(FIC EXO) LOVE TRIAL..ทดลองรัก l KAIHUN l [END]

ตอนที่ 23 : ทดลองรัก - ครั้งที่ยี่สิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 มี.ค. 58


















 
เปิดจองฟิคแล้ว!!
http://writer.dek-d.com/areytj/writer/viewlongc.php?id=1279138&chapter=15
 















 

ทดลองรักครั้งที่ยี่สิบ










คำนินทาจากปาร์คชานยอล วันนี้เป็นวันแข่งฟุตบอลและแข่งวิ่งครับ แล้วมันเป็นวันอะไรอีกนะ? ใช่..วันนี้วันเกิดเพื่อนคิมด้วย แล้วบรรยากาศตรงหน้าของปาร์คตอนนี้มันก็คือโลกคิตตี้ที่ทุกคนเคยได้เห็นกันมานักต่อนักนั่นแหละ









เท้าคางมองสองเพื่อนซี้ที่กำลังหยอกเอินกันอย่างไม่สนสายตาผู้คนรอบข้าง ซึ่งไอ้ผู้คนรอบข้างที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล ปาร์คเองครับ...ปาร์ครูปหล่อพ่อไม่รวยมากนี่แหละที่กำลังนั่งทำหน้าเอือมให้กับเพื่อนคิมและเพื่อนฮุนที่สร้างบาร์เรียสีมพูขึ้นมาตั้งแต่ที่เดินเข้ามาทักทาย ตอนแรกปาร์คกำลังยิ้มกว้างที่วันนี้เพื่อนทั้งสองมาโรงเรียนเร็วแต่พอผ่านไปสักพักรอยยิ้มที่พวกมันเคยบอกว่า สติหลุด’ กลับค่อยๆหุบลงจนกลายเป็นเบะปากใส่แทน



อะไรคือการที่เพื่อนคิมนอนทับแขนตัวเองบนโต๊ะไม้หินอ่อนแล้วตะแคงนอนมองหน้าเพื่อนฮุน? แล้วอะไรคือการที่เพื่อนฮุนเท้าคางแล้วส่งสายตาหวานเชื่อมปานน้ำตาลหล่นจากรถสิบล้อลงไปในหม้อหลายพันตัน ทำไมต้องยิ้มให้กัน? ทำไมต้องสะกิดหลังมือกันเล่น? ทำไมอ่ะ...ทำไมต้องมาทำต่อหน้าคนที่สามอย่างปาร์คด้วย



ไม่รู้เลยหรือไงว่าปาร์คเหงา ปาร์คไม่มีเพื่อนโม้!









 

เมื่อเช้าคิมจงอินมารับเขาถึงหน้าประตูห้องนอน ตอนแรกที่ได้ยินเสียงเคาะก็เอะใจอยู่แล้วล่ะแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบ้าบิ่นขึ้นมาหาจริงๆแล้วพอถามเหตุผลกลับไปมันก็เอาแต่ยิ้มแล้วลากคอเขาลงมาชั้นล่างแทน ไหว้พ่อกับแม่พอลวกๆแล้วรีบไปใส่รองเท้าผ้าใบก่อนจะหันไปขมวดคิ้วใส่คิมจงอินที่มันกำลังยืนผิวปากอยู่ข้างๆ



อารมณ์ดีอะไรของมึงนักหนาเนี้ย” แม้ปากจะถามแต่ขาก็ต้องก้าวเดินไปพร้อมกัน ยกแขนขึ้นมาให้จงอินมันได้คล้องส่วนตัวเองก็เอาอีกแขนไปกอดกระชับทับอีกที มือข้างที่ว่างของจงอินเลื่อนไปปัดเศษหิมะออกจากกลุ่มผมให้นั่นมันจึงทำให้โอเซฮุนชะงักนิดหน่อย



อารมณ์ดีที่มีโอเซฮุนอยู่ด้วย ...ไม่ได้เหรอ?” แหม...ไม่ได้เหรอของมึงนี่ถามเฉยๆก็ได้นะไม่ต้องมาทำหน้าตาหมีอ้อนขนาดนี้ ปกติหน้ามึงก็เป็นหมีทุกสายพันธุ์มารวมกันอยู่แล้วแต่พอมึงเพิ่มสกิลเลิกคิ้วขึ้น ทำแววตาใสซื่อ แล้วเบะปากออกนี่...



