[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 9 : หมาป่าที่รัก 8 : กำแพงที่แตกออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    1 พ.ย. 59


เช้าวันรุ่งขึ้นมา

          โคลว์รีบไปรายงานตัวในตอนเช้าที่กองบัญชาการของหน่วยรักษาการณ์ของกำแพงมาเรีย ก่อนได้รับคำสั่งให้ขัดทำความสะอาดกระบอกปืนด้านบน แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบหลบออกมามองส่งอีกฝ่าย อา...พยายามส่งสายตาหมาง่อยอ้อนเจ้าของไปให้กับรีไวล์...แต่เหมือนว่าจะโดนปัดตกหมด...

               "เฮ้อ"โคลว์นั่งถอนหายใจเหมือนหมาโดนเจ้าของเมิน ถ้าหูกับหางเขาโผล่ออกมาได้คงตกไปหมดแล้วล่ะมั่งเนี่ย

               "เป็นอะไรของนายน่ะโคลว์..ทำท่าอย่างกับโดนอกหัก"ฮาเนสเดินขึ้นมาหาโคลว์ที่กำแพงหลังจากเห็นเจ้าเด็กนี้อู้งานไปยืนส่งพวกทีมสำรวจถึงข้างหลังนั้นมาเมื่อกี้

               "เจ็บกว่าอกหัก..คือโดนเมินนะครับ..คุณฮาเนส"โคลว์บอกสร้างความแปลกใจจนคิ้วของฮาเนสเลิกขึ้นมา..

               "อย่างนายเนี้ยนะโดนเมิน...ไม่มั่งโคลว์..นายน่ะมีแต่คนอยากจะเป็นแฟนเยอะจะตายไป"ฮาเนสบอกก่อนจะเดินไปตบบ่าอีกฝ่ายไม่ให้คิดมาก

               "ไม่เห็นมีเลยครับคุณฮาเนส ใครมันจะไปสนใจผมกันล่ะครับ"หน้าของโคลว์ยังคงหมาหง่อยจนฮาเนสเหงื่อตก...เป็นครั้งแรกที่ทำให้เขารู้ว่าเจ้าเด็กหนุ่มหน้าหวานนี้...ทั้งๆที่ฉลาดเป็นกรดแต่ชอบทำตัวเอื่อยเฉื่อยเนี้ย...แท้จริงซื่อบื้อกับเขาเหมือนกัน...

               โคลว์ไม่รู้เลยสินะว่าตั้งแต่ตัวเองมาอยู่กับหมอเยเกอร์จนไปเข้าค่ายทหาร 3 ปีน่ะ ตัวเองมีคนชื่นชอบตามอยู่มากแค่ไหน..ทั้งที่ชิกันชิน่ากับที่ค่ายฝึก..ถ้าเขาฟังจากเพื่อนร่วมรุ่นของโคลว์ที่เข้ามาฝึกงานที่นี้ด้วยไม่ผิดน่ะนะ...สาวๆที่ค่ายจีบมันตลอด มันยังไม่รู้ตัวเลย!...ให้ตายเถอะโคลว์เอ๊ย!

             ไอ้บื้อ!

               ฮาเนสจนปัญญาไม่รู้จะบ่นว่าเด็กนี้ยังไงดีเขาเลยตัดสินใจปล่อยอีกฝ่ายไว้พร้อมกับสั่งงานให้ไปทำความสะอาดตรงส่วนอื่นๆของกำแพงต่อด้วยถ้าทำปืนใหญ่ตรงนี้เสร็จแล้ว...เพื่อหวังว่างานจะทำให้เจ้าเด็กนี้เลิกกลายเป็นหมาหูหางตกสักที

               ทุกอย่างดูเป็นปรกติสุขดีจนพวกทีมสำรวจที่ออกไปกลับมาอีกครั้งในตอนบ่ายวันเดียวกันนั้นเอง...ความเสียหายที่ได้รับกลับมาช่างมากมายเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่มันสุดสะเทือนใจที่สุดเมื่อคนที่เป็นดั่งหัวหน้าของทีมสำรวจที่ควรจะเป็นคนมอบความหวังให้กับทุกคนกลับบอกกับ แม่ของผู้เสียชีวิตไปว่า การสำรวจครั้งนี้ไม่ได้อะไรกลับมาสักอย่างเลย..ไม่ได้รู้อะไรมากขึ้น...

