Fic Sasuke & Sakura : To be late สายไปไหมถ้าจะบอกว่ารักเธอ

ตอนที่ 44 : Chapter 38 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ต.ค. 53


Fic Sakura and Sasuke

To Be Late สายไปไหม...ถ้าจะบอกว่ารัก

Chapter 38

"จะหิวอะไรนักหนาเนี่ย  ไม่ได้กินอะไรมาเป็นปีเลยรึไง!!"  เมื่อซาสึเกะบึ่งรถมาถึงร้านอาหารโปรดของเค้า  เค้าก็จัดการสั่งอะไรมาเต็มโต๊ะไปหมด

"ก็มันหิว..."

"กินให้หมดเลย  ถ้าไม่หมดล่ะ...เจอดีแน่!"

"ก็กินด้วยดิ  ^^"  ทำน่าตากวนอีก ฮึ่มๆ

"รีบๆ กินไปเลยนะ  มองน่าอยู่ได้  ไม่อิ่มหรอก!"

"ครับๆ"  ว่าแล้ว  ซาสึเกะก็จัดการอาหารทุกอย่างบนโต๊ะ  ส่วนฉันก็ทานนิดหน่อยบ้าง  เพราะเค้ามักจะตักนั่นนี่มาใส่จานให้  ฉันไม่อยากให้ของเหลือ เปลืองตังค์ซะด้วยสินะ  ก็ต้องกิน เฮ้อ!

"ไม่ต้องสั่งแล้วนะ ซาสึเกะ"

"คร๊าบ ๆ"

                สักพักใหญ่ ๆ ซาสึเกะก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล  แล้วเค้าก็ขับรถไปที่ร้านหนังสืออะไรสักอย่าง

"มาซื้อหนังสืออะไรเหรอ"  ซาสึเกะเดินมาเปิดประตูรถให้ฉัน  แล้วจูงมือเดินเข้าร้านไป

"อ่านเล่น ๆ น่ะ"

"ช่วยเลือกมั้ย?"

"ก็ดี  อืม...เธอเลือกของเธอมาด้วยแล้วกัน"

"นายชอบหนังสือสไตล์ผจญภัยกับสืบสวนสอบสวนสินะ  อืม...งั้นก็เรื่องนี้"  ฉันหยิบนวนิยายเล่มหนา  หน้าปกดำมืด ๆ บ่งบอกแนวได้ชัดเจนให้ซาสึเกะ  เค้ามองฉันยิ้ม ๆ แล้วก็หยิบหนังสือจากมือฉันไปดู

"ยิ้มอะไรไม่หยุด -  -"  ฉันอดไม่ได้ที่จะถาม  ยิ้มอะไรอยู่ได้...หนังสือมันโรแมนตินักรึยังไง

"เดี๋ยวให้รางวัล..."

"รางวัลอะไรอ่ะ??"

"ไม่บอก"

"ตลอด!  อ่ะนี่  อีกเรื่อง...เรื่องนี้ด้วย...อันนี้ขาดไม่ได้...แล้วก็อันนี้!"  ฉันหยิบหนังสือที่ฉันอยากอ่านและคาดว่าเค้าก็อยากอ่านใส่มือเค้า  จนตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว

"เวลาว่างเยอะมากเลยรึไง -  -' "  ซาสึเกะหันมาค้อนวงใหญ่ใส่ทันที

"ก็น่าอ่านอ่ะ ><"

"โอเคๆ ไปกันเหอะ...."  ซาสึเกะหอบหนังสือทั้งหมดไปจ่ายตังค์  แล้วเค้าก็จัดการแบกมันขึ้นรถด้วย  หลังจากนั่งรถออกมาจากร้านหนังสือได้สักพัก

ติ๊ด ติ๊ด~

"ฮัลโหลครับแม่...ครับ...เสร็จแล้วครับ...เอ่อ...คือ ผมอยู่กับเพื่อนน่ะครับ...มีอะไรเหรอครับแม่?...ครับ ๆ แล้วผมจะบอกให้...ครับแม่"  ซาสึเกะวางโทรศัทพ์ลงที่คอนโซลหน้ารถ  แล้วก็หันมามองน่าฉัน

"คุณน้าเหรอ?"

"อือ..."

"อ่า...อืม ๆ"  ฉันไม่กล้าถามเค้าต่อไป  กลัวจะเข้าไปยุ่งเรื่องเค้ามากไป

"วันนี้ทำไมเงียบ ๆ"  ซาสึเกะหันหน้ามาถาม

"เปล่านิ"

"แล้วทำไมไม่หันมามองหน้า"

"ก็จะให้มองอะไรเล่า!"

"มองน่าหล่อ ๆ นี่ไง~"

"คนมองเยอะแล้ว  ไม่หล่อแล้ว"  ฉันตอบโดยไม่หันไปมองหน้าเค้า

"หึงอะไรอยู่ล่ะสิ"

"ใครบอก"

"ฉันบอกอยู่นี่ไง..."

