[Yaoi,Boy's Love] Memories of love กูเคยรักมึงส์ ?(ปอม-อ๋อง)

ตอนที่ 35 : Chapter 30 เข้าบ้าน....................100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 พ.ย. 56

30

 



 

วันนี้ผมต้องไปเรียนแล้วครับ หมดเวลาพักร้อนแล้ว...จะเรียกว่าพักร้อนได้หรือเปล่านะกับช่วงเวลาที่ผ่านมา..เอาเป็นว่าเรียกได้ก็แล้วกัน..

วันนี้ผมไปเรียน ปอมก็ต้องไปช่วยงานที่ร้านของตัวเอง..พูดว่าร้านนี่เหมือนจะเล็กนะครับ แต่กิจการโคตรจะใหญ่โตเลย.... วันนี้ลั้ลลาแต่เช้าเลยผม..ก็ปอมบอกว่าจะไปส่งที่มหาวิทยาลัยอะ..ผมว่าการใช้ชีวิตของเราเริ่มที่จะกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่งแล้วละครับ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือความจำของปอมนั่นแหละครับ..ตั้งแต่วันนั้นที่ปอมบอกว่าปอมจะทำดีกับผมให้มากขึ้น..ปอมก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นคนละคน ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็จะมีบ้างที่ปอมจะดุผมบ้าง ตามประสาคนใจร้อนนั่นแหละครับ..


อ๋องเสร็จยัง..

เสร็จแล้ว......ปอมเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย...” 


อืม...ไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย....”  ได้ยินไม่ผิดหรอกครับที่ปอมเรียกผมแบบนั้นนะ ก็หลัง ๆ มานี่ปอมดีกับผมมากอย่างที่บอกใช่มั้ยละครับ ผมก็เลยกล้าที่จะอ้อนปอมบ้างก็เท่านั้น และผมก็ไม่ได้อ้อนอะไรมากเลย..ก็แค่ขอให้ปอมเรียกผมเหมือนตอนที่เราเคยคบกัน ให้ปอมเรียกแทนตัวเองว่าปอม แล้วเรียกผมว่าอ๋อง ก็เท่านั้น แลกกับที่ผมต้องเรียกปอมว่าปอมไง...จะได้เท่าเทียมกัน...  ถือว่าผมกล้าขึ้นมาอีกระดับหนึ่งเลยนะเนี่ย..

อ๋อง มาเร็วดิ..เดินเหม่อคิดอะไรอยู่นะฮะ...

มาแล้ว..มาแล้วคร๊าบบบ....”  ผมรีบวิ่งตามปอมไปให้ทันก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถหน้าตาเฉย ปอมยืนมอผมอย่างงง ๆ ...สงสัยจะตามมุกผมไม่ทันละมั้ง..

เล่นอะไรนะฮะ..

ก็รีบไง...

หึหึ.....”  เสียงหัวเราะแค่นั้นอีกแล้ว..ชอบหัวเราะแบบมีเลศนัยตลอด ๆ ...


อ้อ ผมลืมบอกเลย เรื่องที่ปอมดีกับผมแล้วนะยังไม่มีใครรู้หรอกนอกจากเราสองคน และไอ้เก่งที่รู้บ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ...ยังไงละ ผมยังกลัวอยู่เลย กลัวว่าจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของปอม....ต้องลองดูไปก่อนเนอะ  ผมไม่อยากบอกพ่อแม่หรือเพื่อน กลัวว่าวันหนึ่งมันกลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้ง ปอมกลับมาร้ายกับผมอีกครั้งจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงผมมาก... แต่ถ้าท่านรู้เองก็อีกเรื่องหนึ่งนะครับ... แต่ปอมเหมือนจะอยากบอกพ่อกับแม่เขานะ..เพราะว่าปอมนะแทบจะเข้าหน้าพ่อแม่ไม่ติดแล้ว เพราะปอมนะร้ายกับผมเอามาก ๆ และไม่ยอมเชื่อคำพูดของท่านทั้งสองคนอีก..

