Fic Sasuke & Sakura : To be late สายไปไหมถ้าจะบอกว่ารักเธอ

ตอนที่ 20 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ก.พ. 53


Fic Sakura and Sasuke

To Be Lateสายไปไหม...ถ้าจะบอกว่ารัก

Chapter 15

 [Sasuke Part]
              เมื่อวานนี้ที่ซากุระถูกคารินทำร้าย ผมก็ไม่ได้เชื่ออะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะจริงๆแล้วคารินเรียนอยู่ที่อังกฤษ พึ่งเจอกันก็วันที่ไปทะเลเท่านั้น ถึงแม้บ้านของเธอจะอยู่ข้างบ้านผมก็ตาม แต่ก็อย่างที่เห็นกัน...ไม่สนใจ แต่อดไม่ได้ที่จะไปถามความจริงจากยัยนั่นที่บ้านทันทีที่กลับจากรร.
“อ้าว...ซาสึเกะคุง มาหาคารินเหรอจ๊ะ” เสียงคุณป้า ซึ่งเป็นแม่ของคารินดังขึ้นด้านหลังโซฟา
“ครับ...”
“งั้นรอสักเดี๋ยวนะ เดี๋ยวแม่จะไปตามคารินมาให้~” ว่าแล้วคุณป้าก็เดินขึ้นไปชั้นบนของบ้าน
“ซาสึเกะคุง~” เสียงของยัยคารินดังขึ้น  พร้อมกับวิ่งทักๆ เข้ามาหา
“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย...” ผมพูดพลางแกะมือของคารินที่มาม้วนอยู่แถวๆ แขน
“ว่ามาสิ ><’ ”
“เธอกลับมาที่นี้ แล้วเรื่องเรียนที่อังกฤษล่ะ?”
“คารินโอนกลับมาเรียนที่ญี่ปุ่นจ๊ะ คิดถึงบ้าน...แล้วก็คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะ~” เลี่ยน...
“โอนมาที่ไหน?”
“ก็โรงเรียนของซาสึเกะคุงนั่นแหละ อยากอยู่ด้วยใกล้ๆ” โรงเรียนเดียวกันงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น...ซากุระก็โดนยัยนี่ทำร้านจริงๆ น่ะสิ
“เมื่อวานเธอทำอะไรซากุระ...” ผมพยายามข่มเสียงให้เป็นเสียงเรียบธรรมดา
“ซากุระ? ซากุระไหนกัน?”
“อย่ามาทำหน้าซื่อได้มั้ย เธอไปทำอะไรไว้น่าจะรู้ดี”
“ซาสึเกะคุง~ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ”
“งั้นเธอก็จำไว้ด้วย อย่ามายุ่งกับคนของฉัน!” ผมพูดเสร็จก็รีบเดินออกจากบ้านหลังนี้ทันที นี้เป็นครั้งแรกที่ผมเดินเข้ามาบ้านนี้เพื่อมาหายัยคารินและไม่แปลกที่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน...
 
ตอนค่ำ...
“คุณชายซาสึเกะคะ คุณชายอิทาจิให้มาเชิญไปที่สวนหน้าบ้านค่ะ” เสียงของป้านมเรียกผมที่หน้าห้อง หลังจากที่ขึ้นมาอาบน้ำ
“ครับ แล้วผมจะลงไป...” อิทาจิเรียกทำไม...
 
