รักวุ่นวายของยัย NANNY GIRL

ตอนที่ 4 : Chapter3-NANNY GIRL (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 มิ.ย. 56

© Tenpoints!








Chapter 3







      "เครส!พี่ขอร้องนะ นะ นะ~ TT^TT"

 

 

          "ไม่!!-^-"

 

 

          "นะนะนะ อย่าไปบอกพี่ขาดวิ่นเลย"

             

 

          "อะไรนะ อะไรขาดวิ่น?"

 

 

          "อ้อ ไม่สิๆ อย่าไปฟ้องพี่เควินสุดหล่อของเครสเลยนะY^Y" 

 

 

          "จะฟ้อง-O-"

 

 

          "อย่า ได้โปรด!! พี่ขอนะๆๆๆT^Tพี่กราบล่ะ"

 

 

          "จะฟ้อง-O-"

 

 

          "อย่าฟ้องเลยนะ คุณน้องเครสสุดสวยของพี่U.U"

 

 

          "จะฟ้อง-O-" ไม่ว่าจะทำยังไง ยัยเด็กเครสก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะไปฟ้องอีตาขาดวิ่นนั่น กรี๊ด!! ฉันจะทำเยี่ยงไรดี เจ็บปวดๆๆT^T

 

 

 

          ยังไม่ทันที่ฉันจะคิดแผนการได้ว่าควรจะหลอกล่อยัยเด็กนี่ให้ยกเลิกความคิดที่จะไปฟ้องพี่ชายตัวเองยังไงดี เสียงรถของใครสักคนก็ขับเข้ามาในบริเวณบ้าน

 

 

 

 

         "กรี๊ด พี่เควินมาแล้ว>O< พี่เควินนน~" ยัยเครสวิ่งหน้าสลอนไปหน้าบ้านทันที ม..ไม่..ไม่ทันแล้วTOT ชีไปนู่นแล้ววววว

 

 

         "เครส~พี่ขอร้องล่ะ อย่าฟ้องนะYY"

 

 

 

         "จะฟ้อง-O-" อย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะยัยเด็กนรกU.U

 

 

 

         เสียงเครื่องยนต์รถดับลงพร้อมๆกับเสียงเปิดประตู ไม่นะ!!! ฉันยังไม่อยากออกจากงานนี้ ฉันยังอยากเรียนหนังสือต่อ

 

 

 

         "พี่เควิน>O<"

 

 

 

         "อ้าวยัยเครส เสียงดังเชียว มีไรเปล่า^^" อีตาขาดวิ่นล็อครถแล้วเดินมาลูบหัวยัยเครส วันนี้หมอนี่ใส่เจลเสยผมขึ้นไป กับใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินตัดกับผิวขาวของเขา หล่อมากกก!!!ย๊าก

 

 

 

 

         หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะเลย ฉันแพ้ผู้ชายใส่เชิร์ตน้ำเงินนนนนน Y^Y

ย๊ากกกกก แล้วนี่ฉันมัวเคลิบเคลิ้มไปกับความหล่อของอีตาบ้านี่ได้ไง มันไม่ใช่เวลาๆๆๆๆ><

                   

 

 

         "หนูมีอะไรจะบอกพี่เควิ่น>O<" เครสพูดเสียงใสด้วยความสุขที่จะได้ทำให้ฉันลำบาก ถ้าฉันตายไป เธอคงจะมีความสุขมากใช่มั้ย????

