เมียแทนหนี้ สนพ.Romantic Publishing. มีปกมาอวด

ตอนที่ 7 : บทที่3.เจ้าของสวนเชอรี่สุดหล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    15 ก.ค. 62


บทที่3.เจ้าของสวนเชอรี่สุดหล่อ

มาโค วาน ฮัสเซลท์ (marco van Hasselt) ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สไตล์คนยุโรป เส้นผมสีดำแซมด้วยสีขาวปละปลาย เมื่อมาโคใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ท่ามกลางแสงแดด เขาลงลุยงานเต็มตัว โดยไม่เกี่ยงว่าตัวเองเป็นเจ้านาย หากคนงานตัดหญ้า เขาก็ร่วมลงแรงด้วย หากคนงานแบกปุ๋ย มาโคคือหนึ่งในคนงานเหล่านั้น เขาสนุกกับการทำงาน เมื่อมันคือจิตวิญญาณของเขา

พี่ น้อง ส่วนใหญ่ของเขา ไม่เคยลงมาคลุกคลี ซึ่งมาโคก็ไม่ได้ว่าอะไร ใครถนัดแบบไหน ก็ให้ทำแบบนั้น หลายๆ ครั้งที่มีคนสำคัญระดับประเทศมาเยือน มาโคถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแค่คนงาน ซึ่งเขาก็ไม่เดือดร้อน ชายหนุ่มปล่อยให้ มาริโอน้องชาย ที่ถือตำแหน่งรองประธานเป็นคนรับหน้า ถ้าไม่ได้มีอะไรเร่งด่วนจริงๆ

แต่หากวันไหนที่มาโคต้องไปยืนแถวหน้า ก็หาคนในตระกูลข่มเขาลงได้ ในวันที่ต้องเป็นผู้นำ มาโคก็ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้กับการคลุกคลีอยู่กับคนงานในสวน

วันนี้เป็นวันแรกที่มีคนงานใหม่เข้ามาเริ่มงาน คนงานเหล่านั้นเดินทางมาถึงตั้งแต่เมื่อวันก่อน เขาปล่อยให้ยาคอบที่เป็นหัวหน้าคนงานอบรมเรื่องกฎระเบียบ ก่อนจะเริ่มปล่อยให้คนงานได้ทำหน้าที่ที่ได้รับหมอบหมาย

กลุ่มคนงานเกือบ30ชีวิต ต่างเชื้อชาติ ต่างภาษา ทยอยรับตระกร้าบรรจุผลเชอรี่ และเดินขึ้นรถบรรทุกไปทิ้งไว้ตามจุดที่ผลไม้สุกงอม มีพี่เลี้ยงตามประกบ จนกว่าจะวางใจให้ฉายเดี่ยวได้ ชายหนุ่มเดินไปรวมกลุ่มกับคนเหล่านั้น แต่ละคนหน่วยก้านใช้ได้ มีแค่คนเดียวที่เดินอยู่ด้านหลังยาคอบ ที่ดูจะตัวเล็กไปสักหน่อย สำหรับงานที่ต้องใช้แรงกาย

ชายหนุ่มเร่งฝีเท้า เดินขึ้นไปเทียบข้าง...

เขาแหล่มองคนข้างๆ แบบไม่ให้เจ้าตัวจับได้

ชายหนุ่มเอะใจตั้งแต่นาทีแรก...ที่เขาเข้าใจตั้งแต่ต้น คือการเข้าใจผิดถนัด...คนข้างกายเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่กำลังจะโต แต่คือผู้หญิงตัวเล็ก ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู แต่ทำไม? ถึงได้มาทำงานที่ต้องอยู่กลางแดดเช่นนี้ ถึงแดดจะไม่ร้อน แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่เลือกที่จะทำอย่างอื่นมากกว่าการขายแรงกาย

งานสบายๆ ตามผับ ตามบาร์มีให้เลือกเกลื่อนกราด

“ยาคอบ” ชายหนุ่มร้องเรียกคนที่เดินนำ ยอคอบหันมามอง เขาเตรียมจะทำทักทายนายจ้างตามความเคยชิน แต่มาโคขยิบตาห้ามไว้เสียก่อน ผู้จัดการสวนมาโคขมวดคิ้ว ยอมทำตามที่เจ้านายต้องการแบบอิดออดหน่อยๆ

