(FIC EXO) LOVE TRIAL..ทดลองรัก l KAIHUN l [END]

ตอนที่ 17 : ทดลองรัก - ครั้งที่สิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 มี.ค. 58












 










 
 

ทดลองรักครั้งที่สิบสี่






คำแนะนำจากตัวเอง : คิมจงอินควรทำยังไงดีเขาไม่รู้จะแนะนำตัวเองยังไงแล้วในเมื่อตอนนี้...




เมื่อตอนนี้ทั้งเขาและเซฮุนต่างตกอยู่ในภวังค์ของแววตาอีกคน คิมจงอินไม่สามารถจะขยับตัวหลีกเลี่ยงแววตาที่มันสะท้อนภาพของเขาได้เลยสักนิด เช่นเดียวกับโอเซฮุนที่มันไม่คิดจะเลี่ยงหลบสายตาของเขาที่สะท้อนภาพของมันเช่นกัน แม้ภายในห้องจะไม่ได้อุ่นอะไรมากมายแต่การที่เขายังคงนอนตักเซฮุนอยู่อย่างนี้พร้อมกับมือที่ยังคงไม่ปล่อยออกจากกันมันก็ทำให้ความหนาวเหน็บแทบมลายหายไปแล้ว



มึง..จะตอบกูได้ยัง?ท้วงติงคนด้านบนขึ้นมาก่อนที่แพขนตาของเซฮุนจะกระพริบถี่และแววตาสวยที่เลี่ยงหลบพร้อมกับกลีบปากสีเรื่อที่ถูกเรียวลิ้นอุ่นแลบเลียออกมา ถ้ายังตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ งั้นขอกูพูดอีกก่อนก็ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนพูดมากไปตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตอนนี้คิมจงอินกำลังอยากจะพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมาให้หมด ความรู้สึกที่มันอัดอั้นมาตั้งแต่วันเคาวน์ดาวจนถึงตอนนี้คิมจงอินก็ไม่รู้จะพูดมันไหวไหม ไม่รู้เลยว่าจะอธิบายให้โอเซฮุนมันเข้าใจได้มากน้อยเพียงใด



มึงรู้ใช่ไหมว่ากูขี้เบื่อ?


อือ


นิสัยขี้เบื่อของกูมันแก้ไม่หายเลยจริงๆ แต่กูก็ต้องขอบใจความขี้เบื่อของกูด้วยไหมวะที่ทำให้กูได้มาอยู่ในจุดนี้ ...จุดที่กูได้ทำอะไรตามใจตัวเองตอนที่มีมึงอยู่ข้างๆกลืนน้ำลายลงคอเลื่อนสายตาไปวางไว้ที่ผนังห้องสีขาวก่อนจะระบายยิ้มออกมา ถึงมันจะเป็นเรื่องธรรมดาที่เหมือนว่ากูจะทำให้มึงทุกวันอยู่แล้วแต่ถ้าเอาความจริง กูรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่าแต่ก่อนซึ่งกูก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วยิ่งมึงที่ชอบทำท่าทางเหมือนหึงหวงกูด้วยนะกูยิ่งรู้สึกชอบขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่ากูชอบแอบมองมึงบ่อยขนาดนั้นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เลยล่ะว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมาตอนที่มึงทำหน้าบึ้ง มึงแมร่งนิสัยไม่ดีว่ะชอบทำให้กูเผลอตัว


ขนาดนั้น?


อือ มีบางเรื่องที่กูเก็บมาคิดก่อนหน้านี้ ตอนนั้นน่ะกูเจอกับแทมินแล้วกูก็ได้ไปนั่งคุยกันสองคน กูอัดเสียงของแทมินมันมาไว้ด้วยนะว่าคุยอะไรกันบ้าง มึงอยากฟังไหม?เลิกคิ้วถามคนที่ส่ายหัวแทนคำตอบ งั้นกูจะพูดสั้นๆให้ได้ใจความเลยนะ


อือ


แทมินมันมาเล่าถึงพฤติกรรมของกูที่เปลี่ยนไปตั้งแต่ที่เล่นบทแฟนกับมึง มันบอกว่ากูดูยิ้มบ่อยขึ้น ดูใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้นตอนนั้นกูก็เถียงไปแหละว่าก็เป็นแบบนั้นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว มันก็เถียงกูคืนว่าไม่ใช่ เมื่อก่อนกูไม่ได้เป็นแบบนั้นแต่พอได้คบกับมึงแบบเป็นแฟนอ่ะกูเปลี่ยนไปจริงๆ กูก็เถียงต่อดิว่าทุกอย่างที่ทำไปกูทำให้มึงมาตลอด แล้วแมร่งแทมินมันก็พูดประโยคสุดท้ายออกมาทำให้กูอึ้งแดกไปเลย..