 
 

เลิกเรียนแล้วโทรหานะ...เดี๋ยวมารับ...

อื้ม.....

โอเคบาย....

 

ผมส่งอ๋องเสร็จก็ขับรถออกจากมหาวิทยาลัย ไปที่ร้านของผมทันที..ไม่ได้มาช่วยงานนานแล้วครับ...ไม่ได้กลับบ้านหลายวันด้วย ไม่รู้พ่อกับแม่ผมจะคิดถึงผมหรือเปล่า...

ผมขับรถเข้ามาจอดที่หลังร้านก่อนจะเดินเข้าไป วันนี้พ่อกับแม่ผมท่านอยู่สองคนเลยครับ..แต่บรรยากาศมันมาคุแปลก ๆ นะครับ...

สวัสดีครับพ่อแม่...

สวัสดี.....

ร้านเป็นยังไงบ้างครับ วันนี้ปอมมาช่วยงานนะครับ...

เอก ๆ ....มาบอกงานคุณปอมสิ...”  พ่อผมเรียกพี่เอกผู้จัดการร้านคนสนิทที่ทำงานกับร้านเรามานานเข้ามาให้เป็นคนอธิบายกับผมแทนว่างานที่ร้านไปถึงไหนและต้องทำอะไรบ้าง..เพราะผมไม่ได้เข้าร้านมานาน ผมว่าผมพอจะรู้แล้วแหละครับว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ผมเมินผมแบบนี้....และผมก็คิดวิธีแก้ไขมาแล้วด้วย..แต่ตอนนี้ขอไปทำงานก่อนก็แล้วกัน..

พี่เอก..พ่อแม่ผมท่านเป็นอะไรนะ...

เค้าคงคิดถึงคุณอ๋องละมั้งครับ...

หรอ...อ๋องเกี่ยวอะไรด้วยละ...

อ้าวก็ คุณอ๋องแฟนคุณปอมนี่ครับ...”  อีกคนแล้วครับ...ไม่มีเหตุผลอีกแล้วที่ผมจะไม่เชื่อเรื่องที่เคยเป็นแฟนกับอ๋องช่วงความจำเสื่อม...เฮ้อ...ต้องจริงจังต่อไปแล้วสินะ...

อืม..ต่อเถอะครับ..เดี๋ยวงานไม่เสร็จ...

ครับผม...”  พี่เอกเป็นคนเฟรนลี่ ใจดีมาก ๆ เลยละครับ สอนงานผมตลอด ทำให้ผมไม่ค่อยทำงานผิดพลาดเลย..เป็นผู้จัดการดีเด่นเลยนะครับ พ่อผมรักมาก ๆ เลยละ..

ผมจัดการดูงาน ทำงานเช็คงานอะไรต่าง ๆ จนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเข้าไปในออฟฟิสที่พ่อกับแม่นั่งทำงานอยู่...

แม่ครับ ผมทำงานเสร็จแล้วนะ...

อืม...จะกลับเลยหรือเปล่า...

โห...แม่อะ..ใจร้ายกับผมไปแล้วนะครับ...ไม่สนใจผมเลย...แถมยังไม่ชวนผมกินข้าวด้วยเหมือนเมื่อก่อนอีก...

ไม่ต้องมาอ้อนเลยปอม....แม่ไม่รักคนใจร้ายหรอกนะรู้เอาไว้ด้วย...

ใครใจร้ายครับ..ปอมเปล่าใจร้ายสักหน่อย...

หรอ...แล้วไอ้ที่ทำอยู่มันเรียกว่าใจดีมาก ๆ งั้นสิ....

แม่ครับ ปอมเปลี่ยนไปแล้วน้า..ไม่เชื่อแม่โทรไปหาอ๋องเลยก็ได้...

