[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 8 : หมาป่าที่รัก 7 : Blue Rose Queen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    1 พ.ย. 59


               การตกลงเจรจาโดยให้เครือธุรกิจ 'วูฟ'เป็นผู้สนับสนุน ดำเนินจนจบขั้นตอน ปัญหาที่เกิดกับทีมสำรวจเป็นอันคลี่คลาย หลังจากจบการประชุมผู้บังคับบัญชาขอเลี้ยงข้าวพวกเทรย์เวอร์เป็นการตอบแทนหากแต่ว่า เทรย์เวอร์บอกว่าเขามีธุระสำคัญบางอย่าง และอยากขอชมรอบๆฐานบัญชาการของที่นี้เสียหน่อย...ผู้บังคับบัญชาจึงได้สั่งให้เอลวินเป็นคนดูแลพาแขกของพวกเขาไปเดินชมในส่วนที่ชมได้..

                    "คุณสมิธ..ผมได้รับบางอย่างจากท่านวูฟให้มาทำ...ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยผมได้หรือเปล่า"คำพูดไม่กี่ประโยคของอีกฝ่ายทำให้เอลวินถึงกับรู้สึกมองอีกฝ่ายในแง่ร้ายขึ้นมาทันที หากแต่ว่าเพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอนาคตของทีมสำรวจทำให้เขารับคำและถามว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาช่วยอะไร

                    "ช่วยพาพบไปพบกับคุณ รีไวล์จะได้ไหม"นั้นเป็นคำขอที่สร้างความแปลกใจให้กับเอลวิลไม่น้อย...แต่เขาเลือกที่จะสั่งให้คนไปตามรีไวล์มาให้อีกฝ่ายแทน และให้มาเจอที่ห้องของเขาแทน...แน่นอนว่าพวกฮันจิตามมาด้วยเพราะคุยติดพัน ทั้งหมดมองหน้าเทย์เวอร์อย่างแปลกใจ และยิ่งแปลกใจยิ่งกว่าเมื่ออีกฝ่าย เอานำกล่องที่บรรจุดอกไม้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นดอกไม้ที่หายากที่สุดในกำแพง..ไม่สิ..ขนาดออกไปนอกกำแพงก็ยังไม่เคยมีใครได้เห็นมันเลย..ดอกไม้ใครหลายๆคนอยากจะมีไว้ครอบครอง...

                    ..... Blue Rose Queen !!!....

                    ดอกไม้อันเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าของเครือธุรกิจ 'วูฟ'

                    พวกเอลวิลมองอย่างตกใจ เพราะดอกจากกุหลาบที่อยู่ในกล่องจะใหญ่แล้ว...กล่องที่บรรจุมันยังว่ากันว่าเป็นกล่องที่ใส่แล้วดอกกุหลาบราชินีสีน้ำเงินจะคงอยู่ทนนานเป็นพิเศษอีกด้วย...ของราคาแพงมหาศาลแบบนี้ ทำไม 'วูฟ' ถึงได้เอามาให้รีไวล์กัน....

               ทุกคนต่างผุดความคิดขึ้นมาในสมองมากมายหลากหลายคำถาม หากแต่สำหรับรีไวล์แล้ว..เมื่อเขาได้เห็นดอกไม้ที่บรรจุอยู่ในกล่องนั้น...กลับไม่ใช่ความคิดว่ามันเป็นของมีราคาแพงแต่อย่างใด...แต่เป็นความทรงจำที่เขาเคยมีเมื่อ 3 ปีก่อนต่างหาก..ความทรงจำของความฝันที่เขาเห็นแบล็กมาปรากฎตัวพร้อมกับช่อกุหลาบสีน้ำเงินใหญ่แบบนี้...ยามเมื่อตื่นมา..ก็พบกับกุหลาบสีน้ำเงินที่มีประกายน้ำค้างวางอยู่บนหัวเตียง.. อา..หัวใจของเขาที่ด้านชามาตลอด 3 ปี กลับรู้สึกมันเต้นขึ้นมาอีกครั้ง....

                    "แกเอามาให้ฉันทำไม"รีไวล์มองพร้อมกับพูดเสียงเรียบ...พยายามข่มไม่ให้เสียงสั่น...เรื่องที่เขาฝันเห็นแบล็กและได้กุหลาบสีน้ำเงินจากอีกฝ่ายเมื่อ 3 ปีก่อน..เขาไม่เคยบอกใคร..และไม่คิดจะบอกด้วย..

