Fic Sasuke & Sakura : To be late สายไปไหมถ้าจะบอกว่ารักเธอ

ตอนที่ 52 : Chapter 44 THE END [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 พ.ค. 54

Fic Sakura and Sasuke

To Be Late สายไปไหม...ถ้าจะบอกว่ารัก

Chapter 44
THE END


                ผมขับรถออกมาหาซากุระที่บ้าน  แต่ผมก็ไม่ไม่อยากเข้าไปกดออดแล้วถามหาซากุระ  เดี๋ยวจะลำบากซากุระอีก 

ผมจึงโทรหาซากุระ  แต่ปลายสายกลับเป็นโอเปอร์เรเตอร์ตอบกลับมา  อย่างที่บอกว่าช่วงนี้ผมลาโรงเรียนค่อนข้างบ่อย     

เช่นเดียวกับวันนี้ด้วย  และเวลานี้ล่วงเลยเวลาเลิกเรียนมาไม่นานนัก  ผมจึงขับรถไปที่โรงเรียน  เผื่อจะเจอใครบ้าง

นายอยู่ห้องชมรมรึเปล่าว่ะ  ผมโทรศัพท์ไปหากาอาระ  แต่มันก็บอกว่าอยู่กับอิโนะ  ผมเลยขอคุยกับอิโนะ  ซึ่งอิโนะก็บอก

ว่า  ตอนเลิกเรียนซากุระนั่งเล่นอยู่ที่สแตนด์สนามฟุตบอล  แต่ไม่แน่ใจว่าตอนนี้กลับบ้านรึยัง  แถมยังปิดโทรศัพท์ด้วย

               
ผมเดินไปที่ห้องชมรมก่อน  แต่ก็พบว่าห้องล็อคไปแล้ว  ผมจึงเดินไปที่สแตนด์ที่สนามฟุตบอล  ก็เห็นซากุระจริงๆ 

กำลังนั่งฟังเพลงอยู่เลย  ผมเดินเข้าไปหาทันที  สายตาของซากุระเหมือนจะมองอยู่ที่ไอพอด  แต่เอาเข้าจริงๆ  กลับไม่ได้มองที่

ไอพอดเลย  ผมเดินเข้ามาถึงตัวซากุระแล้ว  แต่เธอก็ยังไม่รู้ตัว  ผมจึงโน้มหน้าลงไปใกล้  แล้วปลดหูฟังออกจากหูของเธอ    

ซากุระเงยหน้าขึ้นมามองว่าใคร  แล้วก็ต้องตกใจทันที  ก่อนจะโผเข้ากอดผมจนเกิดหงายหลังเลยล่ะ

นายหายไปไหนมา  โทรศัพท์ก็ไม่เปิด  โทรไปหาผ่านพี่อิทาจินายก็ไม่อยู่  ไม่ว่างบ้างแหละ  โรงเรียนก็ไม่มา  นายรู้รึเปล่าว่า

ฉันคิดว่าเราเลิกกันแล้ว  ฮืออ... นายทำร้ายฉันมากเลยนะซาสึเกะ  นายทำร้ายใจฉันเกินไปแล้ว  มันเกินจะทนไหวแล้ว

จริงๆ
  ซากุระพึมพำๆทั้งร้องไห้  ผมแทบจะฟังไม่รู้เรื่องจริงๆ  แต่ก็พอจับใจความได้  ซากุระจับเสื้อผมแน่นมาก  เหมือนกลัว

ผมจะไปไหน  ผมก็โอบเธอแน่นขึ้น

ฉันขอโทษ  แต่ฉันทุ่มเททำสิ่งนั้นเพื่อเธออยู่...ซากุระ  ผมลูบผมของซากุระเบาๆ

นายไม่จำเป็นต้องทำเอาใจพ่อของฉันเลยซาสึเกะ  ฉันรู้ว่านายรักฉัน  และฉันก็รักนาย  ฉันไม่ต้องการอะไรที่คุณพ่อต้องการ

แบบนั้นเลย  นายก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น  ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะอยู่กินกับคนที่เลี้ยงตัวฉันเองเพราะเงินนะ  ฉันทำงานแล้วให้นาย

นอนอยู่บ้านฉันก็จะทำ  ถ้ามันทำให้เราได้รักกัน  แต่ทำไมพ่อไม่เข้าใจฉันเลย


เธอรู้รึเปล่า...ซากุระ  สิ่งที่พ่อของเธอพูดกับฉันวันนั้น  ฉันแทบจะไม่ได้คิดอะไรเลยในวันนั้น  ฉันรู้แค่ว่าฉันจะทำทุกอย่างให้

เราได้รักกัน  แต่พอฉันกลับมาที่บ้าน  ได้ใช้เวลานั่งคิดอะไรกับตัวเองเงียบๆ  ที่พ่อเธอพูดมันก็ถูก  ลูกใครใครก็รัก...จริงมั้ย? 