พูดตรงๆว่ากูโคตรไปไม่เป็นอ่ะ ..น่ารักจนอยากถีบ



เลี่ยนแต่เช้าเนอะ” คลายมือข้างที่กอดแขนมันผลักหัวมันไปเบาๆแล้ว เลื่อนลงมาไว้ข้างลำตัวดังเดิม



เราใช้เวลาในการเดินทางมาโรงเรียนเร็วกว่าทุกวันเพราะว่าวันนี้มันเป็นวันแข่งกีฬาสีเลยต้องมาเช้าหน่อย โอเซฮุนต้องไปวอร์มร่างกายให้อุ่นส่วนคิมจงอินน่ะก็ต้องไปวิ่งอบอุ่นร่างกายก่อนเช่นกัน กดโทรศัพท์หาชานยอลก็ได้ใจความว่ามันได้มารออยู่ก่อนแล้วและตอนนี้มันกำลังจะแข็งตายถ้าพวกเขายังเดินไปไม่ถึงมัน



นี่ก็อีกคนไม่รู้ว่าโง่หรืออะไร ก็รู้ไหมอ่ะว่าพวกเขาจะมาสายกว่าแทนที่มันจะขึ้นไปรอบนห้องแต่เสร่อมานั่งท้าลมหนาวเป็นพระเอกเอ็มวีอยู่ใต้ต้นไม้ แค่หิมะตกก็หนาวเกินแล้วนะนี่ปาร์คชานยอลมันยังมีกระใจไปนั่งใต้ต้นไม้ที่มีลมพัดหวิวอยู่ตลอดเวลาอีก เมื่อเดินมาถึงสถานที่นัดหมายเขาก็ทำหน้าเอือมใส่ปาร์คชานยอลก่อนอันดับแรกแต่คนไร้สติอย่างมันคงไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก หยัดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเพื่อนหูกางก่อนจะเขยิบเล็กน้อยเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับคิมจงอิน



"วันนี้พวกมึงมาเช้ามาก! นอนด้วยกันเหรอเมื่อคืนคำถามที่ดูจะไม่มีอะไรแต่มันกลับมีอะไรได้ทันทีเมื่อออกมาจากปากของชานยอล แยกเขี้ยวใส่มันไปแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับ คิมจงอินก็เช่นกันมันยังคงเอาแต่ยิ้มแล้วมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น



วันนี้วันอะไร” จู่ๆผู้ชายหน้าหมีก็เอ่ยถาม เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะบอกว่าเป็นวันแข่งกีฬา คิมจงอินหัวเราะออกมาเบาๆก่อนมันจะเอนตัวลงไปนอนทับแขนที่วางไว้บนโต๊ะ จากนั้นใบหน้าคมคายยามที่มองด้านข้างจะเห็นสันกรามอันสวยงามก็ได้ตะแคงมาทางโอเซฮุน แฟนลืมเหรอ?” ลูกหมีตัวน้อยเลิกคิ้วถามเขาก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะแย้มยิ้มออกมา



มองสบกับแววตาของคิมจงอินอยู่พักใหญ่เขาจึงนึกขึ้นมาได้ อมยิ้มให้กับอีกคนที่ยกนิ้วขึ้นมาเขี่ยหลังมือเขาเล่น เท้าคางมองหน้าจงอินสลับกับยื่นนิ้วไปเขี่ยหลังมือมันเล่นบ้าง ลืมไม่ได้หรอก...วันเกิดแฟนทั้งที” ว่าแล้วก็ยกนิ้วออกจากหลังมือจงอินมาจิ้มลงไปเบาๆที่จมูก อยากได้อะไรโปรดแจ้งกูตอนแข่งกีฬาเสร็จนะ ไม่งั้นอด” ยิ้มปิดท้ายก่อนที่เขาและจงอินจะคุยเรื่องอื่นกันต่อโดยที่มีเสียงถอนหายใจจากปาร์คชานยอลแทรกเข้ามาเป็นระยะ



กูขอโทษนะปาร์คแต่พอดีเวลานี้มันคือเวลากอบโกยความสุขว่ะ

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก





***





แฟน...



คำนี้มันอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้แล้วในเมื่อเขากับเซฮุนตัดสินใจเลิกเล่นบท ทดลองรัก’ กันไปแล้ว แต่พูดก็พูดเถอะคือมันติดปากเรียกอีกคนไปแล้วอ่ะส่วนเซฮุนเองมันก็ไม่ได้ว่าอะไรหนำซ้ำแมร่งยังยิ้มตาหยีอีกต่างหาก แล้วพอถามเอาเหตุผลว่าทำไมต้องยิ้มเวลาเขาเรียกมันว่าแฟน มันก็บอกเหตุผลเขามาสั้นๆง่ายๆ



