[Yaoi,Boy's Love] Memories of love กูเคยรักมึงส์ ?(ปอม-อ๋อง)

ตอนที่ 30 : Chapter 25 เจ็บ..............100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 พ.ย. 56

25

 


 

ผมอุ้มร่างเล็กเข้ามานอนในห้องนอนแขกก่อนจะออกจากห้องไปล้างเนื้อตัวที่ได้เหงื่อมาเมื่อกี้เพื่อเตรียมตัวเข้านอน.... ผมปล่อยให้นายนั่นนอนที่ห้องผมไปก่อนคืนนึง เพราะผมไม่รู้จักบ้านของเขา....

รุ่งเช้าผมตื่นนอนตอนสาย ๆ เพราะวันนี้ผมยังไม่พร้อมจะทำอะไรขอพักอีกสักหน่อยก่อนให้ร่างกายพร้อมกว่านี้ นี่อาจจะเป็นข้ออ้างก็ได้มั้งครับ....ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่ก็คิดได้ว่ายังมีอีกคนที่นอนอยู่ที่ห้องของผมไม่รู้ตื่นแล้วออกไปจากห้องผมหรือยัง...ผมค่อย ๆ เปิดประตูไปดูก่อนจะอารมณ์เสีย..คนอะไรนอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้ คิดว่านอนอยู่บ้านตัวเองหรือไง..ไวเท่าความคิดครับปากผม..

นี่ นายจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน..ความเกรงใจนะมีบ้างมั้ยวะ..”  ผมว่าออกไปแต่นายนั่นก็ยังนอนเงียบ..คิดจะลองดีกับฉันใช่มั้ยวะเนี่ย..

นี่..ตื่นสิเว้ย...”  ผมว่าพรางเข้าไปจับตัวพลิกแล้วเขย่าแรง ๆ แต่ก็ต้องสะดุ้งเสียก่อนเพราะความร้อนที่ตัวคนที่นอนอยู่.....

เฮ้ย เป็นอะไรหรือเปล่า.....ตื่นสิตื่น...”  ไม่ว่าผมจะเรียกยังไงนายนี่ก็ยังนอนไม่ยอมตื่นอยู่ดี...จนผมรนรานต้องออกไปเตรียมของเพื่อมาเช็ดตัวให้หมอนี่...

ผมค่อย ๆ เช็ดตัวให้หมอนี่อย่างไม่ประสีประสา ก็คนไม่เคยทำนี่ครับ..หรือเปล่าหว่า..นั่นแหละ ดูแลใครไม่ค่อยเป็นเท่าไร...ผมถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นเพื่อที่จะเช็ดตัวให้ได้ทุกสัดส่วนเพราะร่างกายหมอนี่ร้อนหน้ากลัวเหลือเกิน กลัวว่าอาจจะช็อคเอาได้....ว่าแต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับร่างกายนี้แปลก ๆ นะ บ้า บ้า บ้า  จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง...ผมรีบเช็ดตัวให้เสร็จก่อนจะรีบออกไปโทรสั่งโจ๊กมาให้คนป่วยกิน....เวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย..จะต้องมาคอยดูแลคนที่ตัวเองจะแก้แค้นเนี่ย.. ผมโวยกับตัวเองเบา ๆ ....


ไม่นานโจ๊กที่ผมสั่งก็มาส่งที่ห้องของผม...ผมเทใส่ถ้วยแล้วเอาใส่ถาดพร้อมยาแก้ไข้และเดินถือเข้าไปในห้องที่คนป่วยนอนอยู่..

นาย ๆ .....นี่นายอ๋อง.....

อื้อ...”  เออโล่งไปหน่อยค่อยรู้สึกตัวบ้างแล้ว....ผมจัดการปลุกต่อไปครับ..

ตื่นสิวะ...ขี้เซาอยู่ได้..จะกินมั้ยข้าวกับยานะ...”  ผมว่าออกมาอย่างโมโห หมอนั่นก็ลืมตามองผมอย่างรวดเร็ว

คุณ...

เออ ฉันเอง...

ผม..แคก ๆ ..ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...

ไม่ต้องถามมากน่า....ลุกขึ้นมานั่งดีดี..จะได้กินข้าว..