 

 

 

 

         "อะไรหรอ??"นานยขาดวิ่นทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น แต่ฉันว่าถ้านายรู้ความจริงแล้ว นายคงจะไม่ค่อยอยากรู้เรื่องนี้เท่าไหร่U.U

 

 

 

         "ยัยป้าวงเวียน ทำเครื่........!!" ยังไม่ทันที่ยัยเด็กเครสจะกล่าวจบประโยคฉันก็รีบไปตะครุบปากยัยนี่เอาไว้ก่อน

 

 

 

         "อ่อย อั๊น อ๊ะ !!!อ่อยยยยยยยยยย><" ปล่อยฉันนะ ปล่อยยยยยยยย-_

 

 

 

         "นี่!!เธอจะทำอะไรน้องสาวฉันเนี่ย-__-"

 

 

 

         "ป๊าวววว!!ป่าวๆๆๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย ตอนนี้น้องนายต้องการพักผ่อน ขอตัวก่อนนะ!!" ฉันรีบอุ้มยัยเด็กเครสเข้าไปในบ้านทันที หวังจะพาขึ้นไปบนห้องยัยนี่แล้วจะขังไว้ซะ-_-

 

 

 

 

         "เฮ้ย!!เธอโรคจิตป่าววะ ปล่อยน้องฉันนะเว้ย!!" ตามมาแล้ว>< มันตามมาแล้วค่ะท่านผู้ชม ฮือTT

 

 

 

 

          ฉันพยายามวิ่งหนีด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ใครจะไปสู้แรงผู้ชายถึกๆอย่างนายขาดวิ่นได้ล่ะ และในไม่กี่วินาทีหลังจากฉันเริ่มวิ่ง นายขาดวิ่นก็ชิงเอาตัวน้องสาวสุดรักสุดดวงใจของเขาคืนไปได้

 

 

 

         "หนูมีอะไรจะบอกพี่เควิ่นค่ะ><" ทันทีที่มือฉันหลุดออกจากปากยัยนี่ หล่อนก็ตะโกนสุดเสียง ฮือ!จบกันชีวิตฉัน รับเวรรับกรรมซะเถอะY-Y

 

 

 

         "ว่ามาสิตัวเล็ก^^" เดี๋ยวนายจะยิ้มไม่ออก

 

 

 

         "ยัยป้าวงเวียนนั่งทับเครื่องบินบังคับของพี่เควิ่นแบนแต๊ดแต๊เลย><เย้ๆๆๆ"

 

 

          พูดจบประโยคยัยเครสก็วิ่งไปหยิบซากเครื่องบินบังคับที่วางอยู่บนโซฟา ที่ฉันเอาลงมาเพื่อพยายามจะเอากาวตราช้างติดให้มันกับไปเป็นเหมือนเดิม แต่พยายามไปก็เท่านั้น มันก็ยังคงเป็นซากเหล็กเละๆเหมือนเดิม 

 

 

 

         "ล...ล..ลูกพ่อTT^TT!!!!" นายขาดวิ่นแย่งเครื่องบินไปจากยัยเด็กเครส แล้วจ้องมองตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

 

 

 

         "เย้ๆๆๆๆ>O<เครสเป็นเด็กดีมั้ยคะ มาบอกพี่เควิ่นด้วยยย ไหนล่ะคะรางวัล!"

ยัยเครสกระโดดร่าเริงอยู่คนเดียว ขณะที่พี่ชายของตัวเองกำลังทรุดลงกับพื้น แล้วร้องห่มห้องไห้อย่างไม่อายฟ้าดิน

 

 

         "ฮืออๆๆๆๆๆ ลูกพ่อY^Y ฟื้นสิ!!ฟื้น~"

 

 

 

         "เย้>O<ในที่สุดหนูก็ฟ้องพี่เควิ่นได้ รางวัลเด็กดีของหนูอยู่หนายยยย~"

 

 

         "โฮๆๆๆ จากไปอยากสงบนะลูกพ่อY^Y" 

 

 

         "ขาดวิ่น นายต้องทำใจนะ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมU.U"

 

 

         "เธอ!!เธอไม่ต้องมาพูดเลย เธอ!!ยัยฆาตกรอำมะหิต!!"

 

 

         "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะY^Y"

 

 

         "เธอฆ่าลูกของฉัน!!!"