               มันสร้างความสิ้นหวังให้กับทีมสำรวจและชาวบ้านเป็นอย่างมาก....ผู้บัญชาการคนปัจจุบันไม่อาจยอมรับผลที่เกิดขึ้นมาได้ เขาจึงได้กลับไปพร้อมกับบอกให้เอลวิล สมิธขึ้นมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองกำลังสำรวจแทน ....แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่โคลว์สนใจนัก
             
               เขาวิ่งไล่ตามหลังพวกทีมสำรวจที่กำลังกลับที่พักในเขตทรอย ...อย่างน้อย..ก็อยากจะรู้ว่ารีไวล์ไม่เป็นอะไร..แค่นั้นก็พอ..

               โคลว์ใช้เวลาไม่นานเมื่อเขาตามกลิ่นของรีไวล์จนเจออีกฝ่ายอยู่ในหมู่พวกกองทหารที่รั่งท้ายอยู่...ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ได้สูญเสียลูกในทีมไป..แต่สีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย..ก็ไม่ได้แปลว่ารีไวล์ไม่เสียใจ..

               กลิ่นเลือดที่โคลว์สัมผัสได้ลอยมาจากกระเป๋าของรีไวล์ ทำให้เขารีบจ้องมองทะลุผ่านกระเป๋านั้นไปเผื่อหาบาดแผล..ก็พบว่ามันคือตราปีกแห่งเสรีที่อีกฝ่ายดึงมาจากชุดของผู้ที่ตายจากไปในทีมสำรวจนั้นเอง....รีไวล์..คุณนี้...จริงๆเลยเชียวนะ...

               โคลว์ทอดมองอีกฝ่ายก่อนเขาจะอดไม่ได้ที่จะหลบผู้คนออกมาและใช้พลังของฟินิกซ์ที่มีอยู่ นำพาเอาคำปลอบโยนของเขาไปในอีกฝ่าย...

                  แม้จะเล็กน้อย..แต่เขาก็หวังว่าจะทำให้รีไวล์กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมา...สักนิด..ที่ทำให้อีกฝ่ายคลายความโศกเศร้านั้นไป..

               กลิ่นหอมๆของดอกกุหลาบสีน้ำเงินเรียกดึงสติของรีไวล์ที่อยู่ในภวังค์หลังจากสูญเสียเพื่อนในกองสำรวจให้กลับมาอย่างช้าๆ...กลิ่นที่เป็นดั่งตัวแทนของแบล็ก..

               รีไวล์ขยับมองอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ๆก็มีดอกกุหลาบสีน้ำเงินก็ตกมาตรงหน้าเขา..จนเกือบจะร่วงลงพื้นไปหากเขาเห็นมันช้ากว่านี้...ดวงตาของเขาเบิกกว้างก่อนจะหันไปมองรอบๆ...

               "แบล็ก.."รีไวล์ส่ายสายตาไปมองรอบๆท่ามกลางผู้คนที่เริ่มบางตาลงเมื่อพวกเขาออกมาจากเขตชิกันชิน่าเข้าสู่กำแพงมาเรีย และสายตาของเขาก็ไปสบเข้ากับ...ดวงตาสีฟ้าที่ครั้งหนึ่งเขาคิดว่ามันเหมือนกับของแบล็ก...

               เจ้าเด็กเวรนั้น..

               รีไวล์เตรียมจะหันหน้าหลบอีกฝ่าย หากแต่ว่าเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าเด็กที่ชื่อโคลว์นั้นมองมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่อนโยน ก็ทำให้เขาชะงัก...ทั้งๆที่เพียงแค่มองตากันเท่านั้น..ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกอีกฝ่ายโอบกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน...หลังของเขารู้สึกถึงมือที่มองไม่เห็นกำลังลูบปลอบเขาไม่ให้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้...เสียงกระซิบทุ้มยังไม่แตกหนุ่มดี..ดังเบาๆ..บอกเขาว่า..

               'ไม่เป็นไรนะครับ..คุณทำดีที่สุดแล้ว..รีไวล์...แค่คุณกลับมา..นั้นก็ดีที่สุดแล้วครับ..แค่คุณ'

               ทั้งๆที่ไม่มีคำพูดใดออกมาแท้ๆ...แล้วทำไม..เขาถึง..

