(FIC EXO) LOVE TRIAL..ทดลองรัก l KAIHUN l [END]

ตอนที่ 24 : ทดลองรัก - ครั้งที่ยี่สิบเอ็ด [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 มี.ค. 58














 












 

ทดลองรักครั้งที่ยี่สิบเอ็ด












คำนินทาจากปาร์คชานยอล : คิดว่าวันนี้วันเกิดเพื่อนคิมมันจะมีอะไรพิเศษไหม? แน่นอนว่าต้องมีแต่มันจะเป็นอะไรนั่นก็ควรไปถามเจ้าตัวเอาเอง แต่พนันเลยว่างานนี้เพื่อนฮุนเสียเปรียบเต็มๆ! ลูกหมีแสนซื่อน่ะมันร้าย!









ตอนนี้คิมจงอินกำลังยิ้มจนหน้าบานจะเป็นกระด้งเพราะในกรอบสายตาของเขามันปรากฏแค่เพียงโอเซฮุนที่กำลังอ้าปากเหวอ ดวงตาเรียวรีก็เบิกกว้างขึ้นไหนจะแก้มที่มันแดงเรื่อนิดหน่อยและใบหูที่กำลังเห่อแดงนั่นอีก มันโคตรน่าจับมาฟัดเลยให้ตายเถอะนี่ก็คงช็อคมากเลยสินะกับของขวัญที่เขาขอ ร้อยวันพันปีมีแต่คิมจงอินนะครับที่เคยหอมแก้มโอเซฮุนน่ะ ถ้าไม่นับครั้งที่เขาเนียนทำให้เซฮุนมันหอมเขาคืนชาตินี้ก็อย่าหวังว่าโอเซฮุนสุดเฟี้ยวจะมาทำอะไรแบบนั้น



ไม่ได้ให้ทำตอนนี้สักหน่อยรอเป่าเค้กก่อนดิบีบแก้มมันไปเบาๆเพื่อเรียกสติ จากนั้นเขาก็กลิ้งตัวลงไปนอนราบกับพื้นอย่างเดิม ไม่มีการแย้งด้วยนะเพราะวันนี้มันวันเกิดกูแล้วมึงต้องตามใจกูด้วย



แต่นั่นมันเท่ากับว่ากูเสียบเปรียบมึงชัดๆเลยนะ



แล้วทำไมอ่ะ ทำให้แค่นี้ไม่ได้เหรอ? ...มึงชอบกูนะหรี่ตามองอีกคนที่แยกเขี้ยวใส่ตน



พูดอย่างกับมึงไม่ชอบกูงั้นแหละแล้วมันก็เบินปากใส่อย่างที่ชอบทำ



ยกยิ้มขึ้นมาไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ก่อนที่จะหันหน้าเข้าหาโอเซฮุนแล้วกอดรั้งเอวมันไว้ แล้วกูปฏิเสธสักคำหรือยังว่ากูไม่ได้ชอบมึง หืม?



หืมพ่อง! เอาหน้าออกไปไกลๆกูเลย



โอ้ย!นี่คิมจงอินต้องจดบันทึกไหมว่าตอนโอเซฮุนเขินแม่งโคตรน่ารักระดับล้านเลยอ่ะ สกิลการเขินมันโคตรทำลายล้างเลย ท้องไส้ก็ปั่นป่วนตอนเห็นว่ามันก้มหน้างุดหลบสายตา ปากสีเรื่อก็บ่นอุบอิบทั้งมือก็ยกมาดันหน้าเขาออกจากตัวเองอีก



ฮื่ออออออออออออออออ ม๊าจ๋าฮุนของหมีโคตรน่ารักเลย



เขินเหรอยิ่งมันผลักคิมจงอินยิ่งยื่นเข้าไปใกล้ ยิ่งมันดันคิมจงอินยิ่งอยากแกล้ง เขินแล้วน่ารักว่ะ



น่ารักเชี้ยไรล่ะ ปล่อยมือกูนะ!” เมื่อมือทั้งสองข้างถูกรวบเอาไว้โอเซฮุนมันก็ไร้แนวทางการป้องกัน อย่าริได้กลัวว่ามันจะใช้กำลังขาถีบคิมจงอินครับเพราะตอนนี้เขาได้หนีบขามันเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ...หล่อแล้วยังฉลาดอีกนะกู



ก็น่ารักจริงนี่หว่า



หุบปาก!”