เอ้า..นอนมองหน้าอยู่ได้..หาเรื่อง??.

ปะ..เปล่า...ผมลุกไม่ไหว....” 

เหอะ..สำออย......

“………….”

อะอะ  เรื่องมากจริง....ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาก...”  ผมว่าไปพรางเข้าไปพยุงนายอ๋องให้ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงเอาไว้...

กินซะ.....

.................

มองอะไรอีก...

คือผม...

อย่าบอกนะว่ากินเองไม่ได้อีกอะ....

...........

เรื่องมากชิบ.....”  ผมสะบดออกมาก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ นายอ๋อง...

ก็ผมไม่มีแรงนี่นา.....

เออ ๆ ไม่ต้องพูดมาก อ้าปากรับอาหารก็พอ...อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้

ครับ...

ผมนั่งป้อนโจ๊กให้คนป่วยได้ประมาณครึ่งถ้วยก่อนหมอนั่นจะเมินหน้าไม่ยอมกินต่อผมเลยมองหน้าดุดุไปถึงยอมอ้าปากกินต่อ...

ก็แค่นั้นแหละ...กินให้หมดก็ทำได้...เสียดายของจะตาย  อะ กินยา...จะได้หายเร็ว ๆ ...อย่าคิดว่าฉันเป็นห่วงละ ที่ทำก็เพราะไม่อยากให้มีใครมานอนตายที่คอนโดของฉัน..

ครับ.....

หลังจากนายอ๋องกินข้าวกินยาไปแล้วผมก็ออกมากินข้าวของผมเองบ้าง หิวจะตายแล้วครับ...เป็นเรื่องจริง ๆ ต้องมาดูแลหมอนั่นก่อนเนี่ย...

กินข้าวเสร็จก็นอนดูหนังอยู่ที่ห้องของตัวเองเลยครับ ไม่ออกไปไหนแล้ว พักผ่อนเลยแล้วกัน เพราะหมอนั่นแท้ ๆ เลยทีเดียว....

ผมนั่งดูหนังไปเรื่อย ๆ แต่มาเอะใจอยู่ฉากหนึ่ง...ภาพทั้งหลายหลั่งไหลเข้ามาในหัวผมไม่หยุด ผมปวดหัวแทบระเบิด....

อ้ากกกกกปวดหัว....”  ผมรีบลุกเข้าไปในห้องไปเอายาแกปวดหัวที่หมอให้มามากินก่อนจะนอนพักอยู่ในห้องนอน..


ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็ค่ำแล้ว...ตายละนายอ๋องนั่นจะเป็นไงบ้างวะเนี่ย..ข้าวยาคงยังไม่ได้กินแน่ ๆ ...


ผมเดินออกมาก่อนจะเข้าห้องอีกห้องหนึ่งที่นายอ๋องนอนป่วยอยู่...ก่อนจะเข้าไปเอามืออังหน้าผากเบา ๆ ไข้ลดแล้ว..เดี๋ยวคงหาย...


ออด  ออด  ใครมาห้องผมเอาป่านนี้วะ...

นายเป็นใคร...

ผมเป็นเพื่อนอ๋อง..อ๋องอยู่ที่นี่มั้ย...

อยู่...แล้วนายรู้จักคอนโดฉันได้ยังไง....

ผมรู้ก็แล้วกันน่า....เพื่อนผมอยู่ไหนพาเพื่อนผมออกมาดิ....จำเพื่อนผมไม่ได้แล้วจะเอาเพื่อนผมมาทรมานหัวใจอยู่อย่างนี้ทำไมวะ...

พูดให้มันดีดีนะ...เพื่อนนายนั่นแหละมาหาฉันเอง..ฉันไล่ไปแล้วก็ไม่ยอมไป..หน้าด้าน...

หรอ...งั้นก็ไปพามันออกมาสิ...ผมจะพาเพื่อนผมกลับ เพื่อนผมจะได้ไม่หน้าด้านอยู่ที่นี่กับคุณ...

เออ..รออยู่ตรงนั้นแหละ..ไม่ต้องเข้ามานะ...”  ผมว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแล้วลากนายอ๋องนั่นออกมาทั้ง ๆ ที่ยังหลับอยู่....

