[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 53 : หมาป่าที่รัก 51 : ตำนาน "Lovely My Wolf !?" และ THE END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59


         "ฮ่าๆๆๆๆ แล้วยังไง...สรุปที่นายทำหน้าบูดหน้าบึ่งอยู่ตอนนี้ เพราะว่าถูกสลัดรักงั้นหรือไงรีไวล์ ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะของหัวหน้าหน่วยวิจัยและพัฒนา สังกัดหน่วยทีมสำรวจดังขึ้นมาจากในห้องแล็บส่วนตัวระหว่างการซ่อมเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติให้กับชายที่เป็นดั่งคนในตำนานเมื่อ สองพันกว่าปีก่อน

          ที่ตอนนี้นั่งหน้าบูดหงุดหงิดรออยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ ก็นะ...อย่างว่าล่ะถูกคนที่ตัวเองกอดอยู่เป็นอาทิตย์นำมาทิ้งไว้ที่เตียงนอนในบ้านตัวเองเมื่อ 2 วันก่อน แถมยังไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย...หงุดหงิดก็ไม่แปลก...

          "ชิ...ให้ตายสิ..ฉันไม่น่าเล่าให้เธอฟังเลยจริงๆยัยวิปริต"รีไวล์เกาหัวอย่างหงุดหงิดเมื่อเขาเผลอระบายความหงุดหงิดให้ยัยสี่ตานี้รู้จนได้

          ย้อนกลับไปเมื่อ 2 วันก่อนเขาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง โดยที่ก่อนหน้านี้จำได้ว่าเขากับเจ้าจอมโจรตัวแสบนั้นกอดทำรักกันทั้งวันทั้งคืนเป็นอาทิตย์ ราวกับแยกกันไม่ออกมาใครเป็นใคร

          ความรู้สึกโหยหาร้อนแรงนั้นยังติดตรึงอยู่ในร่างกายของเขา...และเขาต้องการที่จะตื่นมาเจอร่างบางตัวแสบนั้นอีกครั้ง ....แต่ว่า...ไม่..มันไม่ได้เป็นแบบนั้น...มา 3 วันแล้ว

          และไม่ว่าเขาจะพยายามกลับไปที่เมืองใต้ดินนั้นเพื่อหาร่างบางนั้นมากแค่ไหน...ก็กลับไม่พบ ราวกับว่าช่วงอาทิตย์นั้นเป็นแค่ความฝัน...

          แต่มันจะไปฝันได้ยังไงในเมื่อความรู้สึกของเขาราวกับถูกพันธนาการไว้กับเจ้าตัวแสบตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้นอย่างแน่นหนา...ใช่...ไม่ว่าเขาจะมองอะไร..มองใคร...หรือว่าจะไปที่ไหน..ในที่ๆเขากับร่างบางเคยวิ่งไล่จับกัน มันยังคงตามหลอกหลอน...

          อา...เจ้าบ้านั้น...เขาไม่อยากยอมรับ..แต่ว่า...คิดถึง...โคตรคิดถึง...คิดถึงมัน..จริงๆ

          "ฮ่าๆๆ..น่าๆ...ว่าแต่ว่าไม่คิดนะว่าคนอย่างนายจะถูกคนที่นอนด้วยสลัดทิ้งน่ะ...อุ๊บ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดว่าทิ้งหรอกนะ...ก็แหมนายไม่ได้ถูกทิ้งนี้"ฮันจิหัวเราะกลบเกลื่อนคำพูดขำๆของตัวเอง ที่มันสนุกดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้ายุ่งหงุดหงิดแบบนี้ แทนทำหน้านิ่งเคร่งเครียดกับงานเป็นไหนๆนี้นา

          "แกจงใจ...ยัยโรคจิต..ฉันจะฆ่าแกแน่ๆ..หลังจากแกซ่อมเครื่องของฉันเสร็จ"รีไวล์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเคืองๆ แต่ไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวเลยสักนิด

          "น่าๆ..อย่ามาลงที่ฉันสิ...อีกอย่างฉันตายขึ้นมาน่ะใครจะซ่อมเครื่องพวกนี้ให้นายกัน...นายมันยิ่งเป็นพวกใช้เครื่องไม่บันยะบันยังซะด้วยสิ...อือ..ให้ฉันเพิ่มความเร็วมากกว่านี้หรอ"ฮันจิถามขึ้นมาเมื่อจำได้ว่าชายแกร่งตรงหน้าขอให้เพิ่มออฟชั่นอะไรเข้าไปบ้าง

          "ใช่...อยากได้เร็วกว่านี้ แต่ว่าความคร่องตัวก็ต้องเพิ่มขึ้นมาด้วยล่ะ...เครื่องที่เจ้านั้นถ้าจำไม่ผิดมันเป็นเครื่องเคลื่อนย้ายรุ่นใหม่ด้วยนี้"รีไวล์พูดเมื่อนึกได้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

          "โอ้ว...เครื่องรุ่นไหมที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างให้เหมือนกระเป๋าสะพายหลังได้น่ะหรอ...อือ..มันเป็นของแพงเลยนะนั้นน่ะ..แถมเหมาะแก่การพรางตัว...เพราะมันสามารถใช้ปลอมเป็นกระเป๋าสะพายหลังได้นี้ล่ะนะ...ถ้าไม่ได้มองจนเห็ยรอยต่อล่ะก็ดูไม่ออกหรอก...อา...จริงสิ..เขาใช้มีดสั้นนี้นะ...ยิ่งง่ายใหญ่เลย.."ฮันจิจำได้ถึงอาวุธประจำตัวของจอมโจรตัวแสบที่รีไวล์หลงรักเข้าให้