"มั่วแล้ว!"  ฉันหันไปหาแผ่นเพลงในลิ้นชักหน้าคอนโซล

"อ๊ะ! เจอแล้ว"  ฉันหยิบแผ่นเพลงขึ้นมา  และสอดเข้าไปในช่องซีดี  ไม่นานนักเพลงก็เริ่ม

                ฉันนั่งฟังเพลงไปเรื่อย ๆ ไม่กล้าหันไปมองซาสึเกะ  แต่แอบ ๆ เหล่ตาไปดูบ้าง  ทำไมเงียบจังง่ะ ><  เชอะ... ใช่สิ๊! มีแฟนคลับเยอะ  แล้วไม่สนใจแฟนคนนี้ละสิ เชอะ ๆๆๆ

"เป็นอะไรจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย  ทำไมวันนี้มีหลายอารมณ์"  ซาสึเกะเอื้อมมือไปผ่อนเสียงเพลงลง  และมองหน้าฉันสลับกับถนนข้างหน้าไปด้วย

"ไม่ได้เป็นอะไรนี่น่า  นายนั่นแหละเป็นอะไร...ตัวร้อนรึป่าว"  ฉันเอามือไปอังหน้าผากเค้าเล่น ๆ แต่เค้าก็จับมือฉันไว้  แล้วก็ไม่ยอมปล่อยอีกต่างหาก

"งอนอะไร"

"เปล่า..."

"คิดว่าฉันเชื่อรึไง  บอกมานะ!"

"ก็มันไม่มีอะไร  จะให้มีอะไรได้ไงเล่า!"  ฉันหันไปเถียง  แต่พอเค้าหันหน้ามาสบตากัน  มันก็อดไม่ได้ที่จะหันหนี

"ทำไมชอบบอกไม่มีอะไร  ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่ามี"

"..."

"แล้วเธอก็เงียบ..."

ติ๊ด ติ๊ด~

"ฮัลโหลค่ะพี่อิทาจิ...ไม่ค่ะ...มีอะไรเหรอคะ?...ค่ะ ๆ ...เดี๋ยวฉันจะบอกแม่เองค่ะ...ค่ะ"  ฉันกดต่อโทรศัพท์ไปท่พี่รินรินทันที

"มีอะไรกัน?"

"พี่อิทาจิขอให้ฉันหาที่อยู่ให้พี่รินรินใหม่น่ะ  แปปนึงนะซาสึเกะ... ฮัลโหลพี่รินรินคะ...รู้เรื่องจากพี่อิทาจิแล้วใช่มั้ย...ไปเถอะค่ะ  ไม่งั้นพี่ต้องหน้าบวมทุกวันแน่ ๆ...ไปอยู่บ้านฉันก่อนก็ได้ค่ะ...ฉันจะโทรบอกคุณแม่เอง...ฉันไม่อยากให้พี่อยู่นั่นเลยนะ

นะคะ...ค่ะ...แล้วฉันจะโทรหานะคะ...พี่รินรินโทรหาพี่อิทาจิด้วยนะคะ...สวัสดีค่ะ"  ฉันกดตัดสาย  และค้นหาเบอร์คุณแม่ทันที

"พี่ยูกิไม่ยอมเลิกกับพี่อิทาจิ  แล้วก็ไปตามรังควานพี่รินรินที่คอนโดทุกวัน  พี่อิทาจิรู้มาจากเพื่อนว่าพี่รินรินจะโดนพี่ยูกิจัดการอยู่บ่อย ๆ เลยอยากให้ย้ายคอนโด  เพราะคอนโดที่พี่รินรินอยู่เป็นแบบเช่า  ไม่ได้ซื้อ"

"ทำไมอิทาจิชอบให้เธอจัดการทุกอย่างว่ะ  ทำเองไม่เป็นรึไง"  ซาสึเกะชักสีหน้าไม่พอใจ

"ช่วยพี่เค้าหน่อยเถอะ  อย่างน้อยพี่เค้าก็ช่วยเรามาก่อนนี่น่า ><"

"แล้วแม่เธอจะไม่ว่าเอารึไง  พาพี่รินรินไปอยู่ที่บ้านน่ะ"

"แม่ชอบพี่รินรินจะตายไป..."  ฉันหันไปเถียงซาสึเกะ

"โดนลูกหลงเข้าไปแล้วจะรู้  เหอะ"  ซาสึเกะพูดออกมาเบา ๆ  แต่ฉันได้ยินย่ะ!