คุณจะพาผมไปไหน...

เงียบ  เพื่อนนายมารับแล้ว...กลับไปซะ..แล้วอย่าลืมที่ฉันบอกนายเอาไว้ละ...

ครับ...

 

นายอ๋องนั่นถูกเพื่อนพากลับออกไปแล้ว..เหอะ เพื่อนงั้นหรอ..เพื่อนกินหรือเพื่อนนอนกันละ...นายนี่นะ...

ผมนั่งคิดอะไรไปเรื่อย ๆ คนเดียวหลังจากโทรสั่งอาหารเสร็จ...ไหนจะเรื่องหนังที่ดูแล้วจู่ ๆ เรื่องราวบ้าบออะไรก็ไม่รู้ก็ไหลเข้ามาในหัวของผม..ไหนจะเรื่อง

โว้ยยยยยยย เรื่องอะไรมากมายวะเนี่ย....”  ผมโวยวายกับตัวเองก่อนเสียงออดหน้าห้องจะดัง..


ผมนั่งกินข้าวไปอารมณ์บูดไป...อย่างว่าแหละ..ทุกคนพูดเหมือนกันหมดเลยว่าผมเคยเป็นอะไรกับนายอ๋องนั่น..ผมยังไม่เชื่อหรอกนะครับ ตราบใดที่ผมยังจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้..ผมรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่ทุก ๆ คนจะสร้างเรื่องมาหลอกผม..แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่เชื่อ...

 

 

สองวันผ่านไป..ผมหายป่วยแล้วครับ..ตั้งแต่วันนั้นผมก็โดนไอ้เก่งสวดยับเลยหาว่าผมใจอ่อนบ้างละ ยอมปอมบ้างละ อะไรบ้างละ..แต่ก็เอาเถอะ ผมไม่เถียงหรอก ไม่อยากจะเล่าเรื่องจริงทั้งหมดให้มันฟังด้วย เพราะแค่นี้มันก็เหม็นขี้หน้าปอมจะแย่อยู่แล้ว..ผมไม่อยากให้ใครเกลียดปอม....

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ยังไม่เจอกับปอมอีกเลย..วันนี้ผมกะว่าจะไปเดินเล่นที่ห้างให้สบายใจสักหน่อย ไปคนเดียวด้วย จะได้เดินคิดอะไรเพลิน ๆ ...

แต่ก็มาเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ.
..

หมออ๋อง...

อืม...

เจอกันอีกแล้วนะครับ...ไปไงมาไงมาเดินคนเดียวเนี่ย..แล้วแฟนหมออ๋องละ..

เอ่อ..อย่าไปพูดถึงเค้าเลยไผ่...

อ้าว......เอ่อ.งั้นหมออ๋องว่างมั้ย..ไปหาไรกินกันปะ...

เอางั้นก็ได้...ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายเหมือนกัน...

คร๊าบผม...เชิญเลย..มื้อนี้ผมเลี้ยงเลยอะ...

จริง....

ระดับไหนแล้ว..ไม่โม้หรอก...

ฮ่า ๆ ไป ๆ ...”  นานแล้วนะครับที่ผมไม่ได้หัวเราะกับใครแบบนี้...บางครั้งผมก็ควรจะปล่อยวางตัวเองบ้าง..ไม่ใช่เอาแต่เครียดจนไม่สนใจอะไรเลย..

คิดไปคิดมา เดินมาถึงร้านแล้วครับ ผมไม่ได้เลือกร้านเลย...ไผ่พาผมมากินเอ็มเคครับ...ก็ดีเหมือนกัน กินอะไรเบา ๆ ไม่มีไขมัน..

หมออ๋องโอเคป่าวเนี่ย เห็นเหม่อ ๆ เลยไม่ได้ถาม...

โอเคดิ...ไผ่เลี้ยงอะไรก็กินหมดแหละ ฮ่า ๆ ...” 

โอเค เชิญนั่งครับ.คุณหมอ...

ผมนั่งฝั่งตรงข้ามกับไผ่ ไผ่จัดการสั่งอาหารตามใจชอบเลยเพราะผมกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว...ไม่เรื่องมากเท่าไร...