หึ...แม่ไม่อยากเชื่ออะไรปอมอีกแล้ว...รู้มั้ยช่วงที่ปอมไม่อยู่นะ...เอมเขามาที่นี่ทุกวัน.บางวันก็ไปที่บ้านเลยนะ...

เขาไปทำไมครับ...

ก็มาถามหาเรานะสิ...เขาบอกว่าเขาคืนดีกับเราแล้ว...และอยากมาหาเราบ้างก็เท่านั้น...ไปดีกันตั้งแต่เมื่อไร...แม่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าแม่ไม่ปลื้ม..

แม่อย่าไปเชื่อเขานะครับ..เขามาหลอกแม่แล้ว..ผมยังไม่ได้พูดเรื่องนั้นเลยเหอะ...ไม่เคยคิดเลยด้วย...

จริงหรอ......แม่ไม่อยากจะเชื่อ...ถ้าเราไม่บอกเขาแบบนั้นเขาจะกล้ามาพูดได้ยังไง..

โถ่ แม่ครับ.ผมไม่ได้กลับไปคืนดีกับเอมจริง ๆ นะ...ปอมยอมรับว่าตอนแรกก็อยากกลับไป แต่เพื่อนปอมมันเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเอมระหว่างที่ปอมไม่สบายให้ปอมฟังตอนแรกปอมก็ไม่เชื่อหรอก..แต่พอปอมได้เจอเอม แล้วปอมลองทำอะไรที่เคยทำเหมือนตอนที่ยังคบกันเมื่อก่อน ปอมก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่...แล้วปอมก็ไปเจอมาเองกับตัวเลยครับว่าเอมนะเขามีคนใหม่แล้ว...

หรอ..เชื่อคนอื่น แต่ไม่เคยเชื่อพ่อกับแม่เลยนะ....

แม่ครับ...ปอมอยากเชื่อนะ แต่มันเชื่อยากนี่นา....

หรอ...

พอเถอะ..เลิกแก้ตัวและเลิกอ้อนได้แล้ว..แม่ไม่อยากคุยกับคนใจร้ายนาน...

แม่ครับ..ปอมยังพูดไม่จบเลยนะครับ....ฟังปอมก่อนน้า....นะนะ..นะครับ..”  ผมอ้อนแม่ผมสุดชีวิตเลยครับ เพื่อจะให้ฟังเรื่องที่ผมจะบอกท่านต่อไปนี้...เรื่องสำคัญต้องเอาไว้สุดท้ายจริงมั้ยครับ...

อะไร..เร็ว ๆ แม่ไม่มีเวลามากนะ...

คือ ถึงแม้ว่าปอมจะยังจำอะไรเกี่ยวกับอ๋องไม่ได้..แต่ตอนนี้ปอมก็ดีกับอ๋องแล้วนะครับ..เอ่อ แบบว่า เริ่มดู ๆ กันนะครับ....

จริงหรอ...

ใช่ครับ อ๋องเขาก็เข้าใจปอมนะครับ เรื่องความจำของปอม...

แล้วไง..คิดว่าแม่จะเชื่อแกหรอ....วันนั้นทำร้ายเขา พอมาวันนี้บอกว่าจะดู ๆ กัน...”  แม่ผมพูดออกมาอย่างไม่เชื่อผม..ผมรู้ว่ามันเชื่อยาก แต่มันคือเรื่องจริงนะครับ...

แม่เชื่อปอมนะครับ....

ทำอะไรให้แม่เชื่อสิ....ไม่งั้นแม่ไม่เชื่อหรอก...

ถ้างั้น เย็นนี้เลยครับ...เย็นนี้เลย....เดี๋ยวผมพาอ๋องมากินข้าวที่บ้านกับแม่กับพ่อเลยอะ...”  ผมพูดพ่วงไปด้วยเลย เพราะรู้ว่าพ่อผมนะ นั่งทำงานก็จริง แต่แอบฟังผมกับแม่คุยด้วยอยู่หรอก.....