"เชอะ!  ไปส่งบ้านเลย  ไม่ไปไหนแล้ว!"  ฉันกดโทรออกหาแม่ทันที

"แม่คะ  คือว่าหนูจะขออนุญาตให้พี่รินรินมาอยู่บ้านเราสักพักก่อนได้มั้ยคะ  แล้วพอพี่เค้าหาที่อยู่ใหม่ได้พี่เค้าจะออกไปอยู่ข้างนอกเลยค่ะ...พี่เค้าอาจจะไม่อยากรบกวนที่บ้านนะคะแม่...ได้มั้ยคะ...ขอบคุณนะคะ  แล้วหนูจะพอพี่เค้าไปหาคุณแม่นะคะ

ค่ะ...แล้วเจอกันค่ะแม่..."  ฉันกดวางสายโทรศัพท์

"ไปคอนโดของพี่รินรินแทนนะ  ฉันจะไปหาพี่เค้า"

"แล้วจะกลับยังไง"  น้ำเสียงของเค้าเริ่มจะอ่อนลงเป็นห่วงใย

"เดี๋ยวกลับแท็กซี่ก็ได้นี่น่า  ไม่กลับค่ำเท่าไหร่นี่น่า"

"งั้นฉันรอไปส่งเธอแล้วกัน..."  ฉันหันไปมองหน้าเค้าทันที  นึกว่าเค้าจะปล่อยให้ฉันกลับเองซะอีก

 

หน้าคอนโด xxx

ติ๊งต่อง~

"พี่รินริน...ฉันเองค่ะ"  ฉันโผล่หน้าไปให้พี่รินรินเห็นนิดนึง

"อ้าว... มาทำอะไรกันเหรอจ๊ะ"  พี่รินรินเปิดประตูห้องให้กว้างขึ้น  แล้วเชิญให้เราสองคนเข้ามา  พี่รินรินเดินรั้งท้ายเข้ามาในห้อง

"แม่ฉันอนุญาตให้พี่ไปพักที่บ้านแล้วค่ะ"  ฉันนั่งลงที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น  ห้องนี้ใหญ่พอสมควรเลยทีเดียว  ไม่น่าละถึงแพงนัก ><

"พี่ก็อยากไปอยู่นะ แต่แม่เลี้ยงพี่มาหาพี่เมื่อกี้  ท่านขอให้พี่กลับไปอยู่ที่บ้าน"  พี่รินรินพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้า ๆ คิ้วขมวดปม

"ปกติพี่รินรินไม่ได้อยู่บ้านเหรอครับ?"  ซาสึเกะถามขึ้นเบา ๆ หลังจากนั่งลงข้าง ๆ ฉัน

"ไม่หรอกจ๊ะ  คือพี่มีปัญหากับคุณพ่อนิดหน่อยน่ะ  พี่ไม่อยากอยู่ที่บ้าน  ก็เลยมาเช่าคอนโดนี้แหละ..."

"แต่ท่าทางห้องจะแพงมากเลยนะคะ  พี่รินรินก็ทำงานพิเศษที่ร้านอาหารเองนี่คะ  เงินแต่ละวันไม่เยอะเลยนะ"  ฉันถึงกับอึ้ง! เด็ดเดี่ยวมากเลย

"มันเป็นห้องของแม่เลี้ยงพี่เองแหละจ๊ะ  แต่พี่ไม่อยากอยู่ฟรี  พี่ก็เลยทำงานให้เงินเค้าบ้าง"  สุดยอดเลย  เริ่ดมาก!

"แล้วสรุปว่าพี่รินรินจะกลับไม่อยู่ที่บ้านเหรอคะ?"

"พี่ก็ไม่อยากกลับหรอก  แต่ก็อย่างที่รู้ ๆ กันล่ะจ๊ะ  พี่หน้าบวมทุกวันเลย  -  -' "

"ให้พี่อิทาจิมารับสิคะ"

"พี่ไม่อยากรบกวนเค้าน่ะ  เอาเป็นว่า...ขอบคุณทั้งสองคนมาก ๆ นะ" 

                พี่รินรินพูดขอบคุณอยู่มากมายหลายครั้ง  แล้วก็ย้ำห้ามบอกพี่อิทาจิว่ากลับไม่อยู่ที่บ้านหรืออยู่ที่ไหนเด็ดขาด  สุดท้ายฉันและซาสึเกะก็ต้องตกลงกันไป  หลังจากนั้นพี่รินรินก็ทำอาหารให้เราทาน

ซาสึเกะบอกว่าฝีมือพี่สะใภ้อร่อยมาก ><'  และสุดท้าย ซาสึเกะก็มาส่งฉันที่บ้าน

"ขอบคุณนะซาสึเกะ  กลับบ้านดี ๆ ล่ะ  อย่าขับรถเร็วนะ"  ฉันบอกก่อนซาสึเกะ  ก่อนที่จะเปิดประตูรถออกมา

"เดี๋ยว..."  ซาสึเกะเอื้อมมือมาจับข้อมือฉันไว้ก่อนจะลงจากรถ

"หืม? มีอะไรเหรอ"

"ฉันรู้สึกได้จริง ๆ นะว่าวันนี้เธองอนฉัน"  ซาสึเกะถามด้วยสายตาจริงจัง  จนฉันก็พูดไม่ออกเลยเหมือนกัน

"รู้สึกไปเองแล้วนะนายน่ะ"  ฉันพูดยิ้ม ๆ กลบเกลื่อนอาการงอน  ที่อาจจะหลงเหลืออยู่(บ้าง)

"..."