“คนงานใหม่รึ?” มาโคถามต่อ

“ครับ...คนต่างชาติทั้งนั้น คงต้องสอนนานกว่าคนพื้นที่ครับ”

ยาคอบสังเกตเห็นสายตาของนายหนุ่มวนเวียนไปที่เด็กสาวบ่อยครั้ง หัวหน้าคนงานหัวเราะในลำคอแบบรู้ทัน การที่เจ้านายปิดบังฐานะ ก็เพราะมีบางอย่างอยากทำตามวิสัยลูกผู้ชายนั่นเอง เกมสนุกๆ ของผู้ชายหนุ่มรุ่นกระทง เขาแอบเห็นใจเด็กสาว เมื่อเจ้าหล่อนยังไม่ประสีประสา ไร้จริตมารยา และดูซื่อเกินกว่าจะทันเล่ห์เหลี่ยมกลโกงของนายจ้าง

“ทำไมให้เด็กมาทำงานหนักแบบนี้ด้วยล่ะ?” ชายหนุ่มถามเพื่อให้ตนเองคลายความสงสัย

“อ้อ...นี่หนูนิดา เธอพูดภาษาเราได้พอใช้ ผมเลยให้เธอมาช่วยเป็นล่ามน่ะครับ จะได้ช่วยสื่อสารกับกลุ่มที่ยังพูด หรือฟังไม่ออก” พอยาคอบตอบ มาโคก็เริ่มทดสอบนิรดาทันที

เขาถามหล่อนเป็นภาษาฝรั่งเศส ที่คนส่วนใหญ่ใช้สื่อสาร

“ชื่ออะไรล่ะ อายุเท่าไหร่ คิดว่าทำงานแบบนี้ไหวไหม?”

นิรดามองสบตาหัวหน้าคนงาน เมื่อเขาพยักหน้าเธอเลยตอบทุกคำถามที่มาโคถาม ด้วยภาษาเดียวกันกับเขา แม้สำเนียงจะแปร่งๆ เพราะยังไม่ชิน แต่ก็ถือว่าใช้ได้สำหรับก้าวแรกของคนที่เพิ่งเดินทางมาถึง

“ชื่อนิรดาค่ะ อายุ19ปี ไหวสิคะ คุณไม่ต้องห่วงว่านิดาจะทำงานให้ไม่คุ้ม” หญิงสาวยิ้มแฉ่งหลังตอบคำถามจบ

พอดีกับที่รถบรรทุกแล่นมาจอดตรงหน้า ยาคอบโบกมือให้คนงานเหล่านั้นขึ้นไปนั่งประจำที่ มีแม่สาวร่างเล็กช่วยสื่อสาร มาโคยืนฟังหล่อนพูด จนลืมกระโดดขึ้นรถคันนั้น เมื่อรถบรรทุกเคลื่อนที่ออกไป ชายหนุ่มจึงบ่นออกมาด้วยความเสียดาย

“มัวแต่ฟังเพลิน ลืมขึ้นรถเลยกู”

นิรดาย่นปลายจมูกให้คนตัวใหญ่ท่าทางน่าเกรงขามที่มองเห็นลิบๆ เมื่อรถบรรทุกแล่นห่างออกมาทุกที เธอเลยหมดความสนใจเขา ตั้งใจฟังคำอิบายของยาคอบ หัวหน้าคนงานจับคนงานแยกออกเป็นสองกลุ่ม มีคนงานเก่าๆ ตามประกบและสอนงานให้ ขลุกขลักเรื่องภาษาในตอนแรก เลยต้องใช้วิธีทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ชั่วเวลาไม่นาน คนงานหน้าใหม่ก็สามารถเดินเก็บผลเชอรี่ตามต้นได้อย่างไม่ต้องห่วง เมื่อแต่ละคนถูกฝึกมาบ้างแล้ว รวมถึงนิรดาด้วย เธอแบกตระกร้าหวายไว้ด้านหน้า เก็บผลเชอรี่ตามที่ถูกสอนมา หย่อนลงในตระกร้าจนเต็ม และนำไปวางไว้ตามจุดที่เขากำหนดไว้ แล้วก็นำตระกร้าใบใหม่เดินย้อนไปเก็บผลเชอรี่ จนกว่าจะหมดวันทำงาน