อืม..ถ้างั้นก็ตามใจ..พามาให้ได้นะ..เพราะแม่จะทำกับข้าวเอง เอาที่อ๋องชอบทุกอย่างเลย ส่วนเราจะกินได้ไม่ได้ก็เรื่อง...

โห่ แม่ครับ..ใจร้ายอีกแล้ว..

นี่ใจดีที่สุดแล้วนะ ถึงให้โอกาสนะ...ไม่งั้นไม่ยอมพูดด้วยไปแล้ว..มาทำร้ายว่าที่ลูกสะใภ้แม่ขนาดนั้น...

ครับ ๆ .....

ครืด ๆ ครืด ๆ .....

ผมไปรับอ๋องละ อ๋องโทรมาแล้ว...”   ผมบอกแม่ก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์...

เลิกเรียนแล้วหรอ...

เลิกแล้ว..ปอมยุ่งอยู่หรือเปล่า...

เปล่า ๆ งานเสร็จได้สักพักแล้ว..เดี๋ยวไปรับ..รอแปปนะ...

อื้ม..รอที่ร้านกาแฟหน้ามอนะ....

อืม....

 

ผมออกมานั่งรอที่ร้านกาแฟตรงหน้ามหาวิทยาลัยครับ ตอนแรกคิดว่าจะได้รอคนเดียว แต่ไอ้เก่งมันว่างครับวันนี้ มันบอกว่าบอยเรียนเลิกหนึ่งทุ่ม ไม่มีอะไรทำเลยจะมานั่งรอเป็นเพื่อนผม...ประเสริฐจริง ๆ เพื่อนคนนี้...

อ๋อง.มึงโอเคแล้วจริง ๆ นะ...เรื่องแฟนเก่ามึงนะ....

อืม..จริง ๆ ..ไม่ต้องห่วงหรอกน่า...

เออ ๆ กูดีใจด้วยก็แล้วกัน..แต่ห้ามโกหกกูนะ....

คร๊าบ ไอ้คุณเพื่อนเลิฟ....

เออ ๆ ให้มันจริงถ้ารู้ว่าโกหกนะ..ร้องไห้มาจะไม่ปลอบและจะซ้ำอีกด้วย...

โอเคเลย...”  ผมนั่งคุยกับไอ้เก่งไปเรื่อย ๆ มันเป็นห่วงผมมากครับมันนี้ทั้งวันเอาแต่ถามผมเรื่องปอมตลอดเวลาเลย แต่ผมไม่ได้โกหก ผมโอเคแล้วจริง ๆ ตามที่บอกมันไป ไม่นานรถปอมก็มาจอดที่หน้าร้านกาแฟ ผมลุกขึ้นลามันก่อนจะเดินออกไป..มันมองผมแบบว่าโคตรจะเป็นห่วงผมเลย..

เก่ง..กูโอเคครับ..ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ไม่งั้นปอมจะมารับมาส่งกูหรอ....ไปนะครับเพื่อน....

อืม..ดูแลตัวเองด้วยนะเว้ย...

อืม..เจอกันวะ...

ผมเดินมาขึ้นรถปอมที่จอดรออยู่หน้าร้าน สาว ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมานี่มองกันเป็นแถวเลยครับ..คงคิดว่าผมเป็นใคร หน้าตาก็งั้น ๆ ถึงได้มีเมอร์เซเดสเบ๊นซ์รับแบบนี้...แต่ผมไม่สนอะ..เดินขึ้นรถเลย....

เรียนเป็นไงบ้างอ๋อง..

ก็ดี..ยากดี..แล้วปอมอะ..ทำงานเป็นไงบ้าง...

ก็ดี....ลูกค้าและงานเยอะดี...