"ไม่มีอะไรหรอกซาสึเกะ  นายคิดมากไปแล้วนะ  รีบกลับบ้านเถอะ...มันจะดึกมากไปแล้ว"  พอฉันพูดจบ  ซาสึเกะก็ดึงมือฉันเข้ามา  แล้วกอดฉันไว้หลวม ๆ

"ทำไมเวลาฉันเข้าใกล้เธอ  เหมือนเธอเดินหนีฉัน"

"ฉันไม่ได้เดินหนีนายสักหน่อย  คิดมากจริง ๆ นะนั่น!"  กอดแน่นมากค่ะ -  -'

"งั้นบอกมาสิงอนอะไร"

"เข้าเรื่องนี้อีกแล้ว  ปล่อยเลย ๆ"  ฉันดันตัวเองออกจากอ้อมกอดเค้า

"ก็รู้อ่ะว่างอน"

"เออ ๆๆๆ บอกแล้วๆ"  สุดท้ายก็ต้องพูดอ่ะ  เซ็ง!  รู้หมดเลยอ่ะ ><

"บอกมา  รอจนรากออกผลแล้วครับ  -  -"  รากที่ไหนออกผลได้ว่ะ -  -?

"ก็นายอ่ะไปให้เบอร์รุ่นพี่ปี 1 มาใช่มั้ยล่ะ  ทำไมต้องให้ด้วยเล่า!"  ฉันทำหน้าบูดใส่เค้าแล้วหันหน้าหนีทันที

"ให้ตอนไหน?"

"อย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่อง  ฉันได้ยินเต็มสองหูเลยว่านายอ่ะ ให้เบอร์เค้าไป"

"ไม่เห็นรู้เรื่องเลย...แล้วไปได้ยินใครมา"

"ไม่รู้  ฉันเข้าห้องน้ำอยู่  กลัวโดนตบด้วย...ถ้ารู้ว่าแฟนฉันคือใคร!"  ฉันกระแทกเสียงประโยคสุดท้ายใส่เค้า

"แล้วเธอก็เชื่อเค้ารึไง -  -"

"จะไม่ให้เชื่อได้ไงล่ะ  ขนาดแฟนตัวเองยังไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย"

"ก็มันไม่จริงไง  จะให้เอาเรื่องอะไรมาเล่าล่ะ"  ซาสึเกะหันหน้าหนี  น่าตาเค้าเบื่อหน่ายมาก

"ถ้าเบื่อฉัน  ก็พูดตรง ๆ ก็ได้นะ ซาสึเกะ  ฉันไม่ใช่รุ่นพี่ดาวคณะคนนั้นที่จะสวยเลิศเลอ  ไม่ใช่สาวเปรี๊ยวจี๊ดเหมือนคาริน"  ฉันระบายออกมา  จนหยุดพูดไม่ได้

"ซากุระ!  เป็นอะไร  อย่างี่เง่าได้มั้ย  ฟังฉันให้จบก่อน!"  ซาสึเกะจับไหล่ฉันแน่น

"อ้อ! ที่ฉันทำไปเนี่ย งี่เง่า ใช่มั้ย  ได้! งั้นฉันจะได้ไม่ทำอีก  โอเคมั้ย?  ฉันจะไม่ทำให้นายรึสึกเบื่ออีกแล้ว"

"ซากุระ!  มีสติหน่อยได้มั้ย!"

"ฉันไม่ได้กินเหล้ากินเบียร์สักหน่อย  สติฉันอยู่ครบ  นายต่างหาก...สติอยู่ครบรึป่าว"

"ซากุระ!"  ฉันสะบัดแขนซาสึเกะออก  แล้วเปิดประตูลงจากรถทันที  ฉันปิดประตูหน้าบ้านกันไว้  ซาสึเกะวิ่งตามมาติด ๆ

"ซากุระ!  เธอเป็นอะไรเนี่ย  เธอไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะ!"  ซาสึเกะตะโกนข้ามรั้วบ้านเข้ามา

"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้..."  ฉันพูดขึ้น  แต่เค้าคงจะไม่สนใจ  ฉันเดินเข้าบ้านไปโดนที่ซาสึเกะยังตะโกนเรียกชื่อฉันอยู่