          "ชิ...ตอนนี้เครื่องนั้นยังไม่ออกจำหน่ายในญี่ปุ่น..เป็นไปได้ว่ามันคงแอบนำเข้ามา...ไม่ก็.."รีไวล์เหมือนจะนึกบางอย่างได้พร้อมกับหันไปมองฮันจิที่เงยหน้ามองจ้องมาที่เขาเช่นกันเหมือนคิดบางอย่างที่ตรงกัน

          "ไม่จริงน่า"

          "มันก็ไม่แน่หรอกนะยัยสี่ตา...อย่างที่รู้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติเป็นเครื่องมือที่สร้างขึ้นด้วยกลุ่มการค้าที่ใหญ่และอยู่มาอย่างยาวนานที่สุดในโลก....เครือธุรกิจวูฟ"รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อคิดถึงสัญลักษณ์หมาป่าสีดำที่คาบกุหลาบสีน้ำเงินเอาไว้....สัญลักษณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนมาตลอด 2,000 กว่าปี

          เครือธุรกิจที่ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งวุ่นวาย เพราะพวกเขาเป็นเหมือนกลุ่มคนที่ลึกลับและคอยปกป้องเมืองใต้ดินเอาไว้ แถมยังช่วยโลกเบื้องบนที่สว่างเอาไว้หลายต่อหลายครั้งตลอด 2,000 กว่าปี ว่ากันว่าคนพวกนั้นมีสายง่ายที่หยั่งรากลึกในทุกประเทศจนสามารถชี้ให้โลกไปทางไหนก็ได้

          หากแต่ว่าคนเหล่านั้นกลับเคยสาบานบางอย่างเอาไว้กับราชาแห่งเมืองใต้ดินคนแรกเอาไว้ว่าจะทำตัวดั่งเงาที่มืดที่สุดเพื่อปกป้อง...ไม่ใช่ควบคุม เพราะงั้นพวกนั้นถึงได้ทำเพียงแค่มองอยู่ห่างๆและให้โลกดำเนินไปตามทางที่มันควรจะเป็น

          "แล้วทำไมจู่ๆคนถึงวูฟถึงได้มาเป็นโจรล่ะถ้าแบบนั้น"ฮันจิถามขึ้นมาอย่างสงสัย ไม่สิ...หลักฐานแค่นี้ไม่น่าจะพอนะ...แต่ว่าถ้าไม่ใช่คนของวูฟ...แล้วจอมโจรแบล็กวูฟนั้นเอาเครื่องมาจากไหน...และทำไมวูฟถึงไม่ส่งคนของตัวเองออกมาไล่ล่าโจรที่เอาเครื่องมือของเขาไปใช้โดยพละการ..?..ทำไมล่ะ

          "...ฉันก็ไม่รู้..."รีไวล์บอกก่อนจะทำหน้าคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆนานา...

          "เฮ้อ...ยังไงก็เถอะ..เรื่องนั้นนายคงต้องไปตามสืบดูล่ะนะ..แต่ว่า..เป็นไงบ้างล่ะเจ้าเด็กใหม่น้องของซีคน่ะ"ฮันจิถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้นเมื่อคิดถึงร่างบางน่ารักดวงตาสีเขียวสว่าง

          "อ๋อ...เจ้าเด็กเหลือขอนั้นน่ะหรอ...หึ..ก็แค่เจ้าเด็กใหม่เลือดร้อนคนหนึ่งเท่านั้น"รีไวล์พูดออกมาอย่างไม่สนใจมากมายนัก...เมื่อคิดถึงเจ้าเด็กเหลือขอที่ชื่อว่า เอเลน เยเกอร์...เจ้าเด็กที่มีดวงตาสีเขียวและผมสีน้ำตาลคนนั้น

          "เอ๋.."

          "ทำความสะอาดได้ฉุยมาก...ให้ตายเถอะไม่อยากจะคิดเลยว่าเจ้าพวกเยเกอร์นี้อยู่บ้านกันยังไง...มันต้องเป็นบ้านที่โคตรบรมรกสุดๆแน่ๆ..."รีไวล์พูดต่ออย่างหงุดหงิดเมื่อคิดถึงสภาพโต๊ะทำงานเมื่อเช้าของเจ้าหนูนั้นที่ไม่ได้เก็บกวาดได้ดีเท่ามาตราฐานของเขาเลยสักนิด เลยลงโทษมันให้ทำความสะอาดมันทั้งตึกสำนักงานเลย..

          หึ..ไม่ติดว่าพวกเพทราบอกว่าต้องสอนงานระบบให้ ...เลยจำต้องลดโทษมันลงไปเหลือแค่ทำความสะอาดห้องในหน่วยปฎิบัติการพิเศษเท่านั้น...