ผมนั่งคุยไปเรื่อย ๆ จากนั้นก็เปิดเพลงฟังครับ...เพลงคำตอบที่ไม่เคยรู้....เพลงนี้โคตรจะเพราะเลย..ผมชอบเอามาก ๆ ...ตั้งเล่นซ้ำเลยครับ...ไม่รู้ปอมจะเบื่อหรือเปล่า แต่ก็ไม่สนอะ...ผมฟังเพลงไปพรางก็ฮัมเพลงไปด้วย..ก็คนมันชอบอะ..ทำนองเพราะ ความหมายยังดีมาก ๆ อีก....จริงมั้ยครับ.

อ๋อง..ไม่เบื่อหรือไงฟังแต่เพลงเดิม ๆ ....

ไม่เบื่อหรอก..ออกจะเพราะ..ปอมเบื่อหรอ...

ก็ไม่เชิง...แล้วอะไรทำให้ชอบขนาดนั้นฮะ...”  ปอมไม่ว่าอะไรแต่ย้อนถามผม..ถ้าจะบอกว่าอะไรทำให้ผมชอบงั้นหรอ...อะไรละ...

ที่อ๋องชอบฟังเพลงนี้ซ้ำ ๆ ก็เพราะ    เพราะท่วงทำนองเพลงที่ออกแนวช้า ๆ เบา ๆ ฟังแล้วสบายหู รู้สึกผ่อนคลาย บวกกับความหมายเพลงยิ่งทำให้อ๋องชอบ เพราะอะไรรู้มั้ย..เพราะว่าตราบใดที่อ๋องยังฟังเพลงนี้อยู่..ความหมายของเพลงมันก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อ๋องรู้จุดเริ่มต้นและจุดจบของเพลง อ๋องรู้ว่าเพลงนี้เมื่อดำเนินมาถึงจุดจบแล้วนั้นตัวละครจะมีความสุขแค่ไหน...ในเมื่อเรารู้ว่าอะไรที่ทำแล้วมีความสุขเราก็อยากจะทำสิ่ง ๆ นั้นไปตลอดไม่ใช่หรอ... เหมือนอ๋องไง ฟังเพลงนี้แล้วมีความสุขอ๋องก็อยากจะฟังมันไปเรื่อย ๆ ...และเหมือนกับที่อ๋องรู้สึกรักปอม...อยู่กับปอมแล้วมีความสุข อ๋องก็อยากจะอยู่กับปอมตลอดไป...

“………….”  ปอมมองผมอย่างอึ้ง ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา...

ได้หรือเปล่าปอม..”  ผมมองหน้าปอมอย่างอ้อน ๆ ปนเศร้า...

ปอมบอกไม่ได้หรอก...แต่ถ้าเราจะลองพิสูจน์มันไปด้วยกัน..อยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ มันก็อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ...

อื้ม...ขอบคุณนะปอม...

ครับ...”  ปอมมาในโหมดพูดเพราะอะ...ผมเขินเลยสิครับ...ว่าแต่...นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดของปอมนี่หว่า....

เอ๊ะ..ปอม..เราไม่ได้จะกลับคอนโดหรอกหรอ..

กลับสิ...

แต่ทางนี้มันไม่ใช่นี่...

กลับคอนโด แต่ก่อนกลับคอนโดต้องกลับบ้านปอมก่อนครับ...”  ปอมพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี..

เอ่อ...”  ผมพูดอะไรไม่ออกครับ...

แม่กับพ่อของปอมท่านคิดถึงอ๋องจะแย่อยู่แล้ว..อีกอย่างท่านไม่เชื่อว่าปอมดีกับอ๋องแล้วนะ...

แล้วไง..

แล้วท่านก็ให้ปอมพิสูจน์ไง..ว่าเป็นอย่างที่ปอมพูดจริง ๆ ...

อืม เข้าใจแล้ว....ดีกับอ๋องให้มาก ๆ นะ ไม่งั้นจะฟ้องคุณพ่อคุณแม่ให้หมดเลย...

เรื่องไหนละที่จะฟ้องอะ...

ทุกเรื่องเลย...ทั้งเรื่องที่ปอมทำร้ายอ๋อง..เรื่องที่...โอ๊ยยยยสารพัดเรื่อง...