                    "ท่านวูฟ"

                    "วูฟ?"

                    "ครับ...ท่านวูฟฝากมันมาให้กับคุณครับ..คุณรีไวล์ ไม่ทราบว่าคุณทราบความหมายของกุหลาบสีน้ำเงินไหมครับ..."

                    "ความหมาย?"

                     "ครับ...กุหลาบสีน้ำเงินเมื่อก่อนอาจสร้างขึ้นมาไม่ได้จึงมีความหมายถึงความผิดหวังและการรอคอยไม่สิ้นสุด...หากแต่ว่าตอนนี้..อย่างที่คุณเห็นมันเกิดขึ้นมาแล้ว..เพราะฉะนั้นความหมายของมันจึงเปลี่ยนไปครับ....และนั้นคือสิ่งที่ท่านวูฟต้องการจะบอกกับคุณ..คุณรีไวล์" บรู๊คบอกก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

                    "แกพูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจ."หน้าของรีไวล์แสดงออกมาถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน จนเสียงของฮันจิแทรกขึ้นมา..

                    "อะ! ฉันรู้ความหมายใหม่นะ...ความหมายของกุหลาบสีน้ำเงิน..คือ..เออ..อ๊า! ความอดทน แข็งแกร่ง ดอกไม้ที่หมายถึงรักที่มั่นคงตลอดกาล..อะ...เดี๋ยวนะ...นี้หมายความว่ายังไงเนี้ย!ทำไม.."ฮันจิมองรีไวล์อย่างตกใจเมื่อคิดถึงความหมายแล้วมัน...

                    "คุณเทรย์เวอร์..ทำไมจู่ๆคุณวูฟของคุณถึงได้ส่งดอกไม้นี้มา.."เอลวินถามออกมาอย่างสงสัยไม่ต่างกัน เขาไม่คิดว่า วูฟจะเคยพบกับรีไวล์มาก่อน..ไม่สิ..วูฟดังมาจากการเป็นนักพนันในเมืองใต้ดิน..ก็อาจจะเคยเจอกับรีไวล์มาก่อนก็ได้..ในเมื่อรีไวล์ก็มาจากเมืองใต้ดินนี้

                    "เรื่องนั้นผมไม่อาจทราบได้ครับ..อ๋อ...ท่านวูฟยังได้ฝากข้อความมาถึงคุณอีกครับคุณรีไวล์...'การรอคอยได้สิ้นสุดแล้ว...เขาจะกลับมาทำตามสัญญา เพราะงั้นการเดินทางที่จะถึงนี้..โปรดกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยนะครับ'...นี้คือข้อความทั้งหมดที่ท่านวูฟฝากมา...คุณรีไวล์..คุณเอลวิล..และทุกท่าน งานของผมเสร็จแล้ว...คงต้องขอตัวกลับเลยนะครับ.."บรู๊คกล่าวก่อนจะยิ้มให้รีไวล์อย่างอ่อนโยน และโค้งลาให้กับทุกคน จนพวกเขาที่ยังงงกับคำพูดของอีกฝ่ายแทบจะโค้งตอบแทบไม่ทัน และเป็นมิเกะที่มีสติเปิดประตูส่งอีกฝ่ายออกไปจากห้อง

               "รีไวล์...นายเคยเจอวูฟด้วยงั้นหรอ"ฮันจิหันมาถามอีกฝ่ายหลังจากพวกเทรย์เวอร์ออกไปแล้ว...และทำลายความเงียบภายในห้อง

               "นั้นสิ รีไวล์ นายเคยเจองั้นหรอ"เอลวินหันไปถามอีกฝ่ายอย่างสงสัยไม่ต่างกัน..

               "ไม่..ฉันไม่เคยเจอวูฟ..."แต่ถ้าเป็นแบล็กล่ะก็เจอเมื่อ 3 ปีก่อน...รีไวล์มองก่อนจะลูบกล่องใส่กุหลาบอย่างเบามือจนพวกฮันจิหันไปมองหน้ากันกับท่าทางที่ไม่เคยเห็น

               "รีไวล์"ไม่ทันที่เอลวิลจะพูดอะไรออกมา มิเกะก็เดินเข้าไปหารีไวล์ก่อนจะก้มลงดมใกล้ๆกล่องกุหลาบ..โดยเมื่อเห็นมิเกะทำจมูกดมๆรีไวล์ก็เผลอชักกุหลาบเขามาชิดตัว แสดงท่าทางหวงอย่างเห็นได้ชัด..