ไหนเงยหน้าสิปล่อยมือออกข้างหนึ่งแล้วเลื่อนไปเชยปลายคางโอเซฮุนขึ้นมาให้ได้จ้องสบตากัน แล้วก็เป็นดังคาดเมื่อตอนนี้แก้มของมันเริ่มจะแดงขึ้นเรื่อยๆ แต่มันไม่ใช่เฉพาะโอเซฮุนหรอกที่แก้มกำลังเปลี่ยนสี คิมจงอินก็เช่นกันที่ทำไปนี่ไม่ใช่ไม่เขินนะครับแก้มแดงมากลูบปลายนิ้วเข้ากับแก้มเนียนเบาๆ ระบายยิ้มบางเบาก่อนจะกระแอมไอเรียกสติ ผละออกมาจากโอเซฮุนเล็กน้อยแล้วจึงปล่อยมือมันให้เป็นอิสระนั่นก็รวมไปถึงช่วงขาด้วย



กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ จะทานที่นี้หรือโต๊ะดีคะ



โต๊ะเลยครับหยัดตัวลุกนั่งแล้วจึงลุกขึ้นยืน ดึงแขนโอเซฮุนให้ยืนตามตัวเองแล้วจึงจูงมือมันไปยังโต๊ะกินข้าวที่มีอาหารอยู่ไม่กี่อย่างตั้งเรียงรายอยู่บนนั้น




***




เมื่อกินข้าวเสร็จเรียบร้อยคิมจงอินจึงชวนโอเซฮุนกลับมาที่ห้องนั่งเล่นอย่างเดิม ขนมกรุบกรอบที่มีติดบ้านก็ถูกรื้อออกมาวางเกลื่อนเต็มหน้าทีวี ซองแล้วซองเล่าที่เขาและเซฮุนช่วยกันแกะในระหว่างที่ดูหนังแผ่นไปด้วย เหลือบมองนาฬิกาบนผนังก็พบว่าตอนนี้มัน6โมงเสียแล้ว นี่ก็ดูหนังจนลืมเวลาเลยไง



ผละออกจากซองขนมแล้วลุกไปล้างมือ กวักมือเรียกโอเซฮุนให้เดินมาล้างด้วยกันจากนั้นก็กลับไปยังห้องนั่งเล่นอีกรอบ หยัดตัวลงนั่งบนที่นอนปิ๊กนิค ดึงแขนโอเซฮุนให้นั่งลงข้างตัวเองก่อนจะเปลี่ยนอิริยาบถไปนอนตักมันแทน คิมจงอินเคยบอกหรือยังว่านอนที่ไหนก็ไม่สบายเท่านอนตักแฟน?



ตักโอเซฮุนน่ะมันน่านอนกว่าพวกหมอนนุ่มนิ่มแถวนี้เสียอีก ยิ่งถ้าได้นอนไปแล้วมองหน้ามันไปนะ โอ้ยยยยชีวิตคิมจงอินโคตรจะดี! อยากกินเค้กยังเอ่ยถามคนที่มันยังคงตั้งใจจดจ่ออยู่แต่กับทีวีจอตรงหน้า พยายามทุกหนทางที่จะดึงโอเซฮุนให้หลุดออกมาจากโลกของภาพยนตร์แล้วมันก็ดูจะได้ผลเมื่อเจ้าของตักก้มหน้าลงมามอง