สวนหน้าบ้าน
“ไงน้องชายสุดหล่อ...” อิทาจินั่งบนเก้าอี้เหล็ก หันหน้ามาทักผม ที่กำลังเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้าม
“พี่มีไรจะพูดกับผมงั้นเหรอ...”
“แหม...ก็อยากพบปะกันตามประสาพี่น้องน่ะ~” อิทาจิเงยหน้าขึ้นไปมองดาว แต่วันนี้แปลกจัง...ดาวเต็มฟ้า
“ตรงๆ เหอะพี่”
“ไอ้น้องรักของพี่นิ รู้ดีไปทุกเรื่องจริงๆ”
“ยกเว้นเรื่องที่พี่กำลังจะพูดนะ...”
“พี่อยากจะถามแกเรื่องความรักอะไรพวกนี้น่ะ ไม่เห็นแกมาปรึกษาพี่ชายคนนี้เลยสักครั้ง”
“ปรึกษาทำไม?” อะไรของเค้าอีกเนี่ย...
“แกมีคนที่ชอบกับเค้ารึยังเนี่ยซาสึเกะ”
“ทำไมต้องบอก...” ผมหันหน้าไปมองสิ่งต่างๆ รอบตัว เพราะคำถามมันช่างไร้สาระจริงๆ
“แล้วมีรึเปล่าล่ะ?” แต่สีหน้าของอิทาจิดูจริงจังเกินผิดปกติ เพราะพี่ชายคนนี้รื่นเริงจะตายไป ไม่เหมาะกับหน้าตายแบบนี้
“มี...”
“เฮ้ย!! จริงอ่ะๆ ใครว่ะ?” อิทาจิดูตกใจมากกับคำตอบ แล้วก็พุ่งจากเก้าอี้มาหาตัวผม
“ไม่บอก... ขึ้นบ้านแล้วนะ รีบขึ้นด้วยล่ะ ยุงเยอะ...เดี๋ยวได้บริจาคเลือดจนหมดหรอก” ผมลุกเดินออกจากเก้าอี้ทันที
“เฮ้ย! อย่าพึ่งไปดิ บอกฉันมาก่อนสิว่ะ” อิทาจิตะโกนถาม
“ถ้าบอกไป... จะไปบอกใครมั้ย?” ผมหยุดเดิน แล้วก็เอ่ยถามอิทาจิ
“แหม~ แกเห็นพี่คนนี้เป็นคนยังไงกัน” อิทาจิวิ่งเข้ามาหา แล้วหยุดอยู่ตรงหน้า
“คนแบบนั้นแหละ ถึงไม่บอกไง...” ผมตอบหน้าตาย แล้วชักเท้าเดินเข้าบ้าน แต่อิทาจิกลับกระชากตัวผมเอาไว้
“ไอ้น้องชาย~ บอกพี่ชายมาเถอะนะ”
“ไม่...”
“ซาสึเกะ บอกฉันมาเหอะนะๆ”
“ก็บอกว่าไม่ไงเล่า อย่ามาถามมากได้มั้ย!”
“เออๆ ไม่บอกก็ไม่บอก ชิ! ไอ้น้องบ้า” อิทาจิเดินสะบัดก้น อืม...ไม่ใช่ เดินกระแทกส้นเท้าไปที่บ้าน ส่วนผมก็เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้เหล็กที่เดินจากมาเมื่อกี้
“มีคนที่ชอบ...งั้นเหรอ?” ผมพูดกับตัวเอง กระตุกยิ้มที่มุมปาก
                ผมไม่อยากอธิบายความรู้สึกของตัวเองในขณะนี้เลย มันเป็นเพราะผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน ความรู้สึกค้างค้าแบบนี้มันเกิดขึ้นมายังไง ทำไมผมต้องรีบไปถามความจริงเรื่องที่ซากุระโดนคารินทำร้ายกับคาริน? ทำไมต้องสนใจ? ทำไมต้องมานั่งคิดเรื่องพวกนี้? ผมก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
เช้าวันต่อมา
“จะไปโรงเรียนแต่เช้าเลยเหรอลูก” ผมเดินลงมาจากห้อง ผ่านมาที่ห้องอาหาร เสียงของแม่ก็ดังขึ้น
“ครับแม่”
“ไม่ทานอาหารเช้าหน่อยเหรอจ๊ะ~” แม่เดินเข้ามาจัดเครื่องแบบให้กับผม
“ไม่ล่ะครับ วันนี้มีงานที่ต้องทำที่โรงเรียนนิดหน่อยนะครับ”
“งั้นก็ขับรถดีๆ นะจ๊ะ แม่เป็นห่วง ^^’ ” ผมเอี่ยวตัวลงไปหอมแก้มแม่ มันเป็นนิสัยของผมซะแล้ว ที่ต้องหอมแก้มแม่ก่อนออกจากบ้าน รวมทั้งอิทาจิด้วย

