{ Fic } My Bodyguard ..... My Handsome [ Kihae ]

ตอนที่ 7 : Chapter 5 100% มึนตึง....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ส.ค. 55

5

 

 



 

คิบอม...คือ......”   ทงเฮ อึกอักเมื่อถูกคิบอมจับได้จัง ๆ แต่ก็ยังวางฟอร์มไม่ยอมรับอยู่ดี

อะไร ฉันไม่รู้เรื่อง นายอาจจะเอามาวางลืมไว้เองก็ได้นี่.....

ผม..ไม่ได้เข้าห้องคุณหนูมาตั้งแต่เมื่อคืน แล้วเมื่อเช้าผมก็ยังนั่งดูรูปนั้นอยู่...

ชิ....ก็แค่รูปสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไงกัน...หวงมากก็เอาคืนไปสิ...

ลักขโมยของคนอื่นมันไม่ดีและไม่ควรทำนะครับ...

ก็...ฉัน แค่จะแกล้งนายเล่น ๆ เองนี่......

เฮอะ ... แกล้งเล่นงั้นหรอ....ผมจะบอกอะไรให้นะครับ บางครั้งมันก็ไม่ควรไปยุ่งกับของ ๆ คนอื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างคุณนะ แล้วขอละครับ..เป็น.อะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่สิ่งนี้ เข้าใจมั้ย ลีทงเฮ.......”  คิบอมพูดก่อนจะหยิบรูปขึ้นมาชี้หน้าทงเฮก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย...

คะ....คิบอม......

 
 

มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ..ขนาดที่นายจะว่าจะทำกับฉันแบบนี้เลยหรอ ฉันก็แค่อำเล่นเท่านั้น เดี๋ยวก็คืนแล้วไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลยนี่นา.....

ทงเฮนั่งคิด เสียใจที่ไปแกล้งร่างสูงในเรื่องนั้น แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคนในรูปคือใคร สำคัญมากมายขนาดไหน.....

หลังจากอาบน้ำเสร็จทงเฮก็นอนพลิกไปพลิกมาคิดไม่หยุดในเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผ่านมา ก่อนจะเผลอหลับไปในที่สุด....

แสงแดดส่องผ่านม่านสวยลอดเข้ามาในห้องนอนของร่างบางปลุกให้ร่างบางลุกจากที่นอนได้ในไม่ช้า...ทงเฮทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ วันนี้คิบอมไม่เข้ามากวนเหมือนที่เคย ๆ เมื่อทงเฮแต่งตัวเสร็จก็ลงไปกินข้าวเช้าข้างล่าง....

 
 

วันนี้ทงเฮนั่งกินข้าวคนเดียวเพราะแม่บ้านบอกว่าคิบอมกินไปเรียบร้อยแล้ว และไปรอที่รถเพื่อพาทงเฮไปที่บริษัท ทงเฮเลยได้แต่นั่งกร่อยกินข้าวเช้าอยู่คนเดียว

ผมอิ่มแล้วฮะ ไปก่อนนะฮะ .....

ค่ะคุณหนู....

ทงเฮค่อย ๆ เดินออกจากบ้านมาเพื่อขึ้นรถที่คิบอมจอดรออยู่แล้ว....

เมื่อทงเฮขึ้นมานั่งเรียบร้อยแล้วคิบอมก็ออกรถทันที ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยกันหรือทะเลาะกันเหมือนเคย บรรยากาศที่เงียบงันบนรถ นั้นมีแต่ความอึดอัด.... 

ทงเฮคิดในใจ นี่เขาควรขอโทษคิบอมใช่มั้ย แล้วถ้าพูดไปแล้วคิบอมจะฟังเขามั้ย.....

เอ่อ...คิบอม...

นิ่ง คิบอมไม่ส่งเสียงตอบเพียงแต่เหลือบตามามองเพียงเท่านั้นที่บ่งบอกว่าฟังที่ร่างบางจะพูดอยู่...

เอ่อ....ไม่มีอะไรหรอก...

เมื่อถึงบริษัทคิบอมก็ลงมาเปิดประตูให้ร่างบางก่อนจะ ขับรถออกไปข้างนอก....

เฮ้อ... ทงเฮถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าบริษัทไป.....