               "หัวหน้าค่ะ...หัวหน้ารีไวล์"เสียงของเพทราดังขึ้นมาทำให้รีไวล์หลุดจากภวังค์ รีบหันไปมาเสียงของผู้หญิงเพียงคนเดียวในทีมของเขาอย่างสงสัย

                 "มีอะไรเพทรา"เขาแอบหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทำให้พวกเพทรางง ก่อนพวกเขาจะบอกว่าเห็นหัวหน้ารีไวล์ไม่ขยับตัวไปไหนเลย เลยเรียกเท่านั้นเอง..รีไวล์หลังจากได้ฟังจึงตอบกลับไปว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร ...ก่อนเขาจะหันกลับไปหาโคลว์อีกครั้ง..ก็พบว่าอีกฝ่ายได้หายไปแล้ว...

               ความรู้สึกเสียดาย..นี้มันอะไรกัน...ไอ้เด็กเวร...แกทำอะไรกับหัวใจของฉันกัน....โคลว์..

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- -

               คล้อยหลังพวกทีมสำรวจเข้าผ่านกำแพงกำแพงมาเรียไปแล้ว หนุ่มน้อยโคลว์ก็เดินออกมาจากมุมตึกท่าทางอารมณ์ดีสุดๆเมื่อในที่สุดรีไวล์ก็ไม่เมินเขาแล้ว...ดีจริงๆ..

               โคลว์เดินเรียบไปทางริมน้ำก่อนจะเข้าไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์สามมิติเพื่อทำการตรวจเช็คและทำความสะอาดมันเป็นงานสุดท้ายของวัน..วันนี้เขาอารมณ์ดี..ชวนพวกเอเลนไปตกปลาริมทะเลนอกกำแพงดีไหมนะ...

               โคลว์คิดอย่างอารมณ์ดีถึงแผนการณ์ที่จะทำต่อไปทั้งในเย็นนี้และเมื่อเขาเข้าทีมสำรวจ...อา..ถ้าได้อยู่ทีมของรีไวล์ก็ดีสิ.. ทั้งๆที่เขาคิดแบบนั้นแต่ว่า...

               เปรี้ยง!

               เสียงฟ้าผ่าดังกึ่งก้องกัมปนาทไปทั่ว พร้อมกับแรงสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ทำให้โคลว์รีบวิ่งออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์สามมิติมองไปที่กำแพง ไอควันแบบนั้นมัน...หรือว่า..!!

               แทนคำตอบทั้งหมด มือขนาดใหญ่ไร้ผิวหนังก็มาปรากฎขึ้นมาบนกำแพงต่อด้วยใบหน้าที่ไม่มีผิวหนังหนังเช่นกัน...นั้นมัน..ไททันไม่ใช่หรอ! สูงกว่ากำแพงแบบนั้นมัน...สูงเกิน 50  เมตรงั้นหรอ.. 60..เจ้านี้สูง 60 เมตรงั้นหรอ!

             เสียงบางอย่างดังขึ้นในกายของเขา..มันเป็นดั่งเสียงร้องเตือนถึงภัยที่กำลังเกิดขึ้น...ชั่วขณะก่อนที่กำแพงจะถูกทำลายโคลว์รีบวิ่งไปเอาเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติมาติดทันที

          ตูม!! ฟิ้ว!ตึ่มๆๆ

          เสียงประตูชิกันชิน่าถูกทำลายไปพร้อมกับเสียงของซากความเสียหายลอยตกมาทำลายเมืองดังไปทั่ว ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือด...ทั้งหมดนี้..ไม่ได้เจอมา..3 ปีแล้วสินะ..ไอ้เวรนั้น!

          โคลว์พุ่งออกมาสวนกับฮาเนสที่วิ่งเข้ามา เขาเลยบอกว่าเตรียมเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติให้พร้อมแล้ว สามารถใช้งานได้ทันทีทุกอันเลย..ก่อนตัวเขาจะออกไปจัดการพวกไททันที่เริ่มดาหน้ากันเข้ามาเรื่อยๆ..โคลว์ฝากให้คุณฮาเนสไปหาพวกเอเลนที่บ้านที แล้วเดี๋ยวเขาจะตามไปทีหลัง โดยไม่ฟังคำตอบจากฮาเนส

           โคลว์จัดการไททันไปหลายต่อหลายตัวเพื่อให้คนอพยพออกไปมากที่สุด ก่อนจะขมกรามอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าน่าจะมีเพียงเขาคนเดียวที่ไล่ตามจัดการพวกไททัน...เวรแท้!...คืนร่างเป็นหมาป่าจะได้ไหมเนี้ย!

