Fic Sasuke & Sakura : To be late สายไปไหมถ้าจะบอกว่ารักเธอ

ตอนที่ 42 : Chapter 36 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ก.ค. 53


Fic Sakura and Sasuke
To Be Lateสายไปไหม...ถ้าจะบอกว่ารัก

Chapter 36

“นี่! เลิกมาตามรังควานเพื่อนฉันสักทีได้มั้ยห่ะ - -” อิโนะท้าวสะเอวยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้อง สงสัยจะยัยคารินล่ะมั้ง
“ฉันมาหาเพื่อนเธอ ไม่ได้มาหาเธอ...ฟังภาษาคนไม่ออกรึไง!” นั่นไงล่ะ! ซื้อหวยไม่เคยถูกเล้ย~
“ภาษาคนน่ะฟังออก แต่เธอพูดภาษาคนรึเปล่าล่ะ~”
“เอ๊ะ! อยากโดนรึไงย่ะ” สมุนของยัยคาริน เงื่อมือขวาขึ้น เหนือหัวตัวเอง
“อยากลองเหมือนกันว่ามือจะด้านรึเปล่า!” ฉันเห็นท่าไม่ดี เลยรีบวิ่งจากโต๊ะของตัวเองมาหยุดอิโนะไว้
“เข้าไปก่อนนะ” ฉันดันให้อิโนะเข้าไปในห้อง แล้วเลื่อนประตูให้ปิด
“ย้ายห้องไปไหนซะล่ะ?” ฉันถามคาริน
“ฉันทนอยู่กับผู้หญิงหลายมืออย่างเธอไม่ได้หรอกย่ะ!”
“ทำไมอีกตั้ง 50 กว่าคน เค้ายังทนฉันได้เลย หรือเธอแปลกหมู่แปลกพวก~”
“เหอะ! ทำเป็นปากดี พวกฉันนี้ไงที่ทนเธอไม่ได้เหมือนกันย่ะ” สมุนของยัยคารินแย้งทันที
“แหม...ฉันก็นึกว่าเธอเป็นพวกเดียวกับฉัน ^^ ว่าแต่...มีอะไรกับฉันเหรอ?” ฉันฉีกยิ้มกวนประสาทใส่หน้ายัยคาริน         สีหน้าของเธอ ดูจะทนฉันไม่ไหวแล้วล่ะ
“กรี๊ดดด~ คารินนนน ฉันไม่ไหวแล้วนะ!!”
“อย่ากระทืบเท้าแรงสิ พื้นมันไม่ค่อยดีนะ~ อ้อ! ถ้าคิดได้ว่าจะมาหาเรื่องอะไรฉันล่ะก็ เข้ามาบอกด้วยนะ ฉันเมื่อยขา รอให้เธอหาเรื่องมานานล่ะ ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ - - บายจ๊ะ” ฉันโบกมือลากลุ่มยัยคาริน เอื้อมมือไปเลื่อนประตูห้อง แต่มือของใครสักคนกลับดึงกระชากผมของฉันเอาไว้
“โอ๊ย!! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!!” ฉันพยายามจับมือของใครสักคนออก แล้วเอี่ยวตัวหันไปดูว่าใครกระชากผมฉัน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกซะจากยัยคารินแน่นอน
“หึ~ เธอไม่น่าทำตัวน่าหมั่นไส้เลยนะ ซากุระ...” ยัยคารินดึงผมฉันแรงขึ้น ทำให้ฉันถูกกระชากแรงกว่าเดิม
“จะทำอีกนานมั้ย....”
“ซาสึเกะ!” ยัยคารินปล่อยมือจากผมฉันทันที ฉันให้ฉันล้มลงที่หน้าประตูทันทีที่ยัยนั่นปล่อยมือ
“เกินไปแล้ว คาริน...”
“ฟะ...ฟังก่อนนะ ซาสึเกะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำ...”
“เห็นฉันโง่เหรอ หรือเห็นฉันตาบอด?” ซาสึเกะเดินเข้ามาพยุงตัวฉันให้ลุกขึ้น มือเค้าจับเอวฉันเอาไว้ ทำให้ยัยคารินปรายตามาจิกฉัน
“ซาสึเกะ! นายลืมตาดูเถอะนะ ยัยซากุระไม่เห็นจะเหมาะอะไรกับนายเลย เลิกกับยัยนั่นแล้วมาคบกับคารินของพวกเราซะ!!” หนึ่งในพรรคพวกของยัยคารินพูดแทรกขึ้น
“ฉันไม่ยอมนะ ซาสึเกะ!”
“เรื่องของเธอ...” ซาสึเกะเอื้อมมือไปเลื่อนปนะตูเปิด แล้วดันฉันเข้าไป ตามด้วยเค้า แล้วปิดประตู หลังจากนั้นเสียงของยัยคารินก็ดังสนั่นอาคารเรียน
“เป็นอะไรรึเปล่า...” ซาสึเกะพยุงตัวฉันมานั่งที่โต๊ะของเค้า อิโนะกับฮินาตะวิ่งกรูเข้ามาทันที
“ยัยนั่นทำอะไรเธอน่ะ ซากุระ!” อิโนะเข้ามาเขย่าตัวฉันทันที
“โอ๊ย! ฉันจะตายก็เพราะเธอเขย่าฉันเนี่ยแหละยัยอิโนะ!!” อิโนะรีบปล่อยมือออกจากตัวฉันทันที อีกทั้งเพราะสายตาของซาสึเกะที่มองด้วยความไม่พอใจมาให้
“ไม่เป็นไรมากหรอก ยัยนั่นทึ้งหัวฉันได้แปปเดียว ซาสึเกะก็เข้ามาช่วยพอดี...” ฉันตอบพลางสางผมให้เข้าที่เข้าทาง
“คารินทำเกินไปแล้วนะ ซากุระไปทำอะไรให้เธอนักหนาก็ไม่รู้” ฮินาตะพูดขึ้น พลางเอาหวีมาช่วยสางผมให้ฉัน