               พวกเอลวินมองท่าทางของรีไวล์ก่อนจะส่งผ่านคำพูดกันทางสายตาว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ..แต่ไม่อยากจะคาดคั้นอีกฝ่าย..เพราะปากแข็งอย่างรีไวล์ พูดไปเดี๋ยวจะพาลอารมณ์เสียมีเรื่องไปมากกว่า

               "ดอกไม้นี้...ฉันเคยได้กลิ่นที่เหมือนกับมันเมื่อวานนี้ ตอนที่อยู่ในงานสอบครั้งสุดท้ายของรุ่นที่ 100..."มิเกะพูดก่อนจะแสยะยิ้มออกมา

               "ว่าไงนะ!"ทุกคนหันไปมองหน้ามิเกะอย่างพร้อมเพียง โดยเฉพาะรีไวล์ที่พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายในทันที..แสดงให้เห็นถึงความสำคัญอย่างที่สุด

                 "ไหนแกพูดใหม่สิ..แกได้กลิ่นที่ไหน...คนไหนยังไง!"รีไวล์ถามออกมาเป็นชุดพร้อมกับจับคอเสื้อมิเกะทั้งๆที่มันไม่ถึงแถมดูตลกแปลกๆ..แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้มิเกะไม่อยากจะบอกอีกฝ่าย

               "อือ...บอกตามตรง..ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไร..เพราะกลิ่นที่ได้..มันค่อนข้างจะจางมากๆ..แถมยังลอยไปมาตลอดงานสอบอีก..."คำตอบของมิเกะทำให้หัวใจของรีไวล์เต้นระรัว..นี้ก็หมายความว่า แบล็กอาจอยู่ในกลุ่มทหารพวกนั้นงั้นหรอ...

               นี้แกเป็นคนได้จริงๆใช่ไหม...แบล็ก!!...

               ในขณะที่รีไวล์คิดอย่างมีความหวังว่าจะได้เจอกับแบล็กอีกครั้ง กลับต้องถูกเอลวิลเบรกเอาไว้

               "ก็ไม่น่าจะแปลกเท่าไร...เครือธุรกิจ 'วูฟ' มีสินค้าตัวหนึ่งซึ่งก็คือน้ำหอมที่สกัดมาจากดอกกุหลาบสีน้ำเงินหายากนี้ด้วยเหมือนกัน..อาจจะเป็นพวกสารวัตรทหารที่ใช้ก็ได้.."

               "เฮ้อ..นั้นสินะ..ฉันเองก็อยากจะเอามันมาวิจัยซักหน่อย..แต่ว่าขวดหนึ่งน่ะแพงมากๆๆๆๆ น่าเสียดายชะมัด"ฮันจิอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ เพราะกุหลาบนี้มันเป็นของหรูอันดับหนึ่งจริงๆ

               "เอลวิน...อีกกี่วันถึงจะเริ่มเลือกกองกำลังสังกัด"รีไวล์ถามขึ้นมาโดยพยายามไม่สนใจคำพูดของเอลวินที่พูดถึงน้ำหอมอะไรนั้น..เขาอยากจะเชื่อว่า แบล็กกลับมาหาเขาแล้วมากกว่า..

               "อีก 1 เดือน แล้วนั้นนายจะไปไหนน่ะ..รีไวล์..เฮ้!"เอลวิลร้องออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปที่ประตูเตรียมจะออกไปทั้งๆที่เรื่องยังไม่เคลียร์เลยสักนิด..

               "ฉันจะเอามันไปเก็บที่ห้อง...ไม่มีประชุมแล้ว..ขอตัวเลยแล้วกัน..มีที่ต้องไปทำความสะอาด"รีไวล์พูดก่อนจะปิดประตูออกไปไม่สนใจคำพูดใครทั้งนั้น...ใช่..

               เขาต้องกลับไปทำความสะอาดเตรียมเอาไว้...เพื่อให้แบล็กได้มาพักห้องที่สะอาดที่สุด...

               รีไวล์คิดพลางยิ้มมองกุหลาบสีน้ำเงินเข้มในมือ...และนั้นเป็นครั้งแรกที่คนในฐานบัญชาการกองกำลังสำรวจได้เห็นรอยยิ้มของหัวหน้าหน่วย รีไวล์...ชายที่แข็งแกร่งที่สุด ความหวังของมนุษยชาติ...

- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -
ถนนห่างจากฐานบัญชาการกองสำรวจ...

               บนท้องถนนที่มีคนผ่านไปมา รวมไปถึงรถม้า ก็นยังมีรถม้าคันที่ดูไม่หรูหรามามายนักจอดอยู่ข้างต้นไม้ต้นใหญ่ในระแวกนั้นราวกับหลบแดดที่แรงจัดของวัน  หากแต่ความจริงกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น... เขา บรู๊ค เทรย์เวอร์ ผู้ทำหน้าที่ดูแลเครือธุรกิจ 'วูฟ' กำลังรอคอยใครบางคนที่นัดไว้ต่างหาก..

               "ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม...บรู๊ค"เสียงไม่แตกหนุ่มดีดังเบาๆมาจากบนต้นไม้ใหญ่ ทำให้ชายที่นั่งอยู่ในรถม้าทราบว่านายท่านที่เขานัดไว้ได้มาถึงแล้วเรียบร้อย

               "ครับ..นายท่าน..ทุกอย่างเรียบร้อย..ทั้งเรื่องทุนสนับสนุนทีมสำรวจ..และ..ขอบขวัญของนายท่าน..กระผมได้ส่งมันถึงมือผู้รับแล้วเรียบร้อยครับ...เขาดูมีความสุขมากครับ..ถึงจะไม่ได้พูดออกมา"บรู๊คบอกก่อนเขาจะได้ยินเสียงขำนิดๆมาจากบนต้นไม้..

               "หึ..งั้นหรอ..ขอบใจนายมากนะบรู๊ค"เสียงของโคลว์ดังขึ้นเบาๆ..มือของเขาหยิบใบไม้มาลูบเล่น..อย่างมีความสุข..อา..โลกของเขาช่างเป็นสีชมพู..ถึงจะถูกรีไวล์อัดก็ไม่เป็นไร..แค่เมทที่รักยังจำคำสัญญาของเขาได้..ก็พอแล้ว..

               "ไม่เป็นไรครับนายท่าน...จากนี้นายท่านก็ระวังตัวด้วยนะครับ.."ชายวัยกลางคนกล่าว เขาทราบดีว่านายท่านของเขานั้นเป็นใคร แต่ไม่สามารถเอ๋ยชื่ออกมาได้...เพราะท่านอยู่ในสถานะที่หากใครรู้เขาจะเป็นอันตรายได้...แค่เส้นทางที่นายท่านเลือกจะเดินไป..เพื่ออยู่กับคนสำคัญของท่าน..เขาก็เป็นห่วงมากพอแล้ว

               "หึหึ..นายเป็นห่วงฉันหรอบรู๊ค"เสียงของโคลว์ถามขึ้นมาหลังจากเขาจับน้ำเสียงอีกฝ่ายได้ว่ามันมีความกังวลอยู่ไม่น้อย

               "ครับ..เจ้านายทั้งคน..ไม่ห่วงได้ยังไงครับ..นายท่านยิ่งชอบทำอะไรบ้าบิ่นอยู่"บรู๊คอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา..นับตั้งแต่ที่เขาได้วูฟช่วยเอาไว้จากความตกต่ำครั้งนั้น..เขาก็คิดกับอีกฝ่ายเป็นดั่งผู้มีพระคุณ..ถึงอีกฝ่ายจะเก่งกาจเจ้าเล่ห์จนทำให้พวกขุนนางกับกองสารวัตรทหารปั่นป่วนได้ก็เถอะ...แต่อีกฝ่ายก็เป็นเด็กในสายตาของเขาอยู่ดี..ไม่อยากจะเชื่อจริงๆหนุ่มหน้าตาวัยรุ่นนั้นจะมีอายุขึ้นเลข 2 แล้ว..หน้าโกงอายุชัดๆ...

               "ฮ่าๆ..ขอบคุณมาก..แต่ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก..ฝากจัดการดูแล'วูฟ' ด้วยล่ะ บรู๊ค"

               "ครับ..เฮ้อ..ผมกล่อมนายท่านให้เลิกเป็นทหารไม่ได้เลยจริงๆสินะครับ"ชายวัยกลางคนพูดก่อนจะอดไม่ได้ที่เงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้..เขาเห็นเงาคนที่นอนไปกับกิ่งไม้ใหญ่ท่าทางสบายอารมณ์ เส้นทางที่นายท่านเลือกคือการเป็นทหารในทีมสำรวจ..เพื่ออยู่กับคนสำคัญของนายท่าน...