          "นายมันมาตราฐานสูงจนเข้าขั้นโรคจิตรีไวล์"ฮันจิอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ กับความสะอาดเข้าขั้นโรคจิตของเพื่อนเธอ

          "เธอจะบอกว่าฉันเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือไง.."รีไวล์หันไปมองอีกฝ่ายกลับอย่างไม่พอใจ เขาไม่ได้ทำถึงขนาดนั้นสักหน่อย แต่เห็นฝุ่นแล้วมันหงุดหงิด อะไรไม่เรียบร้อยก็ทำให้มันเรียบร้อยเท่านั้น..เพียงแต่ว่า...มากกว่าคนอื่นเล็กน้อยเท่านั้น..ย้ำ..ว่าเล็กน้อย..

          "ฉันก็ไม่ได้บอกว่านายเป็น..แต่ว่าบางทีก็ควรเพลาๆลงบ้าง..การที่อะไรมันสะอาดมีระเบียบมากเกินไป..จริงจังมากไป..มันจะทำให้รู้สึกเกรงและอึดอัดได้น่ะนะ..ไม่แน่ที่เจ้านั้นหนีนายไป..จนตอนนี้ไม่ก่อคดี..เพราะนายไปทำให้เขาอึดอัดหรือเปล่า"ฮันจิพูดขึ้นมาเพราะจำได้ว่าช่วง  2 วันมานี้ จอมโจรแบล็กวูฟไม่ได้ก่อคดีอะไรเลยเหมือนทุกที

          ถ้าเป็นปรกติล่ะก็ ไม่ถึง วันก็สร้างคดีอีกแล้ว..โดยเฉพาะเมื่อได้รีไวล์เป็นคู่ปรับ..ก็ก่อเรื่องให้รีไวล์ต้องออกไปไล่จับวันละตั้งหลายๆรอบๆเชียว...หรือว่าเจ้านั้นจะยังระบมอยู่กันนะ

          "อึก....ชิ...ฉันไปดีกว่า...ถ้าจัดการเรื่องเครื่องให้เสร็จแล้ว.ก็ติดต่อไปหาฉันด้วยล่ะ....ไปนะ"รีไวล์พูดพร้อมกับขยับลุกขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนว่ายิ่งพูดเขาจะยิ่งเหมือนโดนแทงใจดำแปลกๆ

          "จ้า..ไปดีมาดีนะ"ฮันจิหัวเราะออกมาพร้อมกับโบกมือให้อีกฝ่ายที่เดินออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิดหมั่นไส้ยัยสี่ตา โดยเดินสวนกับผู้ช่วยคนสนิทของยัยสี่ตาที่แทบจะโค้งให้เขาแทบไม่ทัน ก่อนจะเดินออกไปกลับหน่วยของตัวเอง

          "เฮ้อ....ยังน่ากลัวไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..หัวหน้ารีไวล์เนี้ย"ผู้ช่วยคนสนิทของฮันจิพูดขึ้นมาพร้อมกับเดินไปหาหัวหน้าตัวเองที่นั่งง่วนอยู่กับเครื่องเคลื่อยย้ายสามมิติของหัวหน้ารีไวล์ จนไม่ได้สนใจเขาเลย

          ให้ตายเถอะ...หัวหน้าฮันจิเนี้ย..แบบนี้ก็ได้เป็นสาวโสดจนตายกันพอดีสิครับเนี้ย

          "หัวหน้าครับ...หัวหน้า...หัวหน้าฮันจิ โซเอะครับ!"ผู้ช่วยคนสนิทเรียกอีกฝ่ายดังขึ้นมาจนทำให้ฮันจิสะดุ้งผละเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย

          "หะๆๆ..เออ..โทษๆทีๆพอดีคิดอะไรน่าสนใจขึ้นมาระหว่างปรับปรุงน่ะ มีอะไรงั้นหรอ"ฮันจิพูดพร้อมกับมองอีกฝ่ายที่ยื่นแฟ้มมาให้เธอแล้วยิ้มให้

          "คนที่สอบผ่านเข้ามาเป็นนักวิจัยและพัฒนาใหม่ครับ..เป็นคนใช้ได้เลยล่ะครับ"เขาพูดพร้อมกับดูหญิงสาวเปิดอ่านประวัติคนที่สอบผ่านในครั้งนี้...

          เธอค่อนข้างที่จะเป็นคนละเอียดกว่าที่คิดโดยเฉพาะการจะคัดเลือกคนที่เข้ามาทำงาน...ถ้าทำได้ไม่ดีล่ะก็...ต่อให้เก่งมีพรสวรรค์แค่ไหน..เธอก็ไม่เอาทั้งนั้นล่ะ

          "หือ....ชื่อนี้มัน"ฮันจิมองใบประวัติอย่างแปลกใจเมื่อเธอรู้สึกคุ้นหน้าของอีกฝ่าย...ราวกับว่า..เห็นมันซ่อนทับกับใครบางคนเมื่อนานมาแล้ว...นาน..นานมากๆจนเลื่องลาง..

          ภาพของชายหนุ่มรูปร่างบอบบางเดินอยู่ข้างๆกับทหารอีกคนในชุดทหารโบราณ...ทหาร..ที่คลุมด้วยผ้าปักลายทีมสำรวจ...ปีกแห่งเสรีภาพ...

           "เอ๋...คุณฮันจิ!!ครับ.."เสียงหวานของชายรูปร่างบอบบางดังขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าของอีกฝ่ายที่มองเธออย่างร่าเริงชวนให้คนที่เห็นรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้ยิน

          "ชิ...เธอนี้มาป่วนอีกแล้วงั้นหรอ"เสียงไม่พอใจของชายที่หน้าเหมือนคนที่พึ่งออกไปจากห้องของเธอเมื่อกี้พูดตามเสียงร่างเล็กออกมาพร้อมกับหันไปมองร่างบางที่หันไปเหมือนเอ็ดอีกฝ่ายที่พูดใจร้าย...