..?..


ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันหน้าเข้าหาโอเซฮุนที่มันกำลังมองมาที่เขาอย่างรอคอยคำตอบ มันบอกว่าที่กูเป็นอย่างนี้มาตั้งนาน งั้นก็แสดงว่ากูรักมึงมานานแล้วงั้นสิ มึงรู้ไหมว่าตอนนั้นกูเงียบ ไม่ใช่ว่ากูยอมรับแต่กูแค่ไม่รู้จะพูดอะไร กูไม่มีคำจะเถียงมันคืนเลยด้วยซ้ำเหมือนมันพูดถูกจุดจนกูนิ่งได้อ่ะ


แล้ว?


จากวันนั้นมากูก็พยายามคิดนะว่ากูรู้สึกกับมึงแบบนั้นจริงเหรอหรือกูแค่หวั่นไหวตามคำพูดของแทมินเฉยๆ แล้วกูก็สรุปให้ตัวเองว่ากูคงแค่หวั่นไหวกับคำพูด แต่เปล่าว่ะ..ยิ่งกูได้ทำอะไรๆกับมึงมากเท่าไหร่กูยิ่งกลายเป็นอีกคนไปจริงๆ มึงจำพวกขนมที่กูเอามาวันเคาวน์ดาวได้ไหม?


อาหะ


ปกติกูจะใช้แม่ทำแล้วกูจะเป็นลูกมือ แต่วันนั้นไม่รู้กูนึกคึกอะไรถึงได้ลงมือทำเองทุกอย่าง


ทุกอย่างเลย?มองคนที่มันเบิกตากว้างแล้วจึงหัวเราะออกมาเบาๆ


เออสิ ทุกอย่างเลย แค่กูนึกถึงหน้ามึงตอนได้กินขนมด้วยความฟินกูก็อยากจะเป็นคนทำของทุกอย่างให้มึงเองกับมือ ...แบบนั้นหรือเปล่าวะที่เขาบอกกันว่าอยากให้คนที่ตัวเองชอบประทับใจมองสบกับแววตาสวยที่มันสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าคิมจงอินจะไม่เขินนะครับกูนี่แมร่งโคตรเขินเลย แต่ตอนนี้ต้องใจกล้าหน้าด้านพูดก่อนเดี๋ยวไม่มีโอกาสได้พูดอีกถ้าความป๊อดเข้ามาเยือน


ของขวัญที่กูให้มึงน่ะจับเอากล่องของขวัญชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าโค้ทของเซฮุนแล้วบรรจงแกะห่อกระดาษออกจนเหลือเพียงแค่กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆและของที่มันอาจจะไม่ได้สวยงามหรือลงทุนอะไรมากมายแต่มันมีความหมายนะ...ความหมายที่คิมจงอินคิดขึ้นมาเองด้วย


นกหวีด?


ใช่


มึงให้นกหวีดกับกูเนี้ยนะพยักหน้าให้กับคนที่มันทำหน้าแหยะเหมือนว่าไม่ต้องการของขวัญจากเขาซะอย่างนั้น กำลังจะโรแมนติคแล้วนะถ้ามึงไม่เปิดของขวัญตอนนี้


ทำไมอ่ะ มันอาจจะดูไม่มีค่ามากก็จริงนะ


ไม่มีค่าจริงๆเบะปากใส่โอเซฮุนที่มันยื่นมือมาผลักหัวเขา


ฟังกูก่อนดิงับมือมันไว้ตอนที่กำลังจะยื่นมาผลักหัวเขาอีกที มึงไม่รู้จักประโยชน์ของมันเหรอ ถึงมันจะอันเล็กและดูไร้ค่าแต่ถ้ามึงใช้เป่าเพื่อให้เกิดเสียงดังเนี้ยมันก็มีประโยชน์มากนะเว้ย


อันนั้นกูก็รู้ป่ะ


นั่นไง กูเลยตั้งใจห่อมาให้มึงโดยเฉพาะ


ซื้อเองก็ได้ป่ะ


แต่อันนี้มันพิเศษที่ความหมายในฉบับคิมจงอินนะเว้ย


หรา ไหนพูดมาสิยู่ปากใส่โอเซฮุนที่มันทำหน้ากวนตีนใส่ แหม!กูอุตส่าห์สร้างโลกน้ำตาลแห่งความหวานขึ้นมามึงก็มาทำพังด้วยท่าทีกวนตีนนี่แหละ ไม่ติดว่าเป็นคนที่กูชอบนะเตะก้านคอหักแล้วสึด!