ก็กูชอบมึงไง



คำตอบนี้ทำเอาคิมจงอินถึงกับจอดสนิท โอเซฮุนไม่ได้พูดอย่างเดียวแต่โอเซฮุนยังยิ้มกระชากตับอีกต่างหาก แหม!เล่นพูดมาแบบนี้แล้วคิดว่าคิมจงอินจะต่อต้านไหวเหรอ นี่ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ลงไปนอนดิ้นเขินอยู่บนพื้นกลางห้างน่ะ



พอเขาลองบอกมันไปว่าเราลองมาคบกันดูจริงๆไหม? โอเซฮุนก็ส่ายหน้าพรืดออกมาทันทีซึ่งมันก็ดีเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากจะเลื่อนสถานะระหว่างเราเท่าไหร่ ที่ถามไปก็เผื่อว่าอีกคนอยากจะเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแสดงความเป็นเจ้าของของเซฮุนนะ! แต่ถ้าเราสองคนกลายเป็นแฟนกันขึ้นมาจริงๆคิมจงอินก็กลัวเกินไป กลัวว่าจะทำให้เซฮุนรำคาญเพราะตัวเองมีอะไรอีกมากมายที่ยังเป็นข้อเสีย กลัวว่าโอเซฮุนมันจะเบื่อถ้าเกิดว่าเขาทำตัวงี่เง่าใส่ แน่นอนล่ะสิ่งที่คิมจงอินกลัวที่สุดคือการเลิกรา



ถ้าเลิกรากันไปแล้วใครจะไปมองหน้ากันติด

จริงไหม?



ไม่ใช่ละครหลังข่าวนะครับที่พอเลิกกันแล้วก็กลับมาเป็นเพื่อนกันได้ นี่มันชีวิตจริงที่เราต้องไตร่ตรองให้ดีๆ แล้วเขากับเซฮุนก็ช่วยกันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ในสถานะแบบนี้ต่อไป ...ไม่ใช่แฟน แต่แค่เป็นคนสำคัญของกันเท่านั้น



...ดูหล่อเลยกู






เสียงนกหวีดดังขึ้นเมื่อกรรมการเป่าเริ่มการแข่งขัน ดึงสติตัวเองกลับมาในสนามอีกครั้งพร้อมกับกวาดสายตามองตามลูกหนังสีขาวสลับดำที่กำลังกลิ้งส่งไปทางนั้นทีทางนี้ที ตอนนี้คิมจงอินจำเป็นต้องทำหน้าเครียดเพราะเขากำลังแข่งขันฟุตบอล ตำแหน่งกองหลังสร้างความเครียดให้แก่ตัวเองและคนอื่นได้ไม่ยาก แต่คิมจงอินก็เลือกจะไม่เครียดครับเพราะถึงเครียดไปจะแพ้จะชนะมันก็ไม่สำคัญเท่ากับจะทำให้โอเซฮุนมันยิ้มได้หรอก



ใช่...โอเซฮุนมานั่งดูเขาแข่งฟุตบอลอยู่ข้างสนาม หิมะเลิกตกไปแล้วนั่นมันเป็นสิ่งที่ทำให้เขายิ้มออก ตอนแรกที่เซฮุนกับชานยอลมันบอกว่าจะมาดูเขาแข่งน่ะคิมจงอินเครียดแทบตายเพราะกลัวว่าเซฮุนมันจะตากหิมะแล้วไม่สบายเอา แต่ผ่านไปสักพักปุยสีขาวก็หยุดโปรยตัวเหมือนรู้ว่าคิมจงอินคงไม่มีสมาธิแน่ๆถ้ามันยังไม่หยุดทิ้งตัวลงบนพื้นโลก ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าข้างสนามจะมีอยู่จุดหนึ่งที่ไม่ได้มีผู้คนเยอะแยะแต่ก็พอมีบ้าง แต่ในสายตาของคิมจงอินกลับมองเห็นแค่โอเซฮุนที่กำลังห่อตัวเข้าหาตัวเองเพื่อกันความหนาวจนจะกลายเป็นหนูแฮมเตอร์ไปแล้ว



จงอินรับ!”