 

 

 

         นายขาดวิ่นมองฉันด้วยสายตาอาฆาตแค้นก่อนจะลุกขึ้นมา สัญชาตญาณของฉันมันบอกให้ขาฉันวิ่งหนี!!! นายขาดวิ่นตรงเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว  อ๊าย>< นายคงไม่ทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กน่ารักอย่างฉันใช่มั้ย!!?

 

 

 

         ฉันวิ่งหนีนายขาดวิ่นอย่างไม่คิดชีวิต ฉันยังไม่อยากเอาชีวิตอันแสนมีค่า และอนาคตอันแสนสวยงามมาทิ้งไว้ที่นี่TTOTT

 

 

 

         "หยุด!!อย่าวิ่งหนีนะ!!" หยุดให้นายมากระทืบฉันน่ะสิ ถ้าฉันหยุดวิ่งนี่ไม่ฉลาดเลยนะ

 

 

 

         "ฉันขอโทษ อย่าทำอะไรฉันเลยTOT"

 

 

 

         "มาให้ฉันจับซะดีๆ!!!" แง๊!!! ฉันไม่ผิดสักหน่อย ใครใช้ให้นายถอดบ๊อกเซอร์อย่างนั้นเล่า! มันทำให้ฉันเผลอไปเหยียบเลยล้มไปนั่งทับลูกนายตายไงY^Y

 

 

 

 

     



         ในที่สุดลูกแกะผู้หน้าสงสารอย่างฉันก็ถูกหมาป่าจอมโหดร้ายอย่างคุณหนูขาดวิ่นจับได้จนได้Y^Y

                       

 


         “เธอจะชดใช้ค่าเสียหายยังไง ??” ขาดวิ่นกอดอกทำหน้ามุ่ยถามฉันขณะที่ตอนนี้เรามาคุยข้อตกลงกันดีๆที่โซฟาในห้องรับแขกแล้ว (ยัยเครสถูกคุณพี่ชายนำตัวไปฝากกับป้าตุ๊ยนุ้ย)

                   

 

  
         “....”

                  

 

   
         “เธอพูดอะไรบ้างจะได้มั้ย นี่ฉันถามเธอมาประมาณเกือบยี่สิบรอบแล้วนะ-_-”

 

 


         “T^T”

 

 


         “ผู้ต้องหาฆ่าคนตายไม่คิดจะพูดอะไรบ้างหรอ??” ไหนล่ะ?ฉันยังไม่เห็นคนสักคนเลยY^Y นี่นายนับเครื่องบินบังคับโง่ๆนั่นเป็นคนงั้นหรอ?

 

 


         “ให้ฉันเรียกประกันมั้ย?T^T”

 

 


         “เธอจะบ้าหรอ!? ฉันไม่ได้ทำประกันให้เครื่องบินบังคับสักหน่อย-_-”

 

 


         “ทำไมนายไม่ทำประกันคุ้มครองชีวิตให้ลูกนายล่ะ!?”

 

 


         “-__-”

 

 


         “ถึงวันนี้ลูกนายไม่ตาย แต่สักวันลูกนายก็ต้องตายอยู่ดีนั่นแหละ ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าหรอก ขนาดนายกยังต้องตายเลยY^Yดูอย่างท่านสมัคร ยัดไปบ่นไปสิ” ฉันพยายามพูดทุกวิถีทางให้นายขาดวิ่นไม่เอาเรื่องกับฉัน เพราะฉันไม่มีเงินจ่ายค่าเครื่องบินบ้าบอๆนั่นหรอก

 


         “เธอไม่ต้องมาแถเลย!!รู้ตัวเองมั้ย??ตอนนี้เธอมั่วมากเลย-__-.”

 

 


         “ฉันไม่ได้แถนะ ฉันแค่พูดถึงสัจธรรมของโลกใบนี้ต่างหากU.U”

 

 


         “เอาดีๆนะ ฉันซื้อเครื่องบินลำนั้นมาจากปารีส”

 


         นายขาดวิ่นใส่สำเนียงตรงคำว่าปารีสเป็น 'แพเรียส' นายรู้มั้ยว่ามันดูกระแดะและดูน่าตบให้หน้าหันไปสามร้อยหกสิบองศาแล้ววนกลับมาอีกครั้งหนึ่งมากเลย กรี๊ดดด ผู้ชายอะไร??