ใครจะอยากให้ลูกตัวเองลำบากกันล่ะ  ถึงแม่ว่าคนที่ลูกไม่ได้รัก  แต่เค้าก็จะทำให้ลูกของเค้ามีความสุข  ไม่ลำบาก  เค้าก็

ยอมที่จะแลก
  ฉันเลือกเรียนสถาปัตย์เพราะฉันอยากอยู่ใกล้เธอ  แต่กิจการที่บ้านฉันมันไม่ได้ใช้ความรู้ของสถาปัตย์เลย  ถ้า

ฉันเรียนไปจนจบ  ก็ไม่มีงานรองรับ  อีกอย่างฉันก็ไม่ได้สืบทอดกิจการช่วยพ่อด้วย  แล้วใครจะอยากได้ไอ้เด็กถาปัตย์กระเป๋า

แบนแบบฉันกันเล่า  ฉันก็เลี้ยงเธอให้เธอมีความสุขได้ไปวันๆ  ไม่ได้ทำให้เธอมั่นคงไปตลอดชีวิตแน่ๆซากุระ
  ผมร่ายยาวแทบ

หายใจไม่ทัน  ผมคลายอ้อมกอดจากซากุระ  ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

ทำไมพูดเหมือนบ้านนายจนนักห่ะ!  นายนั่งอยู่เฉยๆก็มีเงินแล้วซาสึเกะ

แต่ถ้าฉันไม่หามาใส่  สักวันมันก็หมดสิ ยัยบ้า!”  ผมดีดหน้าผากซากุระจนตีผมกลับทันที

เจ็บนะ!  นายหายไปหลายวันแบบนี้  ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยนรึไงย่ะ  อยู่ๆก็มาทำตัวเหมือนเดิม  รู้รึเปล่าว่าฉันนอนไม่หลับ

มากี่อาทิตย์แล้วน่ะห่ะ
!”

แหม...รีบเอาคืนฉันเลยนะ  ฉันไปจัดการเรื่องเอกสารเรียนต่อนั่นแหละ  ไหนจะอ่านหนังสือสอบคะแนนต่างๆอีก  ถ้าฉันมา

เจอเธอหรือติดต่อเธอนะ  ฉันรับรองได้เลยว่าฉันไม่มีสติที่จะกลับไปทำอะไรพวกนั้นแน่ๆ  แต่วันนี้ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ  ฉัน

ขอโทษนะซากุระ  ให้อภัยนะครับคนดี
^^”  ผมยิ้มให้ซากุระ  เพราะรู้ว่าเมื่อที่ผมยิ้ม  ซากุระจะชอบมาก ฮ่าๆๆ

ยิ้มซะขนาดนี้แล้ว  ฉันคงใจแข็งงอนนายได้อยู่หรอก!  แต่ให้อภัยรึเปล่าต้องดูอีกที

เธอจะใจร้ายกับฉันรึไง!”  อะไรกัน  เราอุตส่าห์มาหาแล้วยังจะไม่ให้อภัยอีก = =

เชอะ!”  ซากุระสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดผม  แล้วนั่งลงกอดอกหันหลังให้ผมทันที

มาชงมาเชอะอะไรเล่า  กลับบ้านกันได้แล้ว  ผมถือกระเป๋าซากุระไว้ด้วยมือข้างนึง  อีกข้างนึงก็เอื้อมไปดึงมือซากุระให้ลุก

ขึ้น

จะไปส่งฉันรึไงย่ะ

ก็ใช่น่ะสิ  เธอคิดว่าฉันมาทำอะไรว่ะ - -‘

ไปส่งที่บ้านเนี่ยนะ  นายไม่กลัวพ่อฉันรึไง

ไม่กลัว  แต่กลัวเธอเดือดร้อนมากกว่าเหอะ

แล้วจะไปส่งฉันทำไมเล่า   อีกอย่างวันนี้ฉันเอารถมาน่ะ ฮ่าๆ  ซากุระหัวเราะร่วน  พร้อมกับลุกขึ้นตามแรงดึงของผม  แล้วก็

ออกเดินข้ามสนามฟุตบอล  ช่วงเย็นๆ หลังเลิกเรียนมีเด็กม.ต้น  มาเล่นเยอะ  แต่ดีที่ตอนนี้ลูกบอลมันอยู่อีกฟากของสนาม 

เลยสามารถเดินข้ามแบบสบายใจได้

งั้นเธอก็ขับกลับบ้าน  เดี๋ยวฉันขับตามหลังแล้วกัน

แล้วนายจะทำให้มันเปลืองน้ำมันทำไมกัน  ก็ต่างคนต่างกลับสิ  ซากุระเถียง

“= =  ฉันก็แค่เป็นห่วง

ฉันมีใบขับขี่แล้วนะ  ตอนนี้ก็มาถึงรถของซากุระที่จอดอยู่แล้ว  ผมเปิดประตูรถแล้ววางกระเป๋าของซากุระลงไว้ที่เบาะ