 
 

อ้าว คุณคิบอม สวัสดีครับ...

ครับ...

คิบอมตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินขึ้นลิฟไปทันที....

ปึง...  ไม่มีเสียงเคาะประตูใด ๆ ทั้งสิ้น ซึ่งคยูฮยอนก็รู้เลยทันทีว่าใครมา

มีอะไรวะ มาแต่เช้า..ปกติไม่เห็นจะโผล่หัวมา...

ไม่มีอะไรวะ...อยากมานั่งพักสมอง...

อืม..ตามสบาย.....

คยูฮยอนก็ไม่อยากเซ้าซี้มากเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน รู้ว่าเมื่อเวลาคิบอมโกรธนั้นไม่ควรที่จะเข้าไปเซ้าซี้เท่าไรนัก....

ฉันต้องออกไปข้างนอก ถ้ายังไม่กลับก็นั่งในห้องไปแล้วกัน...

อืม....

คิบอมนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว....ไปเรื่อย ๆ จนเผลอหลับไป.....

 

 
 

สวัสดีครับท่าน.....

อื้อ.....ไหนงานที่ฉันให้เอามาให้นะ...

นี่ครับ.......

อื้ม  กลับไปทำงานของนายเถอะ.....

เอ่อ ท่านครับ....

ว่าไงหรอ..

คือ คุณซองมิน ลูกชายท่านอยู่มั้ยครับ...

ฮะ...

เอ่อคือผมหมายความว่า พักนี้ไม่ค่อยได้เห็นก็เลยถามนะครับ..ไม่มีอะไรหรอกครับ...คยูฮยอนรีบตอบอึกอัก

อ่อ.. ซองมินนะหรอ...อยู่แต่บนห้อง บางวันก็ลงมานั่งเล่นที่สวน แต่วันนี้ยังไม่ลงไม่เลย ไม่รู้เป็นอะไร.....ฉันถามก็บอกว่าไม่มีอะไร....

อ่า หรอครับ....

อืม..มีอะไรหรือเปล่า..ฝากฉันบอกได้นะ...

เอ่อ ไม่มีหรอกครับ  ถ้างั้นผมลากลับก่อนนะครับ..

 
 

นี่นายเป็นขนาดนี้เลยหรอซองมิน...”  แล้วจะเอายังไงดีละเนี่ย หรือจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเดี๋ยวก็คงหายเอง...... เขาเป็นคนไม่เคยง้อใคร ไม่เคยขอโทษใคร ก็เลยไม่รู้จะทำยังไงนะสิ....

เฮ้อ... ปล่อยไปก่อนละกัน....

 
 

ทางด้านคิบอมพอตื่นนอนได้ก็ขับรถกลับไปที่บริษัทของทงเฮ..เพื่อดูว่าร่างบางนั้นกินอะไรหรือยังนี่ก็ปาเข้าไปบ่ายกว่าแล้ว....

เอ่อ..คุณแม่บ้านครับ..ไม่ทราบว่าคุณทงเฮลงไปทานอะไรบ้างหรือยังครับ..”  คิบอมถามแม่บ้านที่ประจำอยู่ที่ชั้นทำงานของทงเฮ...

ดิฉันยังไม่เห็นคุณทงเฮออกมาจากห้องเลยคะ ตั้งแต่เข้าไปทำงานเมื่อเช้านะคะ..

อะครับ..ถ้างั้นช่วยจัดรายการอาหารตามนี้เข้าไปให้คุณหนูด้วยนะครับ....อ่อ แล้วไม่ต้องบอกว่าผมเป็นคนสั่งนะครับ...

คะ....เดี๋ยวดิฉันจะรีบจัดการให้เลยนะคะ...

ครับ ขอบคุณมากนะครับ...

เมื่อบอกแม่บ้านเสร็จแล้วคิบอมก็ไปนั่งที่ห้องทำงานที่พ่อของทงเฮจัดไว้ให้ตั้งแต่ตนเองเข้ามาทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้กับทงเฮ....

 
 

คิบอมเอนหลังไปที่โซฟาพรางเอามือเก่ยหน้าฝาก...