 

 


         “ฉันซื้อมาในราคา เกือบสี่หมื่นบาทของบ้านเรา-_-” จะบ้ารึไง!!? เครื่องบินของเล่นต๊อกต๋อยราคาบ้าบออะไรแพงขนาดนั้น ไปนั่งพับจรวดกระดาษเล่นยังสนุกกว่าเล่นไอ้ของเล่นบ้านั่นเลย    

 


         นายโง่มากรู้ตัวมั้ย><รวยอย่างเดียวไม่พอต้องโง่ด้วย ฉันขอยกถ้วยโง่อวอร์ตแห่งปีให้นายไปเลยเอ้าT^T

 

 


         “แต่เห็นแก่เธอที่หน้าตาดูจนๆ ฉันจะคิดเธอแค่สองหมื่นพอ-___-นี่ลดสุดๆแล้วนะเนี่ย ห้ามต่อนะ ถ้าต่อฉันเตะ”

 

 


         “T^T”

 

 


         “ถ้าเธอเงียบ ฉันจะคิดเงินค่าทำขวัญเธอเพิ่มอีก-__-รู้มั้ยว่าฉันรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ครั้งนี้แค่ไหน เธอทำฉันช็อคหัวใจแทบหยุดเต้นที่ต้องเสียลูกน้อยไปT^T” นายอย่าทำตัวให้มันโอเว่อร์มากได้มั้ย><

 

 



         ฉันพยายามที่จะห้ามใจไม่ให้ลุกไปกระชากผมนายแล้วนะ ถ้านายพูดจาน่าหมันไส้อีกรับรองว่าผมนายจะหายไปเป็นกระจุกๆแน่ งานนี้ (เธอแน่ใจนะว่าจะสามารถขนาดนั้นน่ะ-_-)

 

 

         “ตั้งสองหมื่น ฉันไม่มีเงินจ่ายนายหรอกนะU.U”

 


         "แต่ยังไงฉันก็ยังยืนยันจะให้เธอจ่าย!!" ไอ้ผู้ชายไร้น้ำใจTT^TT

 


         "ฉันไม่มีเงินจริงๆ ทุกวันนี้ฉันยังไปแย่งข้าวหมาวัดกินอยู่เลยY^Y"

 


         "เธอก็แย่งต่อไปสิ-_- ถ้าข้าวหมาวัดหมดแล้วยังไม่อิ่ม เธอก็ไปแย่งข้าวแมววัดกินบ้างก็ได้"

 


         นายขาดวิ่นพูดกับฉันอย่างหน้าตาเฉย ก็ใช่สิT T นายมันพวกไม่เคยจน นายจะไปเข้าใจอะไรกับคนจนอย่างฉันล่ะ ที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ มีก็กินไม่มีก็อด นอนกับดินกินกับทราย วันไหนหิวจัดก็กินทั้งดินและทรายY^Y<<<นางเอกจะดราม่าชีวิตเพื่อ?
 

 


         "นายไม่มีวันเข้าใจหัวอกคนจนหรอก-^-"

 


         "ใช่ เพราะพอดีว่าเกิดมาฉันก็รวยเลย ยังไม่เคยจนเลยสักครั้ง"

 


         กรี๊ด!! ฉันอยากจะเอาเฟอร์บี้สีชมพูของยัยเครสที่วางอยู่ตรงหน้ายัดปากเน่าๆของนายขาดวิ่นจริงๆT^T

 


         ถ้าวันไหนฉันเห็นนายเกิดจนขึ้นมา แล้วไปคุ้ยขยะหน้าตลาดสดกินขึ้นมานะ ฉันจะหัวเราะซ้ำเติมนาย  
แต่มันคงเป็นไปได้ยากแหละ ที่นายขาดวิ่นจะจนU.U