โอเคๆ

แต่ฉันไม่อยากกลับอ่ะ  ซากุระหยุดเดิน

เธอจะไม่กลับบ้านหรือไง

กลับ...แต่หลังจากไปเดินเล่นกันก่อนได่มั้ยล่ะ  ซากุระหันมาถาม

เฮ้อ...เธอนี่น้า  ฉันอยากไปร้านเบเกอรี่  เธอไปได้รึป่าว  ผมชวนซากุระไปทานเค้กร้านอร่อยที่ผมพึ่งจะรู้จัก  เพราะพี่รินริน

แนะนำให้

ไปสิๆ  ซากุระจึงขับรถตามรถของผม  ไม่นานนักเราก็มาถึงร้านเบเกอรี่ที่ว่า  เพราะร้านอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก  เรา

เลยมาถึงค่อนข้างเร็ว

นายรู้จักร้านนี้ได้ไงเนี่ย  น่ารักจังเลย  ผมจูงมือซากุระไปนั่งส่วนในสุดของร้าน  ซึ่งเป็นโซฟาขนาดเล็ก  เป็นร้านเล็กๆที่

ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นสีฟ้าขาว  ไม่ใช่สไตล์ผู้หญิงจ๋า  แต่เป็นร้านที่ผมกล้สเข้าแล้วกัน  ฮ่าๆ

พี่รินรินแนะนำน่ะ  ร้านนี้ค่อนข้างจะเล็กๆ  สบาย  ช่วงที่ฉันไม่มาโรงเรียน  ฉันก็ถือหนังสือมาอ่านที่นี้แหละ

นายดูทุ่มเทจังเลย  เหนื่อยรึเปล่า  (. .)”  ซากุระก้มหน้ารู้สึกผิด

ทำเพื่อเธอน่ะ  ฉันไม่เหนื่อยหรอก ^^”

[Sasuke Part  End]

                หลังจากที่ซาสึเกะพาฉันไปทานเค้กกับนมสดอร่อยๆแล้ว ><  เราก็แยกกันกลับบ้าน  แต่ซาสึเกะก็ขับรถตามมาส่ง

ฉันที่บ้าน  ก่อนจะขับกลับบ้านไป  ฉันเอารถเข้าไปจอดในโรงจอดรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน  บรรยากาศที่บ้านตอนนี้ค่อนข้าง

เงียบ  เพราะฉันก็ไม่ได้คุยกับพ่อแม่เลย  ถ้าท่านไม่ได้ถาม  ฉันยอมรับว่าฉันเป็นลูกที่ไม่ดี  ฉันผิดกับพ่อแม่เพราะเรื่องผู้ชาย 

แต่ฉันก็ยังมีสำนึกที่จะไม่ขัดท่านเรื่องเรียน  แม่ยังยืนยันที่จะให้ฉันไปเรียนที่อเมริกา  ทั้งๆที่รู้ว่าซาสึเกะก็เลือกไปเรียนที่นุ้น 

ฉันว่าท่านคงมีแผนไว้แล้วล่ะ
 -  -‘

วันนี้คุณหนูจะรับประทานอาหารเย็นตอนไหนดีคะ  ระหว่างที่ฉันเดินขึ้นบันได  แม่บ้านก็เรียกฉันไว้ก่อน

คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ?

คุณท่านทั้งสองพึ่งออกเดินทางไปต่างจังหวัดน่ะคะ  ท่านฝากบอกว่าอาทิตย์หน้าถึงจะกลับค่ะ

อืม...งั้นก็อีกสักครึ่งชั่วโมงแล้วกันนะคะ  แต่ว่าไม่ต้องทำเยอะนะคะ  พอดีฉันทานของว่างมาจากโรงเรียนมาบ้างแล้วน่ะคะ 

แล้วฉันก็เดินขึ้นไปที่ห้อง  เพื่ออาบน้ำ  แม่ไม่อยู่ตั้งอาทิตย์นึง  ฉันคงหายใจสะดวกบ้าง

               
ฉันใช้เวลาอาบน้ำ แต่งตัวไม่นานนักก็ลงมานั่งรอแม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารเย็น  ตอนนี้ก็หกโมงกว่าๆแล้ว  ฉันจะทาน

ข้าวเย็นคนเดียวเหรอ
-  -?

คุณหนูคะ  เรียบร้อยแล้วค่ะ

ติ่งต่อง
! ติ่งต่อง!