ยัง กูอิ่มอยู่เลย



อยากกินแล้วบอกนะ



เออ แล้วนี่มึงจะนอนเหรอส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วจึงเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง พลิกตัวหันหน้าเข้าโอเซฮุนก่อนจะจุ้บเหม่งมันไป อะไรของมึงเนี้ย!อยู่ดีๆก็มาทำแบบนี้แม้ปากจะบ่นแต่โอเซฮุนมันกำลังหลบสายตาเขาครับ เขินก็บอกว่าเขินดิจะด่ากูกลบเกลื่อนทำไม



นอนกับกูไหมคืนนี้



ทำไมต้องนอน



ไม่รู้ แค่อยากให้นอนทำมึนตีเนียนเขยิบเข้าไปนั่งเกยคางกับไหล่โอเซฮุน เอื้อมมือไปหยิบเอาขนมเลย์เข้าปากแล้วจึงหยิบอีกชิ้นมาใส่ปากของเซฮุนด้วย ไม่ได้นอนกอดมึงนานแล้วอ่ะเท่านั้นแหละปากสีเรื่อก็เบะคว่ำทันที



นี่ไม่ได้พูดเล่นนะ! คิมจงอินไม่ได้นอนกอดโอเซฮุนมานานแล้วนะเว้ย การที่ได้นอนกอดแฟนตัวเองนี่มันดีจะตายหลับฝันหวานยิ่งกว่าหมีพูได้กินน้ำผึ้งอ่ะ



ว่าแต่ม๊าจะกลับมาตอนไหนวะโอเซฮุนมันเปลี่ยนเรื่องแล้วดันหัวเขาออกจากไหล่ เขยิบท่าทางเปลี่ยนจากนั่งเหยียดขามาเป็นนั่งขัดสมาธิแทน



อีกนาน ถามทำไม



ก็ถามไม่ได้ไงมองดูคนที่เลิกคิ้วกวน อยากจะจับมันมาฟาดสักทีนักล่ะ



เอาตรงๆนะครับคิมจงอินแม่งโคตรชื่นชมโอเซฮุนเลย ชื่อชมอะไร? ก็ชื่นชมความหหน้านิ่งของมันนี่ไงมีอย่างที่ไหนวะบอกชอบกันไปแล้วแท้ๆแต่พี่แกยังสามารถนิ่งได้เหมือนคนไร้จิตวิญญาณ ต่างจากคิมจงอินที่พอรู้ตัวว่าชอบมันเข้าให้กลับกลายเป็นเขินอายตลอด ไหนจะอาการหวงมันเข้าขั้นวิกฤตทั้งรู้สึกไม่อยากห่างมันนั่นอีก คิมจงอินเป็นเอามากนี่ยอมรับตัวเองเลยแต่ทั้งหมดทั้งมวลมันก็เป็นเพราะโอเซฮุนคนเดียว



ถ้ามันไม่มาทำให้หลงนะคิมจงอินคงไม่ต้องมานั่งเป็นบ้าเป็นหลังเพ้อหามันเช้าเย็นขนาดนี้หรอก



นี่จงอินกูถามไรหน่อยดิขยับตัวขึ้นนั่งพิงขอบโซฟาเอาไว้แล้วก่ายขาทับเรียวขาของเซฮุน กระดิกไปมาเบาๆมือก็เอื้อมไปหยิบขนมเข้าปากไม่ขาดสาย ว่ามาหยิบแก้วน้ำโค้กที่มีน้ำแข็งหลอดไม่กี่ก้อนขึ้นดื่มพลางชำเลืองมองอีกคนที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างๆ



มึง...ชอบกูจริงๆหรือเปล่าวะชะงักการกินน้ำโค้กไว้เท่านั้นก่อนจะเลื่อนมันไปไว้ที่เดิม