          "แง!! แม่ค่ะ!"เสียงร้องไห้ของเด็กทำให้โคลว์รีบพุ่งเข้าไปทันทีใบมีดในมือเขาตวัดจัดการมือไททันที่กำลังจะไปคว้าจับร่างของเด็กน้อยได้อย่างทันพอดิบพอดี มือของเข้าคว้าจับอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแล้วใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติพาพวกเขาหนีออกมาอย่างหวุดหวิด ระหว่างทางเขาเหลือบไปเห็นไททันตัวหนึ่งที่มีเหมือนเกราะหนาหุ้มตัวอยู่.....

          ลางสังหรณ์ในตัวเขาร้องบอกว่ามันนั้นล่ะตัวอันตรายที่สุด...เสียงกรีดร้องบอกเขาว่ามันต้องการจะทำลายมากกว่านี้...และทางเดียวที่มันจะทำลายได้มากกว่านี้...ได้มากกว่าเมืองชิกันชิน่า...คือทำลายวอลล์มาเรีย!!

          ไวเท่าความคิด โคลว์รีบพาเด็กผู้หญิงที่ร้องไห้หาแม่อย่างน่าสงสารไป ให้ถึงประตูมาเรียให้เร็วที่สุด...ที่นั้นพวกทหารเอาแต่ตัวสั่นงันงกไปหมด เพราะอยู่สบายจนเคย...ทำให้รับมือแบบนี้ยากนัก..ให้ตายเถอะ!.. เขารีบส่งร่างของเด็กผู้หญิงคนนั้นให้กับทหารหญิงแถวนั้น และดูเหมือนเด็กคนนี้จะโชคดีที่แม่ของเขาอยู่ตรงนั้นพอดี...

               "พี่โคลว์!"เสียงร้องของเอเลนดังขึ้นมาทำให้โคลว์หันไปมอง ฮาเนสที่พาเอเลนกับมิคาสะเข้ามา เด็กทั้งสองรีบผละจากฮาเนสวิ่งเข้ามากอดโคลว์ในทันที

               "ฮือๆ..พี่โคลว์..แม่..แม่เขา..ฮือ"เอเลนร้องสะอื้นขณะกอดโคลว์แน่น เช่นเดียวกับมิคาสะที่กอดโคลว์แน่นไม่ต่างกันเธอมีน้ำตาไหลออกมาและสะอื้นเสียงเบา  คำพูดของเอเลนทำให้เลือดในกายของโคลว์เย็นวาบไปชั่วขณะหนึ่ง..ภาพเมื่อเช้าที่เขายังได้ทานข้าวบนโต๊ะอาหารพร้อมกับพวกเอเลน ฉายเข้ามา..ภาพคุณคาล่าดุเอเลนที่ไม่ยอมกินข้าวหมดก่อนพูดนั้น..และอีกมากมาย...ก่อนสุดท้ายภาพที่คุณคริช่ากับคุณคาล่าขอให้เขาเป็นคนดูแลพวกเด็กๆต่อไป....

               บัดซบ!

               มือของโคลว์กอดมิคาสะกับเอเลนแน่น...เขาจะไม่ปล่อยพวกมันไว้อีกแล้ว..ไม่..ไม่ให้มันทำอันตรายครอบครัวของเขาอีก..

               "พี่โคลว์...พี่โคลว์ฮะ"

               "พี่โคลว์"

               "โคลว์โว้ย!"เสียงของเอเลน มิคาสะ และฮาเนสดังขึ้นเมื่อเห็นว่าโคลว์นิ่งไป...โดยเฉพาะพวกเอเลนที่รับรู้ได้ถึงความร้อนแผ่ออกมาจากตัวของพี่ชาย..ไม่ได้นะ...

               เอเลนกับมิคาสะมองตากัน..พวกเขาพอจะนึกออกหากว่ามีคนรู้ว่าพี่ชายเขาสามารถบินและแปลงร่างเป็นหมาป่าได้..จะเกิดอะไรขึ้น...คนพวกนั้นขลาดเกินกว่าจะทำอย่างอื่นนอกจาก...เก็บพี่เขาให้หายไปจากโลกนี้...และพวกเขาไม่มีวันยอม!

               "อะ..ขอโทษ..เอเลนมิคาสะ..คุณฮาเนส.."โคลว์เหมือนได้สติกลับมาทำให้พวกเด็กๆคลายใจแต่ไม่ได้นานนักเมื่อเสียงของพวกไททันและเสียงปืนใหญ่ดังขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องที่เขาเจอกับไททันเกราะเริ่มกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้งหนึ่ง

                 "คุณฮาเนส..มีไททันน่าสงสัยกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้..."