หรอ...แน่ใจว่าอยากฟ้องอะ...

แน่...

โห่...ไม่สงสารปอมหรอ....แค่นี้แม่กับพ่อก็จะตัดออกจากกองมรดกแล้วนะ...จะเอาอ๋องเข้าไปเป็นลูกแทนแล้ว...

ฮ่า ๆ ..จริงหรอ...”  ผมหลุดขำกับคำพูดของปอมเลยครับ..นี่บอกผมหน่อยว่าปอมกำลังอ้อนผมใช่มั้ยอะ....

อ๋อง...ตกลงจะไม่สงสารปอมจริง ๆ หรอ...”  เริ่มเสียงแข็งอีกแล้วครับ...จากอ้อน ๆ จะกลายมาเป็นการบังคับผมโดยปริยายในไม่ช้าแน่ ๆ...

ขอคิดดูก่อน...

โห่..ไรวะ...ใจร้ายอะ....

เปล่าใจร้ายสักหน่อย..แค่ขอคิดดูก่อนเท่านั้นเอง...

ไม่ต้องคิดแล้ว..ตอบมาเลยว่าสงสารไม่สงสาร.....ไม่งั้นพาลงข้างทางนะเอ้า....

ขู่หรอปอม....

ไม่ขู่เหอะ..ทำจริงทุกเรื่อง....


ฮ่า ๆ ...โอเค ๆ อ๋องไม่ฟ้องหรอก...แล้วก็จะบอกว่าปอมนะดีแสนดี ดีทุกอย่างเลย ไม่รู้ว่าจะชมอะไรออกมาดี ดีแบบสุด ๆ อะ...

เว่อ ๆ เริ่มเว่อและ ๆ ...

ฮ่า ๆ ล้อเล่นหรอก..เดี๋ยวอ๋องจะทำให้คุณพ่อกับคุณแม่เชื่อเอง...

น่ารักที่สุด.....


 

ปอมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านไม่เอาเข้าโรงจอดรถเพราะว่าเราไม่ได้มาค้างเราแค่มาทานข้าวมื้อเย็นกับพ่อแม่ก็เท่านั้น... ผมเดินตามปอมเข้าไปในบ้านก่อนจะเจอป้าแม่บ้านที่ส่งรอยยิ้มเอ็นดูมาให้ผม..ผมก็ยกมือไหว้แล้วทักทายท่านครับ...ก่อนจะเข้ามาเจอพ่อกับแม่ของปอมที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก..

สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่...ผมเดินเข้าไปทักทายท่านก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับท่าน..

อ๋อง..เข้ามาให้แม่กอดหน่อย..คิดถึง...

ครับแม่...”  ผมเดินไปนั่งข้าง ๆ แม่ของปอมให้ท่านกอดให้พอใจ..

แม่คิดถึงอ๋องมาก ๆ เลย..เพราะคนใจร้ายคนเดียวเลยที่ทำให้เราไม่ได้เจอกันอะ...

ไม่ใช่หรอกครับ..เพราะอ๋องไม่สบายมากกว่า...”  เอ่อ ผมว่าผมพูดอะไรผิดออกไปแล้วแหละ...

อ๋องไปทำอะไรมาไม่สบาย ปอมรังแกลูกใช่มั้ย...บอกแม่มานะ..

ไม่หรอกครับ อ๋องอ่านหนังสือหนักไปหน่อยนะครับ...

อ่อ แล้วไปลูก..แม่คิดว่ามีคนแถวนี้ใจร้ายกับอ๋อง...

ไม่หรอกครับ..ปอมดีกับผมมาก ๆ แล้ว..วันนี้ก็ไปส่งไปรับผมที่มหาวิทยาลัยตลอดเลยครับ...

อืม..เห็นอ๋องบอกแม่แบบนี้แม่ก็เบาใจ...ไปเถอะลูก..เข้าไปทานข้าวเย็นกันที่ห้องอาหาร..