หันเหมองเสี้ยวหน้าของโอเซฮุนที่มันกำลังก้มหน้าลงต่ำ เรียวคิ้วพันกันให้ยุ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามันกำลังไม่สบายใจจริงๆกับคำถามที่เพิ่งถามเขา ตั้งแต่ที่มึงบอกว่าชอบกูน่ะ กูเชื่อมึงมาตลอดนะแต่พอเมื่อวาน...ที่เจอมิกะจัง กูชักไม่แน่ใจแล้วว่ะปากสีเรื่อเม้มติดกันแน่นก่อนมันจะค่อยๆเผยออกมา มึงอาจจะแค่กำลังสับสนก็ได้เพราะกูสนิทกับมึงมาก กูรับฟังมึงทุกเรื่องมึงเลยอาจจะคิดว่ามึงขาดกูไม่ได้ มึงชอบกูจนไม่สามารถปล่อยกูให้อยู่ห่างมึงเป็นเวลานานๆได้ ...แต่มึงแน่ใจแล้วเหรอวะว่าความรู้สึกชอบของมึงมันจะเป็นกู



ความเงียบเข้ามาครอบงำหลังจากที่สิ้นเสียงของเซฮุน เรานั่งมองหน้ากันอยู่อย่างนั้นให้เวลามันผ่านไปอย่างเชื่องช้า หูทั้งสองข้างได้ยินเพียงแค่เสียงฮีตเตอร์และทีวีที่กำลังฉายหนังแอคชั่นสุดมันส์ หากแต่แววตาของเขามันกลับกำลังจ้องมองกับแววตาสวยที่มันหม่นลงตามความรู้สึกของเจ้าของ กลืนน้ำลายลงคอก่อนจะหลุบตาต่ำมองมือขาวที่กำลังบีบจับกันแน่น ช้อนแววตามองโอเซฮุนอีกทีก่อนจะเลื่อนมือไปกุมมือของมันเอาไว้



"ไม่ดราม่าดิ มึงไม่ควรคิดอย่างนั้นเลยนะเซฮุน" เลื่อนมือขึ้นไปแตะแก้มมันแล้วออกแรงลูบเพียงแผ่วเบา สบจ้องกับแววตาของโอเซฮุนอย่างจริงจังก่อนจะเผยรอยยิ้มที่คิดว่มันอบอุ่นที่สุดออกมา มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไง ที่ผ่านมากูไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่าคนที่เคยคบน่ะกูชอบเขาหรือกูรักเขา แต่กับมึงกูสามารถพูดมันออกมาได้...เพราะกูรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ มึงเป็นคนแรกที่สอนกูให้รู้ถึงความรู้สึกเวลาเราต้องการใครสักคนมาอยู่ข้างกาย มึงสอนกูให้จำว่าควรจะทำยังไงถ้าเกิดว่ามึงไม่อยากเสียคนๆนั้นไป...



...



แล้วก็มึงอีกนั่นแหละที่ทำให้ชีวิตของกูมันสับสนไปหมดตั้งแต่ที่ปาร์คชานยอลมันให้มึงกับกูทำอะไรบ้าๆแบบนั้น แต่มันตลกร้ายยิ่งกว่าที่มึงยอมเล่นด้วย มึงรู้ไหมว่ากูไม่คิดเลยสักนิดว่าคนอย่างมึงจะเป็นแฟนกับใครได้พูดมาถึงตรงนี้โอเซฮุนก็ตวัดสายตาจิกเขาไปหนึ่งที หัวเราะออกมาแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาลูบกลุ่มผมของมันช้าๆ แต่มึงกลับทำให้กูคิดผิด มึงเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่อาจจะไม่ได้เลิศเลอตกลงมาจากสวรรค์แต่มึงเป็นผู้ชายที่ทำให้ผู้ชายด้วยกันหวั่นไหวได้เพียงแค่มึงยิ้มยื่นนิ้วไปจิ้มมุมปากมันเบาๆ นิสัยมึงน่ะเข้าข่ายล่อตีนก็จริงแต่มึงก็น่ารักในแบบฉบับของมึง คนอื่นอาจมองไม่เห็นเพราะมึงไม่เคยแสดงออก...แต่สำหรับกู มึงมีมากกว่าคำว่าน่าคบ



...