               บรู๊คมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งอย่างรู้คำตอบของนายท่านอยู่แล้ว..เขาจึงหันไปสั่งให้รถม้าออกเดินทางต่อทันที...มีงานหลายอย่างที่เขาต้องไปทำจนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่นายท่านกลับมาจัดการพวกมันด้วยตัวเอง..

               ส่วนร่างที่เคยนอนอยู่บนต้นไม้ต้นนั้น...ก็หายไปราวกับไร้ตัวตน..ทิ้งไว้เพียงใบไม้ที่ปลิวไหวไปมา..ตามกระแสลม..

- --------------------------------------------------------------------------------------- -

กำแพงมาเรีย เขตชิกันชิน่า

          หลังจากเรื่องที่พวกวูฟไปทำเรื่องสนับสนุนให้กับทีมสำรวจอย่างเป็นทางการนั้น ก็เป็นเวลาอีกเกือบอาทิตย์ โคลว์ถึงได้กลับไปหาพวกเอเลนที่บ้านครอบครัวเยเกอร์ เพียงแค่บานประตูบ้านเปิดออกและพวกเด็กๆเห็นว่าเขามายืนอยู่หน้าประตูเท่านั้น โคลว์ก็ต้องเกร็งตัวขึ้นมาเพื่อรับแรงที่พุ่งมาของเอเลนกับมิคาสะและอาร์มิน ที่ทั้งสามดูเหมือนจะรอเขากลับมาตั้งแต่เช้าแล้ว

               "กลับมาแล้วหรอจ๊ะโคลว์ เป็นไงบ้างจ๊ะ"คาล่ายิ้มและเดินเข้ามามองภาพพวกเด็กๆที่ล้มทับโคลว์จนไปนอนกับพื้นหน้าบ้านจนได้ทั้งๆที่อีกฝ่ายตั้งรับเต็มทีแล้ว

                 "ครับ ผมสบายดีมากๆเลยครับ."โคลว์ยิ้มออกมาก่อนจะลูบหัวพวกเอเลน

               "พี่โคลว์กลับมาแล้วจะอยู่นานไหมครับ...จะเข้าทีมสำรวจเมื่อไรครับ"เอเลนถามออกมาอย่างไร้เดียงสาทันที แต่ว่าพอพูดว่าทีมสำรวจแล้ว คุณคาล่าเหมือนจะมีแววตาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

               "อา..พี่อยู่ที่นี้ฝึกงานเดือน หนึ่งน่ะ ก่อนจะเข้าพิธีเลือกกองกำลัง..พวกเราล่ะสบายดีกันไหม"โคลว์มองสำรวจเด็กๆที่เปรียบเหมือนน้องชายน้องสาวของเขา

               "สบายดีครับพี่โคลว์"อาร์มินบอกก่อนจะลุกออกจากตัวโคลว์เป็นคนแรกเมื่อรู้สึกตัวว่าพวกเขาทับอีกฝ่ายกองกับพื้นหน้าบ้าน ทำให้พวกมิคาสะขยับลุกขึ้นตามมาด้วย

               "ตอนนี้ไม่มีใครมาแกล้งพวกเราเลยล่ะพี่โคลว์!จากตอนนั้นผมเก่งขึ้นเยอะเลยนะจะบอกให้"เอเลนบอกอย่างภูมิใจจนทำให้โคลว์ที่พึ่งลุกขึ้นมาอดหมั่นเขี้ยวขยี้ผมอีกฝ่ายเล่นไม่ได้

               "เอ้าๆอย่ามัวแต่ยืนอยู่หน้าบ้านสิจ๊ะ เข้ามาดีกว่านะ..หิวหรือเปล่าจ๊ะโคลว์มากินข้าวก่อนมา"คาล่ายิ้มก่อนจะเรียกทั้งหมดให้ย้ายมาคุยเล่นกันที่ห้องกินข้าวข้างใน

                    ภาพพวกเขาทั้ง 4 คนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานทำให้ คาล่ารู้สึกมีความสุขมาก...ถึงเธอจะอยากให้ภาพเหล่านี้คงอยู่ตลอดไป แต่ก็รู้ดีว่าไม่อาจขัดขวางเส้นทางที่โคลว์เลือกได้จริงๆ...เด็กคนนั้นมีความปรารถนาที่จะไล่ตามคนที่ตัวเองฝันถึง เพราะแบบนั้นเธอจึงเลือกที่จะเก็บความต้องการให้อีกฝ่ายมาอยู่กองกำลังรักษาการณ์เอาไว้...