          ภาพนี้มันอะไรน่ะ...มัน..อะไร..กันน่ะ..

          "หัวหน้าครับ...หัวหน้า...หัวหน้าฮันจิครับ!"เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นมาทำให้สติของฮันจิกลับมาพร้อมกับสะดุ้งมองอีกฝ่าย

          "อะ..เออ..โทษที..แล้วเขามาหรือยังน่ะ..คนที่สอบผ่านคนนี้น่ะ"ฮันจิพูดขึ้นโดยพยายามไม่ให้เสียงสั่นอย่างดีใจ

          "ครับ..มาแล้วครับ..ความจริงเขาต้องมาทำงานเมื่อ 2 วันก่อน แต่เห็นว่าไม่สบายเลยพึ่งจะมาได้วันนี้วันแรกน่ะครับ..จะให้เข้ามาเลยไหมครับ.."ผู้ช่วยยิ้มเมื่อจำเสียงหวานของอีกฝ่ายที่ทำเอาเขาคิดว่าเป็นผู้หญิงในตอนแรกเลยทีเดียว

          "งั้นให้เข้ามาเลย..ฉันอยากเจอ..อยากเจอเขามากๆเลย!"ฮันจิยิ้มอย่างดีใจ

          "ครับ..ตอนนี้ผมให้เขารออยู่หน้าตึกวิจัยน่ะครับ..ตรงสวนหมาป่าและอีกาน่ะครับ.."ผู้ช่วยผู้ถึงสวนที่มีรูปหล่อของหมาป่าสีดำมีปีกขนนกและอีกาหนึ่งตัวกำลังอยู่ด้วยกัน เพราะว่ากันว่าทั้งคู่คือตัวแทนของบุคคลในตำนาน หมาป่าสีปีกสีดำคือ โคลว์ วอกเกอร์ และอีกาสีดำคือ รีไวล์ แอ็กเกอร์แมน สองคนรักที่เป็นตำนานความรักของพวกเขามาตลอด 2 พันปีที่ผ่านมา

          อา..จะว่าไป..ชื่อของคนที่สอบผ่านนี้มัน...

- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ -

          "ชิ...ยัยบ้านั้น..น่าหงุดหงิดชะมัด...ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นนักวิจัยคนเดียวที่ซ่อมเครื่องนั้นได้ดีที่สุดละก็นะ..."คอยดูเถอะมีคนใหม่เข้ามาเมื่อไรเขาจะหักคอยัยนั้นให้ได้เลยคอยดูสิ

          รีไวล์ตัดสินใจเดินไปสวนหมาป่าและอีกาเพื่อหวังให้ใจของเขาคลายความหงุดหงิดในวันนี้ไปพร้อมๆกับคิดหาวิธีพาเจ้าโจรตัวแสบนั้นกลับมาหาของเขา...

          "ชิ..เจอล่ะจะสั่งสอนให้เข็ดเลยจริงๆ..เจ้าบ้านี้"รีไวล์บ่นพึมพำไปจนกระทั้งเขาเดินมาถึงสวนหมาป่าและอีกา หากแต่ว่าเมื่อมาถึงเขาก็พึ่งจะสังเกตุว่าตัวเขาไม่ได้อยู่ที่นี้เพียงลำพัง

          มีร่างบางของใครบางคนยืนอยู่หน้ารูปปั้นหล่อหมาป่ามีปีกกับอีกา ความจริงเขาคงไม่สนใจอะไรมากถ้าใครจะมาอยู่ที่สวนแห่งนี้ เพราะยังไงสวนนี้ก็เป็นเหมือนสวนพักผ่อนหย่อนใจให้กับทุกคนในสำนักงานทีมสำรวจอยู่แล้ว

          แต่ว่า...แผ่นหลังของร่างบางที่ยืนอยู่นั้น มันเหมือนกับมีภาพแผ่นหลังของใครบางคนที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมทีมสำรวจสมัยโบราณ ซ้อนทับอยู่...ทำให้ขาของเขาชะงักและจ้องมองแผ่นหลังขอร่างบางนั้นอยู่นาน

          สายลมของฤดูใบไม้ผลิพัดให้กลีบดอกซากุระที่พึ่งบานในช่วงเมษายนลอยไปทั่วสวนแห่งนี้ และนั้น..ทำให้ร่างบางที่ยืนอยู่ที่หน้ารูปหล่อนั้นยกมือขึ้นมาบังแรงลมที่เข้ามาข้างๆตัวเอง...

          ชั่วพริบตาที่ขยับมือข้างซ้ายขึ้นมานั้น ก็ทำให้เขาหัวใจถึงกับพองโตขึ้นมา เมื่อแหวนวงนั้นกระตุ้นความทรงจำบางอย่าง..