เช้าวันต่อมา

                ฉันเดินลงจากรถที่ขับมาเอง  พอดีวันนี้ฉันรู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ เลยกะจะไปไหนต่อตอนเย็นกับอิโนะ  เลยขอคุณแม่เอารถมาเองวันนี้  เอ๊ะ!  มันพึ่งจะเจ็ดโมงกว่าเองนะ  ทำไมนักเรียนเดินกันเยอะแยะจัง

"ซากุระ!"  ฉันหันหน้าไปตามเสียงเรียก

"อ้าว! เทมาริ  มาเช้าจัง"

"วันนี้เรามีประชุมชมรมไง  มะรืนนี้โรงเรียนจะจัดงานวันนิเทศชมรมแล้ว  แต่ชมรมเรายังวางแผนงานไม่เสร็จเลย"  เทมาริอธิบายพร้อมกับเดินไปที่ห้องชมรมพร้อมกัน

"ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยอ่ะ  -  -?"

"อ้าว!  ฮินาตะไม่ได้โทรไปบอกเธอหรอกเหรอเนี่ย"

"ไม่เลยนะ  สงสัยลืมซะล่ะม้าง~"

"ช่างเถอะ ๆ วันนี้ไม่มีโฮมรูมด้วย  อาจารย์ให้ส่งแผนงานภายในวันนี้"

"โอเค"

"มาแล้วเหรอ ซากุระ!  ฉันลืมไปเลยว่าเธอยังไม่รู้เรื่องประชุม  ขอโทษจริง ๆ นะ"  ฮินาตะลุกขึ้นจากโซฟามาหาฉัน

"ไม่เป็นไรหรอกน่า  ยังดีที่วันนี้ฉันมาเช้า"  ฉันวางกระเป๋านักเรียนไว้บนโต๊ะกลางห้อง  แล้วนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวข้าง ๆ กาอาระ

"ว่าแต่...มากันสี่คนเองเหรอ ตอนนี้?"  ฉันหันไปถามเทมาริ

"พวกนารูโตะไปเอาของที่ห้องน่ะ  พวกนั้นจะทำป้าย"

"อ๋อ"

"เฮ้! เขียนแผนกันเถอะ"  เทมาริถือปากกาและกระดาษมาวางที่โต๊ะหน้าโซฟา  แล้วเราทุกคนก็สุมหัวกันทำงาน

ผ่านไป 1 ชั่วโมง

"เฮ้อ! เสร็จล่ะ"  เทมาริเขียนแผนงานที่เราทั้ง 4 คน  ช่วยกันคิดขึ้น  พอเทมาริเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ  เธอก็บิดขี้เกียจทันที

"อืมม ทวนแผนงานกันหน่อย"  ฉันเอื้อมมือไปหยิบแผ่นแผนงานมาอ่าน

"ในวันงานเราจะทำกิจกรรมทั้งหมด 2 อย่าง  คือ รับสมัครสมาชิกใหม่เข้าชมรม  แล้วก็ขายน้ำตราซาสึเกะ หา?  ทำไมต้องน้ำตราซาสึเกะล่ะ??"  ฉันหันไปถามเทมาริ

"ก็แฟนเธอฮอตจะตายไป  ถ้าให้เค้ามาขายน้ำวันนั้น  เงินกระจาย!"

"ก็จริงแฮะ  อืม...นารูโตะมันก็ฮอตไม่แพ้กันหรอก  งั้นวันงานให้สองคนนั้นมาขายแล้วกัน แล้วจัดโปรโมชั่นสักหน่อย"  กาอาระออกความเห็น

"โปรโมชั่นไรเหรอ?"  ฮินาตะพูดขึ้น

"อืม...ใครซื้อหลายแก้วหน่อยก็ให้เบอร์ไปเลยไง 555"  เทมาริหัวเราะทันทีที่พูดจบ  ฉันนึกว่าเทมาริจะพูดเล่น  แต่ที่ไหนได้ กาอาระกับฮินาตะต่างก็เห็นด้วย

"จะบ้าเหรอ  ให้เบอร์เนี่ยนะ!"

"ฉันพูดเล่นน่า  รู้ว่าหวงย่ะ"  เทมาริพูดยิ้ม ๆ

"ไม่ใช่อย่างนั้น  ก็แค่... มัน"

"จะขายได้มั้ยเนี่ย"  ฉันนั่งกอดหมอนโซฟา  พลางคิดถึงวันมะรืน

"ขายไม่ทันมากกว่า"  กาอาระแก้ให้

"แล้วจะขายน้ำอะไรกันอ่ะ?"