                    เฮ้อ..ได้แต่หวังว่าในช่วงหนึ่งเดือนที่โคลว์มาฝึกงานคุณ ฮาเนสจะ เกลี้ยกล่อมโคลว์ได้ล่ะนะ...แต่ก็ไม่อยากหวังเลยจริงๆ
    
                    พวกเขาใช้เวลาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวของแต่ละคนอยู่นาน ก่อนโคลว์จะถูกเอเลนลากไปดูผลของการฝึกที่เขาได้ทำมาตลอด 3 ปีนับตั้งแต่อีกฝ่ายเข้าร่วมฝึกทหาร แน่นอนว่าระหว่างทางไปเจอกับคุณฮาเนสที่ยังคงเมาเฝ้าประตู ทักทายพวกเขาด้วย

                    "โคลว์! นายกลับมาแล้วงั้นหรอ!"ฮาเนสร้องขึ้นมาเมื่อเห็นร่างคุ้นตาที่ดูไม่สูงขึ้นมาเลยจากครั้งสุดท้ายที่เขาเห็น

                    "กลับมาแล้วครับ.."โคลว์ยิ้มรับมองอีกฝ่ายที่หน้าแดงๆตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดแบบนี้..จะไหวไหมนะการฝึกงานของเขาเนี่ย

                    "อา!..ลุงฮาเนสเมาอีกแล้ว..แบบนี้ไม่เป็นไรงั้นหรอ"เอเลนอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

                    "ก็นะวันนี้ฉันต้องเฝ้ายามที่กำแพงทั้งวัน คอมันแห้งนี้ก็ต้องขอหน่อยล่ะนะ"ก่อนที่ฮาเนสจะพูดอะไรมากไปกว่านั้น โคลว์ที่เห็นสีหน้าไม่ชอบใจของเอเลนก็รีบขัดขึ้นมาก่อนจะมีเรื่องอะไรด้วยเรื่องงานที่เขาอยากรู้

                    "คุณฮาเนสครับ พรุ่งนี้ทีมสำรวจออกเดินทางกี่โมงงั้นหรอครับ"เขาอยากจะออกไปเจอกับรีไวล์ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกไปสำรวจนอกกำแพง

                    "หือ..เธอนี้ดูจะชอบทีมสำรวจจริงๆนะโคลว์..ไม่สนใจมาอยู่กำแพงกับฉันหน่อยเลยหรอไง..น่าน้อยใจชะมัด"ฮาเนสบอกพร้อมกับทำหน้าบูดนิดๆ..เพราะเขารู้ว่าโคลว์น่ะต้มเหล้าเป็นด้วย..แถมอร่อยกว่าที่ขายอีก..น่าจะเทียบกับเหล้าของพวกเครือธุรกิจ 'วูฟ' ได้เลยล่ะมั่ง ถึงเขาจะไม่เคยลองกินของพวก 'วูฟ'ก็เถอะ แต่รสเหล้าของโคลว์น่ะ..วิเศษสุดๆ...

                    เพราะงั้นเลยกะจะให้อีกฝ่ายมาอยู่ต้มเหล้าให้เขาที่นี้....ถ้าเขาทีมสำรวจคงเสียดายแย่

                    "ฮาๆ..ขอโทษนะครับ...แต่ผมอยากจะออกไปนอกกำแพงมากกว่าน่ะครับ"โคลว์ยิ้มให้นิดๆ อย่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากให้เขาอยู่หน่วยรักษาการณ์เหมือนกับตัวฮาเนสเอง

                    "เฮ้อ...พรุ่งนี้ทีมสำรวจจะออกไปตอนเช้าน่ะ...แต่ว่าไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นยังไงในการเดินทางนี้บ้าง..พูดก็พูดเถอะ..ผู้บัญชาการของกองสำรวจตอนนี้น่ะไม่ค่อยจะมีวิสัยทัศน์เท่าไรเลย...มีคนมีฝีมือเท่าไรก็เอาไปตายหมด.."ฮาเนสบอกก่อนจะถอนหายใจอีกครั้งให้กับพวกปีกแห่งเสรีที่จากไปหลายต่อหลายคน

                    "ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเองครับ.."โคลว์ยิ้มปลอบอีกฝ่าย ถึงไม่อยากยอมรับนัก..แต่ว่าถ้าเป็นเจ้าหัววิกนั้นขึ้นเป็นผู้บัญชาการล่ะก็...ทีมสำรวจคงไปได้ดีกว่าตอนนี้แน่นอน...