นกหวีดมันมีเสียงใช่ไหม


เออ


มันเอาไว้ใช้เป่าในการแข่งขันกีฬาอะไรเทือกนั้นใช่ไหม


ถูก


มึงไม่รู้หรอกว่ามันสามารถทำอย่างอื่นได้อีก


อะไร?


ที่กูซื้อนกหวีดมาให้มึงเนี้ยเพราะกูอยากได้ยินเสียงมันทุกเช้า...หยุดพูดไปเพียงไม่กี่วิเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า "...มึงช่วยเป็นคนที่มาเป่านกหวีดอันนี้ทุกเช้าที่ห้องกูได้ไหมวะ" พูดจบก็จ้องตากับโอเซฮุนเพื่อให้มันทบทวนสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อครู่ ไม่รู้หรอกว่ามันจะเข้าใจไหมแต่คิมจงอินก็อธิบายได้แค่เท่านั้น...



คิมจงอินแค่อยากจะเห็นหน้าโอเซฮุนทุกเช้าก่อนใครอื่น ...ก็เท่านั้นเอง




***




ปาร์คชานยอลกำลังสงสัยว่าเพื่อนคิมกับเพื่อนฮุนมันรับรู้ถึงตัวตนของเขาที่ยังสิงสถิตอยู่ในห้องด้วยอีกคนหรือเปล่า พวกมันรู้แต่แกล้งไม่รู้ หรือพวกมันไม่รู้เลยว่าเขายังอยู่ตรงนั้น? ปาร์คหล่อลากแค่อยากได้ความมั่นใจว่าปาร์คไม่ได้มาผิดงาน ปาร์คไม่ได้มาเป็นก้างชิ้นโตของพวกมันใช่ไหม? การมาทะเลครั้งนี้ปาร์คก็เป็นคนออกความเห็นนะแต่ทำไมพวกมันถึงทำเหมือนกับว่าปาร์คเป็นส่วนเกินล่ะ!



หลังจากที่ปล่อยให้เพื่อนคิมกับเพื่อนฮุนสารภาพความในใจกันออกมาแล้ว ปาร์คจึงระเห็จตัวเองออกมาด้านนอกบ้านที่มันสามารถเชื่อมออกไปยังผืนทรายใกล้น้ำทะเลได้ ปาร์คทำตัวเป็นพระเอกที่ดีโดยการทิ้งพวกมันไว้เบื้องหลังนานหลายชั่วโมงทนหนาวจนปากสั่นเล็บเปลี่ยนสีปาร์คค่อยเดินกลับมาที่บ้านพักและเดินเข้าทางประตูเดิม มองหาเพื่อนคิมและเพื่อนฮุนก็ปรากฏว่าพวกมันไม่อยู่ในห้องแล้ว เกาหัวด้วยความงุนงงก่อนเสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น



พวกมึงอยู่ไหนเนี้ย


[เกวียนนั่งกินข้าวอ่ะ มึงเดินย้อนกลับขึ้นมาทางเข้านะเว้ย พวกกูนั่งอยู่แถวนั้นแหละ] แล้วโอเซฮุนมันก็วางสายไป


แล้วเขาจะทำยังไงได้อ่ะก็ต้องเดินท้าลมหนาวอีกรอบเพื่อไปตามหาเกวียนที่ว่า และด้วยความที่ขายาวเลยทำให้เขาเดินมาถึงไว มองหาเพื่อนรักทั้งสองก่อนจะพบมือดำๆที่มันโบกหยอยๆเรียกอยู่ รีบวิ่งเข้าไปแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามที่มีโอเซฮุนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ทำไมไม่นั่งด้วยกันอ่ะนี่ก็แค่สงสัยนะ คือพวกมึงเพิ่งจะบอกชอบกันเองป่ะแล้วทำไมถึงนั่งคนล่ะฝั่ง



ทำไมอ่ะ พวกูก็นั่งแบบนี้มาตลอดป่ะเป็นเพื่อนคิมที่ตอบกลับมา หันมองหน้าเพื่อนฮุนก็พบว่ามันพยักหน้าเห็นด้วย


นี่พวกมึงชอบกันจริงป่ะเนี้ย


เอ่า!นี่มึงรู้


โห่!ไม่รู้มั้งควาย!!! กูนั่งหัวโด่อยู่ในห้องตั้งแต่ต้นจนเกือบจบตบหน้าผากตัวเองเสียงดังเมื่อเพื่อนคิมมันทำหน้าเหวอใส่ส่วนเพื่อนฮุนก็ได้แค่ยักไหล่ชิลๆเท่านั้น นี่อย่าบอกว่ามึงลืมกูจริงๆนะคิมจงอิน กูงอนได้ไหมล่ะถ้าเป็นแบบนั้นแกล้งยู่ปากใส่คิมจงอินที่มันกระพริบตาปริบก่อนจะเลี่ยงหลบสายตาไปมองหน้าโอเซฮุนแทน