"ก็พวกอัดลม  น้ำผลไม้ น้ำเปล่า  พอม่ะ?"  เทมาริพูดจำนวนน้ำทั้งหมดที่วางแผนว่าจะขายเอาไว้

"โอเค!  ฉันเอาไปให้อาจารย์เองนะ"  ฉันเปิดประตูห้องชมรมออกไป  และเดินตรงไปที่ห้องพักของอาจารย์ที่รับผิดชอบเรื่องแผนงานของนักเรียน ในงานนิเทศชมรม

"อ้าว! ซากุระ  จะไปไหนน่ะ"  เท็นเท็นและเนจิกำลังถือของตรงไปที่ห้องชมรม

"ฉันจะเอาแผนงานไปส่งอาจารย์น่ะ  แล้วแบกของอะไรกันเนี่ย"

"พวกสีทำป้ายน่ะ  พวกนารูโตะทำป้ายกัน"  เท็นเท็นตอบ

"อ้อ! เนจิถือเยอะ ๆ หน่อยดิ  เท็นเท็นจะล้อแล้ว 555"  ฉันแซวสองคนนั้น  ก่อนจะเดินต่อ

  ห้องพักอาจารย์

"อาจารย์ขา  หนูเอาแผนงานของชมรมหนูมาให้อาจารย์ค่ะ"  ฉันวางแผ่นแผนงานลงบนโต๊ะอาจารย์

"อ้อ! ชมรมหนูทำอะไรบ้างล่ะลูก"  อาจารย์เงยหน้าขึ้นมาถาม

"ก็มีรับสมัครสมาชิกเพิ่ม แล้วก็ขายน้ำค่ะอาจารย์"

"ชมรมเธอเป็นชมรมเกี่ยวกับเรื่องลี้ลีบใช่มั้ย?"

"เอ่อ...ค่ะ ^^' "

"ไม่มีผลงานเลยนะเรา  เอาเป็นว่า...สมาชิกน่ะ ไม่ต้องรับสมัครแล้วกัน  อาจารย์ว่าชมรมเธอไฮโซเกินไปแล้วล่ะ  ขายแค่น้ำก็น่าจะพอนะ"

"จะดีเหรอคะอาจารย์"

"เอาเถอะน่า...อาจารย์ว่าคาคาชิเค้าไม่ขัดฉันหรอก  ไปเถอะจ๊ะ"  ฉันโค้งคำนับอาจารย์อย่างงาม  และรีบวิ่งกลับมาที่ห้องชมรมทันที  แต่ฉันก็หยุดชะงักเล็กน้อย... ซาสึเกะนั่งออกแบบป้ายอยู่หน้าห้องชมรม

"หวัดดีซากุระ!  ทานข้าวเช้ารึยัง"  นารูโตะวางดินสอร่างป้าย  แล้วหันมาทักทายฉัน

"เอ่อ..หวัดดีจ๊ะ  ทานแล้ว... ฉันเข้าไปล่ะนะ ^^' "  ฉันยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้นารูโตะ  และพยายามหลบสายตาที่จะมองเค้า

"อาจารย์ว่าไงบ้างซากุระ!"  ชิกามารุพูดโพล่งขึ้นทันทีที่ฉันนั่งลงที่โซฟา

"โหย!  เล่นเอาสะดุ้งเชียว  เบา ๆ ก็ได้ชิกามารุ"  ฉันหันไปเอ็ดชิกามารุ

"อาจารย์บอกว่าชมรมเราไฮโซพอแล้ว  ไม่ต้องรับสมาชิกเพิ่มหรอก  ขายแค่น้ำก็พอ"

"ถ้ามันไฮโซ  ก็น่าจะให้เรายกเลิกเรื่องขายน้ำนะ  555"  ชิกามารุหัวเราะ

"ก็จริงอ่ะ  แต่ฉันขี้เกียจเถียงอาจารย์  ก็เลยเออออไป ๆ"

แอ๊ด...

"ซากู เอ่อ... ฮินาตะ...ขอยางลบกับน้ำหน่อย"  ฉันหันไปทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง  แต่พอฉันหันไป  คนที่เรียกกลับหยุดที่ตรงนั้น และเปลี่ยนชื่อทันที  ส่วนฉันก็หันหน้ากลับเหมือนกัน

"จ๊ะ ๆ"  ฮินาตะเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็น  แล้วเดินออกไป

"เป็นไรกันรึเปล่า  -  -"  กาอาระถามหน้าตาย

"หะ?"  ฉันสะดุ้งเพราะเสียงกาอาระ

"ใจลอยไปถึงไหน - -"

"เปล่าสักหน่อย  นายว่าอะไรนะ เมื่อกี้?"  ฉันปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว  แล้วยิ้มแฉ่งกลบเกลื่อนทันที

"ปกติเธอสองคนติดกันจะตาย  ทำไมวันนี้ไม่มองหน้ากัน?"  ฮินาตะและเทมาริก็หันมาสนใจกับคำถามของกาอาระ

"เปล่า ไม่มีอะไรนี่ ^^"