ถึงเวลาพักเที่ยง...รถคันเดิมก็วิ่งมารับตามจุด เพื่อพาคนงานทั้งหมดไปที่โรงอาหารกลางสวน ทางสวนมีอาหารให้รับประทาน2มื้อ คือเที่ยงกับตอนเย็นซึ่งแล้วแต่ความพอใจของคนงาน เขาจะพกอาหารมากินเองก็ได้ หรือจะรับประทานที่โรงอาหารของทางสวนก็ได้เช่นกัน

นิรดาที่มาใหม่ เดินตามคนงานกลุ่มใหญ่ไป

อาหารก็ไม่ได้ดีเด่อะไรมากนัก แต่น่าจะให้กำลังสำหรับคนงานที่ใช้แรง เป็นสตูว์ผักเละๆ น่าจะมีเนื้อไก่หรือเนื้อสัตว์อย่างอื่นปนอยู่ในนั้น แต่คงเพราะการเคี่ยวที่ทำให้เนื้อสัตว์เหล่านั้นละลายผสมไปกับน้ำซุบข้นๆ กับขนมปังแข็งๆ หนึ่งชิ้น ซึ่งนิรดาคิดว่าสำหรับเธอน่าจะอิ่มพอดี

หญิงสาวยืนต่อแถวคนอื่น หยิบถาดหลุมและขยับก้าวตามคนข้างหน้า จนกระทั่งได้อาหารนั้นเธอจึงเดินไปทิ้งตัวนั่งโค่นต้นไม้ที่มารู้ที่หลังว่ามันคือต้นแอปเปิ้ลนั่นเอง แทนที่จะนั่งบนโต๊ะแถวยาวๆ หญิงสาวถอนใจ วางถาดหลุมที่พื้น หยิบขวดน้ำที่พกมาจากห้องล้างทำความสะอาดมือ ก่อนลงมือรับประทานอาหารเงียบๆ

รสชาติไม่ได้แย่นัก และคงเป็นเพราะกำลังหิวจัด มันจึงทำให้เธอกินอาหารที่แม่ครัวตักให้จนหมด

ผ่านไปหนึ่งมื้อ เหลืออีกครึ่งวัน ก็จะจบวันแรกของการทำงาน

หากเพชรชมพูอยู่ใกล้ๆ เธอคงมีเรื่องเล่าให้เพื่อนฟังเป็นกระบุง เมื่อประสบการณ์ที่ได้พบมา มีแต่ความตื่นเต้นและสนุกจนอยากจะเล่าให้คนอื่นฟัง...นิรดายกถาดไปทำล้างทำความสะอาดยังจุดที่ทางสวนจัดไว้ให้ เธอเดินมานั่งที่เดิม และล้วงหนังสืออ่านเล่นมาอ่านคร่าเวลา

เพื่อนใหม่ของเธอเดินเข้ามานั่งด้วย

“ทำไมเธอถึงมานั่งตรงนี้คนเดียวล่ะ” และเป็นความโชคดีอีกอย่างที่เจิ่นมุยหวาพูดไทยได้ เธอเคยไปทำงานที่ไทยเกือบ3ปี ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงอายุ25ปี แต่กลับมีประสบการณ์ทำงานมาหลายที่แล้ว

นิรดายิ้มรับ เธอยื่นหนังสือในมือให้เพื่อนใหม่เห็น “นิดามาอ่านหนังสือค่ะพี่หวา” นิรดาปรับตัวเข้ากับคนอื่นง่าย แต่เธอก็อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง

“ว้าว!! เธออ่านหนังสือพวกนี้ออกด้วยเหรอ?” เจิ่นมุยหวาพูดภาษาอังกฤษได้ดีพอใช้ แต่ภาษาฝรั่งเศสไม่กระดิกหูเลย ดังนั้นหล่อนจึงนึกทึ่งที่เด็กผู้หญิงตรงหน้าอ่านภาษาที่คนส่วนใหญ่ของที่นี่ใช้สื่อสารกันได้