         "ครั้งนี้เห็นว่าขโมยแหวนแต่งงานครับ! จากร้านจิวเวอร์รี่ในเครือวูฟครับ!"เสียงกุนเธอร์ที่รายงานเขาผ่านเครื่องมือสื่อสารนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ
         
          เพราะมันทำให้เขาสงสัย..ไม่หาย..ว่าทำไมจอมโจรแบล็กวูฟนั้นถึงได้ไปขโมยแหวนแต่งงานในร้านจิวเวอร์รี่ในเครือวูฟกัน จนกระทั้งเมื่อเขาสืบดูก็พบว่าแหวนแต่งงานนั้นไม่ใช่แหวนแต่งงานธรรมดา...แต่เป็นแหวนแต่งงานที่มีอายุถึง 2 พันกว่าปี

          ใช่...มันเป็นแหวนแต่งงานของผู้ที่เป็นตำนานรักของโลกใบนี้...แหวนแต่งงานของ โคลว์ วอกเกอร์และรีไวล์ แอ๊กเกอร์แมน เมื่อ 2 พันกว่าปีก่อน แหวนที่ว่ากันว่ามันถูกหลอมและถูกทำขึ้นมาจากพลังของนกฟินิกซ์

          มีความหมายว่าแหวนวงนี้จะกลับมาเพื่อครองใจคนทั้งคู่ให้ได้ครองรักกันตลอดกาล แม้ความตายจะมาพรากกี่ครั้ง..แต่ก็จะกลับมาคู่กันทุกครั้งไป

          ราวกับภาพมากมายพัดเข้ามาในหัวของเขา..อย่างช้าๆ...และกว่าเขาจะรู้ตัว..ขาของเขาก็พาตัวเขามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังของร่างบางตรงหน้ารูปหล่อนั้นเรียบร้อยแล้ว

          รีไวล์กำมือแน่น...เขากำลังตื่นเต้น...ภายในใจของเขาราวกับมีใครมาตีกลองรัวๆจนเขาแอบกลัวว่าเขาจะหัวใจวายตายตรงนี้หรือเปล่า...แต่ไม่..เขาพยายามข่มความรู้สึกทั้งหมดก่อนจะพูดประโยค..หนึ่งออกไป

          "นายชื่ออะไร"รีไวล์พูดน้ำเสียงให้นิ่งที่สุดแต่ไม่วายที่ตอนท้ายเสียงเขาสั่นน้อยๆ..ยิ่งเมื่อร่างบางตรงหน้านั้นสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของเขาถามออกไปนั้น...ก่อนจะขยับตัวหันกลับมาหาเขาอย่างช้าๆ...

          ดวงตาสีฟ้าใสรับกับผมสีดำสนิทและใบหน้าหวานสวย....ในชุดทหารฝึกหัดสมัยโบราณ....ปรากฎแกสายตาของเขาก่อนจะเปลี่ยนไป...เป็นชุดของหน่วยวิจัยและพัฒนาแทน..

          "?"

          "มะ...ไม่ได้ยินหรือไง..ว่าฉันถามว่านายชื่ออะไร"รีไวล์พูดออกไปอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าแปลกใจที่มองมาที่เขา...หัวใจของเขาเต้นโครมๆไม่เป็นจังหวะ.

               ความรู้สึกดีใจผสมกับความรู้สึกสับสน...นี้คือความจริง..หรือความฝัน

               ถ้าตัดภาพหลอนนั้นออกไป...คนตรงหน้าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าจอมโจรตัวแสบที่เขาพยายามตามหามาตลอด 2 วันที่ผ่านมา..เจ้าโจรที่ได้เขาแล้วก็ทิ้งไป...

               ต่อให้ดวงตาไม่ใช่สีเดียวกัน...แต่ว่าทั้งใบหน้าและรอยยิ้มที่เริ่มขยับขึ้นมานั้น...ไม่ผิด..ไม่ผิดอย่างแน่นอน..เป็นมัน...

               แบล็กวูฟ!!

               "เอ๋...ชื่อของผมหรอครับ?"ร่างบางตรงหน้าของรีไวล์กล่าวก่อนจะมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

               "ใช่...ชื่อของแก...ชื่อ..."ไม่ทันที่รีไวล์จะได้พูดจบร่างบางนั้นก็ชิงตอบขึ้นมาซะก่อน

               "โคลว์ วอกเกอร์ครับ.."สิ้นคำพูดของร่างเล็กความทรงจำบางอย่างของเขาก็เหมือนได้ถูกปลดล๊อกอย่างสมบูรณ์แบบ ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นภาพของกองทหารที่ยืนเรียงกันอยู่ในลานฝึกขนาดใหญ่...และเขา..กำลังเผชิญกับร่างบาง..

               ร่างบางตัวแสบ...เจ้าหมาตัวดี...เป็นครั้งแรกในร่างของคน...ครั้งแรก..ที่เขาได้รู้จักกันในชื่อจริง...

                   "ชื่ออะไร"

               "โคลว์ วอกเกอร์ครับผม"เสียงไม่แตกหนุ่มดีของโคลว์ทำให้คิ้วของรีไวล์ขมวดเข้าหากัน...เสียงนี้มัน..เหมือนกับ..แบล็กเลยไม่ใช่หรอ.

                 "มาจากเขตไหน"รีไวล์เริ่มกลับมาสนใจอีกฝ่าย..มันอาจเป็นไปได้ไหมว่าอาการบาดเจ็บเลยทำให้ตาของแบล็กสีอ่อนลงน่ะ..อาจจะเป็นได้ใช่ไหม...รีไวล์พยายามไม่คิดให้เข้าข้างตัวเองมากจนเกินไป..แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี

               "ชิกันชิน่าครับ"โคลว์ตอบก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย..รอยยิ้มนั้น...แบล็ก...