                    คิดถึงมันแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด....ภาพตอนมันกอดห้ามเมทเขาเนี้ย...หงุดหงิดโว้ย..

                    "โคลว์เธอเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ"ฮาเนสถามขึ้นมาเมื่อเห็นอยู่ๆพ่อหนุ่มโคลว์กัดปากเสียงดังกร๊อบๆชวนสยองว่าฟันมันจะแตกคาปากจนอดทักขึ้นมาไม่ได้...เช่นเดียวกับพวกเอเลนที่สงสัยเช่นกัน..

                    "อะ..เปล่าครับ..แค่คิดอะไรนิดหน่อยครับ..เหอะๆ"โคลว์บอกพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะขอตัวไปกับพวกเอเลนต่อก่อน แน่นอนว่าระหว่างทางโคลว์ต้องพยายามห้ามใจไม่ให้เดินเข้าร้านขายยาซื้อยาถ่ายเอามาเก็บไว้อย่างแรง...ใจเย็นไว้โคลว์ ไว้เข้าไปแล้วค่อยซื้อมาก็ได้โว้ย..ซื้อตอนนี้เดี๋ยวพวกเด็กสงสัยมันไม่ดี

                    ทั้งๆที่คิดแบบนั้น..แต่สายตาเจ้ากรรมของเขากลับไปเห็นบุรุษร่างเล็กแต่แข็งแกร่งกว่าใคร...กำลังเดินอยู่กับไอ้ขาหักหัววิกในตลาดพอดิบพอดี!!!....แต่นั้นไม่ได้ทำให้โคลว์แทบจะพุ่งเข้าไปกระชากเจ้าหัววิกออกมาเท่า..มือของมันที่เหมือนจะโอบไหล่ 'เมท' ของเขาอยู่!!

                    ไอ้หัววิก..แกตาย!!!!!!

                    "พี่โคลว์!..พี่โคลว์เป็นอะไรน่ะครับ"เสียงของอาร์มินดังขึ้นมาเรียกสติพี่ชายที่เหมือนกำลังจะพุ่งไปที่ไหนสักแห่ง...ทำให้โคลว์ได้สติหันกลับมามองอาร์มินและกลับไปมองทางที่เขามองกลับไปใหม่เมื่อกี้...

                    ร่างของเจ้าหัววิกกับเมทของเขาก็หายไปแล้ว....

                    "ตาฟาดงั้นหรอ.?"...หรือเขาจะกังวลจนคิดไปเอง...ให้ตายเถอะ..รีบๆเข้ากองสำรวจดีกว่ามั่งเนี้ย....จะได้ลอบฆ่าไอ้หัววิกให้มันถนัดๆ

                    โคลว์คิดก่อนจะหันไปยิ้มให้เด็กๆพาเดินกันไปดูการฝึกของเอเลนต่อ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ไอ้ 2 คนเมื่อกี้ที่เขาเห็นน่ะไม่ได้ตาฝาด....รีไวล์กับเอลวินมาเดินในตลาดด้วยกันจริง แต่ว่า...

                      "ขาแกนี้มันพลิกได้ตลอดเลยจริงๆนะเอลวิน"รีไวล์พูดเสียงหงุดหงิด หลังจากที่เจ้าเอลวินเกิดซุ่มซ่ามเดินสะดุดขาตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...ร้อนถึงเขาที่เดินมาทำธุระกับมันที่ร้านเครือธุระกิจ 'วูฟ' ต้องช่วยพยุงมัน..

                    "โทษที..รีไวล์..แต่ว่า..ทำไมนายถึงต้องหลบหน้าวอกเกอร์ด้วยล่ะ"เอลวินถามอย่างสงสัย เมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็พยุงเขาเข้ามาหลบในซอกตึกนี้...หลังจากเห็นใบหน้าเด็กที่ขโมยจูบที่หลังมืออีกฝ่ายเมื่อหลายวันก่อนกลางงานสอบครั้งสุดท้ายของทหารรุ่นที่ 10

                    "ชิ...ไม่ถามสักเรื่องจะตายไหม.!...เดินไปเองแล้วกัน!"รีไวล์พูดออกมาอย่างหงุดหงิด เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องหลบหน้าเจ้าเด็กเวรนั้น....เห็นแล้วมันใจเต้นนี้หว่า...อึก..ไม่..ให้ตายเถอะ..พอที..

