขึ้นมาอีกครั้ง..ในโลกแห่งความเป็นจริง....

                    "อา..ฝันแบบนี้..อีกแล้วงั้นหรอ...อึก..ให้ตายสิเพราะ...เจ้าหมอนั้น.."ร่างแกร่งขยับลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทำให้ผ้าม่านที่กั้นแสงแดดขยับเปิดออกอัตโนมัติ พร้อมกับหน้าต่างที่เปิดออกพอให้แสงและสายลมยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิพัดเข้ามา แอร์ที่เปิดไว้ถูกปิดอัตโนมัติ พร้อมกับรองเท้าในบ้านที่ใช้ประจำถูกจัดวางตรงตำแหน่งที่เขาสามารถลงไปเหยียบใส่ได้เลยทันที

                    เทคโนโลยีของยุคสมัยในปัจจุบันช่างต่างกับเมื่อเกือบ 2 พันปีก่อนมากมายจนเรียกได้ว่าหน้ามือเป็นหลังมือ หากแต่ถึงกระนั้นคำสอนหนึ่งที่เหมือนจะถูกจารึกลงไปในหัวของทุกๆคน คืออย่าได้เล่นกับชีวิต และจงอย่าทำลายธรรมชาติโดยเด็ดขาด

                    เพราะแบบนั้นการพัฒนาสิ่งต่างๆจึงเป็นเรื่องแนวคิดที่ไม่ทำลายธรรมชาติ และมีชีวิตอยู่รวมกับมันไปอย่างสงบสุข ปัจจุบันนี้โลกยังคงมีต้นไม้เต็มไปหมด รถยนต์หรือไฟฟ้าที่ใช้ทั้งหมดเป็นระบบพลังงานแสงอาทิตย์ ลมและน้ำ ผู้คนอยู่กันโดยมีระเบียบในตัวเอง ทำให้โลกนี้เมืองนี้ค่อนข้างสะอาด และมีความเป็นอยู่ที่ดี

                    แต่ก็ไม่ทั้งหมด ยังคงมีพวกโจร ผู้ร้าย อาชญกรรม มากมายหลากหลายอย่างที่มีไม่หยุด...มีความเจริญย่อมมีความเสื่อม...เพราะงั้นถึงต้องมีเขาที่ต้องคอยปกป้องมัน

                    "ท่านมีสายจากหมวดเอิร์ธค่ะ...รับเลยไหมค่ะ"เสียงอัตโนมัติดังขึ้นใน ขณะที่ร่างแกร่งกำลังปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวอัตโนมัติไหลลงมาตามตัวเขาเพื่อให้มันกระตุ้นร่างกายของเขาที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ให้ตื่นเต็มตาสักที

                    "อือ...ต่อเข้ามา..ปิดกล้องฝั่งนี้ซะด้วย"เสียงเข้มตอบพร้อมกับภาพบนกระจกห้องน้ำจะเปลี่ยนเป็นรูปของนายตำรวจเอิร์ธที่เหมือนกำลังเดินอยู่ในตึกสำนักงานกองทีมสำรวจ....ที่ปัจจุบันมีหน้าที่ปราบปรามอาญกรรมข้ามชาติ

                    สัญลักษณ์ที่หมายถึงอิสระภาพ บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงการทำงานอย่างอิสระในทุกๆประเทศเพื่อกำจัดเหล่าผู้ร้ายและอาชญกรรมให้หมดไปจากโลกนี้

                    "หัวหน้าครับ รีบมาที่สำนักงานเร็วเข้าเถอะครับ...มีเรื่องด่วนแล้วนะครับ"เอิร์ธพูดเสียงเครียดและดูรีบร้อนมาก

                    "หือ..ทำไมฉันต้องรีบไปอะไรขนาดนั้น...วันนี้มันวันหยุดของฉันไม่ใช่หรือไง"ร่างแกร่งพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เมื่อเขาพึ่งจะกลับมาจากทำงานที่กรุงเก่าวอล์ลมาเรีย ...และพึ่งมาถึงญี่ปุ่นเมื่อคืนตอนเที่ยงคืน

                    "หัวหน้าค่ะ! จอมโจรแบล็กวูฟมาปรากฎตัวที่ญี่ปุ่นแล้วนะค่ะหัวหน้า!!"เสียงพร้อมกับภาพของตำรวจหญิงคนเดียวในหน่วยปฎิบัติการพิเศษพูดขึ้นมา

                    "เพทรา! เธออย่าพึ่งพูดสิ เราจะให้หัวหน้ามาที่นี้ก่อน!"เสียงของเอิร์ธเอ็ดอีกฝ่ายทันที เพราะถ้าหัวหน้าไม่มาแล้วจะได้ลงชื่อไหมว่ามาทำงานน่ะ...เดี๋ยวก็โดนหาว่าไม่เป็นระเบียบจนผู้บัญชาการกองสำรวจ เอลวิน บ่นพวกเขาลงมาอีก

                    "หึ...เจ้าหมานั้น...มาได้จังหวะพอดีจริงๆ...อย่างกับรู้ว่าฉันอยากจะเจอ..ก็ดี...."ดวงตาคมมองไปที่หน้าต่างก่อนจะยิ้มมุมปาก เมื่อคิดถึงคู่ปรับตลอดกาลของเขา...คู่ปรับที่ทำให้เขาต้องฝันถึงมาตลอดตั้งแต่ประมือกันครั้งล่าสุด...เจ้าแบล็กวูฟ..