เอาตรงๆเลยนะกูก็ไม่คิดหรอกว่าคนอย่างกูจะต้องมานั่งเพ้อหามึงแทบตลอดเวลาเลยให้ตาย แต่มันก็เป็นไปแล้ว เป็นเอามากด้วย แล้วที่มึงถามว่ากูชอบมึงจริงหรือเปล่ากูก็จะขอบอกตรงนี้และจะขอยืนยันแบบลูกผู้ชายสามศอกเขาทำกัน ...กูน่ะชอบมึงจริงๆ ชอบแบบไม่มีเงื่อนไขเลยด้วยซ้ำ



พูดจริง..?



อือ ถ้าจะให้กูพูดแบบละครน้ำเน่าหน่อยก็คงเป็นประโยคนี้ป่ะ ..กูยอมตายแทนมึงได้ แต่ไม่เอาอ่ะเพราะกูก็ยังรักชีวิตกูอยู่อีกอย่างถ้ากูตายไปใครจะดูแลมึง ใครจะคอยมากวนมึง แล้วใครจะคอยมาบอกว่าชอบมึง จริงไหม?



เกาจมูกแก้เขินเมื่อจู่ๆโอเซฮุนมันก็อมยิ้มขึ้นมาเฉย ไหนจะไอ้การที่มันซุกหัวเข้ากับอกเขานั่นอีก โห่ย!ได้ทีแม่งเอาเปรียบกูเลย ปล่อยให้กูพล่ามอยู่คนเดียวเลยใช่ไหม ถ้าไม่ติดว่ากูชอบมึงน่ะตบกะโหลกให้แหลกไปนานแล้ว



สรุปเลยนะครับว่าคิมจงอินน่ะชอบโอเซฮุนมาก! ลุ่มหลงโอเซฮุนจนชีวิตทุกวันนี้เวลาขี้ยังต้องเพ้อหา ก่อนนอนก็ต้องเอารูปมึงขึ้นมาดูแล้วจูบโทรศัพท์ตัวเองเหมือนคนบ้า พอตื่นนอนก็ต้องเข้าดูรูปอีกทีแล้วก็จูบหน้าจอรับอรุณสวัสดิ์ นี่กูถึงขั้นเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกวันเลยนะเว้ย นอกจากจะจูบโทรศัพท์ตัวเองแล้วกูยังสามารถคุยกับตัวเองได้ด้วยนะ



พอแล้ว



ทีงี้มาบอกให้พอ ...แล้วมึงอ่ะ ชอบกูจริงๆไหม?



อะไร มึงไม่มีสิทธิ์ถามกลับนะ



ไม่มีการเอาเปรียบดิ แต่ถ้าให้กูเดานะกูว่ามึงเองก็คงชอบกูมากเหมือนกันอ่ะ



โคตรหลงตัวเองเลยหมี!” หัวเราะตามเสียงหัวเราะนั้นก่อนจะกอบกุมใบหน้าโอเซฮุนให้ออกจากอกของตน สบจ้องกับแววตาสวยอยู่เพียงครู่ก่อนจะโน้มหน้าให้หน้าผากชิดกัน



หลงตัวเองยังไง สุดท้ายมึงก็ต้องมาหลงกูด้วยอยู่ดี...ไม่ใช่ไง?จุ้บมุมปากโอเซฮุนไปหนึ่งทีแล้วรีบผละออกมา จากนั้นจึงวาดแขนกอดคอมันเอาไว้พลางซบหัวตัวเองลงกับไหล่มันบ้าง พูดให้ฟังหน่อยได้ไหมว่ามึงชอบกูมากน้อยแค่ไหนเลื่อนมืออีกข้างไปเขี่ยแขนของโอเซฮุนเล่น เสียงลมหายใจที่ถูกพรูออกมาก่อนที่โอเซฮุนมันจะดันหัวเขาออกจากไหล่








และใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้พร้อมกับปากสีเรื่อที่แนบสนิทไปกับแก้มของเขา

ใช่...โอเซฮุนมันจูบแก้มเขา

จูบที่สามารถรับรู้ได้ถึงความอุ่นจากกลีบปากและลมหายใจอุ่นจากจมูก







มันน่าจะแทนคำตอบของกูได้นะ...