แม่ครับ ผมทำถูกหรือทำผิดครับ..ที่ผมไปดุทงเฮเขาแบบนั้น..... แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ทงเฮเขาก็จะเคยตัวใช่มั้ยครับแม่.......ผมแค่ต้องการคำขอโทษจากคนที่ทำผิดก็เท่านั้นเอง อย่างน้อยทงเฮก็จะได้มีบทเรียน และไม่ทำตัวแบบนี้อีก..ผมทำถูกใช่มั้ยครับคุณแม่....

 
 

ทางด้านทงเฮ...

ก๊อก ๆ .... เชิญครับ...

เอ๊ะ....ผมไม่ได้สั่งอาหารนะครับ..

เอ่อ ดิฉันทำอาหารมาให้ค่ะ เพราะบ่ายกว่าแล้วเห็นคุณทงเฮยังไม่ได้ทานอะไรเลย....

เอ่อ งั้นเอาวางไว้ที่โต๊ะนั้นนะครับ..ขอบคุณมากนะครับ....

ค่ะ ถ้างั้นดิฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ...

ทงเฮยังคงทำงาน ยังไม่ไปกินข้าวที่แม่บ้านนำมาให้จน ปาเข้าไปบ่ายสามแล้ว

ก๊อก ๆ ชะ..เชอ.......คิบอม....”  เคาะประตูเสร็จก็เดินเข้ามาเลยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตก่อน

ทำไมไม่ทานข้าว....

ก็ฉันยังไม่หิว...

อืม.....

คิบอมตอบแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปข้างนอกห้อง....

แค่นี้หรอ นายเข้ามาเพื่อที่จะทำเย็นชาใส่ฉันแค่นี้เองหรอคิบอม....”  ทงเฮ มองที่ประตูอย่างน้อยใจ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน อาจจะอะไรหลาย ๆ อย่างรวม ๆ สุม ๆ กัน...

 
 

คุณหนู ทำไมไม่ยอมกินข้าวเนี่ย...เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะกันพอดี....”  คิบอมบ่นกับตัวเองเมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานของร่างบางแล้ว...

ตกเย็นเลิกงาน คิบอมไม่เห็นทงเฮออกจากห้องทำงานเสียทีจึงเข้าไปตาม...

คุณทงเฮ.ครับ....จะกลับบ้านตอนไหน นี่ก็ได้เวลาเลิกงานแล้วนะครับ....

อืม...เดี๋ยวฉันออกไป...นายไปรอที่รถเลยก็ได้...

ครับ...”  คิบอมตอบหน้านิ่งก่อนจะเดินออกไปเพื่อไปรอที่รถ

ทงเฮรู้สึกวูบในอก คุณทงเฮ งั้นหรอ.... คิบอมต้องทำตัวห่างเหินกันขนาดนี้เลยหรอ.... เพราะรูปนั่นงั้นหรอ.....

 
 

ไม่นาน ทงเฮก็ลงมาขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน....

บรรยากาศในรถไม่ต่างจากเมื่อเช้าเลยสักนิด....เงียบไม่มีเสียงพูดคุยตลอดทาง....

เมื่อถึงบ้านคิบอมก็ลงไปเปิดประตูให้ทงเฮเหมือนเดิมก่อนจะเดินเข้าบ้านไปไม่มีแม้แต่คำพูดใด ๆ ทั้งสิ้น.....

เดี๋ยวสิ คิบอม...

ครับ....

นายเป็นอะไร...

เปล่านี่ครับ ผมก็ปกติ..คุณทงเฮมีอะไรหรือเปล่าครับ...

เอ่อ....”  อึ้งอีกครั้ง....

มะ..ไม่มีอะไรหรอก.....

ครับ...แล้ว เย็นนี้ทานข้าวเลยนะครับ..เพราะผมออกไปทานกันเพื่อนมาแล้ว ไม่ต้องรอผมครับ....

อืม....

ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยครับ.....ผมจะได้ขึ้นห้อง....