                    จอมโจรหมาป่าแบล็กวูฟ ผู้ที่ขโมยของต่างๆไปและเอามาส่งคืนในอีกหลายวันต่อมา...ราวกับเป็นเด็กที่ชอบแกล้งคนอื่นๆให้วุ่นวายเล่น...ไม่รู้จักพอ...กองสารวัตรตำรวจและทหาร พยายามตามจับมันในทุกประเทศ แต่ไม่มีใครสามารถจับมันได้ จนต้องมาถึงมือของกองทีมสำรวจที่ต้องทำหน้าที่จัดการกับอาชญกรที่เล่นสนุกไปทั่วโลกรายนี้

                    และหน่วยของเขาเป็นหน่วยเดียวที่เคยไล่ต้อนอีกฝ่ายจนเกือบจะจนมุมได้...

                    แต่ก็ก่อนที่เขาจะรับงานไปจัดการอาญกรอีกคนที่เมืองกรุงเก่าล่ะนะ

               "หะ..หัวหน้าครับยังไงก็เข้ามาเช็คชื่อก่อนนะครับ...ถึงผมจะรู้ว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาแต่เพื่อความเป็นระเบียบนะครับ"เอิร์ธพูดก่อนจะมีเสียงบางอย่างแทรกเข้ามา

                "หัวหน้ารีไวล์น่ะหรอจะเข้ามาที่ตึกสำนักงาน หึ..ฝันเถอะป่านนี้คงวิ่งแจ้นไปหาเจ้าโจรคนโปรดแล้วล่ะน่า"คำพูดจาเสียดสีอย่างรู้ดีดังมาจากปากของผู้ช่วยผู้บัญชาการทีมสำรวจ ซีค เยเกอร์ ทำให้รีไวล์แหยะยิ้มออกมา
    
                  "แกนี้มันรู้ดี ซีค เพราะงั้นฝากแกรายงานด้วยแล้วกัน"รีไวล์พูดก่อนจะปิดน้ำเดินออกมาจากห้องอาบน้ำเช็ดผมที่เปียก ไปที่ห้องแต่งตัวที่เครื่องอัตโนมัติขึ้นจอรูปชุดที่อีกฝ่ายต้องการให้เลือกก่อนจะหยิบมาให้

                 "เอ๋...แบบนั้นก็ได้..แต่ว่านายต้องรับน้องชายของฉันที่พึ่งกลับจากเมืองเก่าชิกันชิน่าเข้าหน่วยด้วยตกลงไหมล่ะ"ซีคบอกข้อต่อรองโดยไม่ได้สนใจใบหน้าของเพทราและเอิร์ธที่อ้าปากค้างกับคำขอหน้าด้านๆของอีกฝ่าย...

                    ปรกติกว่าคนจะเจ้ามาอยู่ทีมสำรวจได้ก็แทบแย่แล้ว...ไหงจะมาอยู่กับหน่วยพวกเขาอีก...มีหวังเจ้าเด็กนั้นได้ร้องไห้ย้ายหนีแทบไม่ทันแน่ๆ

               "หือ..แกคิดว่าน้องแกจะทนมือทนเท้าฉันได้อย่างนั้นหรอ....ซีค"รีไวล์แต่งชุดเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูและกางเกงสเลกสีดำ กับเสื้อคลุมตัวยาวสีดำ มีตราของทีมสำรวจติดที่ไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนจะใส่ร้องเท้าบู๊คยาวสีน้ำตาลแดงเข้ม และอย่างสุดท้ายคือเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติที่ถูกพัฒนาให้เบาและมีประสิทธิภาพอื่นๆที่ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

                 "แน่นอนสิ..น้องชายของฉันน่ะเก่งมากๆเชียวล่ะ...อือ..เหมือนมันจะมีนายเป็นไอดอลด้วยนะ"ซีคบอกเมื่อนึกขึ้นได้

                  "โฮ่...น่าสนนี้...งั้นฉันกินน้องนายคงไม่เป็นไรสินะ"รีไวล์พูดออกมาอย่างหวังกวนอารมณ์อีกฝ่ายหากแต่ว่าซีคกับหัวเราะออกมาแทนทำให้เขาแปลกใจจนต้องหันไปมองภาพที่เปลี่ยนมาฉายจากต่างหูของเขาแทน