               "แบล็ก"ปากขยับพูดก่อนจะที่ทันได้คิด...ทำให้พูดชื่อของหมาป่าที่เขาแสนคิดถึงออกไป..ก่อนจะได้สติและพยายามจะแก้เสียงของเจ้าทหารใหม่ตรงหน้าก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

               "ไม่ใช่แบล็กครับ...ชื่อของผมน่ะ.."โคลว์จับมือของรีไวล์ขึ้นมาจูบที่หลังมืออย่างช้าๆ..

               "คือโคลว์....ครับ...หัวหน้ารีไวล์"

             
"โคลว์"รีไวล์พูดชื่อร่างบางตรงหน้าของเขาออกมา..ความรู้สึกโหยหาและคิดถึงทับทวีมากขึ้น หากแต่ว่าเขาจะหลุดจากความทรงจำในอดีตมือของเขาก็ถูกร่างบางตรงหน้าจับขึ้นมา จูบที่หลังมืออย่างช้าๆ..และแผ่วเบา..เหมือนกับตอนนั้น..ไม่มีผิด

               "ครับ...หัวหน้ารีไวล์...นั้นคือชื่อของผมครับ..โคลว์ของคุณ.."โคลว์ยิ้มก่อนจะมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆมีน้ำตาคลอขึ้นมาอย่างช้าๆ...ก่อนน้ำตาลูกผู้ชายคนนั้นจะไหลลงมาอาบใบหน้าของเขาอย่างช้าๆ

               ภาพยามที่เข้ากำลังจะตาย...ภาพที่เขาค่อยๆหลับตาลงไป...หูของเขายังคงได้ยินถ้อยคำสุดท้ายที่ร่างบางเอ๋ยออกมา..คำพูดที่เป็นดั่งคำหมั่นสัญญา...ว่าร่างบางจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง...

            "ผมจะตามหาคุณ...และจะอยู่ข้างคุณอีกครั้ง
ครับ..รีไวล์.."

               "อึก..แกมัน..แกมันดื้อ...โคลว์...ฮึก..แก..ไอ้เจ้าบ้า ไอ้หมาบ้า!!..!"รีไวล์พูดพร้อมจับมือร่างบางที่จับมือเขามาจูบเมื่อกี้เอาไว้แน่น..ก่อนจะดึงร่างบางมากอด

               "รี.."

               "ทำไมถึงช้านัก...ฮึก...ฉะ..ฉัน..รอแก..ฉันพยายามไล่ตามแก..แล้วทำไม..แกถึงหนีฉัน..ทำไมแกถึง..ไม่มาหา..ไม่มาหาให้เร็วกว่านี้...คิดจะทรมานฉันไปถึงไหน..โคลว์..ไอ้เจ้าหมาบ้า!"รีไวล์ซบหน้าลงกับไหล่บางๆของร่างเล็ก มือของเขาขยับจับเสื้อร่างบางแน่น..ราวกับพยายามยึดเอาไว้..ไม่ให้หายไป..

               ความรู้สึกว่างเปล่าที่เขาเคยสงสัยว่ามันเป็นเพราะอะไร...และทำไมเวลาเจอกับแบล็กวูฟความรู้สึกนั้นมันถึงได้รู้สึกเหมือนถูกเติมเต็ม ตอนนี้...เขารู้แล้ว..รู้แล้วว่าทำไม...รู้แล้วว่าที่ผ่านมา..เขารอใคร..

               รอคนที่สัญญาว่าจะตามหาเขาให้เจอ...มาตลอด 2 พันปี...

               "ขอโทษครับ..รีไวล์..ผมขอโทษ...ฮึก..ผมขอโทษ..."ร่างบางกอดอีกฝ่ายแน่นเช่นเดียวกัน....เขาพยายามจัดการเรื่องเมืองใต้ดินให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้มาอยู่กับรีไวล์ที่นี้...อยู่เคียงข้างตามที่สัญญาเอาไว้

                  อยู่กับคุณ...อีกครั้ง...รีไวล์

               ทั้งคู่กอดกันร้องไห้โดยไม่สนใจว่าตอนนี้จะมีใครหลายคนที่คุ้นเคยในอดีตกำลังจ้องมองอยู่หรือไม่ก็ตาม...สำหรับพวกเขา..ตอนนี้..มีเพียงแค่เขา..มีเพียงแค่เรา...เราสองคน...

               "อย่าจากฉันไปไหนอีก..โคลว์"รีไวล์ผละจากไหล่ร่างบางออกมาก่อนจะยกมือลูบปาดน้ำตาบนใบหน้าหวานที่เขารักมาตลอดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาทำได้

              ดวงตาสวยของอีกฝ่ายถึงจะเป็นสีฟ้าเพราะคอนแท็กเลนส์แต่เขาก็รู้...รู้ว่าดวงตานี้เป็นดวงตาของคนที่เขารักมากที่สุด....ดวงตาของหัวใจเขา..ดวงตาของวิญญาณอีกครึ่งของเขา..