"ซากุระจัง... ถ้ามีอะไรก็ปรึกษาพวกเราได้นะจ๊ะ"  ฮินาตะเดินมานั่งลงข้าง ๆ ฉัน

"นั่นสิ...ฉันก็สงสัยว่าทำไมวันนี้เธอสองคนมาไม่พร้อมกัน"  เทมาริสงสัยทันที

"เอ่อ...ไม่มีไรหรอกทุกคน  งอนกันนิดหน่อยนะ อย่าสนใจเลยน่า ><  แบ่งงานกันดีกว่า"  ฉันเปลี่ยนเรื่อง  แล้วลุกขึ้นเดินไปเอาสมุดพกของตัวเองออกมาจากกระเป๋า

"อืมม...สรุปตอนนี้เราก็ทำกิจกรรมแค่อย่างเดียวก็คือ ขายน้ำใช่ป่ะ  ดังนั้น! ต้องมีคนนึงไปจัดการเรื่องน้ำ  คนนึงจัดการเรื่องอุปกรณ์ เช่น แก้ว หลอด  อีกคนต้องจัดการเรื่องน้ำแข็ง  เหลืออะไรอีกอ่ะ"  ฉันไล่แต่ละหน้าที่

"โต๊ะเอาจากไหนล่ะ?"  เทมาริหันมาถามฉัน

"อาจารย์จะมีโต๊ะให้ทุกซุ้มเลย"

"งั้นก็คงจะมีแค่นั้น"  ว่าแต่กาอาระทำไมไม่ไปช่วยพวกข้างนอกกันล่ะเนี่ย

"นายทำไมไม่ไปช่วยข้างนอกเค้าเนี่ย"

"ขี้เกียจ - -"

"เชื่อเค้าเลย - -' "

ปิ๊บบบบ ปิ๊บบบบ

"โทรศัพท์นายรึเปล่าน่ะ"  เทมาริ  หันไปมองกาอาระที่ยังอยู่นิ่งเฉย  ทั้ง ๆ ที่เสียงโทรศัพท์ยังดังอยู่

"อ้าวเหรอ...นึกว่าของพวกเธอ"  กาอาระล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อนอก  แล้วกดรับ

"มาถึงแล้วเหรอ...เธอไหวรึเปล่า...เดี๋ยวฉันไปรับ...วันนี้ฟรีโฮมรูม...อืม รออยู่ที่นั่นแหละ"  กาอาระกดวางโทรศัพท์  และกำลังจะเดินออกไปจากห้อง

"เฮ้! จะไปไหนน่ะ"  ฉันเรียกกาอาระไว้ก่อน

"อิโนะกลับมาแล้ว"  พูดจบเค้าก็เดินออกไปทันที  เท็นเท็นที่โดนกาอาระวานให้ไปเอาของกับอีกชมรม  เดินสวนเข้ามาในห้อง  ทำหน้างง ๆ

"รีบไปไหนของเค้าน่ะ?"  เท็นเท็นเดินถือกล่องอะไรสักอย่าง  มาวางไว้ที่โต๊ะกลางห้อง

"สงสัยไปรับอิโนะมั้ง'"  ฉันมองของที่เท็นเท็นพึ่งจะวางลงเมื่อกี้  พลางตอบคำถามเธอไปด้วย

"อะไรน่ะ เท็นเท็น?"  ฮินาตะสงสัยอย่างที่ฉันกำลังสงสัย

"สงสัยจะเป็นลายตัวหนังสือที่เอาไว้สำหรับเขียนป้ายของชมรมศิลป์ล่ะมั้ง"  เท็นเท็นนั่งลงข้าง ๆ ฮินาตะ

"ซากุระ!  เอาขนมกับน้ำไปให้พวกผู้ชายข้างนอกหน่อยนะ  พวกเราจะไปบนห้อง...เผื่อเค้ามีแล็คเชอร์อะไรกัน  จะจดมาให้" 
เทมาริเดินถือถาดขนมกับน้ำมาวางไว้หน้าฉัน  ฉันเอื้อมมือไปรับ แล้วมองหน้าเธองงๆ

"อ้าว! จะทิ้งฉันไว้คนเดียวเหรอ"

"ก็กาอาระไปรับอิโนะอยู่นี่  เดี๋ยวยัยนั่นก็มา"  เทมาริตอบ

"อย่าลืมเอาไปให้นะจ๊ะ  เดี๋ยวพวกเราจะรีบกลับมา"  ฮินาตะตบบ่าฉันเบา ๆ แล้วสามสาวนั่น ก็เดินออกจากห้องไป  ทั้ง ๆ ที่ยัยพวกนั้นก็ต้องผ่านพวกผู้ชายอยู่หน้าห้องดี  ทำไมไม่เอาไปให้ล่ะ?