                    "ฉันว่านายนั้นล่ะจะโดนมันกิน...เอาเถอะถือว่าตกลงแล้วนะรีไวล์...ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปรายงานเอลวินเอง..ไปนะ"ซีคตัดบทก่อนจะเดินออกไปไม่สนว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรหรือไม่ก็ตาม

                    "หะ..หัวหน้าเอาจริงหรอครับ"เอิร์ธพูดขึ้นมา หากแต่ว่ายังไม่ทันพูดจบ เสียงโทรศัพท์ด่วนจากออลโอ้ก็ดังขึ้นมาทำให้เอิร์ธรับและเปิดระบบชุมสายทันที

                    "มี"

                    "เอิร์ธ!! มันออกมาแล้ว...เจ้าจอมโจรแบล็กวูฟน่ะ! มันกำลังใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติอยู่ที่ถนน XXXX ฉันกับกุนเธอร์กำลังไล่ตามมันอยู่โว้ย! เร็วเข้า..เหวอ!!"เสียงร้องของออลโอ้ดังขึ้นมาทำให้ร่างที่ร่วมได้ยินด้วยรีบออกจากบ้านตัวเองทันทีพร้อมกับขึ้นรถมอร์ไซค์สี่สูบสีดำของตัวเองขับออกไปเพื่อไปที่เกิดเหตุ

                    "ออลโอ้...ฉันกำลังจะไปสนับสนุนพวกนาย หาทางต้อนมันมาที่บล็อก 5 ให้ได้...เอิร์ธ เพทรา พวกนายช่วยตรวจสอบหาตำแหน่งของเจ้าโจรเหลือขอนั้นจากโดรนข้างบนซะ...กุนเธอร์ ครั้งนี้เจ้าบ้านั้นมันขโมยอะไรอีกล่ะ""รีไวล์สั่งการอย่างรวดเร็ว โดยพวกเขาทั้งหมดรีบขานรับก่อนจะทำหน้าที่ของตัวเองในทันที

                    "ครั้งนี้เห็นว่าขโมยแหวนแต่งงานครับ! จากร้านจิวเวอร์รี่ในเครือวูฟครับ!"กุนเธอร์รีบร่ายงานข้อมูลที่เขาได้มา ทำให้คิ้วของรีไวล์เลิกขึ้นมาเล็กน้อยอย่างแปลกใจกับของที่เจ้าหมาตัวแสบนี้มันขโมย...ขโมยแหวนแต่งงาน..?...ขโมยไปทำไม.?

                    "อา..เข้าใจแล้ว นายรีบไปช่วยออลโอ้ ล้อมมันไปที่บล็อก 5 ซะ ฉันจะไปถึงในอีก 10 นาที"รีไวล์สั่งก่อนจะขับรถมอร์เตอร์ไซค์สี่สูบสีดำคู่ใจไปหยังเป้าหมายทันที

                    ไม่นานเขาก็เจอกับร่างที่มุ่งมาที่บล็อค 5 ด้วยเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติที่ทำให้เจ้าตัวเหมือนกำลังบินอยู่ได้ราวกับนก บวกกับชุดที่ใส่นั้นเป็นเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินและเสื้อคลุมสีดำ ตีตราหมาป่าสีดำอันเป็นที่มาของชื่อมัน...แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดกับเจ้านี้...คือแว่นตาที่ปิดดวงตาสีหวานที่ทำให้เขาถูกหลอกหลอนมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่เขาเผลอไปสบตาดวงตาจริงๆของมันเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

                    ชั่วพริบตาที่เขากำลังจ้องมองร่างบางอยู่ข้างล่าง ราวกับสายตาคมของร่างบางที่กำลังบินว่อนอยู่ข้างบนนั้นเห็นสายตาของเขา ใบหน้าของจอมโจรตัวแสบขยับยิ้มมาที่เขาราวกับ กำลังเย้ยหยัยและท้าทาย

                    มาสิ...รีไวล์...ขึ้นมาหาฉันบนนี้สิ...ถ้านายแน่จริง

                    "หึ...ไอ้หมาตัวแสบ"รีไวล์ยิ้มมุมปากเมื่อชั่วพริบตานั้น...เขาถูกเจ้าหมานั้นท้าทาย ก่อนเขาจะขับรถด้วยความเร็วขึ้นไปบนรถบรรทุกส่งรถยนต์ที่ส่งรถคันสุดท้ายลงไปพอดี เพื่อเป็นแรงส่งเขาขึ้นฟ้า ทิ้งให้รถมอร์ไซค์คันงามลงพื้นด้วยระบบอัตโนมัติ ส่วนตัวเขาใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติไล่ตามอีกฝ่ายไป พร้อมกับพวกออลโอ้

                    รอยยิ้มหวานปรากฎบนใบหน้าของจอมโจรชื่อก้องโลก ก่อนร่างนั้นจะเลิกนี้และเปลี่ยนควบคุมทิศทางของเครื่องให้มุ่งไปหาใครบางคนที่พึ่งขึ้นมาเล่นกับเขาบนท้องฟ้า

                    เคร้ง!!