               "จะไม่มีวันนั้นครับ...รีไวล์...ผมจะอยู่กับคุณ..เราจะอยู่ด้วยกัน"โคลว์พูดพร้อมกับหยิบแหวนที่เคยเป็นของอีกฝ่ายขึ้นมาสวมให้อย่างแผ่วเบา...ก่อนจะจูบลงไปเบาๆ

               "ไม่พรากจาก...โคลว์"รีไวล์พูดก่อนจะก้มลงจูบร่างบางอย่างอ่อนโยน...ไม่พรากจาก..ต่อให้ตายกี่ครั้ง...ให้ได้ลำบาก ให้รอนานอีกเท่าไร..พวกเขาก็จะกลับมาคู่กัน...คู่กันจนกว่าโลกและวิญญาณจะสลายแตกดับไป...

                  "ผมรักคุณ..รีไวล์"

                  "ฉันก็รักแก...โคลว์..."


            2 พันปี...ที่สุดแล้ว..อีกาที่รอคอย...ก็ได้พบกับหมาป่าที่รักของมันอีกครั้ง....และจากนี้..พวกเขาจะอยู่ด้วยกัน..ตลอดไป..

  THE END

               กลิ้งๆมาอัพตอนจบสุดท้ายของฟิคเรื่องนี้จริงๆแล้วนะค่ะ ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสมาเขียนตอนพิเศษไหม...แต่ว่าคงยากค่ะเพราะหลังจากนี้คงจะปั่นเรื่องน้องค้างคาวกับเส้นตายและน้องเหมียวจริงๆสักที

               ต้องขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านจากหัวใจจริงๆที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนจบนี้...ขอบคุณที่มาสนุกด้วยกันและไม่ได้ทิ้งกันไปไหนเลย..ยังคงอยู่ด้วยกันจนถึงวันนี้..ที่เป็นวันสิ้นปีแล้ว..ขอบคุณมากๆนะค่ะ ขอบคุณจริงๆ

               ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 2 แต่ดันแต่งจบก่อนเรื่องแรก - -" เออคือ..แบบว่าต้องขอโทษท่านผู้อ่านเส้นตายมากเลยค่ะ...ที่ผู้เขียนล่าช้าในการเขียนมาก ฮือๆ พอดีติดท่านรีไวล์งะ!! ขอโทษจริงๆนะค่ะ จากนี้จะไปเขียนให้สม่ำเสมอและให้จบเหมือนเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะค่ะ

               และเนื่องในโอกาสที่อีกไม่กี่ชม.เราจะเข้าสู่ปีไก่แล้ว เข้าสู่ปี 2017 หรือ พ.ศ. 2560 ผู้เขียนก็ขออวยพรให้กับท่านผู้อ่านทุกท่าน ให้มีแต่ความสุขความเจริญและเฮงๆรวยๆกันทุกคน ไปไหนมาไหนแคล้วคลาดปลอดภัย ไปทำการค้าไปเรียนต่อที่ใดก็ขอให้มีคนรักคนเอ็นดู ยามเมื่อเดือดร้อนหรือท้อแท้ใจ ก็ขอให้ได้มีคนมาช่วยเหลือได้ตลอด จนทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี...เวลาที่ทุกข์ก็ขอให้มีความหวังมีสติเตือนรู้ให้ออกจากทุกข์นั้นด้วยดี ขอให้เจริญก้าวหน้าในทุกทาง มีความสุขและความเจริญตลอดปีเถอด...

               ขอบคุณทุกท่านมากๆอีกครั้งนะค่ะ และหวังว่าจะได้มอบความสุขให้ท่านเช่นนี้อีก...ขอบคุณมากค่ะสำหรับกำลังใจและขอบคุณอีกครั้ง..ที่ได้ก้าวเดินไปด้วยกันนะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ

                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #559 kittiya_ff (@kittiya_ff) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:06

    ตายตาหลับแล้วค้าาาาาาาฮืออขอบคุณมาค้าาาา
    #559
    0
  2. #543 hayajihaya (@hayajihaya) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 17:28

    ชอบมากไม่อยากให้จบเลยเนื้อเรื่องดีอ่ะ ขอบคุณที่ทำนิยายดีๆให้อ่านนะคะ
    #543
    0
  3. #541 Elwilliamwan (@TuscanyKasumi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 22:13
    เอาจริงๆ อ่านมา5 รอบ