"ยัยพวกนี้วางแผนให้ฉันคืนดีกับซาสึเกะแน่ ๆ - -' "  ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่  แล้วเดินถือถาดขนมมาที่ประตู

                ฉันใช้หลังดันประตูออก เพราะมือทั้งสองข้างถือถาดอยู่  ฮึ้บ! ในที่สุดก็เรียบร้อย  ฉันเดินออกมาจากห้องโดยสวัสดิภาพ

"เฮ้! ซาสึเกะ  ไปรับถาดจากซากุระหน่อยสิ  พวกเรามือเปื้อนหมดแล้ว"  ชิกามารุ ตะโกนบอกซาสึเกะที่นั่งเขียนอะไรสักอย่าง ยุ๊ก ๆ ยิ๊ก ๆ อยู่อีกด้าน

"- -"  ซาสึเกะหันน่ามา  ซึ่งมันพอดิบพอดีกับสายตาฉันพอดี  ฉันเสมองไปทางอื่นทันที  แล้วเค้าก็ลุกเดินมาทางฉัน

"เอ่อ...ข้างในก็มีนะ  ถ้าอยากทานอะไรเพิ่มก็เข้าไปเอาแล้วกัน"  ฉันยื่นถาดไปให้เค้า  ส่วนเค้าก็เอื้อมมือมารับ  ทำให้มือของฉันถูกมือของซาสึเกะกุมอยู่  ฉันรีบแกะมือออก  และเดินกลับเข้าไปในห้อง

                เป็นอีกครั้งที่ฉันหลบน่าเค้า  ปิดทางทุกอย่างที่จะพูดคุยหรือปรับความเข้าใจ  ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้เค้าง้อหรอกนะ  แต่...ไม่รู้สิ  มันสะกิดต่อมน้อยใจ เสียใจของฉันอ่ะ
                เค้าเป็นแฟนฉัน  ฉันเป็นแฟนเค้า  อย่างน้อยเค้าก็น่าจะเล่าบ้างว่าเค้าเจออะไรมาบ้าง  ถึงแม้ฉันอาจจะงอนเค้าก็ได้ที่มาเล่าเรื่องสาว ๆ ของเค้าให้ฉันฟัง  แต่มันก็น่าจะดีดว่าปิดฉัน แล้วให้ฉันโกธรนี่น่า  ใคร ๆ อาจจะคิดว่าได้เป็นแฟนเค้าก็พอ  ถึงเค้าจะมีใครก็ไม่ว่าอะไร  แต่ถ้าทุกคนได้มาเป็นฉัน  ทุกคนอาจจะคิดเหมือนฉัน  ที่ไม่อยากให้เค้ารักใครมากกว่าเราเอง  ถึงแม้ฉันจะสู้พวกเค้าไม่ได้ก็ตาม ><


................................................................

อัพครบ 100% แล้วจ้า
รู้สึกมั้ยว่าเรื่องเริ่มยาวไปล่ะ



ขี้เกียจกันแล้วใช่ม้าา!!
จะหาทางรวมรัดให้จบจ้า
5555

เม้นกันเยอะ ๆ นะค่ะ
ไรท์เตอร์มีหายใจแต่งต่อได้เพราะเม้น TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

699 ความคิดเห็น

  1. #658 SasuSakuFans (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 22:16
    เกะง้อหน่อยสิลูก
    #658
    0
  2. #611 mhai (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 23:11
    ชอบบบบบ....สนุกค่ะ...
    #611
    0
  3. #502 ฺิBmewjam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 20:25
    เกะ ก็ง้อหน่อยไม่ได้หรือไง

    (หนุกมากค่ะ)
    #502
    0
  4. #308 ♥ ...น้ำเย็น... ♥ (@loveyanisa) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2553 / 11:08
    ไม่ยาวไปหรอก กำลังพอดี

    อัพต่อน้าา ^^
    #308
    0
  5. #307 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2553 / 09:49
    แหะๆ ใช่ครับ

    มันเริ่มยาวไปมาก

    แต่ก็อัพต่อครับ สู้ๆ
    #307
    0
  6. #306 987 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2553 / 21:10
    up up upppppppppppppppppppppppppp

    อัพ ต่อ นะ ค่ะ สู้ ลุ้นจะตายอยู่แล้ว *_*
    #306
    0
  7. #276 BP ♥ JL (@phone2008) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 19:30

    เอ๋า - -*

    งอน กัน ซ๊ะ งั้น

    T T

    #276
    0
  8. #275 ♥ ...น้ำเย็น... ♥ (@loveyanisa) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 20:12
    อัพต่อนะจ้ะๆ
    #275
    0
  9. #274 ★. ßow (@narutokunkub) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กันยายน 2553 / 12:32
    มาอัพอีกนะจ้ะ สู้ๆค่ะ
    #274
    0
  10. #273 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กันยายน 2553 / 08:57
    หวัดดีครับ

    ไม่ได้เจอกันนานเลย

    ไม่เป็นไรครับ

    ขอให้สอบผ่านครับ

    อัพไวๆ ครับ
    #273
    0