“นิดหน่อยค่ะ นิดาเรียนมา” หนังสือเล่มนี้นิรดาเจอที่ชั้นหนังสือหน้าห้องแถว คนงานในสวนคงทิ้งไว้เพื่อให้คนงานได้ฝึกภาษา นิรดาจึงหยิบมาอ่านเพื่อทบทวนความรู้

“ช่วยสอนฉันด้วยสิ ฉันอยากพูดกับคนพวกนั้นได้”

เจิ่นมุยหวาชี้มือไปยังคนงานกลุ่มใหญ่ที่ดูน่าเกรงขาม และมาโคนั่งอยู่ในคนกลุ่มนั้นด้วย ชายหนุ่มเองก็ร่วมรับประทานอาหารชนิดเดียวกับคนงาน เขาไม่เคยถือตัว แม้ตนเองจะเป็นเจ้าของ

“ได้สิคะ นิดาเองก็คิดไว้ วันหยุดนิดาจะใช้เวลาว่างสอนภาษาให้ทุกคนเอง”

ในหนึ่งอาทิตย์ สวนจะจัดวันหยุดให้กับคนงานในสวน เพื่อให้ทุกคนได้มีเวลาทำความสะอาดเสื้อผ้าใช้แล้ว รวมทั้งได้พักผ่อนฟื้นฟูร่างกาย นิรดาเลยอยากใช้วันว่างนั้น สอนภาษาให้กับทุกคนโดยไม่คิดค่าจ้าง ไหนๆ ก็ร่วมหัวจมท้ายอยู่ด้วยกัน

“ดีเลย เดี๋ยวฉันไปถามพวกนั้นให้นะ เพื่อใครอยากเรียนภาษา เราจะได้นัดวันกันอีกที”

เจิ่นมุยหวาอาสาเป็นโต้โผ เมื่อเธอมาก่อนและรู้จักคนงานในสวนเกือบทั้งหมด นิรดาเองก็จะถามกลุ่มคนไทยที่มาพร้อมกันกับตัวเอง มันเป็นประโยชน์กับพวกเขา เมื่อการสื่อสารคือเรื่องสำคัญ และเธอจะได้ไม่มีเวลาว่างคิดถึงยายและเพื่อนๆ เป็นการขจัดความเหงาได้อย่างชะงัด

มาโคเหลือบมองเด็กสาวตัวเล็กนั่นบ่อยครั้ง จนยาคอบแอบขำ

เรื่องผู้หญิงสำหรับเจ้านาย เขาเห็นเปลี่ยนหน้าแทบจะไม่ซ้ำ เมื่อผู้หญิงส่วนใหญ่ชื่นชอบนักหล่ะ กับผู้ชายร่างใหญ่ที่มีเสน่ห์ แข็งแรงและมีพลังดึงดูดทางเพศสูง แถมมาโคยังโสด เขาเป็นผู้ชายโสดที่มีพร้อมทั้งหน้าตาและเงินทอง

รสนิยมของเจ้านายที่เห็นก็เนื้อ นม ไข่ตลอด วันนี้ยาคอบจึงแปลกใจที่เจ้านายแอบชำเรืองมองเด็กสาวที่ไม่ประสีประสาคนนั้น นิรดาจัดว่าน่ารักน่าเอ็นดูก็จริง ปากเล็ก จมูกหน่อย แต่ทรวดทรงของหล่อนจัดอยู่ในจำพวกเด็กประถม ซึ่งห่างจากความชอบของมาโคมากโข เขาเลยอดไม่ได้ที่จะสนใจ อะไรทำให้เจ้านายสนใจเด็กเพิ่งโตคนนั้น

“แม่หนูนั่น โตขึ้นไปคงสวยน่าดู” เสียงเปรยของแซมคนขับรถบรรทุกที่มองนิรดาเช่นเดียวกันกับมาโค