                    เสียงใบมีดสามมิติปะทะกับใบมีดที่สั้นกว่าเกินครึ่งของใบมีดสามมิติหากแต่ว่าความคมกลับมาเท่าเทียมกัน ปะทะกันอย่างแรงและรวดเร็ว จนทำให้พวกออลโอ้ที่อยู่ข้างๆชายที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นถึงกับตกใจ

                    "แก.."รีไวล์ยิ้มเย็นเมื่อเขายกใบมีดสามมิติขึ้นมากันการโจมตีของจอมโจรตัวแสบได้อย่างพอดิบพอดี โดยมีรอยยิ้มหวานของเจ้าแสบฉายขึ้นมาราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องป้องกันได้ทัน

                    "กลับมาสักทีนะครับ...คิดถึงจะแย่"เสียงหวานที่ทำให้รีไวล์ต้องคิ้วกระตุกมองก่อนจะออกแรงสะบัดใบมีดทำให้ร่างของเขาทั้งคู่แยกจากกัน และก่อนที่เขาจะทันได้พุ่งไปหาเจ้าหมาป่าตัวแสบ  ร่างนั้นก็ปาบางอย่างออกมา บางอย่างที่ทำให้เขารู้ทันทีว่าเจ้านั้นกำลังจะหนี!

                    "แบล็กวูฟ!!"

                    บึ้ม!!

                    ระเบิดควันที่ไม่เพียงแค่มีควันอย่างเดียว แต่มันได้รวมไปถึงกลีบดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่ลอยไปทั่วบริเวณเพื่อช่วยในการพรางตัวให้จอมโจรตัวแสบนั้นด้วย และกว่าควันพวกนั้นจะจางหายไป รอบๆนั้นก็ไม่เหลือร่างของเจ้าจอมโจรตัวแสบดั่งที่เขาคาดเอาไว้จริงๆ

                    "ชิ!"รีไวล์สบออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะสังเกตุเห็นบางอย่างที่ติดอยู่บนเสื้อของเขา....นี้มัน...

                   "หัวหน้าครับ..ไม่มีร่องรอยเลยครับ!...แบล็กวูฟหายไปอีกแล้วครับ."กุนเธอร์ลงมารายงานอีกฝ่ายที่ยืนอยู่บนหลังคาตึก

                    "เข้าใจแล้ว...ตรวจสอบจากรอบๆก่อน...มันอาจจะแฝงตัวกับผู้คนแถวนี้ก็ได้.."รีไวล์พูดก่อนจะเก็บบางอย่างนั้นใส่กระเป๋าของเขาไปไม่ให้มีใครเห็น

                    "ครับ..และหัวหน้าจะตามไปต่อหรอครับ"กุนเธอร์ถามขึ้นมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายเก็บใบมีดและเตรียมจะไปที่ไหนต่ออีก...และเพราะอยู่หน่วยกับอีกฝ่ายมานานเลยทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกไม่ยอมตัดใจง่ายๆ...ยิ่งช่วงหลายเดือนที่พวกเขาตามล่าแบล็กวูฟนั้น...ดูเหมือนหัวหน้าจะสนใจเป็นพิเศษ

                    "เปล่า..ลืมหรือไงว่าวันนี้วันหยุดฉัน...อ๋อ..ฝากนายไปตรวจสอบที่คอนโดRRR ห้อง 5495 ให้ทีแล้วกัน..นำกำลังพลไปเผื่อด้วย"รีไวล์พูดขึ้นมาก่อนจะมองไปที่ถนนข้างล่างที่เริ่มมีผู้คนถูกปล่อยให้เดินออกมาจากตัวอาคาร หลังได้รับคำสั่งให้เข้าไปอยู่ในอาคารเพื่อความปลอดภัย

               "เอ๋..ทำไมหรอครับ?"กุนเธอร์ถามอย่างสงสัย

               "มีสายรายงานมา...เกี่ยวกับคดียาเสพติด....ฝากรายงานต่อด้วยแล้วกัน"รีไวล์พูดก่อนจะตัดบทโดยการโดดลงไปข้างล่างด้วยเครื่องเคลื่อยย้ายสามมิติ ไม่ให้กุนเธอร์ได้ถามอะไรมากไปกว่านี้อีก