ฮุน มึงว่ากูควรอายปาร์คชานยอลมันป่ะวะ


มาถึงขั้นนี้แล้วมึงก็ควรจะหน้าด้านต่อนะ


แต่มันเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเลยนะ


แล้วมึงจะมาอายทำซากอะไรตอนนี้เล่า!เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วป่ะ กินๆไปเลยมองดูโอเซฮุนและคิมจงอินมันนั่งงุ้งงิ้ง(?)ข้ามฝั่งใส่กันก่อนที่โอเซฮุนมันจะยื่นกุ้งที่ปอกเสร็จเรียบร้อยไปใส่จานคิมจงอินไว้พร้อมกับยำทะเลที่มันตั้งใส่จาน หมีของฮุนจนในจานที่นำมาเสิร์ฟแทบไม่เหลืออะไรใหปาร์คได้ชิม










นอกจากจะมีกรรมที่ได้เป็นเพื่อนคนซื่อบื้อกับคิมจงอินแล้ว

ปาร์คยังมีกรรมที่ได้เกิดเป็นเพื่อนกับโอเซฮุนสุดเฟี้ยวไม่แคร์โลกอีกด้วย

แล้วปาร์คจะทนนั่งแรงกกดดันจากน้ำหวานเรียกพี่ของพวกมันได้นานแค่ไหน?

โปรดบอกปาร์คที

เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออ




***




หลังจากนั่งกินข้าวและนั่งเถียงอะไรกันนิดหน่อยเสร็จเขา เซฮุนและชานยอลก็ต้องรีบวิ่งกลับมาที่ห้องพักทันที เพราะกาศที่เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆยิ่งไอน้ำจากทะเลลอยมากระทบยิ่งทำให้ฟันล่างกับฟันบนมันกระทบกันดังมากเท่านั้น ถอดรองเท้าไว้แถวประตูก่อนจะพุ่งตัวไปนอนซุกผ้าห่มบนเตียงเป็นคนแรกตามมาด้วยปาร์คชานยอลที่มันเองก็พุ่งตัวมานอนบนเตียงอีกคน มองดูโอเซฮุนที่มันเดินเอื่อยไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว



ไม่มานอนด้วยกันอ่ะ



แค่พวกมึงสองคนก็เต็มเตียงแล้วครับมองดูเนื้อที่ว่างก็พบว่ามันเต็มอย่างที่โอเซฮุนว่าจริงๆ



งั้นมึงมานอนนี่เดี๋ยวกูไปนอนโซฟาเองวิญญาณพระเอกเข้าสิง ตวัดผ้าออกจากตัวแต่ยังไม่ทันจะได้เดินลงจากเตียงก็ถูกโอเซฮุนมันเบรกไว้เสียก่อน


นอนอยู่นั่นแหละจะมาสลับที่ทำไม ถึงเวลานอนจริงๆค่อยไปเบียดกันสามคนก็ได้


เอางั้นเหรอ?


เออ


จบเพียงเท่านั้นคิมจงอินที่ไม่เคยคิดจะขัดใจโอเซฮุนก็ต้องยอมถอยทัพกลับมานอนซุกผ้าห่มอย่างเดิม ดึงผ้าสีขาวขึ้นมาคลุมถึงปากส่วนสายตาก็ยังคงทิ้งมันไว้ที่เดิม มองดูโอเซฮุนที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนเล่นเกมส์ในโทรศัพท์ เรียวคิ้วที่สวยยิ่งกว่าผู้หญิงกำลังขมวดเข้าหากันมุ่นปากสีเรื่อก็บ่นอุบอิบกับเกมส์ที่ไม่ได้ดั่งใจ คิมจงอินกำลังยิ้ม...ยิ้มให้กับภาพตรงหน้าที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักนิด



เอาจริงนะถึงเขาจะบอกว่าชอบโอเซฮุนมันไปแล้วแต่ทุกอย่างก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักอย่าง หากถามว่ามันดีหรือไม่ดีที่เป็นอย่างนี้คิมจงอินก็คงตอบได้เลยว่า ดี...มันดีมากด้วย เพราะเขาไม่ได้ต้องการให้เราสองคนต้องเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนไปเป็นแฟนสักเท่าไหร่ ก็อย่างที่บอกว่าคิมจงอินไม่อยากใช้คำว่าแฟนกับโอเซฮุนเพราะถ้าวันไหนเลิกกันขึ้นมาคิมจงอินคงจะเป็นบ้าแน่ๆ เขาไม่อยากจะเสียเซฮุนไปเลยจริงๆ ตั้งแต่เด็กก็มีเซฮุนมันอยู่ข้างกายมาตลอดแล้วจู่ๆวันหนึ่งจะต้องมาทนนั่งมองเซฮุนมันตีตัวห่างเกินงั้นเหรอ? ไม่เอาอ่ะคิมจงอินรับไม่ได้