มาโคตวัดตามอง ก่อนจะรีบหลุบเปลือกตาลงปิดบังความไม่พอใจ

“เด็กอยู่นะโว้ย เปลี่ยนเป็นแม่สาวเวียดนามคนนั้นไม่ดีกว่าเหรอ?” โทมัสเอ่ยแย้ง หากจะสีเด็กไม่ประสาอย่างนิรดา เจิ่นมุยหวาสาวเวียดนามดีกว่าเป็นไหนๆ เมื่อเจ้าหล่อนเป็นสาวสะพรั่งแล้ว

หลุยส์ หัวเราะร่วนคนงานรอบนี้มีแต่คนสวยๆ นะ เด็กนั่นก็น่าสนใจนะเพราะหล่อน ซิงแน่ๆ” เกมสนุกยามว่างของคนงานชายที่ขายแรงกายคือการหยอกล้อสาวๆ เผลอๆ เขาอาจจะไม่คู่นอนที่ไม่ต้องจ่ายสตางค์

มาโคกระแทกแก้วดังกึก! คนงานที่กำลังสนุกปาก เงียบกริบโดยไม่ต้องให้ยาคอบเอ่ยปากปราม ถึงมาโคจะไม่ถือตัว เขาเป็นกันเองกับคนงานทุกคน แต่คนงานทุกคนนั้นก็รู้ดี มาโคคือเจ้านาย และความไม่พอใจนั่น อาจทำให้พวกเขาเดือดร้อนได้ ใต้ใบหน้านิ่งๆ ของมาโคนั้น เขาสามารถคว่ำคนงานปากพล่อยได้ง่ายๆ มาโคไม่ได้แค่ตัวใหญ่ เขาแกร่งสมกับการเป็นผู้บุกเบิกสวนเชอรี่แห่งนี้

“แซมไปส่งฉันที่โชว์รูมที”

มาโคแบ่งสวนขนาดใหญ่บนเนื้อที่เกือบ200เอเคอร์เป็นสองส่วน สวนหนึ่งใช้สำหรับสร้างชื่อเสียง เขาเปิดให้คนนอกเข้ามาชื่นชมผลผลิตที่เขาและคนงานฟูมฟักมาอย่างดี เปิดให้ชม ชิม และได้สัมผัสเชอรี่ผลโตโดยตรง มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาไม่ขาด ในหนึ่งปีมาโคจะเปิดสวนประมาณ7วัน ซึ่งแล้วแต่ผู้เชี่ยวชาญจะกำหนด และนั่นก็สร้างรายได้ให้กับเขาไม่น้อยทีเดียว เมื่อฝูงนักท่องเที่ยวพากันมาจนล้นทุกรอบ

เขาเลยมีงานงอกขึ้นมา เพราะการเปิดให้ชมเฉยๆ มันก็จะเป็นการน่าเบื่อ

มาโคเริ่มแปรรูปผลเชอรี่ มีผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากผลไม้ในสวน มีเชอรี่ และลูกพลัม สตรอว์เบอร์รีที่กำลังทดลองปลูกในแปลงเพาะ ที่ให้ผลผลิตน่าสนใจเหมือนกันกับน้ำผึ้งอย่างสุดท้ายที่สร้ายรายได้ไม่น้อยเลย

“ครับนาย” แซมขยับตัวลุกขึ้น ยาคอบอมยิ้ม เขาพูดเปรยๆ ตอนที่มาโคเดินห่างออกไปแล้ว “ระวังชนตอนะหลุยส์ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน” ยาคอบไม่ได้พูดเล่น ความชอบของมาโคที่มีต่อเด็กสาวคนนั้น มันเกินระดับปกติ ไม่อย่างนั้นคนเก็บอารมร์เก่งคงไม่หลุดออกนอกหน้าแบบนี้

“หือ...ลุงหมายความว่าไง?” หลุยส์หันมาถามยาคอบหน้าตื่นๆ

“หมายความตามที่พูด จะจีบใครก็จีบไป เว้นแม่หนูนั้นไว้สักคน ถ้าไม่อยากเดือดร้อน” ยาคอบเอ่ยซ้ำอีกครั้ง

โทมัส กับหลุยส์กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ อิ่มตื้อขึ้นมาทันทีหลังยาคอบพูดจบ