ณ  โรงเรียน
                ผมจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของนักเรียน แล้วเดินมาที่ห้อง ตอนนี้ก็แค่หกโมงครึ่งเท่านั้น คนเลยไม่เยอะมาก...ที่เดินไปมาในโรงเรียนก็ยังไม่ถึง 10 คน เลยด้วยซ้ำไป รู้สึกสงบจริงๆ
“อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ซาสึเกะ~” เมื่อผมก้าวขาไปที่ห้องเรียนของตนเอง ก็มีเสียงทักของผู้หญิงดังขึ้น มองไปตามเสียงก็พบว่าเป็นอิโนะนั่นเอง
“อรุณสวัสดิ์อิโนะ มาเช้านะ...”
“ใช่จ๊ะ~ มารอซากุระน่ะ” อิโนะนั่งลงที่เก้าอี้ของเธอเอง ส่วนผมก็นั่งที่เก้าอี้ของตัวเองเช่นกัน
“รอทำไม?”
“อืม เห็นว่าซากุระจะเอาใบลามาให้น่ะ”
“ลาเหรอ?”
“อือ ซาสึเกะคุงไม่รู้หรอกเหรอ...ซากุระบอกว่าจะไปธุระกับแม่ของซาสึเกะเองนั่นแหละ”
“แม่ฉันเนี่ยนะ?”
“ก็ใช่อีก!”
                ธุระอะไรกัน ทำไมแม่ไม่บอกนะ...หรืออิทาจิจะรู้ด้วย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปยังอิทาจิ
[มีอะไร ฉันกำลังจะเข้าเรียนนะ!]
“วันนี้แม่กับซากุระจะไปไหน”
[แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงว่ะ]
“ไม่รู้หรอกเหรอ...”
[ก็เออนะสิ...]
“อืมๆ แค่นี้แหละ...”
[ทำไม! เป็นห่วงรึไง]
“ห่วงใคร?”
[ใจแกก็น่าจะรู้ดี เออ! แค่นี้นะ ตู๊ดดด...]
                ผมปิดโทรศัพท์ลง ที่อิทาจิพูดถึงซากุระงั้นเหรอ...
                เลิกเรียน...
“ซาสึเกะ! อย่าพึ่งไป” ผมกำลังเดินออกจากอาคารเรียน เพื่อจะเดินไปที่จอดรถ แต่เสียงของกาอาระตะโกนเรียกซะก่อน
“มีอะไร...”
“ซากุระบอกให้นายโทรหาด้วย มีเรื่องด่วน”
“ยัยนั่นโทรหานายเหรอ”
“อืม...รีบๆโทรด้วยล่ะ เสียงดูร้อนรนมากด้วยนะ”
                กาอาระเดินจากไปแล้ว พร้อมกับทิ้งเบอร์ของซากุระเอาได้ด้วย มีเรื่องอะไรกัน...
[ฮัลโหล...]
“ใครน่ะ?” ผมตัดสินใจกดโทรออกตามเบอร์ที่กาอาระทิ้งไว้ ก่อนจะมีเสียงผู้ชายรับ
[ผมเป็นคนที่ช่วยซากุระไว้น่ะครับ...]
“ซากุระเป็นอะไร?”
[เรื่องมันยาว งั้นคุณก็มาหาผมที่หมู่บ้านอาโยเนะ ซอย 1 แล้วกัน]
“อืม...” เกิดอะไรขึ้น ทำไมซากุระต้องไปอยู่กับคนที่ช่วยยัยนั่นไว้ แล้วแม่อยู่ไหน?
                ผมรีบวิ่งไปที่รถ และขับออกไปยังสถานที่ที่คนนั้นบอกไว้ อีกมือนึงกกดโทรศัพท์หาแม่ทันที
[ฮัลโหล! ซาสึเกะใช่มั้ยลูก ช่วยซากุระด้วยนะ ฮือ... แม่พลัดกับซากุระตอนที่โจรวิ่งราวเอากระเป๋าแม่ไป ช่วยซากุระด้วย!]
“แม่! ใจเย็นๆ ครับ ค่อยๆ เล่านะครับแม่”
[เมื่อตอนเช้า...แม่ไปรับซากุระที่หน้าโรงเรียน แล้วเราก็ไปที่โบสถ์กัน ขากลับ..แม่พาซากุระเดินซื้อของที่ตลาด แต่อยู่ดีๆ ก็มีโจรวิ่งราวกระเป๋าวิ่งผ่านเราไป แต่มันวิ่งกลับมาดึงกระเป๋าแม่ไป แล้วซากุระก็วิ่งตามไปจับมัน แต่แม่วิ่งตามไม่ทัน ฮือๆ แม่หาซากุระไม่เจอ]
“ไม่เป็นไรแล้วนะครับแม่ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าซากุระอยู่ไหน ผมกำลังไปรับเธอครับ”
[จริงเหรอลูก ขอบคุณพระเจ้า! รีบรับน้องกลับมานะลูก]
“ครับแม่”
ผมเหยียบคันเร่งพุ่งตัวไปยังสถานที่ที่คนนั้นบอก เธอโง่รึไงกัน วิ่งไปจับโจรคนเดียว...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

699 ความคิดเห็น

  1. #685 Yurina (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 20:29
    หนูกุโชว์แมนหรออออ :-D
    #685
    0
  2. #634 Thi Ppaphone Soulyavong (@otakuanime) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:49
    ว้าย!!!> #634
    0
  3. #579 Saisai zo RxL (@konmaisuay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 14:18
    ใครช่วยไว้อ่า =[]=
    #579
    0
  4. #530 List (@butdyzakarp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 07:43
     ก็สมเป็นซากุระล่ะนะ
    #530
    0
  5. #499 Bmewjam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 18:42
    เกะ มีป้านมด้วยเริ่ดอ่ะ
    #499
    0
  6. #288 น้ำฟ้า อิอิ (@namfar10000) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 22:29
    ช่ายๆ ปาหไม่ตรงกับใจ พวกปากแข็งก็งี้แหละ
    #288
    0
  7. #253 ... Isara siren ... (@nipanut) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 20:28
    เด็กชาย ซึนซึนจัง ^____^
    #253
    0
  8. #54 !@#$%^&*()_+ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:25
     ปากไม่ตรงกะจัย~
    #54
    0
  9. #53 Copstix (@Spash173) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:39
    กรี๊ดดดดด เกะห่วงล่ะสิ อิอิ
    #53
    0
  10. #52 the one you know (@sandday) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:14
    อัพไวๆนะ
    ^^
    #52
    0