เมื่อสิ้นเสียงเรียกเขาจึงหันไปมองและพบเข้ากับลูกฟุตบอลที่กลิ้งมาทางนี้ วิ่งไปกันทีมฝั่งตรงข้ามแล้วเลี้ยงลูกทรงกลมให้กลิ้งไปในแนวทางของตน หลีกหลบคู่ต่อต่อสู้และมองหาเพื่อนภายในทีม แตะเท้าให้ลูกทรงกลมนิ่งอยู่เพียงครู่เดียวก่อนจะเตะผ่านทะลุหว่างขาของทีมตรงข้ามไปให้เพื่อนตัวเองที่ตั้งท่ารอ



ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเกมส์ในครั้งนี้พวกเขาเป็นต่ออยู่มาก เหลือบไปมองโอเซฮุนก็เห็นว่ามันกำลังงอคู้ตัวลงพร้อมกับมือของปาร์คชานยอลที่ยื่นไปจับหัวมันไปซุกพุงตัวเองเอาไว้ หน็อย!กูไม่อยู่นี่แต๊ะอั๋งมันเชียวนะ เดี๋ยวเถอะมึงปาร์คชานยอลกูแข่งเสร็จเมื่อไหร่นะจะไปสร้างโลกคิตตี้บดบังมึงออกจากระบบสุริยะแน่ๆ



ตั้งมั่นตั้งเหมาะกับตัวเองในใจได้แล้วจึงเบนความสนใจทั้งหมดมาที่เกมส์การแข่งขันอีกครั้ง เวลาในการแข่งดำเนินไปเรื่อยๆจนพักครึ่งแรกและต่อครึ่งหลังในอีกไม่กี่นาที แม้สติจะไม่ค่อยอยู่กับตัวเท่าไหร่เพราะช่วงพักครึ่งเขาเห็นว่าเซฮุนมันกำลังจะเดินจากไปเพราะรุ่นน้องเข้ามาตามตัวไปวอร์ม แต่ก็ต้องสู้เกมส์ในสนามต่อเพื่อรอเวลาที่เสียงนกหวีดจะดังขึ้นอีกครั้ง



ปี๊ด....

และนั่นมันก็สร้างรอยยิ้มให้แก่คิมจงอิน



เกมส์แข่งขันจบลงที่ทีมเขาชนะไปด้วยสกอร์ 2-1 แตะมือกับเพื่อนร่วมโรงเรียนก่อนจะรีบวิ่งไปชำระร่างกายเปลี่ยนเสื้อผ้าและวิ่งกลับมาที่สนามอีกรอบ โทรไปหาโอเซฮุนมันก็บอกแค่ว่ากำลังเปลี่ยนชุดให้เขารออยู่ที่นี้ หามุมให้ตัวเองได้นั่งมองการแข่งวิ่งได้ถนัดจากนั้นค่อยเดินไปหย่อนตูดลงแล้วดึงผ้าพันคอมาคลุมหวตัวเองเอาไว้



เงยหน้ากวาดสายตามองเด็กนักเรียนที่กำลังส่งเสียงเชียร์สีของตัวเองก็ทำให้อดจะยกยิ้มไม่ได้ อีกแค่ไม่กี่เดือนแล้วสินะที่เขาจะได้เห็นบรรยากาศแบบนี้ ในรั้วมหาลัยไม่รู้จะมีความสุขแบบนี้หรือเปล่า อนาคตที่ต้องเจอผู้คนมากหน้าหลายตาไหนจะเพื่อนที่ต้องทำความรู้จักกันใหม่เพราะมาจากคนล่ะถิ่นนั่นอีก แต่เรื่องพวกนั้นคิมจงอินไม่ได้ซีเรียสอะไรมากมายอยู่แล้ว สิ่งที่มันทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแล้วเบ้ปากให้กับความคิดตัวเองน่ะมันก็มีอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น...





กลัวมีคนมายุ่งกับโอเซฮุน

แล้วคิมจงอินก็กลัวว่าโอเซฮุนจะสนใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง

คิมจงอินกลัวจริงๆนะ ฮุนของหมีต้องเป็นของหมีคนเดียวสิ *เบะปาก*





นั่งเบะปากอะไรอยู่คนเดียวอีกล่ะ” เหลือบตาขึ้นบนก็พบว่าเป็นโอเซฮุนที่กำลังยื่นผ้าพันคอมาให้พร้อมกับสื้อแขนยาวที่ถอดออก หลุบตามองแขนที่มีผ้ายาวๆใส่เอาไว้กันหนาวและเรียวขาที่มีผ้าใส่กันหนาวเช่นกัน หันเหขึ้นไปมองสบตากับโอเซฮุนอีกครั้งก่อนจะดึงรั้งเอวมันเข้ามาแนบใบหน้าไปกับพุงแบนๆของมัน



รับปากกูสิว่ามึงจะสนใจแค่กู



ห่ะ..?



เข้ามหาลัยไปแล้วห้ามสนใจคนอื่นมากกว่ากูนะ เวลานั้นมึงต้องนึกถึงแค่กูคนเดียวนะ



อะไรของมึงเนี้ย” ส่ายหัวไปมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ก้มลงมองตัวเองเช่นกัน



ฮุนเป็นของหมี ...เป็นของหมีคนเดียวด้วย” พูดแล้วก็ซุกหน้าลงกับพุงเซฮุนอีกครั้ง ขบกัดหน้าท้องของมันไปเบาๆก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะตามมาทีหลัง



แล้วมึงคิดว่ากูจะไปสนใจใครได้อีกวะ...