สวัสดีวันจันทร์ ใครยังไม่เล่นเกม อ่านหน้าแรกนะคะ

นักเขียนอยากแจกกกกกกกกกกกกก อยากจับรางวัลแล้วววววววว


 


หนี้เสน่หานางบำเรอที่รัก
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
เพราะความโชคร้าย อลิชาเลยกลายเป็น...สาวขายบริการ ความสัมพันธ์ครั้งนั้นมี ‘ของฝาก’ ติดท้องมาด้วย ญาติกลุ่มสุดท้ายที่เลี้ยงดูเธอแทนบุพการีที่เสียชีวิต ป้ายรอยราคีนั้นด้วยการ ‘ขาย’ เธอ อลิชาหนีหัวซุกหัวซุนจากขุมนรกที่เคยคิดว่าคือสถานที่ปลอดภัย เธอโผบินออกจากรัง ไม่ต่างอะไรกับนกปีกหัก ความเสียใจทำร้ายจนแทบหมดหวัง แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็กลับมีกำลังใจขึ้น ‘ของฝาก’ มีชีวิตกระตุ้นให้เธอลุกขึ้นสู้ ความเป็นแม่ทำให้อลิชากัดฟันสู้ ความสำเร็จคืบคลานเข้ามาในชีวิต พร้อมเค้าลางหายนะ!! ผู้ชายคนเดิม คนที่ใช้ ‘เงิน’ ซื้อตัวเธอ เขากลับมาและเขาจำเธอได้ อลิชาจะทำยังไงดีกับความลับที่เก็บไว้ เธอคิดจะหนี แต่ดูเหมือนสถานการณ์ไม่เป็นใจ
ซาตานย้อนรอยรัก
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
“เธออย่าหวังเลยนะว่าแม็กเขาจะสนใจคนอย่างเธอจริง ผู้หญิงต่ำๆ แบบเธอ เป็นได้ก็แค่ทางผ่านที่เขาอยากสนุกด้วยเท่านั้นแหละ” คำว่ากระทบเจ็บจี๊ดถึงกระดองใจ ทิชาเถียงไม่ออก สถานะของเธอเป็นเช่นนั้นจริงๆนักศึกษายากจนจะไปเทียบกับสาวไฮโซได้ยังไงผู้ชายอย่างแม็กซิมัสคงไม่ได้สนใจเธอจริงจังอย่างที่เขาพยายามแสดงออก ข่าวฉาวๆ ของเขาตลอด3ปีที่ผ่านตาเธอ บอกเช่นนั้นกรงปรารถนาแสนหวาน ใครแหกกฎ จุดจบคงไม่ต้องบอก...เพลย์บอย อย่างเขา คงไม่ยอมสิ้นชื่อ...แม้เขาจะพึงใจเธอ แต่สุดท้าย...ก็จบเหมือนกับสาวๆ ทุกคนที่เคยแวะเวียนมาในชีวิตของเขา
เพลิงสวาทเจ้ามาเฟีย
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
'เสียสละ' ไม่มีวันเสียล่ะ คำประกาศกร้าวของ วิคเตอร์ มาเฟียแดนหมีขาวผู้ชายอันตรายที่เพศเดียวกันขยาด นิยามความรักของเขา คือการครอบครอง...หญิงเดียวที่ครองดวงใจชายผู้นี้ได้ มีหรือจะยอมยกให้คนอื่น แต่...ฑิฆัมพร ไม่ได้คิดแบบนั้น ถึงวิคเตอร์จะเป็น 'รักแรก' หญิงสาวหันหลังให้ผู้ชายที่เป็นเจ้าดวงใจ เพราะเขาอันตรายเกินกว่าคนธรรมดาอย่างเธอจะชิดใกล้ เธอคิดว่ากาลเวลาจะช่วยทำให้ตนเองลืมเขาได้...หากยอมปล่อยหัวใจตัวเองให้ลอยไปไกล ร่างกายของเขาคงเหลือแค่ซาก...มาเฟียตัวร้ายเลยจัดใหญ่ 'ฉุด' เมื่อไม่ยอมดีๆ ทางเดียวที่จะแก้ปัญหานี้ได้คือการรวบหัวรวบหาง คนทั้งโลกตราหน้าว่าวิคเตอร์เป็นคนเลว ชายหนุ่มกลับเชิดหน้าสู้ เขารักเธอ และยอมเสียเธอไปไม่ได้...เขาสัญญาด้วยหัวใจ จากนี้ไป ฑิฆัมพรคือเจ้าดวงใจ...