“ช่างเค้าเถอะ เอ้อ...ไปทานข้าวกันเถอะ นี่มันก็ถึงเวลาแล้วนะ” ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะของซาสึเกะมาที่โต๊ะของฉัน แล้วหยิบเอาโทรศัพท์และกระเป๋าตังค์
“ซากุระ... เปลี่ยนโทรศัพท์กัน” ซาสึเกะยื่นโทรศัพท์ของเค้ามาให้ แล้วเค้าก็หยิบโทรศัพท์ของฉันไป
“ทำไมล่ะ??”
“ฉันไม่อยากรับโทรศัพท์คาริน...”
“อ่านะ - - แล้วถ้าคุณอากับคุณน้าโทรมาล่ะ”
“ก็ไม่ต้องรับ เดี๋ยวฉันจะโทรกลับเองก็ได้ แต่บอกหน่อยแล้วกันว่าท่านโทรมา...”
“เอางั้นก็ได้ งั้นถ้าคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันโทรมาก็บอกด้วยนะ”
                ฉัน ซาสึเกะ อิโนะ และฮินาตะ เดินลงมาที่โรงอาหาร และเดินตรงไปที่โต๊ะที่กลุ่มของเรานั่งรออยู่
“ทำไมลงมาช้าจังอ่ะฮินาตะ~” นารูโตะทักทันทีที่เรานั่งลง
“คารินมาหาเรื่องซากุระน่ะจ๊ะ เราก็เลยลงมาช้า”
“อ้าว! หาเรื่องอีกแล้วเหรอ ซาสึเกะ... แกต้องจัดการให้ขาดซะบ้างนะเว้ย ซากุระจะระบมซะก่อน” กาอาระพูดขึ้น
“เลิกพูดเรื่องนี้เหอะ ฉันจะหมดอารมณ์กินข้าวซะก่อน!! ไปหาซื้อไรกินดีกว่า~” ฉันบอกปัดทุกคน แล้วลุกจากเก้าอี้   ซาสึเกะก็จับข้อมือฉันไว้ แล้วดึงให้ฉันรอเค้า
ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ~
“โอ๊ะ! กิ๊กนายโทรมึเปล่าน๊า~” ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของซาสึเกะออกมา
“- - ฉันมีเธอแล้ว”
“คาริน >////<” บ้า! พูดอะไรให้เขินจัด!
“รับสิ...”
“ฮัลโหล” ฉันกดรับทันที
[ใครน่ะ!]
“แล้วนั่นใครเหรอ?”
[ก็แฟนซาสึเกะน่ะสิย่ะ ซาสึเกะทำโทรศัพท์หายเหรอ! หรือเธอเป็นใคร!!]
“เปล่า...ซาสึเกะไม่ได้ทำโทรศัพท์หาย”
[แล้วเธอเป็นใคร กล้าดีมาจากไหนถึงมารับโทรศัพท์แฟนฉันห่ะ!!]
“พูดเบา ๆ ก็ได้นะ” ฉันยกหูโทรศัพท์ออกให้ห่างจากหูเล็กน้อย
[บอกมาน่ะย่ะ!]
“ฉันก็เป็นแฟนซาสึเกะเหมือนเธอนั่นแหละ~” ฉันชี้มือไปที่ร้านสเต็กปลา ซาสึเกะเลยเดินไปซื้อให้ เพราะฉันคุยกับแฟนเค้าอยู่ 55
[ไม่จริงย่ะ เธอไปขโมยโทรศัพท์ของซาสึเกะมาใช่มั้ย!!!]
“ฉันชื่อ ซากุระ จะไม่ใช่แฟนเค้าได้ไงล่ะ?”
[กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!! ยัยซากุระ เธอมายุ่งกับของ ๆ ซาสึเกะทำไม]
“ก็เค้าอยากให้ยุ่งนี่น่า แล้วเธอมายุ่งกับซาสึเกะทำไมกันล่ะ”
[เชอะ! ฉันมีเรื่องจะคุยกับซาสึเกะ]
“ไม่ให้คุย...”
[เอ๊ะ!  ไปบอกเค้าว่าฉันโทรมาสิ เค้าต้องคุยกับฉันแน่ ๆ]
“ไม่บอก มีไรป่ะ!” ฉันกดตัดสายทันที แล้วเดินไปหาซาสึเกะที่กำลังเดินไปซื้ออาหารของเค้า
“เดี๋ยวถือเองก็ได้...” ฉันยื่นมือไปหยิบจานสเต็กปลาจากมือเค้า แต่เค้าก็หันจานหนีจากมือฉัน
“ไปรอที่โต๊ะไป...”
“ไม่เอา~” ฉันพยายามยื่นมือไปเอาจานสเต็ก แต่เค้าก็ถอยหนีไปเรื่อยๆ
ติ๊ด ติ๊ด~
“หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทให้หน่อย” ตอนนี้มือซาสึเกะไม่ว่างแล้ว เพราะถือจานอาหารไว้สองจาน ฉันเลยต้องหยิบโทรศัพท์ของฉันที่พึ่งเปลี่ยนกับเค้าออกมาให้
“ใครโทรมา?” ซาสึเกะหันหน้ามาถาม หลังจากสั่งน้ำให้ฉัน
“เบอร์แปลกอ่ะ ไม่รู้จัก”
“ฉันคุยเอง...” ฉันกดรับให้ซาสึเกะ แล้วยื่นโทรศัพท์ไปแนบหูเค้า ฉันแอบเห็นนักเรียนคนอื่น ๆ แอบกระทืบเท้าด้วยล่ะ  - -‘
[นั่นใครรับน่ะ]
“เธอล่ะใคร...”
[ซาสึเกะใช่รึเปล่า!!]
“อืม...”
[กรี๊ดดดด!! เปลี่ยนโทรศัพท์กันจริง ๆ ด้วย กรี๊ดดดด!!]
“เบอร์ใครอ่ะ?” หลังจากที่ซาสึเกะเอียงหูออกจากโทรศัพท์ ฉันก็กดปิดโทรศัพท์แล้วเก็บลงไปในกระเป๋าเสื้อของเค้า
“คารินมั้ง”
“แหม เบอร์ฉันมันหาง่ายขนาดนั้นเลยรึไงนะ”
“ไปเถอะ...” ฉันเดินไปเอาน้ำที่สั่ง และเดินตามซาสึเกะไปที่โต๊ะทานอาหาร
 