เพราะฉะนั้นเขาจึงตกลงกับเซฮุนแล้วว่าจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรทั้งสิ้นแม้กระทั่งคำพูดขืนให้ลองเปลี่ยนพูดจากกูมึงไปเป็น เค้ากับตัวเองดูสิ โอ้ยยยยยยยยยยแค่คิดขนอ่อนก็ตั้งชันล่ะเหอะ



มองอยู่นั้นเดี๋ยวมันก็เป็นรูพรุนเหมือนโดนัทพอดีเสียงทุ้มในลำคอจากคนข้างๆทำให้คิมจงอินดึงสติและสายตากลับมา เหลือบมองปาร์คชานยอลที่มันนอนตะแคงข้างเข้าหาก่อนที่เปลือกตาจะค่อยเปิดขึ้น ถามได้ไหม?


ถามไรกระซิบถามมันผ่านผ้าห่มแอบชำเลืองดูเซฮุนเป็นระยะๆก่อนจะต้องหันกลับมาสนใจกับปาร์คชานยอลอีกรอบ


ชอบมันมานานยังเลิกคิ้วใส่คำถามนั้น ปาร์คชานยอลขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้พูดถนัดขึ้น มึงน่ะชอบเซฮุนมันมานานหรือยัง?


จะไปรู้เหรอ กูก็เพิ่งจะมีความรู้สึกก็ไม่กี่วันนี้เอง


ไม่ใช่ตั้งแต่เด็กเหรอ?


ก็บอกว่าไม่รู้ไงขมวดคิ้วใส่ชานยอลที่มันกำลังหัวเราะในลำคอ


หรือมึงเพิ่งชอบตอนที่กูนอนทับมัน


ไม่ใช่! แต่กูเพิ่งจะรู้ตัวก็วันก่อนๆๆๆๆๆๆนู่น


ใช่เหรอ? ไม่ใช่ชอบมันตั้งแต่ที่เริ่มคบเป็นแฟนปลอมๆกันแล้วเหรอ


ปาร์คชานยอล!มึงต้องการอะไรจากกูเนี้ยเผลอเสียงดังจนตัวเองยังตกใจ หันมองโอเซฮุนที่มันขว้างหมอนมาใส่พร้อมกับคำด่าอีกเล็กน้อยก่อนจะต้องหันมามองชานยอลที่มันกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง


เปล่าๆ แค่อยากแหย่ หมีของฮุนเฉยๆ ไม่คิดเลยนะเนี้ยว่าเวลามึงเขินแมร่งจะน่ารักเหมือนลูกหมีตัวน้อยๆเลยแยกเขี้ยวใส่ปาร์คชานยอลที่มันกำลังยิ้มกว้างโชว์ฟันครบ32ซี่ แล้วจากนี้จะเอาไงอ่ะ จะเลิกเล่นบทแฟนแก้เบื่อหรือเปล่า


พูดมาถึงเรื่องนี้เขาก็ต้องนิ่งค้างอีกรอบ นั่นสินะมาถึงขนาดนี้แล้วเขาเองก็หายเบื่อแล้วด้วย แล้วจากนี้จะเอายังไงดีถ้าจะให้เลิกเล่นบทแฟนกันมันก็ทำได้อยู่หรอกแต่คิมจงอินก็ยังไม่อยากจะเลิก ทั้งยังมีพันธะสัญญาที่ทำข้อตกลงกับเซฮุนมันไว้อีก ถ้ายังเรียนไม่จบเขาก็จะไม่รู้ว่าผลคะแนนมันจะออกมารูปแบบไหนจริงไหม?


ก็...คบต่อ เพราะกูยังต้องการที่จะให้เซฮุนมันเข้าคณะเดียวกับกูอยู่


สรุปคือมึงห่างเซฮุนมันไม่ได้จริงๆใช่ไหม


ขบคิดกับคำถามนั้น เลื่อนสายตาไปมองอีกคนที่ยังไม่รู้เรื่องราวก่อนจะพยักหน้ารับทั้งๆที่ยังมองเซฮุนไม่วางตา อือ เพราะฮุนมันเป็นของหมีแล้วนี่หว่า จะปล่อยไปได้ไง