               "ไททันน่าสงสัย..หมายความว่ายังไงโคลว์"

               "ผมบอกไม่ถูกครับแต่ตัวมันเหมือนหุ้มด้วยเกราะและท่าทางมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้...ผมต้องการให้คุณฮาเนสช่วยผมเตรียมรับมือกับมันก่อน...เพราะถ้าลางสังหรณ์ผมถูกต้อง..เป้าหมายของมันคือการทำลายวอล์มาเรียแน่นอนครับ"โคลว์บอกก่อนจะมองอีกฝ่ายสายตาจริงจัง
    
               "ว่าไงนะ! จะบ้าหรอแบบนั้นน่ะมัน.."

               "มิคาสะ เอเลน พวกน้องรีบไปที่เรือก่อนเร็วเข้า.."โคลว์ก้มลงบอกอีกฝ่าย..เพราะงานนี้ถ้าจะไม่ง่ายเสียแล้ว..ยังไงก็ต้องให้พวกเอเลนปลอดภัยก่อน

               "แล้วพี่ล่ะครับ..พี่โคลว์"เอเลนรีบบอกมือเขายังจับที่เสื้อของโคลว์แน่นและสั่นน้อยๆเขาพึ่งสูญเสียแม่ไป..และพี่โคลว์เหมือนหลักที่เหลือให้กับพวกเขา..

               "ชู่..ใจเย็นๆเอเลน..พี่จะตามพวกเธอกลับไป..ไม่ต้องห่วง..พี่แค่ไปจัดการพวกมันก่อน..ไม่ต้องห่วงนะ..น้องรู้นี้ว่าพี่เก่งแค่ไหน..ใช่ไหม"โคลว์ยิ้มให้กับทั้งสองเพื่อให้คลายกังวล แต่เหมือนมันจะช่วยได้น้อยมากๆ...และเป็นมิคาสะที่พยักหน้าจับมือเอเลน

               "พี่ต้องกลับมานะค่ะ/ครับ"ทั้งสองพูดขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะได้รับคำตอบของโคลว์เป็นจูบที่หน้าผากของเด็กทั้งคู่
    
               "ครับ..ไปเร็วเข้า.."โคลว์พูดก่อนจะดันหลังเด็กทั้งสองให้วิ่งไปทางประตูมาเรีย..

               "โคลว์เธอมีแผนอะไรใช่ไหม..รีบพูดมาเร็วเขา"ฮาเนสพูดก่อนจะพาคนที่พอจะมีสติเข้ามาฟังแผนของโคลว์ ถึงตอนแรกทุกคนจะดูไม่เชื่อที่ฮาเนสพูดถึงเด็กตรงหน้า..แต่เมื่อฟังแผนของอีกฝ่ายพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเด็กนี้มันฉลาดและสุขุมไปแล้ว!

               หลังจากประชุมกันไม่ถึง 5 นาทีพวกเขาก็ได้ประจันหน้ากับไททันเกราะที่โคลว์พูดถึงและทันทีที่มันเริ่มออกวิ่งนั้น ปืนใหญ่ที่ควรเล็งอย่างสะเปะสะปะก็ต่างเร่งไปที่ซากก่อสร้างข้างทาง รวมถึงขาของมันในทันที!

               ตูมๆๆๆ!!

               ด้วยแรงที่กระแทกใส่อย่างต่อเนื่องทำให้ความเร็วของไททันเกราะลดลงแต่มันก็ยังไม่อาจหยุดไททันเกราะได้กระทั้งเสียงของเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติดังมาจากข้างหลังของมัน

               ไททันเกราะรีบหันกลับไปมอง หากแต่ช้าไปเมื่อมีบางอย่างแทงเข้าไปที่ระหว่างเกราะที่ต้นคอด้านหลังของมัน และมีเสียงฟูๆตามมา...กว่าจะรู้สึกใด แรงระเบิดมหาศาลก็ดังขึ้น!จนทำให้เกราะตรงนั้นเปิดออกและนั้นเองทำให้โคลว์เห็นเหมือนใครอยู่ตรงนั้น...

               มีคนอยู่ในไททันงั้นหรอ!!

               ไวเท่าความคิดโคลว์ใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติพุ่งไปหาอีกฝ่ายหมายจะฟันไอ้เวรนั้นออกมา แต่ว่าก่อนจะถึงตัวมันร่างของไททันเกราะก็หายไปซะก่อน..ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า...