อะ..อืม.....ไปเถอะ.....”   ทงเฮตอบด้วยท่าทางอึ้ง ๆ

เมื่อคิบอมขึ้นห้องไปแล้ว น้ำใส ๆ ก็ล่วงเผาะ..ราวกับว่ากลั้นไว้มานาน ก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็ว

ฮึก ๆ ฮือ.... คิบอม นายใจร้ายที่สุดเลย ทำไมต้องมาทำท่าทางเย็นชาใส่ฉันแบบนั้นด้วย..ฮึก  ๆ ...”  ทงเฮพูดไปร้องไห้ไปเพราะความน้อยใจในการปฏิบัติตัวของร่างสูงที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว.....

ทงเฮนอนร้องไห้จนหลับไป......  จนแม่บ้านมาเคาะประตูเรียกให้ลงไปกินข้าว  ปกติไม่มีใครกล้าเคาะเรียกร่างบาง แต่ที่แม่บ้านกล้าทำแบบนี้ก็เพราะคิบอมให้ทำให้เท่านั้นเอง

คุณหนูคะ..ค่ำแล้วลงมาทานข้าวนะคะ...

อื้อ..ฮะ...เดี๋ยวผมลงไป....

คะ....

เมื่อจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จทงเฮก็ลงมากินข้าวที่แม่บ้านจัดไว้ให้.....

เอ่อ เห็นคิบอมมั้ยฮะ...

อ๋อ คุณคิบอมตั้งแต่ขึ้นห้องไปพร้อมกับคุณหนูก็ยังไม่ลงมาเลยนะคะ...

ฮะ...

ทงเฮนั่งกินข้าวด้วยความที่ไม่ค่อยอยากกินเท่าไร...... ผมอิ่มแล้ว..ฮะ...

คิบอมที่แอบมองอยู่จากด้านบนก็อดคิดไม่ได้.. ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กิน ข้าวเย็นแทบจะไม่แตะ..เฮ้อ........

ผมขึ้นห้องก่อนนะฮะ.....ถ้าคิบอมลงมาบอกว่าผมไม่ไปทำงานวันพรุ่งนี้นะฮะ..ผู้รู้สึกไม่ค่อยสบายนะฮะ..

ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะบอกคุณคิบอมให้นะคะ..

ฮะ....

ทงเฮขึ้นมาอาบน้ำที่ห้องของตัวเองพรางคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองและคิบอมในวันสองวันที่ผ่านมา....

ถ้าฉันไปขอโทษนาย นายจะดุฉันอีกมั้ย นายจะฟังคำขอโทษจากฉันหรือเปล่าคิบอม.นายจะทำท่าทางเย็นชาใส่ฉันอีกมั้ย....





อัพให้อีกตอนแล้วนะคะ
ไรเตอร์อาจจะหายไปสักพัก เพราะอาทิตหน้าอาจารย์นัดสอบอีกแล้ว..
อย่าลืม เม้น ๆ กันด้วยนร้าา 
ถ้าว่างจะรีบมาอัพให้นะคะ
^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

237 ความคิดเห็น

  1. #212 mary you (@mary13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:22
    บอมใจร้ายอ่ะ ทำไมไม่บอกด๊องดีๆล่ะ บอมบ้าที่สุดอ่ะ 
    #212
    0
  2. #190 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 20:27
    บอมใจร้ายอะ
    #190
    0
  3. #171 mean>0<!! (@crazy-md) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 15:09
    ด๊อง ไปขอโทษบอมก็ดีนะ
    #171
    0
  4. #150 ILoveKiHae (@supasuta129) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 13:05
    บอมเฮไม่ได้ตั้งใจอะอย่าเย็นช้าแบบนี้ TToTT
    #150
    0
  5. #120 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 08:41
    สงสารหมวยเลิกแอ๊บดหดได้แล้วอิบอม
    #120
    0
  6. #56 tantii@shunii (@tantii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 22:29
    คิบอมโหมดโหดมาแล้ว หมวยหงอยเลย
    #56
    0
  7. #48 MinEunHae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2555 / 11:21
    คุณหนูทำผิดก็ต้องไปขอโทษคุณบอดี้การ์ดนะ :)
    #48
    0
  8. #33 jaeahsong (@jaeahsong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 09:01
    สงสารเฮอ่ะ บอมใจร้ายดุเฮได้ไง
    #33
    0
  9. #32 เด็กปลาน้อย (@ao290) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 00:00
    บอมอ่ะ ทำเฮร้องไห้เลย สงสารเฮเหมือนกันนะ
    #32
    0