***




หลังจากที่ไปเที่ยวทะเลหน้าหนาวกันมาหลายวัน ในวันนี้พวกเขาก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตในกรุงโซลอีกครั้ง การเรียนหนังสือก็ยังคงต้องดำเนินต่อไปเหมือนกับชีวิตคนที่ต้องมุ่งหน้าไปตามจุดหมายเฉกเช่นทุกวันไม่ได้หยุดหย่อน โอเซฮุนกำลังแปรงฟันล้างหน้าเพื่อจะไปบ้านคิมจงอินที่มันไลน์มาหาตั้งแต่เมื่อคืนว่าให้มากินข้าวด้วยกัน ไม่ต้องถามถึงคุณนายโอกับคุณชายใหญ่เพราะสองคนนั้นทิ้งลูกให้อยู่ตามลำพังกับแม่บ้านอีกแล้ว ทริปฮันนีมูนที่ดูท่าจะไม่จบง่ายๆทำให้โอเซฮุนอดจะเบ้ปากใส่พ่อกับแม่ตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ อะไรมันจะหวานกันตลอดเวลาขนาดนั้น



หลายวันมานี่โอเซฮุนจึงชอบไปฝากท้องที่บ้านตระกูลคิมอยู่บ่อยๆไม่อยากจะรบกวนป้าแม่บ้านแกนักเพราะถ้าเข้าครัวแล้วทำข้าวให้เขาแค่คนเดียวมันก็กระไรๆอยู่ เพราะฉะนั้นโอเซฮุนจึงต้องถ่อสังขารตัวเองไปยังบ้านอีกหลังแทน จัดการกับตัวเองเสร็จก็คว้าผ้าพันคอกับเสื้อแขนยาวตัวโคร่งมาสวม วิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อใส่ร้องเท้าผ้าใบก่อนจะต้องเบ้หน้าเมื่อหิมะได้ตกลงมาเสียก่อน จับเอาฮู้ดขึ้นมาคลุมหัวแล้วรีบวิ่งไปยังบ้านของจงอินให้เร็วที่สุด เบรกตัวเองจนแน่นิ่งแล้วจึงเอื้อมมือไปกดกริ่งรอไม่นานเลยจริงๆก็เห็นคิมจงอินมันโผล่หัวออกมาจากในบ้านก่อนที่มันจะพุ่งทะยานมาเปิดระตูรั้วให้



ทำไมไม่กางร่มมาด้วยว่าแล้วไงมันต้องบ่น เลือกจะเมินมันเสียแล้วจึงวิ่งไปถอดรองเท้าก่อนจะพุ่งไปหาแม่คนที่สองที่กำลังจัดสำรับสำหรับสี่คน


โอเซฮุนของม๊ามาแล้วเข้าไปสวมกอดคุณนายคิมเอาไว้แล้วจึงผละออกมายิ้มให้แก่หญิงวัยกลางคนที่ส่งยิ้มมาให้


มาพอดีเลย ม๊าจัดโต๊ะเสร็จพอดียิ้มอีกครั้งแล้วจึงละตัวออกห่างแล้วเข้าไปนั่งประจำที่เมื่อป๊าของจงอินนั่งลงก่อนหน้าแล้ว แล้วนี่ม๊ากับป๊าเราจะกลับมาวันไหนล่ะเนี้ย ปล่อยลูกชายให้อยู่บ้านคนเดียวได้ไงตั้งหลายวัน


ฮุนไม่รู้เลยอ่ะม๊าส่ายหัวดุ๊กดิ๊กก่อนจะหันไปขอบใจคิมจงอินที่ตักไก่ทอดของโปรด(ของตัวเอง)มาใส่จานให้ แต่เมื่อวานป๊าโทรมาหาบอกว่าอีกอาทิตย์หนึ่งถึงจะกลับมาเกาหลีแล้วจะไปทัวร์ที่สวิตต่อ


งี้แหละช่วงฮันนีมูน


ใช่ไงป๊า แล้วทำไมม๊ากับป๊าไม่ไปบ้างอ่ะ?เคี้ยวข้าวรอคำตอบจากพ่อของจงอินก่อนจะต้องขำออกมาเบาๆ


คุณนายแกบ่นว่าเปลืองเงิน อีกอย่างเดี๋ยวไอ้ลูกชายมันงอแงหาว่าพ่อแม่หนีมันเที่ยวสองคนอีก


โอเซฮุนไม่ได้ขำที่แม่ของจงอินมันงกแต่ที่ขำน่ะเขาขำไอ้คนที่มันนั่งอยู่ข้างๆเขาต่างหาก ใครๆก็รู้ว่าคิมจงอินมันติดแม่มาก!จนเคยโดนล้อว่าเป็นลูกแหง่ไม่รู้จักโตแต่มันก็ไม่โกรธนะยอมรับออกมาหน้าตาเฉยเสียด้วย แต่พอมันมาเจอโอเซฮุนเท่านั้นแหละจากเด็กชายคิมจงอินผู้ติดแม่กลายเป็นเด็กชายคิมจงอินติดเพื่อนแทนซะงั้น แต่มันก็ไม่ได้ลดอาการงอแงของมันลงเลยนะนับวันยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีกต่างหาก