               "บ้าชิบ"มันหายไปไหนกัน..

               โคลว์เปิดสัมผัสการได้ยินและการเห็นเพื่อหวังจะเจอกับมัน..แต่ว่าไม่..เลย..มันหายไปไหนกัน!...

               หมับ!

               "อัก" โคลว์ร้องออกมาเมื่อมือของไททันตัวหนึ่งคว้าร่างของเขาเอาไว้ตอนกำลังเปิดสัมผัสหาตัวเจ้าไททันเกราะจนลืมไปว่าตัวเองกำลังร่วงลงพื้นข้างล่างที่มีไททันเดินเป็นว่าเล่นอยู่!

               "โคลว์!!"เสียงร้องของฮาเนสดังขึ้นเมื่อเห็นว่าโคลว์กำลังจะถูกกินต่อหน้าต่อตาทั้งๆที่พึ่งช่วยพวกเขาปกป้องวอลล์มาเรียแท้ๆ

               แรงบีบในมือไททันเริ่มเพิ่มมากขึ้นเมื่อมันรู้สึกได้ว่าเหยื่อกำลังพยายามดิ้นหนีมัน และแรงนั้นทำให้โคลว์แทบกระอักเลือดออกมา..ไอ้เวรเอ๊ย!..คิดว่าจะจบง่ายๆหรอไง..งาบฉันเข้าไปสิแก พ่อจะเผาให้สุกเลย!

               "ฮ๊ากกก"เสียงกรีดร้องของไททันที่จับโคลว์เอาไว้ร้องออกมา เมื่อแค่คิดโคลว์คิดจะใช้พลังไฟของเขาเท่านั้น ความร้อนก็แผ่ออกมาจากตัวเขาจนทำให้ไททันไม่อาจทนได้ปล่อยร่างของเขาลงมา..นั้นจึงทำให้เขาไม่รอช้าที่จะใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติหนี...แต่ว่า..

               "เครื่องพัง!"อะไรมันจะซวยขนาดนี้!!  ความคิดที่จะเปิดเผยตัวออกมาเลยนั้นเริ่มถูกยกขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นไททันขนาดต่างๆขยับมาใกล้เขามากกว่าเดิม.โดยเฉพาะตัวที่เขาพึ่งจะเผามือมันไป

               คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ....รีไวล์...

              
หากเขากลายเป็นหมาป่า..ก็คงไม่แคล้วถูกไล่ล่าอีกครั้ง...และครั้งนี้..อาจจะไม่สามารถอยู่ข้างอีกฝ่ายได้อีกเป็นครั้งที่สอง...อึก..ความลับต้องถูกเปิดเผยจริงๆน่ะหรอ..ทั้งๆที่..อดทนมาขนาดนี้แท้ๆ...รีไวล์..ขอโทษ..ผมคุณไปหาคุณ...ช้ากว่าที่คิดซะแล้วล่ะ...ขอโทษ..รีไวล์

               ฟิ้ว!ฉัวะ! ฉึก!


               "อะ"

               เสียงเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติดังขึ้นมาพร้อมกับ ประกายใบมีดสีเงินวาวที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับชีวิตสะท้อนในดวงตาของโคลว์  ดวงตาสีฟ้าที่มองอีกฝ่ายผ่านคอนแท็คเลนส์ปลอมถึงกับเบิกกว้าง...เมื่อร่างที่ลอยอยู่นั้น ควรจะอยู่ข้างหลังวอลล์มาเรีย..ไม่สิ..ควรจะใกล้ไปถึงฐานของกองบัญชาการทีมสำรวจไปแล้วไม่ใช่หรอ...แล้วทำไม..ถึงได้..

               หมับ!

               "แกจะรอเป็นอาหารไททันหรือไงไอ้ลูกหมา!"เสียงตะคอกดุดังขึ้นมาข้างหู ทำให้โคลว์สะดุ้งหันไปมองคนที่คว้าร่างบางเข้าขึ้นมากอดพาขึ้นไปบนหลังคาตึกที่อยู่ห่างออกไป..

               "ระ..ระ..รีไวล์!"เป็นคุณจริงๆหรอ...รีไวล์!