แทนได้ไหมไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือกูช็อคไปแล้ว!!!!!!!!!!!!!




โอเซฮุนมันเป็นพวกไม่ยอมทำอะไรแบบนี้ง่ายๆนะบอกเลยถ้าไม่โดนบังคับจริงๆ ซึ่งคิมจงอินคิด(เข้าข้างตัวเอง)ว่ามันไม่ได้โดนเขาบังคับให้ทำแน่ๆ แต่มันทำออกมาเองตามความรู้สึกข้างใน งื้อออออออออออ คิมจงอินเขินอ่ะ! ตอนขอของขวัญจากมันเป็นจูบแก้มนั่นไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆนะเว้ย แค่อยากจะแกล้งมันเล่นแต่มันกลับทำจริง แถมตอนนี้มันยังเลื่อนใบหน้าไปที่แก้มของเขาอีกข้างแล้วกดปากจูบอยู่อย่างนั้นราว30วิได้ ริมฝีปากเล็กบางจึงถอนออกพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาและแก้มที่มันขึ้นสีเรื่อ




...ว่าโอเซฮุนก็ชอบคิมจงอินมากเหมือนกัน





***





เรื่องราวระหว่างเขาและคิมจงอินกำลังผ่านไปอย่างเชื่องช้าหรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราสองคนไม่อยากจะให้มันผ่านไปเร็วก็ไม่รู้ ถึงจะบอกว่าใจตรงกันยังไงแต่เขากับมันก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม ...เหมือนเดิมที่มันมักจะมีอะไรพิเศษเฉพาะตัวของมันรวมอยู่ด้วย เช่น จากที่คิมจงอินมันจะเดินกอดไหล่เขาไปยังสถานีรถไฟเหมือนทุกครั้งมันก็เปลี่ยนมาจับมือเขาแทน เคยลองถามแล้วว่ามันไม่อายคนอื่นเหรอ มนุษย์หมีมันก็ตอบออกมาหน้าตาเฉยว่าไม่ มีอะไรต้องให้อายในเมื่อในสายตามันมองเห็นแค่เขาคนเดียว ประโยคแม่งโคตรชวนอ้วกเลยให้ตายเถอะ



จากหมีบื้อในตอนแรกแต่พอเข้าใจอะไรมากขึ้นหน่อยกลายเป็นหมีบ้าแทน คำพูดคำจาจากที่เคยขวานผ่าซากก็กลายเป็นคำพูดหวานชวนเลี่ยนจนบางทีเขาเองก็ทนไม่ไหวต้องยกมือขึ้นตบหัวมันไป มันอาจจะจริงที่เขาเป็นพวกฮาร์ดคอแต่จะให้ทำไงได้วะก็เวลาคนมันเขินแม่งชอบควบคุมตัวเองไม่อยู่นี่หว่า นี่ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่หลงเตะคิมจงอินจนมันเดี้ยง



เข้าสู่ช่วงเดือนกุมภาแล้วและอากาศก็เริ่มจะอุ่นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แค่นิดเดียวเท่านั้นนะเพราะมันยังไม่ได้ผ่านช่วงฤดูหนาวไปเต็มตัว จากที่เคยสวมเสื้อโค้ทตัวยาวก็เปลี่ยนมาใส่เพียงเสื้อแขนยาวตัวหนาแทน ผ้าพันคอก็เก็บไว้บ้านเพราะยังไงก็มีเสื้อสูทตัวนอกกับเสื้อนักเรียนอยู่ดี หิมะไม่ได้ตกลงมาบ่อยเหมือนช่วงเข้าฤดูหนาวแรกๆแต่มันก็ยังคงโปรยปรายลงมาบ้าง ถุงไม้ถุงมือก็ไม่จำเป็นต้องใส่แล้ว ...เพราะมีมือใครอีกคนมาคอยกุมให้ความอบอุ่นแทนน่ะสิ