ผิดหรือไงป๊าก็อยากไปด้วยนี่คิมจงอินโหมดเอาแต่ใจมันกำลังมา หันไปมองหน้าเพื่อนตัวดำก็เห็นว่ามันกำลังจ้วงข้าวคำโตเข้าปากจนแก้มป่องออกมาข้างหนึ่งปากมันก็ขมุบขมิบเหมือนคนกำลังบ่นไรสักอย่าง หัวเราะออกมาก่อนจะผลักหัวคิมจงอินไปด้วยความหมั่นไส้


ไม่มานอนกับจงอินล่ะเรา จะได้มีเพื่อนด้วยเงยหน้ามองพ่อของจงอินอีกรอบก่อนจะส่ายหัวพรืด


ไม่เอาอ่ะป๊า จงอินมันชอบแกล้งฮุน


อะไร กูไปแกล้งมึงตอนไหนหันขวับมองคนพูดก่อนจะเบะปากใส่หนึ่งที


ทุกตอน! ...อยู่โรงเรียนมันก็แกล้งฮุนนะป๊าโคตรน่าเตะเลยได้ทีโอเซฮุนจึงขอฟ้องสักหน่อยและไอ้คนที่มันกำลังถูกพาดพิงน่ะก็ทำได้แค่แยกเขี้ยวใส่เท่านั้นแหละ


เด็กผู้ชายยิ่งแกล้งแปลว่ายิ่งชอบนะ


นั่นไง ม๊าก็ชงแบบนี้ตลอดอ่ะยู่ปากใส่แม่ของจงอินที่กำลังยิ้มจนหน้าบานเป็นจานดาวเทียม


อีกหนึ่งอย่างที่ควรรู้คือบ้านนี้ชอบชงเขากับจงอินตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่รู้ผู้ใหญ่สมัยนี้คิดอะไรอยู่แต่พอเจอกันเป็นไม่ได้ต้องจับเขาไปแต่งหญิงแล้วมายืนถ่ายรูปคู่กับจงอินตลอด บางวันก็แต่งตัวแบบแมนๆนี่แหละแต่ดันเอาที่คาดผมหูหระต่ายมาใส่ให้ซะงั้น ตอนนั้นยังเด็กไงครับโอเซฮุนจึงรู้สึกสนุกเวลาได้ถ่ายรูปกับเพื่อนสนิทแต่พอเริ่มโตขึ้นความสนุกมันก็หมดไปเมื่อเริ่มรับรู้ว่าตัวเองมีกระจู๋และมันไม่สมควรเลยที่จะต้องมานุ่งกระโปร่งฟูฟ่องแล้วทำหน้าตาน่ารักให้ผู้ใหญ่เอ็นดูเนี้ย


ไม่แซวแล้วก็ได้รีบกินข้าวกันดีกว่า วันนี้ม๊าจะออกไปทำเล็บนะส่วนป๊าก็จะไปตีกอล์ฟพวกเราจะไปด้วยไหม?แทบสิ้นคำถามโอเซฮุนก็พยักหน้าอย่างไวว่องโดยไม่ปรึกษาคิมจงอินมันสักคำ แล้วเราล่ะจงอินหันมองเจ้าของชื่อก็พบว่ามันกำลังมองตัวเองอยู่


เลิกคิ้วถามเมื่อคิมจงอินมันเอาแต่นิ่งเงียบก่อนที่มุมปากจะค่อยๆยกตัวขึ้นพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่มที่แรกแย้มออกมาและคำพูดสุดท้ายที่ทำเอาโอเซฮุนถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว ฮุนไปไหนจงอินก็ไปด้วยหมดแหละ





ถ้าคำตอบธรรมดามันคงไม่ใช่คิมจงอินสินะ

มึงต้องเพิ่มออฟชั่นสกิลสีหน้ายิ้มชั่วร้ายเหมือนผู้ชนะสิบทิศด้วยใช่ไหม

บอกเลยว่าไม่เคยรู้สึกแพ้คิมจงอินมาก่อนจนกระทั่งวันนี้

คิวท์จนกูไปไม่เป็นเลยมึงเอ๊ย!!!!!!!!!!!!!!