...



ในเมื่อกูก็มองมึงมาคนเดียวตลอดไอ้หมีของฮุน





***





โลกคิตตี้...



คำนี้คงกลายเป็นวลีเด็ดสำหรับปาร์คชานยอลไปแล้วจริงๆนั่นแหละ อะไร๊มันจะหวานกันได้ขนาดนี้ เมื่อก่อนตอนกูยังไม่เชียร์ออกนอกหน้าพวกมึงก็ยังสงบเสงี่ยมแอบหยอดกันเฉยๆ แค่แตะเนื้อต้องตัวอะไรแบบนั้นไม่ใช่เหรอวะ แต่ตอนนี้คือไร? หวานกันไม่เกรงใจคนไร้คู่อย่างกูเลยไง



พูดก็พูดเถอะปาร์คเริ่มไม่อยากให้มันได้กันแล้วอ่ะ ถ้ามันจะได้กันแล้วลืมปาร์คแบบนี้ปาร์คก็ขอถอนคำพูด ปาร์คคือกามเทพของพวกมันนะทำไมพวกมันไม่เห็นหัวปาร์คบ้างเลย ปาร์คอยากน้อยใจแต่ปาร์คก็กลัวว่าทำไปแล้วจะไม่ได้รับความสนใจเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นปาร์คจะขอน้อยใจอยู่เงียบๆ ปาร์คจะสร้างโลกเบ็นเท็นกอบกูเอกราชความถูกต้องกลับคืนมาให้ตัวเองอยู่เงียบๆ



เอาสิ!เพื่อนคิมกับเพื่อนฮุนสร้างโลกคิตตี้ขึ้นมาได้

ปาร์คก็สร้างโลกยอดมนุษย์เอเลี่ยนขึ้นมาได้เช่นกันอ่ะ!

*พ่นไฟโลกัณฑ์ใส่วังวนคิตตี้*





***





การแข่งขันวิ่ง 4x100 เมตรชายกำลังจะเริ่ม จากนั้นก็จะเป็นการแข่งวิ่งผลัดที่ระยะทางก็คือโค้งไปตามสนามฟุตบอล คิมจงอินกำลังนั่งเท้าคางมองโอเซฮุนที่กำลังหมุนข้อเท้าข้อมืออยู่ในลู่วิ่งที่3 อาการเอียงคอเพื่อยืดเส้นยืดสายจนดูเท่ในสายตาสาวๆแต่มันลับดูน่าหมั่นเขี้ยวในสายตาคิมจงอินมากกว่า ไหนจะท่าทางพรูลมหายใจออกมาเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองนั่นอีก โอ้ย!บอกเลยว่าคิมจงอินอยากพุ่งตัวไปลูบหัวให้กำลังใจแฟนถึงที่



แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะตอนนี้เสียงนกหวีดให้นักกีฬาเข้าที่ได้เป่าขึ้นแล้ว โอเซฮุนวิ่งไปประจำที่แล้วตั้งท่าที่ซักซ้อมมา แววตาที่ดูมุ่งมั่นทำให้คิมจงอินอดจะลุ้นตามไม่ได้และเมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งทุกคนก็ออกสตาร์ทด้วยความเร็วที่เท่าๆกัน คิมจงอินยืดตัวขึ้นนั่งตรงเมื่อโอเซฮุนกำลังถูกสีเขียวตีตื้นขึ้นมาใกล้ เจ้าตัวหันมองเพียงแว๊บเดียวก่อนจะเร่งสปีดตัวเอง ระยะทางมันอีกแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น เรียวขายาวเร่งจังหวะขึ้นไปอีกพร้อมกับเสียงเชียร์ที่กระหึ่มเชียร์สีของตัวเอง ...ก่อนที่จะมีเสียงกรี๊ดดังตามมา



โอเซฮุนเข้าเป็นคนที่2



ยิ้มหน้าบานให้กับความเก่งของแฟน นั่งมองคนตัวขาวที่กำลังเดินเอื่อยไปหาชานยอลที่ยื่นน้ำอุ่นไปให้ เกมส์มันยังไม่จบเพราะอีกสองคนจะต้องวิ่งผลัดกันต่อ ปาร์คชานยอลมันยืนขึ้นแล้วกอดไหล่เซฮุนให้เดินไปหาเพื่อนในทีมคุยอะไรกันบ้างนั้นเขาก็ไม่รู้หรอก เวลาผ่านไป20กว่านาทีโอเซฮุนและปาร์คชานยอลจึงได้ลงสนามอีกครั้ง