พูดแล้วก็เขินตัวเองไม่หาย ทำไมถึงกล้าบ้าบิ่นจูบแก้มจงอินมันไปก็ไม่รู้ แต่ตอนนั้นสมองโอเซฮุนมันว่างเปล่าจริงๆนะเว้ยแค่มันอยากจะแสดงออกบ้างว่าเขาก็รู้สึกชอบมันไม่ต่างกัน แต่จะให้พูดออกไปเลยโอเซฮุนสุดเฟี้ยวก็ไม่กล้าเลยเลือกจะทำอย่างนั้นแทน แต่แม่งสงสัยเกินคาดไปหน่อยเขาเลยถูกจงอินมันจูบแก้มคืนไปหลายที คิมจงอินน่ะมันชอบบอกว่าเขาน่ารักซึ่งอันนี้ก็อยากจะเถียงขาดใจแต่รู้ว่าเถียงไปก็ไม่ช่วยอะไรเลยต้องปล่อยเลยตามเลย การที่ถูกผู้ชายด้วยกันชมว่าน่ารักมันเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยน่าภูมิใจสักเท่าไหร่เลยนะ แต่นี่เป็นคิมจงอินไง...เพราะคิมจงอินคือคนที่โอเซฮุนมีใจให้ จากคำว่าไม่ภูมิใจเลยกลายเป็นภาคภูมิใจแทน




ดูขัดกับความคิดก่อนหน้าเนอะกู

บอกว่าอยากจะเถียงมันขาดใจ แต่สุดท้ายก็มาบอกว่าภูมิใจซะงั้น

เหลือเชื่อจริงๆว่ามนุษย์หมีจะทำให้โอเซฮุนหลงหัวปักหัวปำขนาดนี้

เฮ้อออออออออออออ




นี่แฟนหลุดออกจากภวังค์เมื่อแก้มถูกจิ้มลงมาพร้อมกับเสียงทุ้มขึ้นจมูกที่เรียกตน จะวานเลนไทน์แล้วนะ อยากได้กุหลาบเปล่ากลอกตาไปมาเพื่อนึกตัวเลขในใจว่ามันอีกกี่วันจะถึงวันแห่งความรักที่ใครหลายคนเฝ้ารอ กลอกกลิ้งลูกตามามองคิมจงอินก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธ



ให้กุหลาบมาเดี๋ยวมันก็เหี่ยวเก็บไม่ได้นาน



แล้วอยากได้ไร?ขบคิดตามคำถามนั้นก่อนจะส่ายหัวอีกรอบ ไม่เอา หรือยังคิดไม่ออก?



คิดว่าหน้าอย่างกูจะไม่เอาเหรอครับ? แต่กูยังนึกไม่ออกอ่ะว่าจะเอาอะไรดี ขอเวลาได้ป่ะ



สำหรับแฟนคิมจงอินรอได้เสมอเบ้ปากใส่คำพูดหยอกเอินนั้นแล้วจึงหันไปมองเพื่อนร่วมห้องที่ต่างพากันยุ่งอยู่กับกิจกรรมของตัวเอง



ว่าแต่ชานยอลมันไปไหนวะพูดถึงเพื่อนอีกคน ช่วงนี้ชานยอลมันตีตัวออกห่างพวกเขาว่ะ ไม่รู้ไปทำอะไรให้มันโกรธหรือเปล่าว่าจะถามให้ได้ความแต่มันก็ไม่ยอมปล่อยเวลาให้ว่างเลยสักนิด พอมีจังหวะสักหน่อยมันก็เบินปากใส่แล้วสะบัดหน้าหนีด้วยความสะดิ้งก่อนที่ขาโก่งๆจะพาร่างมันเดินฉิวจากไป