               "เฮ้ย..ไอ้ลูกหมา..ฉันจำไม่ได้ว่าเคยบอกให้แกเรียกฉันห้วนๆนะโว้ย"รีไวล์พูดระหว่างใช้เครื่องมือเคลื่อนย้าย 3 มิติพาทั้งตัวเองและเจ้าแสบนี้กลับไปที่วอลล์มาเรีย

               "ฮ่าๆ..ดีใจจริงๆที่คุณมา"โคลว์บอกก่อนจะกอดคออีกฝ่ายทันที โดยไม่สนใจหน้าตาบึ่งตึงกับแรงขยับเหมือนให้เขาปล่อยนั้น...ไอ้เด็กนี้ ถ้าไม่ติดว่าต้องใช้เครื่องนี้ล่ะก็ฉันปัดแกตกแน่!

               "ปล่อยนะโว้ย!..ไอเด็ก.."

               "แค่กๆ"เสียงไอดังออกพร้อมกับความรู้สึกเปียกชื้นบนไหล่ทำให้รีไวล์เตรียมจะหันไปด่าไอ้เด็กเหลือขอนั้นถึงกับชะงัก ยิ่งเมื่อเขาเหลืบไปเห็นว่าอะไรที่เปราะอยู่บนไหล่ของเขา...

               เลือด!..

               "แค่กๆ..อึก.."เสียงไอและครางเบาๆข้างหูทำให้รีไวล์ได้สติเขารีบเร่งกลับไปให้ถึงวอลล์มาเรียเร็วที่สุด

               "โฮ่ย! ทำใจดีๆไว้เจ้าเด็กเหลือขอ..อย่าพึ่งตายนะโว้ย!"รีไวล์พูดกลิ่นหอมที่เหมือนดอกกุหลาบสีน้ำเงินลอยปะทะจมูกของเขา..ทำให้ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกกว้าง...ภาพของแบล็กที่บาดเจ็บนั้นย้อนเข้ามาในหัวอีกครั้ง...

               ไม่..อย่าจากเขาไป...ไม่ยอม..ไม่ยอมให้จากไป..

               "ไอ้เด็กบ้า!..อย่ามาตายนะโว้ย!"รีไวล์ร้องตะโกนออกมา ก่อนร่างของเขาจะไปแตะถึงพื้นกำแพงด้านบน ขยับเปลี่ยนท่ามาอุ้มเจ้าเด็กนั้นไว้ในท่าอุ้มเจ้าสาว ...มันทำให้เขาเห็นใบหน้าขาวซีดชัดขึ้น...ริมฝีปากของโคลว์มีเลือดเปราะอยู่...

               ราวกับหัวใจของเขามันกรีดร้องออกมา...ร่างกายของเขาขยับพุ่งพาร่างในอ้อมแขนนี้ไปหาหน่วยพยาบาลในทันที..โดยไม่สนใจเสียงเรียกหรืออะไรทั้งสิ้น...แม้นั้นจะเป็นเสียงของเพทราหรือใครก็ตาม...สิ่งเดียวที่เขารู้และต้องทำก็คือ...

               จะให้มันตายไม่ได้...ห้ามตาย..ห้ามจากเขาไปไหนทั้งนั้น...แกได้ยินไหม..โคลว์!

TBC       

          กลิ้งมาต่ออย่างรวดเร็วเพราะท่านรีไวล์ตราตรึงใจขนาดดูในภาคโรงเรียนก็แทบกรี้ดอีกครั้ง..อ๊าก ร้องเพลงแล้วเอาผ้าปิดตานี้มัน...โดนใจสุดๆจริงๆ!! อ๊าก!!
            ความเป็นเมะของรีไวล์เริ่มปรากฎแล้วเห็นไหมค่ะ ตบมือให้คุณชายหน่อยค่ะ!..อุ๊บ แอ๊ก แค่ก!/ลงไปจมกองเลือด

                 รีไวล์/ก็บอกแล้วไงว่าฉันน่ะคือเมะ! ไอ้เจ้าโคลว์น่ะเป็นแค่เคะที่อยู่ใต้ร่างของฉันเท่านั้น! จำเอาไว้ซะด้วย!                              
                         โดยเฉพาะแกไอ้โคลว์!
                         (ชี้ไปที่โคลว์ที่นั่งจิบไวท์มองตอบมา)
               โคลว์/ครับ?
               รีไวล์/แกเป็นเคะใช่ไหมโคลว์พูด!!
              โคลว์/ครับ..เป็นเคะของคุณครับ..แต่ว่า...อย่าให้เผลอนะครับ..สงครามยังไม่จบอย่าพึ่งนับศพทหาร..
                    เรื่องบนเตียงก็เหมือนกัน
..ยังไม่ได้กดอย่าพึ่งมั่นใจครับ...
               ปึด (ชักใบมีดสามมิติออกมา)
               รีไวล์/งั้นฉันจะนับศพแกเป็นศพแรก ไอ้โคลว์!!!