ใครมาน่ะ  ฉันกำลังจะเดินไปดูที่หน้าบ้าน

เดี๋ยวดิฉันไปดูเองค่ะคุณหนู  แล้วสาวใช้ในบ้านก็รีบวิ่งไปดู  แล้วก็วิ่งกลับมาบอกฉันว่าพี่อิทาจิกับพี่รินรินมา

เชิญเข้ามาเลยนะจ๊ะ  ฉันบอกกับสาวใช้คนนั้น  แล้วพี่อิทาจิกับพี่รินรินก็เดินเข้ามาในบ้าน

คิดถึงซากุระจังเลยจ๊ะ  พี่รินรินเดินเข้ามากอดฉันทันที  ฉันก็สวมกอดตอบ  แล้วหันไปทักพี่อิทาจิ

มาได้ยังไงคะเนี่ย

รินรินแวะมาเอาของที่บ้านพี่น่ะ  แล้วพี่สืบมารู้ว่าพ่อกับแม่เราไม่อยู่  เลยแวะมาเยี่ยม!”  พี่อิทาจิบอก

แหม!  ต้องสืบเลยเหรอคะ  ฮ่าๆๆ

ทานอะไรรึยังจ๊ะ  พี่ซื้อของมาฝากด้วยนะ  พี่รินรินยื่นถุงอาหารมาเต็มๆสองมือเลย

เยอะไปแล้วพี่รินริน  ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ  แม่บ้านพึ่งจะตั้งโต๊ะเสร็จเนี่ย  ทานด้วยกันนะคะ  ฉันเรียกให้แม่บ้านเอา

อาหารไปแกะใส่จาน  แล้วก็จัดจานมาอีกสองที่

นี่เราทานคนเดียวเหรอเนี่ยซากุระ!”  พี่อิทาจิตกใจทันทีที่เห็นอาหารเย็นของฉันวางอยู่บนโต๊ะแล้วเรียบร้อย  นี่ยังไม่รวมของ

ที่พี่เค้าซื้อมานะ

พอดีพ่อกับแม่มีงานด่วนน่ะคะ  ก็เลยเป็นอย่างที่เห็น  แต่ฉันกำชับแม่บ้านแล้วว่าไม่ให้ทำเยอะ  สงสัยเค้าจะทำไว้แล้วน่ะ 

แต่ก็ดีแล้วนะคะ  มีพี่สองคนมาช่วยทาน  ห่ะๆ
  แม่บ้านเริ่มเอาทยอยเอาอาหารออกมาวาง  ซึ่งมันเยอะมากสำหรับเราสาม

คน  รู้สึกจะกินไม่หมดแน่ๆ

โทรเรียกซาสึเกะดีมั้ยซากุระ  พี่อิทาจิถามขึ้น

เค้าอ่านหนังสืออยู่น่ะคะ  อย่ากวนเค้าเลย :P”

ตอนเย็นไปเจอกันมาล่ะสิ  พี่ไม่อยากจะบอกเลยว่าพี่เป็นคนยุมันเองนะเนี่ย  พี่อิทาจิพูดยิ้มๆ  ต้องยกความดีความชอบให้

หน่อยแล้ว

แหม...ขอบคุณนะคะ  ฮ่าๆ  ทานกันเลยดีกว่าค่ะ  แล้วเราสามคนก็ลงมือจัดการอาหารตรงหน้า  พร้อมๆกับคุยเรื่องทั่วไป 

ฉันคิดถึงเวลาแบบนี้จริงๆ  ถึงจะไม่พร้อมหน้ากันก็เถอะนะ


               
หลายวันผ่านไป  สุดสัปดาห์นี้ก็จะเป็นวันปิดเทอมแล้วล่ะ  ใกล้เข้ามาจริงๆนะ 
TT  แม่ยังยืนจะให้ฉันไปเรียนที่

อเมริกา  โดยที่ฉันอยู่หอของมหาวิทยาลัย  ซึ่งแน่นอนว่าแม่ฉันขอให้ยัยอิโนะติดตามฉันน่ะสิ  และซาสึเกะ  เค้าบอกว่าเค้า

เรียนคนล่ะเมืองกับฉัน  เพื่อความสบายใจของพ่อและแม่ของฉัน  ซึ่งฉันก็ยอมรับน่ะนะ

นี่!  มะรืนนี้ไปเลี้ยงส่งอิโนะ  ซากุระกับซาสึเกะกันมั้ย  ฮินาตะออกความเห็นหลังจากสมาชิกทุกคนอยู่รวมกันที่ห้องชมรม

โดยไม่ได้นัดหมาย
 -*-

ดีๆๆๆๆๆๆ  ที่ไหนดีล่ะฮินาตะ  >.,<”  เท็นเท็นดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ฉันก็ไม่รู้นี่สิ  ช่วยกันคิดหน่อยสิ

ร้าน xxx ที่ห้าง xxx มั้ยล่ะ  ร้านโปรดของพวกเราเลยนี่น่า  อีกอย่าง  เราก็จองส่วนข้างในเหมือนเดิม  ชิกามารุเสนอ

ก็ดีนี่  ฉันว่าเราไม่ได้ไปร้านนานหลายเดือนแล้วนะ  เทมาริวางหนังสือลง  แล้วเดินมานั่งข้างๆฉัน