คราวนี้โอเซฮุนมันหันมาทางเขาพร้อมกับมือที่ยกขึ้นโบกให้ หัวใจคิมจงอินกระตุกเมื่อเรียวนิ้วทั้งห้าค่อยๆหุบนิ้งโป้ง นาง และก้อยลง ยกยิ้มให้แก่อีกคนแล้วจึงชูสองนิ้วกลับไป โอเซฮุนยิ้มตาหยีกลับมาก่อนจะหันไปตั้งสมาธิ เขาเองก็นั่งมองการกระทำของมันตั้งแต่แรกเริ่มจนกระทั่งเรียวขานั้นออกตัววิ่งอีกรอบในรอบวัน



ปาร์คชานยอลอยู่ไม้สุดท้าย ส่วนโอเซฮุนน่ะไม้แรก



เกมส์การแข่งจบลงด้วยการที่สีของเซฮุนได้แชมป์วิ่งผลัดมาครอง เจ้าตัวรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องชมรมแล้วจึงวิ่งมาหาเขาที่นั่งรออยู่ มองเลยไปด้านหลังก็เห็นว่าปาร์คชานยอลมันกำลังกระโดดดึ๋งๆเข้ามาหา เสียงทุ้มในลำคอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะสงบลงเมื่อเจอโอเซฮุนมันฟาดมือใส่ปาก



ไม่มีแข่งอีกแล้วใช่ไหม?



โอเซฮุนมันเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะส่ายหน้า กลับบ้านได้เลย” นาฬิกาที่เซฮุนสวมใส่ถูกนำมาใช้ดูเวลา บ่ายสามแล้ว มึงจะไปไหนต่อไหมล่ะ” ส่ายหน้าให้กับคำตอบนั้น แล้วมึงอ่ะ?” คราวนี้โอเซฮุนหันไปถามชานยอลที่ยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ด้านหลัง



ไอ้หูกางขาโก่งมันผละหน้าออกมาจากสมาร์ทโฟนแล้วมองเขากับเซฮุนสลับกันไปมาก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะเบ่งบานและกลีบปากอวบอิ่มที่ขยับขึ้นลงเป็นคำพูด เชิญสวีทกันให้เต็มที่ พอดีพี่มีที่ไปแล้วน้อง” มันตบบ่าเขากับเซฮุนคนล่ะสองทีแล้วก้าวขาถอยหลังมูนวอร์คแล้วจากไปทันที



พูดแต่ล่ะอย่างกูนี่เครียดเลย” หัวเราะเบาๆให้กับคนที่ยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง แล้วเราจะไปไหนต่อ?



ไปบ้านกู



เพื่อ..?



ฉลองวันเกิด” ว่าเท่านั้นจึงหยัดตัวขึ้นยืนแล้วลากแขนโอเซฮุนออกไปจากโรงเรียนทันที



ใช้เวลาเดินทางก็เท่าๆกับทุกวันแต่วันนี้มีสิ่งแปลกปลอมขึ้นมาหน่อยนั่นก็คือถุงเค้กที่ข้างในบรรจุกล่องกระดาษทรงสี่เหลี่ยมเอาไว้ ถ้าจะถามว่าทำไมไม่ทำเอาเองคิมจงอินก็คงต้องตอบกลับไปตามความจริงว่าเขาขี้เกียจ ไม่ใช่ว่าขี้เกียจอย่างเดียวแต่เขาว่ามันเสียเวลามาก ถ้าจะเอาเวลานั้นไปทำเค้กล่ะก็เขาขอบายอ่ะ แต่ถ้าซื้อจากร้านไปเลยเขาก็จะได้มีเวลามากขึ้นใช่ไหม? เวลาอะไรน่ะเหรอ...ก็เวลาอยู่กับโอเซฮุนไง ฮิฮิฮิ!