 



         "เอางี้ๆ ฉันมีวิธีละ คือพรุ่งนี้ตอนเย็น ฉันว่าจะจัดงานปาร์ตี้กับเพื่อนๆน่ะ ตอนแรกว่าจะจ้างคนมาช่วยจัด ค่าแรงประมาณสองหมื่นพอดี ตอนนี้ไม่จำเป็นละ เธอทำแทนแล้วกัน^^"

 


         นายขาดวิ่นยิ้มให้กับความฉลาดของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ   แต่ยังไงก็ดี ฉันยอมทำเอง มันคงไม่มีอะไรมากแหละY^Yดีกว่าต้องไปปั่นสามล้อหาเงินซื้อเครื่องบินโง่ๆให้นายขาดวิ่นใหม่ อะไรที่ไม่เสียเงินฉันไม่ปฏิเสธจ้า



         "ก็ได้ ฉันทำก็ได้"


         "เธอรับปากฉันแล้วนะ^^"


         "อื้มT^Tก็ยังดีกว่าหาเงินมาคืนนาย"


         "แต่งานมันเหนื่อยนะ เธอแน่ใจหรอ?"


         "แน่ซะยิ่งกว่าแน่><"

                     

  


         หลังจากที่เราตกลงกันเรียบร้อยแล้วว่า ค่าเสียหายของฉันคือการใช้แรงงานในวันพรุ่งนี้ นายขาดวิ่นก็ขอตัวไปพักผ่อนข้างบนห้องของตัวเอง แต่แหม! พักผ่อนหรอยะ-___-
ผู้ชายสำอางอ่ะ มีการพักพนพักผ่อนด้วย นี่ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดินเลยนะยะ



         ขณะที่ฉันกำลังพยายามแย่งตุ๊กตาบลายธ์ของยัยเครสเล่นอยู่นั้น...
 


         "เฮ้ย!!!! " เสียงดังโหวกเหวกโวยวายของนายขาดวิ่นดังมาจากห้องของมัน- - อะไรอีกล่ะเนี่ย 

 


         "มีอะไร!?เจอยานอวกาศบินมาจอดในห้องนายหรอ?-O-" ฉันรีบวิ่งขึ้นมาหานายนั่นทันที แฮ่กๆๆ เหนื่อย ! ฉันเกลียดบ้านหลังนี้เพราะมันใหญ่โตเกินไป!

 


         "นี่มันรอยอะไรกันเนี่ย -[ ]-!!?"

 


         นายขาดวิ่นชี้นิ้วชี้อันเรียวยาวของหล่อน เอ้ย!! ของเขาไปที่เตียงของเขา ฉันลองจ้องสังเกตดีๆก็เห็นว่ามันเป็นรอยเหมือนคนเอาลิปสติกมาป้ายๆไว้บนผ้าปูสีขาว เดี๋ยวนะ!!ฉันว่าฉันรู้ละว่ามันคือรอยอะไรอ่ะ
 


         "ก็รอยลิปสติกไง-__-"

 


         "เออน่า เรื่องนั้นฉันก็รู้แต่ว่ามันมาได้ยังไง??"

 


         "เมื่อกลางวันน้องสาวสุดที่รักของนายเอาลิปสติกของฉันไปเล่น สงสัยตอนที่วิ่งขึ้นมาหนีฉัน ยัยนั่นจะไม่มีที่เช็ดมือเลยเอามาป้ายไว้ที่เตียงนายน่ะ-___-"

 



         "แล้วทำไมเธอถึงปล่อยให้น้องฉันทำอย่างนั้น ห๊ะ!!?><"


         "ฉันผิด?- -"


         "เออใช่!!เธอน่ะผิด-^-"


         "ก็ได้ ฉันผิดเองล่ะ พอใจยัง??ถ้าพอใจแล้วฉันไปแล้วนะ เสียเวลาคนทำมาหากินหมด นี่ฉันปล่อยยัยเครสไว้ข้างล่างไม่รู้จะไปนั่งตัดผมตุ๊กตาบลายธ์ต่อรึเปล่าเนี่ย หรือไม่ก็เผาหัวตุ๊กตานั่นไปแล้วมั้ง น้องนายนี่ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้เลย ก่อเรื่องตลอดเวลา ฉันเหนื่อยนะรู้ไหม?? แล้วเมื่อกลางวันนะ น้องสาวนาย ว๊าย!!"  
 