แหม...คู่นี่  ฉันล่ะไม่แปลกใจที่คู่กัน  ฮ่าๆๆ  อิโนะหันไปแซวเทมาริ  ซึ่งแน่นอนว่าโดนยัยเทมาริจัดการทันที

เอาเป็นว่าร้านเดิมของเราที่ห้าง  xxx แล้วกันนะ ><  ส่วนเวลาก็...หกโมงเย็น  สะดวกกันมั้ย  ฮินาตะจัดแจงนัดทุกคนเอง 

ขนาดฉัน  ซาสึเกะกับอิโนะเองไม่ได้ยุ่งเลย  ฮ่าๆ

ไปพร้อมกันนะซากุระ  ซาสึเกะหันมากระซิบฉัน

พ่อกับแม่ล่ะ?

เดี๋ยวฉันจะไปขอท่านเอง

จะไหวเหรอ?

ฉันทำมาขนาดนี้แล้ว  แค่นี้จิ๊บๆน่า

นี่  สองคนนั้นซุบซิบอะไรกันย่ะ  ออกไปเรียนกันได้แล้ว  เทมาริดังตัวฉันออกจากซาสึเกะแล้วพาฉันวิ่งไปที่ห้องเรียน  จะ

เรียกว่าเรียนก็ไม่ถูก  ส่วนมากจะเป็นเคลียร์งานกันมากกว่า


               
เย็นวันนี้ฉันขับรถกลับบ้านเอง  ซึ่งตอนนี้พ่อกับแม่คงจะอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว  วันนี้แม่จะคุยเรื่องเดินทางด้วย  อัน

ที่จริงซาสึเกะบอกว่าวันอังคารหน้า  เค้าจะเดินทางแล้ว  และเค้าก็ไปก่อนฉัน  เพราะมหาลัยของเค้าเปิดเร็วกว่า  และแน่นอน

ว่าเค้าต้องไปทำงานพิเศษระกว่างเรียนด้วย  ฉันคิดว่าเค้าต้องลำบากแน่ๆ  เชื่อสิ  แต่เค้าไม่ใช่ลูกคนรวยที่ทำอะไรไม่เป็น 

และไม่ใช่ลูกคุณหนูที่จะอดทนทำอะไรที่คนธรรมดาเค้าทำไม่ได้นี่นะ  ก็ไม่น่าห่วงอะไร

มาสักทีนะลูก  แม่มีเรื่องจะบอกเราพอดี  แม่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว  แต่พ่อไม่อยู่ด้วยนี่

เรื่องอะไรคะแม่  ฉันวางกระเป๋าลงข้างๆ  พร้อมกับนั่งโซฟาตัวถัดจากแม่

ลูกรู้ใช่มั้ยว่าซาสึเกะไปเรียนที่อเมริกาเหมือนกัน

ทราบค่ะ  แล้วก็คนล่ะเมืองกันด้วย

งั้นก็ดี  ลูกจะต้องอยู่กับอิโนะตลอดเวลานะซากุระ  อย่าทำให้แม่ห่วง  แม่เริ่มหัวข้อน่าเบื่ออีกแล้ว

ค่ะ

ส่วนเรื่องเงิน  แม่ทำบัตรเครดิตให้ลูกแล้วเรียบร้อย  ถ้าขาดเหลืออะไรก็โทรมาบอกแม่ด้วย  แม่ยื่นบัตรเครดิตที่ว่ามาให้  วง

เงินไม่จำกัดล่ะสินะ
-  -‘  ตามสไตล์แม่

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ  หนูจะไม่ใช้ค่ะ  หนูตกลงกับอิโนะแล้วว่าเราจะทำงานพิเศษกันหลังเรียนค่ะ  แม่ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินสิ่ง

ที่ฉันบอก

ทุกวันนี้ลูกชักจะไม่เชื่อฟังแม่เลยนะซากุระ

หนูเชื่อฟังค่ะแม่  แต่บางอย่างที่คนอายุ 18 ปีอย่างหนูก็ควรจะทำได้บ้าง  หนูจะอยู่กับแม่ไปตลอดไม่ได้  แม่ก็รู้...หนูต้องทำ

อะไรเองได้บ้างสิคะแม่


งั้นก็แล้วแต่ลูกแล้วกัน  ส่วนเรื่องซาสึเกะ...ลูกคงไม่ต้องให้แม่ย้ำสินะ  แม่เปลี่ยนเรื่องทันที  คงจะเห็นว่าไม่อยากจะนั่งเถียง

กับฉันแน่ๆ  แต่หัวข้อก็วนมาที่ซาสึเกะอีกตามที 
-  -

ค่ะแม่  ไม่ต้องย้ำอะไรทั้งนั้น  หนูรู้ว่าหนูควรจะทำอะไรไม่ควรจะทำอะไร  ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาเตรียมตัวสะพาย

แม่ก็หวังว่าลูกจะทำได้อย่างที่พูด  พวกเราหวังดีกับลูก

บางทีความหวังดีของแม่  มันก็ทำลายบางสิ่งเหมือนกัน  ฉันลุกขึ้นจากโซฟา  ตรงขึ้นไปที่ห้อง  แต่เสียงแม่ก็ดังขึ้นซะก่อน

ถ้าสิ่งที่แม่ทำลายไปทำให้ใครต้องเสียใจ  แม่ก็ขอโทษ  แต่มันมาจากความจริงใจของพ่อและแม่จริงๆ  แม่อยากให้ลูกของแม่

มีความสุข  ถ้าวันนึงพ่อกับแม่ไม่อยู่แล้ว  พ่อกับแม่ก็อยากไว้ใจคนที่จะดูแลลูกต่อจากพ่อกับแม่  แม่ไม่ได้มีเจตนาที่จะขัดขวาง

ลูกกับคนที่ลูกรักซากุระ...


แล้วทำไมแม่ถึงทำกับซาสึเกะแบบนั้นคะ  ฉันหันหน้ามาคุยกับแม่

แม่อยากให้ชีวิตต่อจากนี้ไปของลูกพบแต่ความสุขและมั่นคงไงลูก  อิทาจิเค้าพร้อมที่จะดูแลลูกมากกว่า  แม่เดินลุกขึ้นจาก

โซฟา  แล้วเดินมาหาฉัน

แต่แม่ไม่คิดถึงใจหนูกับพี่อิทาจิเลย  หนูจะมีความสุขได้ยังไงถ้าหนูไม่ได้อยู่กับคนที่หนูรัก  ถึงพี่อิทาจิจะสามารถเลี้ยงหนูให้

อยู่บนกองเงินกองทองได้  มันก็ไม่ได้ทำให้หนูมีความสุขเลยค่ะแม่  ถ้าหนูไม่ได้ใช้ชีวิตกับคนที่หนูรัก


แม่รู้  ลูกรัก...แม่รู้  และแม่ก็พยายามที่จะแก้ไขมันอยู่  พ่อกับแม่ไม่ได้รังเกียบซาสึเกะเลย  แต่พ่อพูดวันนั้นเพราะพ่ออยากจะ

กระตุ้นให้ซาสึเกะทำเพื่อตัวเองและตัวลูก  ซาสึเกะเรียนสถาปัตย์เพราะตามลูก  แม้แต่เรื่องเรียนเค้ายังทำตามลูก  ใน

อนาคตเค้าจะไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง  เค้าจะอยู่ข้างหน้าลูกไม่ได้ซากุระ...


...

แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกเสียใจ  แต่ตอนนี้พ่อกับแม่ก็ได้แก้ไขแล้ว  พวกเรายกเลิกงานหมั้นของลูกกับอิทาจิ  ตอนนี้พ่อกำลังจับ

ตามองซาสึเกะอยู่  แม่ทำได้แค่ฝากลูกบอกซาสึเกะอยู่ในกรอบนะ


แม่...ขอบคุณนะคะ ฮือๆ  ฉันโถมตัวเข้าไปกอดแม่  อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็เข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว

              หลังจากที่ฉันทำความเข้าใจกับแม่ในเรื่องที่มันเคยเป็นปัญหาสำหรับฉันมา  แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว  ฉันขอโทษที่

เนรคุณพ่อกับแม่ตัวเองเพราะผู้ชาย  แต่ฉันรักเค้าจริงๆ  และฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเสื่อมเสียน่ะนะ 
^_^  รู้สึกโล่งชะมัด  ฉันโทร

ไปหาซาสึเกะ  เค้าบอกว่าจะบินไฟท์
3 ทุ่มครึ่งของวันอังคารหน้าแล้ว  แน่นอนว่าเพื่อน ๆ ต้องไปส่ง  รวมทั้งครอบครัวด้วย  ฉัน

รู้สึกโล่งใจที่ต่อไปนี้ฉันจะมีความสุข  และพี่รินรินกับพี่อิทาจิลงเอยกันแบบลงตัวสักที  หลังจากมีเรื่องเกิดอยู่ตลอดเวลา

 

วันอังคารต่อมา...
               
                     
วันนี้คือวันที่ซาสึเกะจะต้องบินไปที่อเมริกาแล้ว  พวกเราทุกคนมาส่งซาสึเกะ  รวมทั้งคุณพ่อคุณแม่ของฉันของ

ซาสึเกะ  พี่รินรินและพี่อิทาจิ  ซาสึเกะบอกว่าไม่อยากให้มาส่งอะไรเยอะแยะ  แต่ทุกคนก็ได้สนใจที่ซาสึเกะพูดเลยสักนิด 

ฮ่าๆ  หลังจากที่ทุกอย่างลงตัว  ฉันก็มีความสุขขึ้นเยอะ  บรรยากาศภายในบ้านก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน  ซาสึเกะก็เข้ามาคุย