ไม่นานอาหารก็ทยอย ๆ มาเสิร์ฟ...ขอบอกว่าเยอะมาก...

ไผ่..ทำไมเยอะจัง...จะกินหมดมั้ยเนี่ย...

เอ้าก็ไม่รู้ว่าหมออ๋องชอบกินอะไรนี่...เลยสั่งมาเยอะ ๆ เลย..คงมีสักอย่างที่ถูกใจ...

บ้าไปแล้ว..ก็บอกแล้วไงว่ากินอะไรก็ได้นะ...

ไม่รู้แหละ เราต้องช่วยกันกินให้หมดนะครับ...

อืม..โอเค....ปล่อยอ้วนสักวัน...

ฮ่า ๆ จัดเลยคุณหมอ...


ผมนั่งกินไปเรื่อย ๆ คุยเรื่องราวต่าง ๆ กับไผ่ไปตลอดเวลาที่นั่งกินด้วยกัน เด็กนี่ดูไปแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายคบได้อยู่...ที่สำคัญ พูดมากสุด ๆ ...ไม่รู้ไปสันหาเรื่องต่าง ๆ อะไรมาพูดให้ผมฟังนักหนา พูด
ไม่หยุดปากเลย...


หมออ๋อง.....

หืม ว่าไง...

มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า...

เอ่อ เปล่าหรอก...

ครับ..ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ อยากระบายออกมา ระบายกับผมได้นะ..ผมรับฟังเสมอ...

เอ่อ...อืม...ไผ่...ฉันขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยนะ...

เรื่องที่แฟนหมอมาต่อยผมนะหรอ...ไม่เป็นไรหรอก...ผมเข้าใจ..แต่เดี๋ยวนะ..ที่ผมไม่เข้าใจก็คือ แฟนหมอเขาว่าหมอแรงขนาดนั้นตลอดเลยหรอ...

เอ่อ..อย่าพูดว่าแฟนอีกนะ..มันจบแล้วนะ...

อ้าว..ทำไมละครับ...หมอยังรักกันดีอยู่เลยนี่นา...

มันมีเรื่องนิดหน่อยนะเลยทำให้เราต้องเลิกกัน..อย่าพูดถึงมันอีกเลยนะ..ขอร้อง...

ครับ..ไม่พูดก็ไม่พูด แต่ถ้าวันไหนอยากระบาย คิดถึงผมได้นะ..ผมรับฟังหมอเสมอ...

พูดแบบนี้จีบทางอ้อมหรือเปล่าเนี่ย...

เปล่าคร๊าบ....หมอบอกว่าเป็นน้องชายก็น้องชายสิ..ผมไม่คิดไปอย่างอื่นหรอก จริง ๆ นะ...

อืม...ดีแล้ว...

ครับผม..

กินเอ็มเคเสร็จ ผมเดินเล่นกับไผ่อีกสักพักก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

แล้วเจอกันใหม่นะครับหมออ๋อง...

อืม....ไปก่อนนะ...


ผมเดินแยกออกมาเพราะจอดรถไปคนละด้านเลยครับ..ระหว่างเดินกลับรถผมรู้สึกเหมือนมีใครเดินตามหลังมาแต่ก็ไม่ได้อะไรมากครับ ผมเร่งเท้าเดินให้เร็วที่สุดเพื่อให้ไปถึงรถ...

แต่ก็ไม่ทัน มีคนมารั้งผมเอาไว้เสียก่อน...

คุณ...

หึ...ร่านนักนะ...คืนนั้นได้กันไม่พอหรือไงถึงได้ตามมาเจอกันอีกเนี่ย...”  คำพูดร้ายกาจออกมาจากปากของปอมอีกแล้ว..ผมเจ็บทั้งกายและใจ...

คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกผมนะ...

หรอ...ไม่มีหรอ...

ใช่...

เหอะ...ไม่ดูถูกก็ได้..แต่ด่าได้ใช่มั้ยละ....ร่านนักนะ....เดี๋ยวคนนั้นเดี๋ยวคนนี้...จะเอาใครเลือกสักคนสิ..หรือคยเดียวมันสนองความต้องการของนายไม่พอฮะ...