แบบนี้เขาเรียกว่าโรคติดแฟนสินะ

คิมจงอินยอมรับครับ




วางถุงเค้กไว้บนโต๊ะภายในห้องรับแขก เดินไปหยิบเอาโพสอิสสีฟ้าออกจากมาจากหน้าโทรทัศน์ ใจความสำคัญที่เขาจับจ้องได้มันก็มีแค่ลายมือขยุกขยิกจากแม่ของตนเท่านั้น สุขสันต์วันเกิดนะครับจงอิน ม๊ากับป๊าอาจกลับดึกหน่อยเพราะงานที่บริษัทจะล้มทับหัวตายอยู่แล้ว ลูกชายม๊าโตขึ้นอีกแล้วนะไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ เลิกงอแงกับม๊าได้แล้วนะเราไม่อายสาวบ้างเหรอ อุ้ย!ม๊าลืมไปต้องบอกว่าไม่อายเซฮุนบ้างเหรอ เขินอยู่ล่ะสิ เดี๋ยวม๊าจะกลับไปหอมแก้มนะครับ รักจงอินมากนะลูก

จากม๊าคนสวยและป๊าคนหล่อที่แทบไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลย

ปล.ชวนเซฮุนมาฉลองด้วยกันเหมือนทุกปีด้วยล่ะเข้าใจไหมตาหมี




หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเก็บโพสอิสเอาไว้ เป็นแบบนี้ประจำพอถึงวันเกิดใครสักคนในบ้านต้องมีโพสอิสมาแปะไว้ตลอดซึ่งคิมจงอินก็ทำตลอดนะครับไม่ว่าจะวันเกิดของป๊าหรือม๊าหรือแม้กระทั่งแม่บ้าน เดินไปหาโอเซฮุนที่เห็นหลังไวๆว่ามันเดินขึ้นไปชั้นสองเสียงบานประตูเปิดออกแต่ก็ไม่ได้ปิด ก้าวสองขาเข้าไปในห้องนอนของตัวเองก่อนจะเห็นว่าเซฮุนกำลังถอดผ้าพันคอและเสื้อกันหนาวออกจากตัว



จะอาบน้ำเหรอ” อีกคนหันมามองก่อนจะส่ายหัวแทน แล้วถอดทำไม?” เดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งที่เตียงแล้วมองคนที่เดินมานั่งลงข้างตัวเอง



มันอุ่นกว่าข้างนอกกูเลยถอดเฉยๆ



ไม่ใช่อ่อยกูอยู่นะ” เท่านั้นแหละโอเซฮุนมันก็ฟาดมือใส่คอเขาไปไม่ยั้ง



อ่อยพ่อง! นี่มึงไปเอาความคิดลามกแบบนี้มาจากไหนฮึ!” มันเปลี่ยนจากฟาดมือมาจิกทึ้งผมของเขาแทน โอ้ย!แต่ล่ะอย่างที่ทำนี่มึงก็ฮาร์ดคอเกินไปนะ!!!



กูพูดเล่นโว้ย! เอามือออกจากผมกูสักทีดิแมร่งเจ็บ” จับข้อมือมันออกจากหัวตัวเองได้สำเร็จในเวลาที่ไม่ใช่น้อยๆ มือมันเหนียวยิ่งกว่ากาวเถอะ ลงไปด้านล่างกันดีกว่าเดี๋ยวกูบอกป้าแม่บ้านทำข้าวให้กิน” จูงมือมันลงมาชั้นล่างได้สำเร็จก่อนจะพามันไปส่งถึงโซฟาอย่างปลอดภัย เดินเข้าไปในครัวแล้วเอ่ยบอกป้าคนสนิทให้ทำกับข้าวสองสามอย่างให้ เดินกลับออกมาอีกทีก็เห็นว่าโอเซฮุนมันกำลังเกลือกลิ้งไปกับเบาะโซฟา



เดินไปรื้อที่นอนปิ๊กนิคออกมาจากห้องเก็บของแล้วเลื่อนโต๊ะออกไปให้อยู่อีกฟาก แทนที่ส่วนนั้นด้วยการปูที่นอนปิ๊กนิคลงไป ลากผ้าปูนุ่มๆออกมาแล้วปูทับลงไปอีกที เดินไปเอาหมอนอิงจากอีกโซฟามาทิ้งลงไปก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนเป็นอย่างสุดท้าย



ลงมานอนกับกูไหม” สิ้นคำถามนั้นหัวกลมๆจากข้างบนก็โผล่มามองก่อนที่โอเซฮุนมันจะกลิ้งลงจากโซฟาตามแรงโน้มท่วงของโลกตกมานอนทับตัวเขาเข้าพอดี



แหม...ถึงตัวจะบางกว่ากูแต่ใช่ว่ามึงจะเบากว่ากูนะครับ!