เทพบุตรพรากพรหมจรรย์
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
อเล็คซานเดอร์ เชอร์ราวิน อดีตนายแบบชื่อดังแห่งรัสเซียที่ผันตัวมาเป็นซีอีโอให้กับบริษัทรามานเอ็นเตอร์ไพรส์ ด้วยคุณสมบัติอันเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูล ดังนั้น ในชีวิตของชายหนุ่มจึงไม่เคยขาดสาวสวยที่เป็นคู่ควงข้างกาย ไม่ว่าสาวคนใดที่อเล็คซานเดอร์หมายตาไว้ เขาต้องได้! และที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยพลาดเป้าหมายเลย ชายหนุ่มมั่นใจในเสน่ห์อันล้นเหลือของตนจนกระทั่งความมั่นใจของเขาต้องมาดับลงเพราะ พิชญ์สินี พยาบาลสาวสวยประจำบริษัท เธอเป็นคนเดียวที่กล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่าไม่อยากได้เขา!ชายหนุ่มเจ็บแค้นและรู้สึกเสียหน้าที่ถูกปฏิเสธ จึงวางแผนทำให้เธอหลงรักจนหมดหัวใจ และจัดการพรากพรหมจรรย์ของเธอ เพื่อสั่งสอนให้หญิงสาวรู้ว่าผู้ชายที่ชื่อ “อเล็คซานเดอร์ เชอร์ราวิน” ไม่ใช่คนที่เธอจะมาวางท่าอวดดีด้วยได้… “ค่าตัวคุณ!”“คะ” เธอมองกระดาษชิ้นน้อยในมือของเขาด้วยสายตาร้าวราน“ค่าความบริสุทธิ์ที่คุณมอบให้ผมไง ผมประทับใจมาก” มุมปากของอเล็คซานเดอร์ยกยิ้ม เขากระตุกยิ้มหยามหยันเธอแบบสะใจ“คุณหมายความว่าไงคะ” พิชญ์สินีรวบชายผ้าแน่น เธอห่อตัวด้วยผ้าผืนใหญ่ เพราะร่างกายไร้เสื้อผ้าติดตัว น้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาแทบจะหลั่งริน“คุณคงไม่คิดว่าผมรักคุณจนยอมทิ้งอิสรภาพ และยอมสละชีวิตโสดเพื่อมาครองคู่กับคุณนะ...อย่าปัญญาอ่อนน่า! ผมไม่เคยรักใคร ไม่ว่าจะคุณหรือคนอื่น ผู้หญิงสำหรับผมก็แค่ทางผ่าน อย่าหวังสูงนักเลยคนสวย ชั่วครู่ชั่วยามน่ะได้ แต่จะให้ยืนยาวถาวรผมคงเอือมระอาตายเลยคุณ  รสชาติเดิมๆ มันคงจำเจน่าเบื่อ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

121 ความคิดเห็น

  1. #31 Chuchail (@Chuchail) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:46

    เห็นสาวหน้าตาน่ารัก ใจแกว่งไปเลย

    #31
    1
    • #31-1 วรดร (@aoaoiaof1) (จากตอนที่ 7)
      26 กรกฎาคม 2562 / 08:25
      ผมไม่ชอบเด็ก มาร์โคเคยพูดไว้....แต่ก็แพ้ทางจนได้
      #31-1
  2. #14 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 07:23
    นางเอกใจดีจะสอนภาษาด้วย สุดยอด
    #14
    1
    • #14-1 วรดร (@aoaoiaof1) (จากตอนที่ 7)
      25 กรกฎาคม 2562 / 08:19
      นางเป็นเด็กที่โตมาเพราะความรักของยาย รู้จักเผื่อแผ่ อยู่ไหนใครก็รัก
      #14-1