กับครอบครัวของฉันมากขึ้น

ถึงเวลาแล้วนะลูก  เข้าไปได้แล้ว  แม่ของซาสึเกะเดินเข้ามาสะกิดซาสึเกะที่กำลังคุยกับพวกเราอยู่  ซาสึเกะชะงักไปนิดนึง

แล้วก็ไปหยิบกระเป๋า

ไปแล้วนะ  แล้วเจอกัน  ซาสึเกะเดินไปหาพี่อิทาจิและพี่รินริน  ซาสึเกะวางกระเป๋าแล้วเข้าไปกอดพี่ทั้งสอง  แล้วก็เดินมาฝั่ง

พวกเรายืนอยู่  เค้าลาเพื่อนๆทุกคนและมาหยุดที่ฉัน


ไปแล้วนะ  ซาสึเกะเอื้อมมาจับมือฉันไว้

อื้มม  ฉันยิ้มตอบ

ไปจริงๆนะ

ก็ไปสิ  ยังไงก็...ต้องเจอกันอยู่ดี  ประโยคหลังฉันแอบกระซิบให้รู้แค่สองคน  ถ้าพ่อกับแม่รู้  ฉันโดนแบนแน่ๆ

ห่ะๆ  เธอนี้น๊า...  แล้วเจอกันครับ  ซาสึเกะก้มลงมากระซิบข้างๆหูฉัน  เพราะประโยคหลัง ต้องฟังกันแค่สองคนไง  ^^

               
หลังจากนั้น  ซาสึเกะก็เข้าประตูผู้โดยสารไป  ฉันก็กลับบ้านตามปกติ  ฉันไม่ได้รู้สึกว่าเสียใจอะไร  อย่างน้อยเราก็

จะได้เจอกันอีกแน่ๆ  ถึงเราจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆกันเหมือนเดิม  แต่มันก็ดีไปอีกแบบนะ  อยู่ห่างๆ  ได้อยู่คนเดียว  เวลาเวลาให้เรา

คิดอะไรอีกมากมาย  มีเวลาให้เราค้นหาว่าซาสึเกะคือคนนั้นสำหรับฉันจริงๆรึเปล่า  ยังไงก็ขอบคุณพ่อกับแม่มากๆเลยนะคะ 

ที่ทำให้หนูได้เจอกับประสบการณ์ชีวิตที่ดี  หนูรักพ่อกับแม่มากนะคะ  และแน่นอนว่าหนูก็รักซาสึเกะด้วยเหมือนกัน  อิอิ...

__________________________________________________

จบแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
จบแล้วค่ะ หลังจากเขียนมาปีกว่า  ปีกว่าจิงๆนะคะ อิอิ

ยังไงก็ขอบคุณทุกเม้น ทุกกำลังใจที่ส่งให้กันนะคะ
ขอบคุณมากๆเลยค่ะทุกคน ^^
รักทุกคนค๊า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

699 ความคิดเห็น

  1. #661 SasuSakuFans (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 22:40
    จบซะแล้ววว ใจหายเลย แงๆๆๆๆ TT TT
    #661
    0
  2. #613 mhai (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 23:42
    สนุกค่ะ....ชอบบบ
    #613
    0
  3. #462 new (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 11:30
    สนุกจังเลยค่ะ แอบใจหายนิดหน่อยที่อ่านมาถึงตอนจบแล้ว TT

    อยากอ่านต่ออีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอ่า

    ขอบคุณมากๆเลยที่แต่งฟิคสนุกๆนี้มาให้เราอ่านนะ เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องอื่นอีกจ้า

    (ถ้าเป็นภาคสองจะดีใจมากๆๆๆๆๆๆ) ชอบตอนจบจัง น่ารักดีอ่ะคู่นี้ ><

    บ๊ายบาย~ แล้วจะแวะมาอ่านอีกถ้ามีภาคสองนะ อิ อิ ^_________^



    #462
    0
  4. #454 duk (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2554 / 23:51
    ขอบคุณนะค่ะสำหรับฟิคเรื่องนี้ สนุกมากค่ะเราชอบมาก (โดยเฉพาะสาวซากุระชอบเป็นการส่วนตัวค่ะ ^^)

    อาจจะช้าไปหน่อยนะค่ะที่มาตอบขอบคุณค่ะเพราะเราก็เพิ่งค้นเจอเรื่องนี้

    ถ้ามีต่อภาคสองจะขอบคุณมากค๊า

    ยังงั้ยก็เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะค่ะ สู้สู้
    #454
    0
  5. #413 love me please (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 21:00
    มีภาค 2 ต่อได้มั๊ยคะ 555+

    เราไม่ค่อยได้เม้นต้องขอโทดนะ

    แต่เด๋วจะกลับไปเม้นหัยจ่ะ..

    อยากให้มีภาค 2 จังเลย
    #413
    0
  6. #411 TWINs (@loveyanisa) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 22:41
    จบแล้วววววว

    แต่งเก่งนะ!