มึงอ่า กูหิวแล้ว” มันงุ้งงิ้งอยู่ข้างหูจนเขาอดจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนั้นไม่ได้



ตอนนี้สภาพคือโอเซฮุนมันนอนทับเขาด้วยการที่เรานอนเอาอกชนกันนี่แหละ แขนเขาก็ตวัดรอบเอวมันไว้เพราะกลัวว่ามันจะตก ไหนจะขาที่ก่ายทับมันไว้อีก นี่ถ้าไม่ดูให้ดีคนอื่นอาจคิดว่ามันเป็นลูกลิงที่กำลังเกาะแม่ตัวเองอยู่ก็ได้นะ



รอก่อนดิเดี๋ยวก็เสร็จแล้วมั้ง ว่าแต่มึงพร้อมจะให้ของขวัญกับกูยัง” เมื่อเจอท้วงขึ้นมาโอเซฮุนมันจึงเด้งตัวขึ้นแล้วกลิ้งลงไปนอนข้างๆเขาแทน



เกือบลืมเลย ไหนลองพูดมาสิว่าคิมจงอินอยากได้อะไร” ยิ้มกริ่มให้อีกคนที่มันยกแขนขึ้นมานอนค้ำหัวตัวเอง พลิกตะแคงข้างแล้วนอนท่าเดียวกันกับมัน จ้องกรอบหน้าเรียวอยู่เพียงครู่ก่อนจะยิ้มออกมาจนเต็มแก้ม



...จูบแก้มกูทั้งสองข้างเป็นเวลา5นาที” แค่เพียงเท่านั้นไอ้คนที่มันทำหน้าแป๊ะยิ้มเมื่อกี๊ก็เบิกตาโตขึ้นมาทันที เน้นย้ำอีกที จูบแก้มนะครับไม่ใช่จุ้บแบบผ่าน ...ทำให้ได้ไหมเอ่ย?” ยิ้มล้อโอเซฮุนที่คาดว่าตอนนี้สติมันคงล่องลอยไปไกลแสนไกลแล้ว











แต่จะให้ถอนคำพูดน่ะคิมจงอินขอเซย์โนนะขอบอก

ก็บอกแล้วไงว่างานนี้คิมจงอินต้องวิน!

หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ!
















TBC-

ดูไม่หวือหวาเนอะ ตามที่บอกเลยเรื่องนี้มันเรียบๆไม่มีเรทอะไรทั้งนั้นอ่ะ ไดราม่าด้วยแค่อยากให้จงอินมันขี้อ้อนเฉยๆ555555555555 ตอนหน้าจบแล้วนะ!!!!!

เล่มฟิคยังสามารถจับจองกันได้นะคับ! ถึง12เษาเลย!!!

#ทลร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

387 ความคิดเห็น

  1. #294 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:39
    โลกคิตตี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #294
    0
  2. #281 Plub'Ploy (@wan-suk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 21:04
    จงอินมักน้อยจัง 555555555555555555555555555



    #281
    0
  3. #261 dyo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 21:21
    จูบเลยได้ไหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม5555555555555
    #261
    0
  4. #260 มะมี้ อกกจ เมียจ๊อกกกกก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:48
    โหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห









    ขี้อ่อยกว่าหมอแมนก็นคิมจงนี่แหล่ะ !!!!!!!!!!!!! แหมมมมมมมมมมมมมมมม 5 นาที?

    นี่แก้มแกคงสบายใจดีนะ แต่ปากลูกสะใภ้ฉันคือจะเปื่อนยก่อนไหมวะ ????









    เอาเลยลูก น้องงุนอย่ายอม เลาต้องสู้!!!!!!!!!!!!!!!!
    #260
    0
  5. #258 kh_hk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:01
    ไม่เอาแค่จูบแก้มนะเอามากกว่านี้ก็ได้อิอิอิ
    #258
    0
  6. #257 mintnatsi♡ (@mintty-pn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 02:33
    เรากลัวจะไม่หยุดแค่จูบแก้มน่ะซี่5555555555
    #257
    0
  7. #256 Mesa Kung (@chainmesa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 19:54
    5นาทีนี่พอหรอหมี สักชั่วโมงก็ได้นะเราไม่ว่าอะไร -/////-
    #256
    0
  8. #255 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 11:45
    พี่ปาร์คเนี่ยชอบบ่นจังถ้ามีแฟนยังจะบ่นแฟนอยู่ไหมเนี่ยแต่ก้อน่าสงสารอะเน๊อะ คนมีคู่ไม่รู้หรอก ปล่อยให้สร้างโลกคิตตี้กันต่อไปฮ่าๆๆๆ
    #255
    0
  9. #253 Ja NarutoSoul (@ja13naruto) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 06:13
    โอ้ยยยยย เขิน อ่านไป บิดไป ตัวบิดจนจะเป็นเลขแปดแล้ว
    #253
    0
  10. #252 PimKat (@maum) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:50
    จงอิน แหม่ ของขวัญ ฮุนเสียหายน่าาส555555
    #252
    0