                
                   หลังจากเหตุการณ์จอมโจรแบล็กวูฟปล้นแหวนแต่งงานจากร้านจิวเวอร์ลี่ในเครือวูฟและเป็นอีกครั้งที่รอดพ้นการจับกุมได้อย่างสบายๆ กลายเป็นข่าวในช่วยสายของวัน ไม่นานก็ถูกกลบไปด้วยข่าวการจับกุมนักการเมืองที่กำลังเจรจาการค้ายาเสพติดกับพ่อค้ารายใหญ่ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก ที่คอนโดRRR แทน โดยในข่าวประกาศว่าคนที่ทำการจับกุมและได้เบาะแสสำคัญดังกล่าวนั้นคือหัวหน้าหน่วยปฎิบัติการพิเศษ รีไวล์ ชายผู้ที่หลายคนกล่าวกันว่าเป็นเทพพิทักษ์ หรือไม่ก็ชายที่แข็งแกร่งที่สุด และที่นิยมสุด...คือชายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษย์ชาติกลับชาติมาเกิด

                    แน่นอนว่าชื่อหลังนี้ทำให้หัวหน้าของเขาพวกเขาแทบจะกระทืบคนคิดให้ตายคาเท้าเลยทีเดียว...ก็นะ..ใครจะไปอยากถูกเอาไปเปรียบกับคนที่ตายไปแล้วตั้ง 2,017 ปีกันล่ะ

                    "ชิ"เสียงสบดังมาจากร่างแกร่งที่กำลังตกเป็นข่าว ขณะที่ตัวเขากำลังเดินมาที่ย่านเมืองใต้ดินที่ว่ากันว่าเป็นที่อยู่ของเหล่าอาชญกรระดับเป้งๆ และเป็นที่ๆอันตรายที่สุดในประเทศ แต่ว่าเขาที่เคยเติบโตมาจากที่นี้รู้ดีกว่านั้นมันแค่ฉากหน้าเท่านั้น...เป็นสิ่งที่คนในเมืองใต้ดินสร้างภาพให้คิดแบบนั้น..เพื่อปกป้องพวกเขาจากอาชญกรระดับยักษ์อื่นๆ...

                    เห็นว่าเหตุผลนี้จะเป็นของอดีตราชาแห่งโลกใต้ดินเมือง 2,017 ปีก่อน..หึ..ถามเขา..เขาว่ามันปัญญาอ่อนมากๆ...แต่ว่า..ก็เพราะเรื่องนั้นทำให้ที่นี้ปลอดภัยและไม่เคยถูกพวกรัฐบาลที่งี่เง่าหรือว่าพวกเจ้าหน้าที่แย่ๆมายุ่งจริงๆนั้นล่ะ...

                    "นายท่านรับอะไรดีครับ"เสียงของพนักงานร้านเหล้าชื่อดังและเก่าแก่ที่สุดของเมืองใต้ดินพูดขึ้นมาเมื่อเห็นลูกค้าใหม่เข้ามาในร้าน

               รีไวล์มองอีกฝ่ายก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าให้อีกฝ่ายดู ทำให้ใบหน้าของพนักงานตกใจเล็กน้อยก่อนจะขยับยิ้มให้อีกฝ่าย..

               "เชิญทางนี้ครับ..นายท่านกำลังรอท่านอยู่ครับ.."พนักงานคนนั้นกล่าวพร้อมกับเดินนำชายร่างเล็กที่แข็งแกร่งกว่าใครขึ้นไปบนห้องด้านบนที่เป็นห้องส่วนตัวที่จัดได้ว่าหรูหราและมีเตียงนอนห้องน้ำไว้สำหรับคนที่อยากเมาและนอนพัก จัดไว้ให้อย่างพร้อมสับ

               "เชิญครับ"พนักงานร้านพูดก่อนจะปิดประตูไม้อย่างดีนั้นให้หลังจากที่รีไวล์เดินเข้าไปในห้องเรียบร้อย โดยไม่สนใจสายตาที่มองจ้องเขาอย่างระแวงแม้แต่น้อย

               ดวงตาคมสีเงินขยับมองไปรอบๆอย่างไม่ไว้ใจ.....เขาพยายามตื่นตัวตลอดเวลาเพราะตอนนี้เขาได้อยู่ในถิ่นของศัตรูตัวฉกาจของเขาแล้วเรียบร้อย...

               มันอาจจะเป็นเรื่องโง่ที่เขาเดินเข้ามาในกับดักของอีกฝ่าย...แต่ว่า...ในเมื่อเจ้านั้นท้าทายมา...มีหรือเขาจะไม่รับ..

             ร่างแกร่งขยับเดินไปสำรวจในห้องอย่างช้าๆจนเห็นร่างบางของใครบางคนที่กำลังนั่งจิบเหล้าอย่างดีอยู่ที่เก้าอี้กึ่งนั่งกึ่งนอนนอกระเบียงที่พอมองออกก็ทำให้เห็นเมืองใต้ดินในอีกมุมหนึ่ง ที่เขาต้องบอกว่าคนออกแบบมันใช้ได้เหมือนกัน..