หลังเลิกเรียน
“กลับยังไงอ่ะ ซากุระ?” อิโนะหันหน้ามาถาม หลังจากหมดคาบเรียนสุดท้ายของวันแล้ว
“ยังไม่รู้เลย ทำไมล่ะ? ไม่ได้กลับกับกาอาระหรอกเหรอ”
“เปล่า ถามเฉย ๆ เผื่อเธอไม่มีใครกลับเป็นเพื่อนไง”
“งั้นกลับก่อนเลย ๆ ฉันอาจจะกลับเอง หรืออาจจะกลับกับซาสึเกะน่ะ” ฉันสะพายกระเป๋าบ่าเดียว เดินออกจากห้องเรียนพร้อม ๆ กับอิโนะ
“รอหน่อยดิ...” ซาสึเกะวิ่งมาดึงมือฉันไว้
“อ่า... งั้นฉันกลับก่อนล่ะนะ >////<” เธอจะเขินทำไมเนี่ยย - -
“กลับด้วยกันสิ อิโนะ” ซาสึเกะเรียกอิโนะไว้ก่อน
“ไม่เป็นไร ๆ เธอสองคนกลับกันเถอะ”
“กลับด้วยกันเถอะน่า” ฉันดึงมืออิโนะให้เดินมาด้วยกัน