เพี๊ยะ...ผมตบหน้าปอมเต็มแรงเพราะคำด่าที่ร้ายกาจของเขา..ผมเสียใจที่เขาคิดกับผมแบบนี้..ผมไม่เคยโกรธเลยถ้าเขาจะลืมผมเพราะมันเป็นอะไรที่แก้ไม่ได้...แต่นี่เขาดูถูกผม ดูถูกความรักของผม..

กล้ามากนะที่มาตบหน้าฉันแบบนี้นะ....มานี่...”  ปอมลากผมให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนเลยว่าผมจะเจ็บแขนมากขนาดไหน....ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามแรงมี่ปอมลาก ก่อนจะถูกผลักให้เข้าไปนั่งในรถอย่างแรง...

อย่าคิดที่จะลงมานะ..ไม่งั้นนายได้ตายแน่ ๆ ...

ผมนั่งนิ่งเงียบอยู่บนรถของปอม...ไม่พูดไม่จา นั่งก้มหน้ามองขาตัวเองไปตลอดทาง....

มาถึงคอนโดปอมก็เข้าแบบเดิมครับ...ปอมกระชากประตูรถเปิดอย่างแรงแล้วกระชากผมออกจากรถจากนั้นก็ฉุดกระชากลากผมเลยครับ..บางครั้งผมก็เกือบจะล้มลงไป..แต่ก็ติดตรงแขนปอมที่ดึงผมอยู่ผมเลยได้แต่ถูกลากไปอย่างนั้น..จนมาถึงห้อง ปอมเหวี่ยงผมลงไปที่โซฟาอย่างแรง..

ร่างสูงไม่รอช้า ก้มลงมาประกบจูบผมอย่างรุนแรงไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ๆ ทั้งสิ้น ผมได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้...ผมทำเขาโกรธมาก ผมตบหน้าเขา แต่ผมไม่ผิด ที่ผมถูกเขาทำร้ายแบบนี้ เขาลงโทษผมทั้ง ๆ ที่ผมไม่ผิด..แต่ผมก็ยอม..ยอมเพราคำ ๆ เดียว รัก ไงครับ..คำนี้ที่มันทำให้ผมทั้งสุขและทุกข์ ปอมขึ้นมาคร่อมผมก่อนจะปล้ำจูบผม..เสื้อผ้าผมหลุดลุ่นลงไปทีละชิ้น ๆ ...จนไม่เหลืออะไร.... ปอมจักการผมทั้ง ๆ ที่ผมร้องขอแทบเป็นแทบตายให้เขาหยุดทำร้ายผมแต่เขาก็ไม่ทำตามที่ผมขอซ้ำยังเพิ่มความรุนแรงกับผลอีก...ร่างกายผมสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ของปอม..ผมนอนน้ำตาไหลเป็นทาง เมื่อผมจุกจนพูดไม่ออก...ไม่มีการถนอมไม่มีการอ่อนโยนไม่มีเลยแม้แต่สักนิด....เมื่อปอมเล่นสนุกกับร่างกายผมจนพอใจแล้วเขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องนอนปล่อยให้ผมนอนหมดแรงอยู่ที่โซฟาอยู่อย่างนั้น..ผมนอนน้ำตาไหลจนหมดแรงและหลับไปทั้ง ๆ ที่ร่างกายยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย..เพราะผมไม่ไหวแล้ว..ร่างกายมันอ่อนแรงไปหมด...

 

ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่หมดแรง...แค่ลืมตา ขยับแขนได้เบา ๆ ก็ดีแล้ว...

ตื่นแล้วหรอ...

เข้าไปล้างเนื้อล้างตัวไป..แล้วจะไปไหนก็ไป...เหม็นขี้หน้าวะ..

ผมฝืนตัวลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ละย่างก้าว ผมก้าวได้ลำบากมาก ๆ เพราะมันเจ็บร้าวไปหมดทั้งตัว ปอมทำร้ายผมยังไม่พอ ยังไม่เห็นใจผมอีก..แต่เอาเถอะ เขาคงเกลียดผมแล้ว ผมฝืนร่างกายแทบตายเพื่อที่จะทำความสะอาดตรงนั้นให้สะอาดจะได้สบายตัวมากขึ้นกว่าเดิม อย่างน้อยก็ช่วยให้ผมฝืนตัวเดินลงไปเรียกแท็กซี่ได้ละนะ..