    ขอแชร์น้ำตาความรักให้พวกเขา ทำไม ชีวิตถึงไม่มีงี่บาง

    อยากเห็นกับตา
    #541
    0
  4. #539 PocketPie (@UnidyKung) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 00:36
    ให้ตาย ทำไมเราต้องร้องไห้ด้วย แง๊ ไม่อยากให้จบเลยยยย ชอบมากๆ
    #539
    0
  5. #538 PL_JM (@PL_JM) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:30
    ฮือออ จบแล้ววว~ สมจริงๆที่ติดตามนักเขียนพี่คนนี้มา ....เนื้อเรื่องดีมากๆๆๆ ชอบมาค่ะ รู้สึกนับถือพี่เป็นไอดอลเลยยย~
    #538
    0
  6. วันที่ 25 เมษายน 2561 / 01:02
    ประทับใจมากๆ เป็นนิยายที่ดีมากเรื่องนึงเลยถ้าไม่นับเหล่าคำผิดน่ะ เป็นพล็อตที่สุดยอดมากเพราะตัวเราเองก็เคยอ่าน'ซวยแล้วเมื่อผมกลายเป็นไททัน'มาก่อนแล้วเนื้อเรื่องไม่เหมือนมากแต่ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านภาคต่อของเรื่องนั้นเลย😀
    #536
    0
  7. #527 TuscanyKasumi (@TuscanyKasumi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:14
    ต่ออออออ
    #527
    0
  8. #523 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 02:09
    ความรู้สึกหน่วงในใจอีกแล้ว......เหมือนเรื่องที่ไปอ่านก่อนมาอ่านเรื่องนี้เลย
    เรื่อง"ซวยแล้วผมกลายเป็นไททัน" น่ะ แต่หน่วงน้อยกว่า เพราะว่าโคลวไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเรในตอนจบ
    #523
    0
  9. #519 pramekung2545 (@pramekung2545) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:31
    ใช้เวลาแค่100ปีในการล่มสลาย แต่ใช้ตั้ง2000ปีในการฟื้นฟู//มนุษย์จริงๆ
    #519
    0
  10. #517 Lillygirlblood (@lillygirlweb) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 13:49
    ซึ้งมาก ///// โฮ จะร้องไห้่ค่ะ ประทับใจเรื่องนี้จริงๆ ///////
    #517
    0
  11. วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:03
    สุดยอดดดดดดด ซึ้งมากกกๆๆเลยอะ ประทับใจสุดๆ สนุกสุดยอดดดด
    #516
    0
  12. #514 rodjananuna (@rodjananuna) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:13
    ซึ้งมากกกกชอบสุดๆเลยค่ะ(*-*)
    #514
    0
  13. #511 k-koi (@mobileeasy50997) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 09:38
    อ่านมากี่ครั้งก่อนยังซึ้งเหมือนเดิม????
    #511
    0
  14. #506 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:51
    ขอบคุณไรต์ ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะค่ะ

    วันนี้เพิ่งอ่านเรื่องนี้ครั้งแรกค่ะอ่านช้ากว่าคนอื่น อ่านตั้งแต่ตอนแรกยันตอนสุดท้าย 

    อุสากลั้นไว้ แต่สุดท้าย..น้ำตามันก็ไหล

    ขอบคุณอีกครั้งเีใจมากเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ TT
    #506
    0
  15. #502 Ilusionnero (@Ilusionnero) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:45
    สนุกมากกกก ซึ้งสุด
    #502
    0
  16. #500 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 19:45
    ขอภาคสองได้มะฮะ;-; ติดมากเลย
    #500
    0
  17. #499 Paladin (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 00:13
    ประทับใจมากๆเลยอ่ะฮืออออออ ไม่ว่าจะกุเร็นหรือโคลว์ โอ้ยยยยก๊อดดดหลงรักมาก ไรท์เป็นคนแรกเลยอ่ะที่เรารู้สึกประทับใจกับเนื้อเรื่อง ภาษาก็ดูดี แล้วมีบางตอนที่ตลกให้คลายเครียด เราว่าดีมากๆเลยอ่ะ เวลาอ่านจะได้ไม่รู้สึกเครียดมากกับความดราม่าในเรื่อง รออ่านกุเร็นอยู่น้าาา ยังไงถ้ามีเรื่องใหม่ เราจะไปติดตามทันทีเลย!!
    #499
    0
  18. #498 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 06:04
    ซึ้งTOT
    #498
    0
  19. #464 phanit7 (@phanit7) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:21
    อยากให้มีตอนพิเศษจังเยยยยย
    #464
    0
  20. #457 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 00:27
    เพิ่งได้อ่านเรื่องนี้ ก็วันนี้ ติดมาก อ่านตั้งแต่ตอนเเรกยันตอนปัจจุบัน
    ไม่อยากให้จบเลยจริงๆ มีเป็นหนังสือไหมอ่านได้เก็บไว้อ่านมากๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการแต่งนิยายที่ดีมากเบบนี้แก่รีดทุกคน
    อยากบอกกับไรท์ ว่าขอบคุณที่แต่งนิยาย รักมากและ happy new year ย้อนหลังค่ะ
    #457
    0
  21. #456 t.t.me (@tmkanokporn2000) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:01
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะจะติดตามไรท์ต่อไปเรื่อยๆค่ะ
    สู้ๆน้าาา
    #456
    0
  22. #455 N'Bell (@khamonchanok) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:37
    Happy New year ~~ ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องดีๆอย่างนี้มาให้อ่าน ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ยอมรับเลยว่าติดเรื่องนี้จริงๆ จะติดตามไรท์ไปเรื่อยๆน้า สู้ๆจ้า
    #455
    0
  23. #454 ฝ้าe (@SunPuRi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 01:19
    Happy New Year รออ่านของไรท์อยู่ทุกเรื่องนะ ไรท์ดูแลร่างกายดีๆอย่าป่วยเป็นอะไรเลยนะ//เดี๋ยวเราไม่มีอะไรอ่าน555
    สุดท้ายขอให้เจอแต่เรื่องดีๆนะ
    #454
    0
  24. #453 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 22:59
    สุขสันต์วันปีใหม่ นะคะไรท์
    รอฟิคหนูน้องค้างคาวอยู่น้าา~
    #453
    0
  25. #452 Ing4869 (@Ing4869) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 22:33
    จบแล้วอ่อTT รู้สึกอยู่กับเรื่องนี้มานานอ่า 
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ให้อ่านนะ 
    ติดตามนะคะไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน
    #452
    0