 

เราเดินเข้ามาที่ห้องอาหารก่อนจะนั่งประจำที่ที่อาหารถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงาม...ผมอึ้งมาก ๆ เลยครับ อาหารแต่ละอย่างมีแต่ที่ผมชอบทานทั้งนั้นเลย...

เป็นไงชอบมั้ยอ๋อง...

ชอบสิครับ ของที่ผมชอบทานทั้งนั้นเลย...

แน่นอนสิจ๊ะ..แม่ทำแต่ของที่อ๋องชอบทั้งนั้นเลย...

ขอบคุณครับ...

กินเลยลูก กินเลย..แม่หิวจะแย่แล้ว...

เหอะ  อีกหน่อยแม่คงลืมว่าผมเป็นลูก แต่จะคิดว่าผมเป็นเขยที่มาขออ๋องคบแทน.. ปอมพูดออกมาเหมือนจะน้อยใจแม่ของตนเองแต่การพูดเป็นไปในทางแซวเล่น ๆ มากกว่า..

คงงั้นมั้ง..เนอะอ๋องเนอะ...

ครับ...

คุณแม่ทานนี่นะครับ....”  ผทตักอาหารไปใส่จานแม่ของปอม...ในขณะที่ปอมก็ตักอาหารมาใส่ในจานของผมอีกด้วย...

ขอบคุณนะปอม..

อืม..กินเยอะ ๆ จะได้โตเร็ว ๆ ...

อื้ม...”  เรานั่งกินข้าวกันจนเสร็จก่อนที่ผมกับปอมจะขอตัวกลับก่อน เพราะผมต้องไปอ่านหนังสือเพราะพรุ่งนี้มีสอบย่อยแต่เช้าเลย...


อัพแล้วจ้า...ตอนนี้สั้นหน่อยนะ ไรเตอร์ไม่ไหวแล้ว..ง่วงฝุด ๆ แทบจะนั่งหลับคาคอมแล้ว..ฮ่าๆ ..
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยน้า ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #260 eyeyong (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 20:11
    คำตอบที่ไม่เคยรู้ ฟังไปด้วยอ่านไปด้วย บอกได้แค่ ฟินน จ้า ^^ มาอัฟเร็วน๊าาา
    #260
    0
  2. #259 moei (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 19:46
    อ๊าก ไม่น้าาา เขินนนน

    หวานนนอ้ะ พี่ปอมนี่แหม่ -/-



    มาอัพอีกน้าาา อ่านจบสั้นจริงไรจริง ขอบคุณค่า
    #259
    0
  3. #258 Beleive (@view-believe) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 16:28
    คำตอบที่ใจไม่เคยรู้! แต่วันนี้ได้รู้..

    เธอคือทุกอย่างที่ตามหา! !

    เมื่อมีเธอตรงนี้ก็ไม่มีคำถาม..

    ทุกๆอย่าง ทุกคำตอบของใจ! จบตรงคำว่า 'เธอ' >[]<
    #258
    0
  4. #257 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 11:43
    เย้กลับมาน่ารักแล้ว
    #257
    0
  5. #256 N_NuinuiTK (@nuinui323) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 10:06
    >//////<


    โอ๊ยยยย เขินนนนนนน
    #256
    0
  6. #255 YingYY (@jutamas03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 09:25
    อ้อนกันไปอ้อนกันมา น่ารักเว่ออ่าาาาาาาาา 


    สู้ๆๆน๊าไรท์เป็นกำลังใจให้จร้า^^


    *คำผิด   บรรทัดสุดท้ายเลยครัช  สอบย่อยๆๆ ^^
    #255
    0
  7. #254 waki_kiya (@kidkung089) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 07:57
    น่ารักมากอ่ะไรเตอร์ โหววววววว เป็นปลื้มมม
    #254
    0
  8. #253 Jutapa Devahastin Na Ayutthaya (@noaoon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 06:24
    น่าร๊ากกกกก.. ^^
    #253
    0