               มั่นใจได้ค่ะ ....รีไวล์เมะแน่นอนค่ะพี่น้อง..ผู้เขียนชอบรีไวล์เมะค่ะ (มองระแวง) แต่ออกแนวว่าโคลว์อาจจะมีความแมนเมะเพราะแนวเขียนผู้เขียนเป็นแบบนี้เองค่ะ ฮือๆ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังกันนะค่ะ ขอโทษมากๆค่ะ

             ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมานะค่ะ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ผู้เขียนมีความสุขมากค่ะที่ทุกท่านได้มาสนุกไปกับงานเขียนของผู้เขียน..ขอบคุณมากๆนะค่ะ /แล้วเจอกันใหม่ ตอนหน้าค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #561 phanit1555 (@phanit1555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 01:40
    ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ฉันก็ยังชอบเรื่องนี้อยู่
    #561
    0
  2. #513 ntt_namtan (@ntt_namtan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:37
    เมะมาแล้วจ้าาาาาา
    #513
    0
  3. #501 Mikiko-Jang (@Mikiko-Jang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 13:29
    เราชอบรีไวล์เคะมากกว่า เพราะชอบของแปลก----แอ้ก
    #501
    0
  4. #479 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:24
    เย้~~~~~~ รีไวล์เมะโว้ยยยยยยยย
    #479
    0
  5. #406 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 14:01
    วู้ววววว!!!เมะโว้ยยยยย
    #406
    0
  6. #129 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 08:23
    ในที่สุดความเมะของนายก็มาสักที555555
    #129
    0
  7. #76 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:47
    รอไรเตอร์เสมอนะคะ เรารูเสึกว่าจะเสพติดนิยายของไรท์มากๆเลยค่ะ เข้ามาทีไรต้องแว๊บมาส่องว่านิยายของไรท์เมื่อไหร่จะอัพ สู้ๆนะคะ^^
    #76
    0
  8. #75 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:18
    รอน่ะค่ะ
    #75
    0
  9. #74 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    รอตอนต่อไปอยู่น๊าอยากรู้ว่าโคลด์จะเป็นยังไงต่อไป
    #74
    0
  10. #73 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:10
    เอาเหอะ ถึงจะบอกว่ารีไวล์เคะ...แต่ก็นึกภาพรีไวล์ทำแบบเคะสำเร็จรูป(?)ไม่ออกเหมือนกัน ยิ่งเฮียแกมีซิกแพคที่ช่าง.......อะเฮื้อ! กำเดาพุ่ง -.,-
    ปล.ไรท์กลิ้งมาอัพ เราก็กลิ้งมานั่งรอไรท์อัพดั่งหมาเฝ้าบ้านค่ะ!
    #73
    0
  11. #72 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:02
    อ่า ไรท์ค่ะ เราติดนิยายของไรท์อย่างรุนเเรงเลยค่ะ
    #72
    0
  12. #71 MiNiDaRin (@0815487141) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    หือ ช่วงทอล์คด้านล่างนี่ พูดได้ถูกใจสุดๆเลยค่ะ 555 รีไวล์นายแมนมากตอนนี้ บอกเลย ไรท์ค่ะมาต่อก่อนได้ไหมคะ นี่มันค้างมากเลยนะเจ้าคะ
    #71
    0
  13. #70 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:30
    ในที่สุดความเป็นเมะของรีไวล์ก็มาแล้วฮืออออออออออออซึ้งจัง
    #70
    0
  14. #69 จ้าว เฟยหลง (@thamonwan8896) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
    กรี๊ดดดด ดีกับใจหลายๆ รีไวล์เป็นเมะ
    #69
    0
  15. #68 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
    บมเมะโผล่...แต่ทำไมรังสีเคะยังออกมาหว่า อิอิ
    #68
    0
  16. #67 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
    ทะ..ท่าอุ้มเจ้าสาว อ๊อก--//เลือดพุ่ง ท่านรีไวล์มีบทเมะแล้ว วู้ววววว!! ฉลอง!(?) รีบมาต่อน้าา -?-
    #67
    0
  17. #66 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 19:54
    แงๆ อย่าตายนะโครว์T^T
    ปล.รีไวล์เมะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #66
    0