                    รีไวล์คิดก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้งไม่สนใจคนขาเจ็บที่ยืนงง ว่าเขาไปทำอะไรให้โกรธฟระ...แค่ถามเองเนี้ย..!

               "ดะ..เดี๋ยวสิรีไวล์...ขาเจ็บนะ..เฮ้!..มาพยุงก่อนสิ รีไวล์!"

TBC


               กลิ้งๆมาอัพก่อนจะไปทำงานต่อค่ะ อ๊าก แอบหวานหน่อยๆให้กระชุมกระชวย ไม่รู้ถูกใจกันไหมนะค่ะ ตอนหน้าคิวบู๊มาเต็ม คิดแล้วกลุ้มเลยทีเดียว - -" ไม่ค่อยถนัดเลยจริงๆให้ตายเถอะ ถึงจะเขียนมา 3 เรื่องแล้วแต่ยากทุกครั้งจริงจังค่ะ

               ฝากทุกท่านติดตามติชมกันด้วยนะค่ะ ผู้เขียนขอฝากผลงานชิ้นนี้ไว้ในใจของทุกท่านด้วยนะค่ะ ดีใจมากค่ะที่มีคนชอบและสนุกไปด้วยกันแบบนี้ ขอบคุณมากๆจริงๆนะค่ะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ /โค้งงามๆ/
                   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #560 Rarisan (@Rarisan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 08:42
    สงสารเอลวินตอนท้ายอะ
    #560
    0
  2. #508 Como (@Como) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:40
    เเบล็คมาโซรึป่าววว
    #508
    0
  3. #478 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:17
    เอลวินแกตายแน่ ไว้อาลัยให้แก่เอลวินล่วงหน้า3วินาที ฮาเนสแกจ้องแต่จะกินเหล้าอย่างเดียวสินะ
    #478
    0
  4. #465 kuroko rensora (@kuroko-rensora) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:15
    ได้โปรดดดด รีไวท์เมะเถอะะะะะะะ
    #465
    0
  5. #128 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 08:07
    สมน้ำหน้าเอลวินค่ะ
    #128
    0
  6. #64 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 18:23
    สนุกมากกกก รีบมาต่อน่ะค่ะ

    ปล.รีไวล์อย่าเคะน่ะต้องเมะเท่านั้น
    #64
    1
    • #64-1 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 22:50
      ใช่ๆ เจอเพื่อนแล้ว//จับมือๆ รีไวล์เมะ!!!!โคลว์เคะ!!!!!
      #64-1
  7. #63 banyapa1123 (@banyapa1123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 18:03
    อีพต่อนะสนุกมากๆค่าา^w^

    ปล. เอลวินแกตายยยยยย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2559 / 18:03
    #63
    0
  8. #62 MiNiDaRin (@0815487141) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 17:59
    รีไวล์อย่าเคะออกแบบนี้สิ นายต้องแมนนนจงเป็นเมะสะ ส่วนสูงมันไม่มีผลหรอก เอลวิลนายตายแน่!!! สนุกค่ะ รีบๆมาต่อนะคะ อยากอ่านต่อแล้ว
    #62
    0
  9. #60 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 17:13
    มาต่อเร็วๆน๊ารออยู่
    #60
    0
  10. #59 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:56
    หนูอยากให้รีไวล์เป็นเมะ!!!
    เพื่อน:ตัดใจซะเถอะ กูว่ารีไวล์เคะ
    อิเพื่อนบ้าาาาา!!!!!!
    #59
    0
  11. #58 0985046386 (@0985046386) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:53
    นายตายแน่เลยเอลวิน
    #58
    0
  12. #57 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 15:59
    รีไวล์นี่....เคะจริงๆนะเนี่ย!!! ผัวะ แอ้ก // ตายอย่างสงบ..อาเมน -/\-
    มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #57
    0
  13. #56 25141511 (@25141511) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 10:38
    ซื้อทั้งร้านเลยยาถ่ายอะ5555555
    #56
    0
  14. #55 ลูฟ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 10:02
    สนุกมาก
    #55
    0