         ขณะที่ฉันกำลังบ่นไปเดินไปเพื่อออกจากห้องอันแสนโสโครกนี่ซะ ฉันก็สะดุดบ๊อกเซอร์ตัวเดิมของนายขาดวิ่นจนฟันหน้าฉันไปกระแทกกับเก้าอี้ที่วางขวางทางอยู่อย่างแรง T^T อ๊าย!!ห้องนายนี่รกยิ่งกว่ารูหนูที่บ้านฉันอีกนะยะ หนูบ้านฉันยังรักษาความสะอาดมากกว่านายเลย!!

 

 

 

              "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ สมน้ำหน้า>O< วู้วๆๆๆๆๆ"

 

 

 

         นอกจากนายขาดวิ่นจะไม่ช่วยฉันแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะฉันซ้ำอีกT^T ฉันเชื่อแล้วล่ะว่ายัยเครสได้นิสัยเสียๆมาจากใคร สองพี่น้องนี่ไม่ต่างกันเลยแฮะ!!

 

 

 

 

         "โอ้ย!ฉันเจ็บนะเว้ยเฮ้ย ยังจะมาหัวเราะอีกTOT" ฉันกำมือแน่นด้วยความโกรธ

 

 

 

         "เฮ้ย! เธอเอาของฉันคืนมานะเว้ย ยัยผู้หญิงโรคจิตวิปริตผิดเพศ!!"

 

 

         อยู่ๆนายขาดวิ่นก็เดินตรงเข้ามาแย่งของจากมือฉันไป แต่ก็นะYYฉันมันเป็นคนอย่างนี้ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกำอะไรอยู่ แต่สัญชาตญาณของฉันมันก็บอกฉันว่า อย่าไปยอมหมอนั่น! ฉันจึงยื้อสิ่งของในมือเอาไว้อย่างสุดกำลัง ไม่!ยังไงฉันก็จะไม่ให้นายหรอก>O

           

 

         "ปล่อยสิโว้ย~>O< ปล่อย!!" 

 

 

         "ฝันไปเหอะย่ะ!! ครั้งนี้ฉันไม่ยอมนายง่ายๆหรอก><"

 

 

 

         ฉันยังคงหลับหูหลับตายื้อแย่งสิ่งของในมืออย่างไม่ลดละความพยายาม ยังไงฉันก็ต้องได้มันมา!!ยังไงฉันก็ต้องได้มันมา!! มันต้องเป็นสิ่งของสำคัญกับหมอนี่แน่ๆ ฉันต้องเอามันมาครอบครองให้ได้! สู้โว้ย!!!!!

 

 

         "ปล่อย>O<"

 

 

         "ไม่มีทางซะหรอก!"

 

 

         "เธอประสาทหรอห๊ะ!!ปล่อยเถอะฉันขอร้องTOT" ยิ่งมันสำคัญมากกับนายมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากได้มันมา>< อุว่ะฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

         "ไม่><" ฉันออกแรงดึงสุดแรงเกิด ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยออกแรงเยอะขนาดนี้มาก่อน ไม่!ฉันไม่ยอม! จนในที่สุด....

 

 

 

         'แควก!'