               "มาช้านะครับ...รีไวล์"เสียงหวานที่พึ่งได้ยินเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนดังขึ้นมาจากร่างนั้น พร้อมๆกับดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวยามที่สบตาคู่นั้นทุกครั้ง

                    ...ดวงตาที่หลอกหลอนเขาไปถึงในความฝัน...ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก..แบบนั้น..

                    "คิดอะไรของแก...ถึงได้เชิญฉันมา..แบล็กวูฟ"รีไวล์ข่มความรู้สึกลึกๆในใจของตัวเองก่อนจะมองร่างบางที่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวยามที่เขาตวัดเอาใบมีดสามมิติของเขาจ่อที่คอของร่างบาง

                    "ผมก็แค่..อยากเจอคุณไงล่ะครับ...ยินดีต้อนรับกลับนะครับ....รีไวล์"จอมโจรหน้าหวานนั้นกล่าวพร้อมกับหยิบถ้วยใบงามออกมาพร้อมกับรินน้ำชากุหลาบสีน้ำเงินที่เป็นเหมือนกลิ่นเฉพาะเจ้าตัวเทลงไปในถ้วย แล้วถึงเลื่อนไปที่ขอบโต๊ะตรงหน้ารีไวล์ แน่นอนว่ามันมีเก้าอี้แบบเดียวกับที่อีกฝ่ายนั่งตั้งอยู่ราวกับบอกให้เขามานั่งตรงนี้สิ..ยังไงอย่างนั้น

               "ยินดี?....น่าตลกนะ...เมื่อกี้แกยังพุ่งเอามีดโง่ๆของแกใส่ฉันอยู่เลยไม่ใช่หรือไง"รีไวล์กล่าวเสียงเย็นชา โดยพยายามไม่สนใจความรู้สึกตัวเองที่เริ่มจะปะทุออกมาเรื่อยๆ...อยากกอด..อยากหอม..อยาก..จูบร่างตรงหน้า...

               ให้ตายเถอะ...ความรู้สึกโหยหานี้มันอะไร

               "เอ๋...ถ้าผมไม่ทำแบบนั้นจะส่งข้อมูลและส่งคำเชิญมาให้คุณยังไงล่ะครับ...มามะ..นั่งเถอะครับ..ยืนแบบนั้นเดี๋ยวปวดหลังนะครับ...และจะไม่ดื่มจริงๆหรอครับ.....ผมน่ะจำได้ว่าคุณชอบดื่มมันมากไม่ใช่หรอครับ...ถึงยอมไปงัดหมัดพนันกับเจ้าของร้านข้างบนเลยนี้ครับ"จอมโจรแบล็กวูฟกล่าวเสียงหวานอย่างรู้ดีทำให้รีไวล์รู้สึกอยากจะเข้าไปเขกหัวมันให้รู้แล้วรู้รอด กับความรู้ดีของมัน

               มันจะรู้ดีไปแล้วนะโว้ย..ทีฉันยังรู้เรื่องแกไม่เยอะขนาดนี้เลย!

               "ชิ...ไม่ใส่ยาอะไรใช่ไหม"รีไวล์ถามออกมาตรงๆ เพราะจะให้พูดกันจริงๆ...แบล็กวูฟเป็นศัตรูที่แปลก..เพราะเจ้านี้ไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง...หน้าด้านหน้าทน หน้าหนาแบบสุดๆ..จนเขาเองก็ปวดหัวกับมันบ่อยๆ

               "ผมไม่เคยใส่ยาให้คุณอยู่แล้ว....ครับรีไวล์ที่รัก.."แบล็กวูฟกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะมองอีกฝ่ายยอมนั่งที่เก้าอี้ที่เขาจัดไว้ให้แต่โดยดีพร้อมกับดื่มชากุหลาบสีน้ำเงินรสโปรดเงียบๆ

               "....จะมองฉันอีกนานไหม"รีไวล์พูดอย่างไม่สบอารมณ์ ถึงน้ำชาจะถูกรินเติมให้เขาด้วยมือของจอมโจรตัวแสบก็ตามที

               "ไม่ให้ผมมองคุณได้ไงครับ...ไม่เจอกันตั้งนาน"จอมโจรทำเสียงงอนมองอีกฝ่าย

               "หึ..ไม่เจอกันตั้งนาน...คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกส่งคนไปตามดูฉันที่เมืองกรุงเก่า"รีไวล์ปรายตาใบหน้าหวานที่ยิ้มแห้งๆเมื่อเขาโดนจับได้ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่รีไวล์ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเจ้านี้ถึงได้ตามติดเขามากขนาดนี้ ทั้งๆที่มันเองก็น่าจะรู้นี้นา..ว่าเขามีเป้าหมายคือจับมัน...แล้วทำไม..ถึงยังทำตัวตามสบาย..ทำไมถึงไม่กลัวว่าเขาจะจับมันเข้าคุก...หรือว่าคิดว่าเพราะที่นี้เป็นถิ่นของตัวเอง?...แต่ว่า..บางอย่างก็บอกให้เขาเลิกคิด..ให้ชังมัน...เพราะว่า..หัวใจของเขามันเรียกร้องมากกว่า...