TBC-

           หายไปนานต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ติดงานสำคัญ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

387 ความคิดเห็น

  1. #287 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:27
    หน้าบานเป็นจานดาวเทียม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #287
    0
  2. #224 มะมี้ อกกจ เมียจ๊อกกกกก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 12:06
    เข้าใจเรื่องที่คิมไคยังใ้คบแบบแฟนปลอมๆต่อ

    แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะใจตรงกันละ งง มาพักใหญ่ ๆ

    แต่พี่ชรันทำให้เค้าคิดได้ *ปาจูบ =3=





    คือ มันอยู่ในข้อตกลงที่ว่า คิมไคจะลากนน้องไปเรียนด้วยกัน

    ถ้าคะแนนในการเป็นแฟนปลอมๆ อยู่ในเกณฑ์ดี





    แต่อย่างน้องงุนจะยอมนางไหม? สุดท้ายเราว่าจะเปนพี่คิมหรือเปล่า

    ที่ต้องลากตัวเองไปเรียนกะน้อง ถถถถถถถถถถ นางไม่ยอมห่างแน่ ๆ
    #224
    0
  3. #215 จ๋าขอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:10
    งานสำคัญลุล่วงไปแล้ว T___T ยิ้มนะ อปก !!!









    ชอบพี่ชันนะ อยากได้อ่ะ *จีบ





    ตอนนี้อ่านแบบง่วงมาก แต่จับใจความได้ว่า

    อิลูกหมีจัดหนักจัดเต็มว่าที่ลูกสะใภ้มากมายจริมๆ





    ก็งี้แหล่ะ คนมันคลิกใจให้ตรงกันแล้วอ่ะ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #215
    0
  4. #189 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 12:45
    โง้ยยยยย เขิลอ่ะตะเองขนาดบอกไม่หวานใส่กันนะเนี่ยเล่นเอายิ้มตามแก้มแทบแตก
    #189
    0
  5. #188 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 12:43
    โง้ยยยย เขินอ่ะตะเองขนาดว่าไม่ค่อยหวานใส่กันนะเนี่ยแต่ทำเอาเรายิ้มแก้มแทบแตก งื้ออออหมีของฮุน//ไรท์ คิวท์แปลว่าไรอ่ะ
    #188
    0
  6. #187 Spongebob (@precioustone) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 18:45
    คือดีงามไคฮุนนนนน หมีของฮุนนนน เขินตัวระเบิด แต่รุ้สึกสงสารพี่ปาร์คมาก5555555555
    #187
    0
  7. #186 an yong. (@exofanthai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 16:38
    สงสารอิปาร์คอ่ะ ไมีมีแฟนกะเค้า5555
    #186
    0
  8. #185 parkohtom (@atomsbn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 06:53
    ฟินไปอีกคู่นี้ คบกันแล้วดีใจด้วยนะลูกกกกก ฮรือออออ ปริ่มมม
    #185
    0
  9. #184 Plub'Ploy (@wan-suk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 01:03
    อยากให้เซฮุนสารภาพความในใจบ้างงง
    อยากรู้ว่าเซฮุนคิดยังไง มีอาการแบบจงอินบ้างมั้ย
    แล้วก็สงสารพี่ปาร์คมากกกก 5555555555
    บุคคลที่ถูกลืม ลืมจริงๆอ่ะว่านางก็นั่งอยู่ในห้อง ใจร้ายเนอะ

    ชอบความสัมพันธ์แบบนี้มากๆเลยค่ะ ถึงจะรู้ว่าชอบกันแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร
    ยังคงเหมือนเดิน อาจจะเพราะเป็นเพื่อนกันมาก่อน
    #184
    0
  10. #183 eve_popparazzi (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 23:51
    โธ่!!สงสารชานยอล เป็นคนแนะนำทริปเที่ยวทะเล แต่ดันถูกลืมซะงั้น555 ไคฮุนเขาสร้างโลกคู่กันมานานแล้วน่ะ เมื่อไหร่ชานยอลจะมีโมเมนท์แบบนี้บ้างกับใครสักคน หลังจากชงเขามานาน
    #183
    0
  11. #182 Suesue Sue (@suesue123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 23:35
    กรี๊ดดด!! ออกตัวแรงเส่อออ พี่จงอินนน น่ารักจิงงงงงง ขอโทษด้วยที่เพิ่งเม้น เราอ่านทีเดียวรวดดดดดดด
    #182
    0
  12. #181 mintnatsi♡ (@mintty-pn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 22:37
    จงอินนี่ตั้งแต่รู้ใจตัวเองก็ขี้หยอดจังเลยนะ หึหึ
    #181
    0
  13. #180 45566 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 21:57
    ว๊ากกกกกกกก เขินตัวแตกกกกกกก

    ดีอะดีมากๆ หมีของฮุน

    แต่อีกใจกะสงสารชานยอลเบาๆ เพื่อนเมินน55555
    #180
    0
  14. #179 dyo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 20:54
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก งื้อออออออออชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #179
    0