 

 

 

         เสียงสิ่งของที่ฉันกับนายขาดวิ่นกำลังยื้อยึดฉุดแย่งกันอยู่อย่างเมามันก็ขาด  

 

 

 

         "กางเกงในของฉัน!!!!TTOTT" ขาดวิ่นตะโกนร้องไห้อย่างสุดเสียง ห๊ะ!? อะไรนะ 

 

 

 

         เมื่อกี้เขาตะโกนว่าอะไรนะ? ฉันก้มลงมองชิ้นส่วนที่อยู่ในมือ แล้วก็ต้องตกใจเพราะว่ามันคือ   เศษซากกางเกงในที่ขาดไงเล่า หยี๋~ ฉันรีบสะบัดมือออกจากชิ้นส่วนเน่าๆนั่นด้วยความขยะแขยงเหมือนโดนน้ำมนต์พระจากวัดมหาธาตุ (?) คราวนี้อุบาทกว่าบ๊อกเซอร์อีก!!

 

 

 

         เออจริง ฉันคิดถูกว่าของสิ่งนี้มันคือของสำคัญกับนายจริงๆ แต่..แต่ ฉันไม่รู้ว่ามันจะสำคัญกับนายไปในแนวทางนี้!!

       

 

 

         ม..ไม่ ไม่นะT^T 

 

 

 

 

         ฉันทำอะไรของฉันเนี่ย อยากจะบ้าตาย!! ฉันจะไปแย่งกางเกงในของหมอนั่นทำไม??

 

 

 

         โห่ ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยได้สัมผัสกางเกงในผู้ชายเลยสักครั้งเดียว (ก็นี่ไง เธอได้สัมผัสมันแล้ว-W- :ไรเตอร์) ฉันต้องไปเอาน้ำมนต์ล้างมือสักกี่รอบดีTTOTT แล้วที่ยิ่งไปกว่านั้น ตอนแรกที่ฉันคิดว่าจะเอามันมาครอบครองให้ได้ กรี๊ด!!  ฉันไม่ใช่ผู้หญิงโรคจิตเน้อ ฉันแค่ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆU.U

 

 

 

        "เธอรู้มั้ย!?ว่านี่น่ะ กางเกงในตัวโปรดจองฉันเลย!!ฉันใส่มันมาตั้งแต่ประถม!!"

 

 

        นายขาดวิ่นยังคงร้องห่มร้องไห้อาลัยอาวรณ์กับกางเกงในตัวเองที่ขาดวิ่นเหมือนกับชื่อของเขาไม่หยุด  เอิ่ม.....อย่าหาว่าฉันทะลึ่งลามกเลยนะ-___- ฉันแค่สงสัยอะไรเล็กๆน้อยๆนิดๆหน่อยๆ

 

 

 

        นายยัดยางเกงในตัวนั้นเข้าไปได้ไง ตั้งแต่ประถม? เอ่อ ถามจริง ของนายไม่โตตามตัวหรอ?T^T

 

 

 

 

        "ฉ...ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจT^T ฉันไม่รู้ว่ามันคือกางเกงในของนาย"

 

 

 

        "เธอตั้งใจ!!เธอตั้งใจ T^T ถ้าเธอไม่ต้ังใจเธอคงไม่คิดจะแย่งฉันหรอก!!"

 

 

 

        "ฉันไม่รู้จริงๆว่ามันคือกางเกงในของนาย!!ใครใช้ให้นายเก็บของอย่างนี้ล่ะ??ไม่บอกนี่ฉันจะนึกว่าเป็นผ้าขี้ริ้วนะ!!"

 

 

 

        "เธอไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง!!ตั้งแต่เธอเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอก็ทำสิ่งของสำคัญของฉันพังหมดเลย!!ทำไมเธอต้องทำอย่างนี้!"

 

 

        "ก็ฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ-___-"

 

 

        "โกหก!!!"