               เรียกร้องที่อยากจะนั่งอยู่กับร่างบางตรงหน้านี้...ไปอีกนานๆ..ไปมากกว่านี้.....เหมือนมันเป็นความคุ้นเคยที่ทำให้เขาสบายใจและมีความสุข...

               "ขอโทษนะครับ...แต่ว่าพวกฟาร์แลนดูจะช่วยงานคุณได้ดีนี้ครับ"ใบหน้าหวานกล่าว เมื่อเขาส่งลูกน้องคนสนิทของเขาฟาร์แลนกับอิซาเบลไปตามดูอีกฝ่ายที่เมืองเก่าและช่วยสืบเรื่องอาชญกรที่อีกฝ่ายตามจับอยู่ให้

               "ชิ..ถ้านายว่าการที่เอาซองข้อมูลมาให้ถึงหน้าห้อง และโดนจับไปเป็นตัวประกันให้นี้คือช่วย...ล่ะก็นะ"รีไวล์บอกพร้อมกับมองร่างบางที่ยังยิ้มอยู่

               "ขอโทษนะครับ...และก็ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยอิซาเบล กลับมาเธอดูคลั่งคุณมากเชียว..จนทำผมหึงเลย"ใบหน้าหวานยิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นเข้าไปหารีไวล์ที่ขยับวางแก้วทำท่าทางเริ่มระวังตัวทำให้คนหน้าสวยยิ้มออกมา
         
               "ยังระแวงผมอีกหรอครับ..รีไวล์..ผมออกจะ.."ร่างบางขยับขึ้นมานั่งคร่อมตักอีกฝ่ายที่พยายามทำตัวนิ่งเพื่อระวังตัว

               "แก..คิดจะทำอะไร..ปั่นหัวฉันงั้นหรอ"รีไวล์มองร่างบางอย่างไม่เข้าใจ...ทำไมร่างกายของเขาถึงไม่ผลักเจ้าโจรนี้ออกไป..ทำไมถึงปล่อยให้ขยับมานั่งแบบนี้..อะไร..ความโหยหาและกลิ่นที่เหมือนกุหลาบสีน้ำเงินที่เขาชอบนี้..

               "ไม่ครับ..รีไวล์..ผมไม่เคยปั่นหัวคุณ...ผมน่ะ..รักคุณจะตายไป"ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองท้องจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมา มือเขาประคองจับใบหน้าคมของอีกฝ่ายก่อนจะลูบเบาๆ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในตัวของรีไวล์อย่างช้าๆ...

               ความรู้สึกคุ้นเคย....คุ้น..กับสัมผัส..กับน้ำเสียง..กับใบหน้า..และดวงตา...รัก...ความรู้สึกรัก...รักที่เขาไม่เคยมีให้ใคร...

               นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน!!...

               "ผมหาคุณเจอแล้วนะครับ...รีไวล์...หาคุณเจอมานานแล้ว...ต่อให้คุณจำผมไม่ได้ก็ตาม..แต่ผมก็จะรักคุณ.."ราวกับต้องมนต์ยามเมื่อริมฝีปากสีแดงหวานช้ำขยับลงมาแนบกดจูบริมฝีปากของเขาอย่างช้าๆ

               กลิ่นกายที่หอมหวานและริมฝีปากนุ่มทำให้ชายที่แข็งแกร่งกว่าใครไม่อาจทานทนความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจ เขาขยับรุกจูบตอบรับร่างบางที่แสนยั่วยวนในทันที มือแกร่งขยับโอบกอดร่างบางเช่นเดียวกับแขนเรียวบางที่ขยับโอบรอบคอของเขาอย่างช้าๆ

               จากจูบหวานช้ำเริ่มทวีเป็นความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อไรกันก็ไม่รู้ที่เสื้อผ้าของพวกเขากลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น ไม่รู้ว่าเมื่อไรกันที่พวกเขามามาอยู่บนเตียงสี่เสา...ไม่รู้...ว่าทุกอย่างมันเริ่มได้ยังไง...

               สิ่งที่เขารู้คือความหวานหอม..ความรู้สึกโหยหาและต้องการ...