ผมเดินออกจาห้องน้ำช้า ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องของปอมไป...ระหว่างทางผมได้แต่ฝืนทนเพื่อที่จะเดินลงไปด้านล่างให้ได้..

นานมากกว่าผมจะเดินลงมาถึงด้านล่าง ลุง รปภ. เห็นผมเดินมาเหมือนจะล้มไม่ล้มเขาเลยใจดีพาผมไปนั่งพักแล้วเรียกแท็กซี่ให้ผม....

ทำไมเดินลงมาคนเดียวละครับ.............

เอ่อ ผม....

ไม่ต้องพูดก็ได้ครับถ้าไม่สบายใจ..แท็กซี่มาแล้ว..มาเดี๋ยวผมพยุงไปนะครับ...

ขอบคุณครับ...

 
 

ผมเดินลงจากแท็กซี่แล้วเข้าบ้านอย่างเงียบ ๆ ดีนะครับที่ปากับม๊าผมไม่อยู่ไม่งั้นผมก็ไม่รู้จะตอบคำถามท่านยังไงดี...ขึ้นมาถึงห้องผมก็ล้มตัวลงนอนทันทีเลยครับ..ไม่ไหวแล้ว..ถ้าผมไม่นอนพักผมต้องไม่สบายอีกแน่ ๆ ...

 
อัพให้แล้วค่า ช่วงนี้ใจดี อิอิ อัพให้ทุกวันเลย...ตอนนี้สั้นไปหน่อยนะคะ ^^
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยน้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #215 eyeyong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 15:07
    ปอมใจร้าย !!! T^T ขอบคุณนะค๊าา สนุก ๆ
    #215
    0
  2. #208 waki_kiya (@kidkung089) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 00:00
    สงสารอ๋องมาก   พี่ปอมก็ใจร้ายเกินนน   ไรเตอร์อย่าทำร้ายอ๋องนานนะ ฮือๆๆๆ
    #208
    0
  3. #206 น้องกิ๊กสมายล์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 19:37
    อัพบ่อยๆก็ได้น้ะค้ะรออยู่ ><

    อุอิ . รักไรเตอร์ค่ะอัพให้ทุกวันเลยจะดีมากๆค่ะ ใ
    #206
    0
  4. #205 เมษา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 13:32
    อัพทุกวันเลยนะ รออยู่ๆๆๆๆ 😍😍😍
    #205
    0
  5. #203 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 10:44
    ปอมใจร้ายไปป่ะ ชิ
    ยังมีแอบหึงอีกน่ะ
    #203
    0
  6. #202 YingYY (@jutamas03) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 09:04
    พี่ปอมใจร้ายมากเลยอ่ะ TT' สงสารพี่อ๋อง ไรท์ข้ามดราม่าไปเถอะนะ นะ 

    สู้ๆๆน่ะค่ะไรท์เป็นกำลังใจให้น๊าาาาาาา^^
    #202
    0
  7. #201 Kaikaa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 08:41
    ไรเตอร์มะไหร่จะหมดดราม่าสักทีอ่ะ สงสารอ๋องแอ๋งจังเลย
    #201
    0
  8. #199 Toppy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 00:34
    ปอมใจร้ายยยยยย... เกลียดปอมแล้ว
    #199
    0
  9. #198 bombom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 23:43
    รออ่านมาทั้งวันเรย อัพเร้วๆแบบนี้อีกนะค่ะ ค่อยนานใจจะขาด ^_^
    #198
    0
  10. #197 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 23:41
    ไรท์ตอนหน้าหยุดดราม่าได้แล้วนะ 555 สงสารอ๋องแอ๋ง อ่า =..= กาปอมก็เกินไป ใจร้ายสุดๆ ถ้าไม่ติดว่าความจำกลับมานะ จะเคืองกาปอมจนจบเรื่องเลยคอยดู ( อินมากเกินไปป่าวเนี่ย!! ) อิอิ
    #197
    0