 

 

        "จะให้ฉันเอาเข็มมาเย็บต่อให้ใหม่มั้ยล่ะ-_-"

 

 

 

        "ไม่ต้อง!!!ฉันเย็บของฉันเองได้-^-" พูดจบนายขาดวิ่นก็โกยเศษผ้าซึ่งแต่ก่อนมันเคยเป็นกางเกงในของเขาขึ้นมาไว้ที่อ้อมกอด และกอดมันอย่างหวงแหน แหยะ~ ผู้ชายบ้าอะไร? ฉันไม่เคยพบเคยเจอเคยเซย์ ฮาโหล มาก่อน-_-

 

 

 

 

        "พรุ่งนี้เธอเสร็จฉันแน่!!คอยดูพรุ่งนี้ฉันจะใช้งานเธอให้ไม่มีแรงจะขยับปากเถียงฉันเลย!!" หมอนั่นวิ่งออกไปจากห้องพร้อมกับกอดซากกางเกงในไปด้วย แล้วตะโกนเรียกหาป้าตุ้ยนุ้ย 

 

 

 

 

        "ป้าครับๆๆๆTOT สอนผมเย็บผ้าหน่อย!!!ป้าปุ้มปุ้ยอยู่ไหนครับ สอนผมเย็บผ้าหน่อย ยัยวิงเวียนทำกางเกงในตัวเก่งของผมขาด!!!"

 

 

 

 

        กรี๊ด!!! นี่นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?? วิงเวียนหรอ? คุณพ่อขาคุณแม่ขาอุตส่าห์ตั้งชื่อมาให้ฉันอย่างไพเราะเพราะพริ้ง นายกล้าดียังไงมาเปลี่ยนให้มันกลายเป็นเหมือนชื่อคนประหลาดอย่างนั้น>O< แต่....เอ ที่จริงป้าตุ้ยนุ้ยหรือพี่ญาญ่าของเรานั้นชื่อปุ้มปุ้ยหรอเนี่ย?? ทำไมฉันไม่เห็นเคยรู้เรื่องนี้มาก่อนล่ะ???


              





______________________________________

ขอจบไว้แต่เพียงเท่านี้สำหรับตอนนี้นะจ๊ะ

ไรเตอร์เหนื่อยมากเลย เจอวิจารณ์เข้าไปถึงกับหมดแรง เกร็งไม่กล้าแต่งเลย

แต่ยังไงไรเตอร์ก็จะพยายามปรับปรุงนิยายเรื่องนี้ให้ดีขึ้นนะจ๊ะ

แต่จะไม่ไปรื้อตั้งแต่บทแรกแล้ว ไว้ค่อยเอาเรื่องใหม่

ไรเตอร์จะแต่งต่อไป!!จะพยายามไม่ใช้คำวิบัติเพื่อเสียงด้วยY^Y

สู้!!ยังไงไรเตอร์ก็จะสู้!!!>O<

สู้เพื่อแม่ สู้เพื่อพ่อ และสู้เพื่อทุกคน><

 
                       

1 COMMENT = 1พันกำลังใจ








 
 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

168 ความคิดเห็น

  1. #54 nanat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 16:27
    พระเอกแอบโซมมนะนเนี้ยย ใส่แต่ประถมเลยเรอะ (?) ฮา 55
    #54
    0
  2. #48 B2ab_Xi (@parichat-uaong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 13:48
    โอ๊ยพระเอกเรา 555555555555
    #48
    0
  3. #39 **Jang-Sinyuan** (@yodnam-namyod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 13:13
    ตลกดีค่ะ  >w<
    #39
    0
  4. #25 เอเซียนะแจ๊ะ (@natchita-s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 00:18
    ฮาสองคนนี้มากอ่ะ 555 สู้ๆค่าา
    #25
    0
  5. #19 parewna (@parewle2555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 10:37
    55 สนุกคร๊า

    #19
    0
  6. #15 เอเซียนะแจ๊ะ (@natchita-s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:44
    5555 ฮากับประโยคของเควิ่น "เธอฆ่าลูกของฉัน!!!" อิอิ หนุกมากจ้าาา

    เจิมมมมมม
    #15
    0
  7. #10 Mmint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:21
    ตามมมมมมม
    #10
    0