               ยิ่งเขาเข้าใกล้มันมากเท่าไร..ความรู้สึกเหล่านั้นยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้นเขาไปอีก ทับถมกันมากขึ้นและมากขึ้น เสียงครางหวานดังขึ้นมาในห้องพร้อมๆกับเสียงเตียงขยับไหวและเสียงเนื้อกระแทกใส่เข้าหากกันอย่างร้อนแรงและหนักหน่วง

               มือของเขา..มือของร่างบาง ตามกอดจับกันเอาไว้แน่น...ผิวกายหวานที่งดงามรามกับรูปสลักถูกตีตราด้วยรอยจูบสีกุหลาบแดงไปทั่วทั้งตัว พอกับซอกคออีกฝ่ายที่ถูกร่างบางนั้นทำรอยเจ้าของเอาไว้เช่นเดียวกัน...

              ราวกับร่างกายทั้งคู่กำลังถูกแผดเผาด้วยเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกเก็บกดเอาไว้มาตลอด 2,017 ปี...ถูกปลดปล่อยออกมา...
    
               ไม่พอ...มากกว่านี้...เขาต้องการครอบครองร่างตรงหน้ามากกว่านี้...ซ้ำๆ..ให้กลิ่นกายของเขาฝังลงไปกับกลิ่นกายหอมหวานของร่างบาง...ให้ทุกรอยที่เขาทำมันตราตรึงอยู่บนร่างกายงดงามนี้...ให้มันทำให้ทุกคนรู้ว่าร่างบางนี้...เจ้าหมาป่าสีดำตัวนี้....มีเขาเป็นเจ้าของ...

               "ของฉัน.."

               "ของคุณ...รีไวล์"เสียงหวานตอบรับคำอีกฝ่ายอย่างยินดี ก่อนจะอ้าริมฝีปากบางรับจูบร้อนแรงของอีกฝ่ายที่บดกดลงมาแสดงความเป็นเจ้าของ...

               ความร้อนแรงนี้....แค่คืนเดียว..มันไม่พอหรอก....จริงไหม?

TBC

               กลิ้งๆกระอักเลือด/ตอนแรกว่าตอนเดียวจะจบแล้วนะ...แบบ THE END แต่ไหงมันต้องงอกมาเพิ่มอีก 1 ตอน!!! แถมตอนนี้ปาเข้าไป 11 หน้า A4 แบบเต็มๆกันเลยทีเดียว...แต่ก็ยังไม่จบ อ๊ากกกก เอาๆ ตอนหน้าตอนจบจริงๆแล้ว และเดี๋ยวก็วันเกิดหัวหน้ารีไวล์พอดีด้วย..อาจจะลงทีเดียว 2 ตอนหรือไม่ก็อาจจะรวบยอดเป็นตอนเดียวไปเลยก็ได้ค่ะ/กระอักเลือด

               ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้มากๆเลยนะค่ะ ขอบคุณที่มีสนุกด้วยกัน ผู้เขียนอ่านทุกคอมเม้นและแบบมันดีใจอย่างบอกไม่ถูกมากๆค่ะ ขอบคุณ ที่รักเรื่องนี้และให้ฟิคเรื่องนี้ได้ไปอยู่ในใจของท่านผู้อ่านมากๆนะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ และจะพยายามทำผลงานออกมาให้ดีที่สุดต่อไปค่ะ ขอบคุณมากๆนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #533 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 06:37
    ไม่ว่าจะปีไหนชาติไหน พี่แกก็--มราธอนจริงๆ
    #533
    0
  2. #526 TuscanyKasumi (@TuscanyKasumi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:29
    ต็ายตายยยยยยยยยย
    มาอีกกกกกก 22222222
    #526
    0
  3. #497 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:58
    อยากได้ภาค2
    #497
    0
  4. #445 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:38
    ขอภาค2ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #445
    0
  5. #444 Hibari Akaru (@tsurara1896) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 17:59
    ขอภาค2คะไรท์
    #444
    0
  6. #443 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:33
    อ่า เรื่องนี้ดีจริงๆน้า อยากอ่านต่อจุง
    #443
    0
  7. #442 Hoshino Yoru (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 21:41
    ไรท์คะขอภาค 2
    #442
    0
  8. #441 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 18:59
    ต่อน๊า~~~~~
    โปรดมาต่อยาวๆ~~~~
    #441
    0
  9. #440 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 17:29
    มีต่อมั้ยยย~
    #440
    0
  10. #439 กุหลาบสีเทา (@somoo62) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:46
    ร้อนแรงมากกกกกก
    #439
    0
  11. วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:46
    มีต่อไหมไรท์เลือดจะหมดตัวตาย
    #438
    0
  12. #437 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:45
    ต่อไปยาวๆ
    #437
    0
  13. #436 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:36
    อยากให้มีตอนพิเศษของแต่ละคู่อ่าไรต์
    #436
    1
    • #436-1 Misaka chan (@0990577887) (จากตอนที่ 51)
      24 ธันวาคม 2559 / 19:33
      ดันๆๆๆๆๆๆๆ
      #436-1
  14. #435 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:34
    ตอนต่อไปncใช่ไหมไรท์รออยู่(มีแววว่าจะเป็นnc)
    #435
    0