    พอดูจริงๆ อ๊ะ ปีนึงเลยแฮะ

    นานเหมือนกันนะคะ ^^
    #411
    0
  7. #410 คาโมเอะซัง ^^ (@nueyja) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 18:29
    ><
    หนุกมากเลยค่า
    ถ้าเปิดฟิคเรื่องไหม่ก้อบอกด้วยน้า
    จะรออ่านจ้า ^^
    #410
    0
  8. #409 ให้ทาย (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 16:08
    ทำไมจบแบบนี้ล่ะคะ? ได้ไงอ่ะเราอุส่าติดตามตอนแรกก้หนุกอยู่นะ แต่หลังๆมำไมมันแปลกๆอ่ะ ไม่ค่อยหนุกเลย แล้วทำไมจบแบบนี้อ่ะ น่าจามีต่อประมานว่า ผ่านไป 1-2 ปี ซาสึเกะกลับมาญี่ปุ่นแล้วได้มีอาชีพแบบอิทาจิได้สานต่องานต่อจากพ่อ แล้วได้แต่งงานกะซากุระ ถ้าจบแบบนั้นก้ดีกว่านะคะ จบแบบนี้เลยหรอ เราว่ามันแปลกๆอ่ะ เหมือนกะว่ายังไม่จบ จบง่ายไปแล้วนะคะไรเตอร์ ถ้าอ่านแล้ว นิยายเรื่องต่อไปหวังว่่าจาเปงแบบที่เราบอกนะคะ ขอให้จบสวยกว่านี้หน่อยก้ยังดี

    #409
    0
  9. #408 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 15:48
    จบแล้ว

    ดีใจกับฟิคนี้ครับ

    ขอบคุณไรเตอร์ด้วยที่แต่งมาให้อ่าน

    แล้วพบกันฟิคหน้าครับ
    (ถ้าไรเตอร์ยังแต่งให้อ่านอยู่)
    จะรอนะครับ ^ ^
    #408
    0
  10. #407 namphet (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 12:12
    จบแล้วหรอคะ? นิยายหนุกมากค่ะ ถ้าเปงไปได้อยากให้ช่วยแต่งฟิค ซากุระ กะ ซาสึเกะ อีกนะคะ ชอบมากค่ะ ขอบคุนค่ะ :D
    #407
    0
  11. #406 mimy (@nerfertiti) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 11:28
    ว้ายยยยยยยยยลงตัวซักที>< พี่น้ำฝนจะเปิดฟิคนารูโตะอีกรึป่าวค่ะ ถ้าเปิดจะคอยติดตามทุกตอนเลยนะค้า^^
    #406
    0
  12. #402 TWINs (@loveyanisa) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 01:16
    กรี๊ดดดด

    แล้วพระเจ้าก็เข้าข้างทั้งสองงงงง
    #402
    0
  13. #401 นิรนาม (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 12:57
    "พวกเรายกเลิกงานหมั้นของลูกกับอิทาจิ" OoO



    เย้!!!!!! เกะสู้ๆๆๆ
    #401
    0
  14. #400 I'm,,พิม[พ์] (@impim) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 11:07
    ซึ้งมากๆค่ะ

    สู้ๆ
    #400
    0
  15. #395 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 11:39
    เอ่อ นิยายธรรม คืออะไรครับ??

    ส่วนฟิคเรื่องไหน

    อืมๆ นั่นสินะครับ

    เก็บกดเรื่องไหนจะมาบอกครับ ^ ^
    #395
    0
  16. #393 Shieru Fantomuhaivu (@ujiva-sasuke) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 18:04
    สนุกดีรีบๆมาอัพล่ะ
    #393
    0
  17. #392 feel (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 15:03
    ไรเตอร์คับ ถ้ามีเรื่องถัดไป บอกด้วยนะคับ

    รออ่านเสมอ ^^
    #392
    0
  18. #389 vongola family sawada tsuna 27 (@reborn-tsuna27) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 13:41
    จะจบแล้วหรอครับ

    น่าเสียดาย

    (ไรเตอร์ฟิคนี้เค้าอยู่กับคุณมาร่วมปีแล้ว เสียดายอะไร)

    ฮะๆ ขอขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านครับ

    สู้ๆ ครับ
    #389
    0
  19. วันที่ 20 เมษายน 2554 / 00:46
    อัพค่า
    #388
    0
  20. #387 นิรนาม (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 15:24
    0[]0 จะจบแล้วหรออออออ



    ขอจบแบบ happy ending นะ
    #387
    0
  21. #386 sasimi yoko (@gijeena) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 15:20
    อ่าาาาา เลี่ยนๆๆๆ  O.O (น้ำตาลเต็มปากแล้วววว)  อ่าาาาา สนุกจาางงงงง T_T เเงๆ อยากอ่านต่ออะ 

    (นั่งกินน้ำปลา)
    #386
    0