ณ หน้าบ้านอิโนะ
“มีปัญหาอะไรกับกาอาระรึเปล่าน่ะ ดูซึม ๆ” ฉันเดินเข้ามาส่งอิโนะที่หน้าบ้าน วันนี้อิโนะดูซึม ๆ ไม่ค่อยพูดจาอะไรเลย หลังจากช่วยบ่ายมานี้
“เปล่าหรอก ฉันแค่เหนื่อย ๆ น่ะ เรียนพิเศษเยอะมากเลยช่วงนี้ จะเอ็นท์แล้วนี้นะ”
“เอาน่า อีกไม่กี่เดือนเราก็จะจบแล้ว อดทนหน่อยแล้วกัน” ฉันแตะบ่าอิโนะเบา ๆ
“เฮ้อ~”
“งั้นฉันไปแล้วนะ เจอกัน ๆ”
“จ๊ะ บายยย~” ฉันบ๊ายบายอิโนะ แล้วเดินมาขึ้นรถทันที
“อิโนะเป็นอะไร?”
“เหนื่อยน่ะ เรียนเยอะ”
“อืม”
                และวันนี้ซาสึเกะก็แวะไปส่งอิโนะที่บ้านก่อน แล้วก็พาฉันไปซื้อหนังสือ แล้วก็มาส่งฉันที่บ้าน...




____________________________________

อัพแล้วนะค่ะ
ขอโทษมาก ๆ ที่อัพโคตรช้า
ช่วงนี้สอบรุมค่ะ




จะพยายามอัพอีกนะ
^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

699 ความคิดเห็น

  1. #657 SasuSakuFans (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 22:07
    หึ้ยยยย น่ารักง่าาาา มีแลกมือถือกันด้วย-//-
    #657
    0
  2. #228 a bow (@narutokunkub) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 21:41
    อัพพพพ  อัพอีกค่ะ >0< !!
    #228
    0
  3. #225 ♥ ...น้ำเย็น... ♥ (@loveyanisa) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2553 / 13:33
    สุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง ให้ไรเตอร์น้า

    อย่าลืมมาอัพต่อนะค้าาาาา


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 มิถุนายน 2553 / 12:52
    #225
    0
  4. #223 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 16:10

    อัพอีกๆ

    #223
    0
  5. #222 >-< (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2553 / 19:25
    Happy Birth Day ย้อนหลังจ้า ~

    มาอัพอีกนะ
    #222
    0
  6. #221 ●ANBú● (@narutokunkub) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 20:02
    อัพอีกนะคะ สนุกมาก ๆ
    #221
    0