โอเซฮุนถึงขั้นงงเลยทีเดียวเจอเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดใส่มาแบบนี้



เห็นเดินไปตึกนู่นมองตามเรียนิ้วของคิมจงอินไปยังตึกนู่นที่ว่า เห็นมันพูดขึ้นมาตอนเรียนคาบเมื่อกี๊ว่าอาจารย์เรียกใช้พยักหน้าเข้าใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเข้าโปรแกรมแชทไลน์



OHOH : เสร็จธุระแล้วมาเจอกันหน่อยดิ



ส่งเสร็จก็นั่งจ้องหน้าจอรอให้มันอ่านและตอบ ใช้เวลาร่วม5นาทีปาร์คชานยอลจึงกดอ่านและ
อีก
1นาทีต่อมาก็มีข้อความเด้งขึ้น




PCY.หล่อลาก : โอเช แต่เพื่อนฮุนต้องรอก่อนนะเพราะตอนนี้ปาร์คยุ่งมาก



กระยิ้มหยิ่มหย่องอยู่ในใจก่อนจะรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไป



OHOH : กูรอเพื่อนได้เสมอ รีบมานะเจอกันในห้อง



เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วต้องผงะเมื่อจู่ๆคิมจงอินมันก็ยื่นหน้าเข้ามาเสียใกล้ ทำไมต้องยิ้ม คุยกันแค่นี้ถึงขั้นต้องยิ้มเลยเหรอ? มีความสุขมากขนาดนั้นถอนหายใจออกมาแล้วผลักหัวมันไปด้วยความหหมั่นไส้ที่นับวันมันยิ่งปัญญาอ่อนหึงได้แม้กระทั่งกับชานยอล ตอบกูมาดิแล้วมันก็เซ้าซี้เขาไม่หยุดซึ่งพอเป็นแบบนี้ทีไรโอเซฮุนก็จะฟิวขาดแต่ไม่ถึงขั้นโมโหจนต้องฮาร์ดคอใส่มันหรอกนะ ก็แค่ทำการหยิกหูมันไปแรงๆพร้อมกับประโยคเดิมๆที่เคยพูด...





มึงชอบกู กูชอบมึง เราชอบกัน แค่นี้จบ!”





สะบัดตูดหนีจากคิมจงอินที่มันยกยิ้มกว้างออกมาหลังจากได้ยินประโยคเดิมๆ แต่ก็ยังไม่ทันจะหนีอย่างที่ตั้งใจข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้ก่อนจะรับรู้ถึงโลหะบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นว่าเป็นสร้อยข้อมือสีเงิน มีจี้รูปอินฟินิตี้ห้อยโตงเตงอยู่ กูล้อเล่นหรอกน่า แต่สร้อยเส้นนี้กูตั้งใจเลือกซื้อมาให้เลยนะ ...ใส่คู่กันไปแบบนี้นานๆนะฮุนของหมีแล้วคิมจงอินมันก็สามารถหยุดเวลาของโอเซฮุนไว้ได้กับคำพูดกึ่งหวานกึ่งเลี่ยน อมยิ้มให้กับความน่ารักนั้นแล้วจึงยกสร้อยข้อมือขึ้นมาดูความสวยงามของมัน



เลื่อนสายตาไปประสานกับแววตาคมที่จดจ้องตัวเองไม่วางตา รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อยจนต้องแลบลิ้นเลียกลีบปากด้วยความประหม่า ก็...นะ หมีของฮุนยังไงก็ยังเป็นหมีของฮุนอยู่วันยังค่ำ ถ้าไม่ใส่คู่กับหมีตัวนี้แล้วจะไปใส่คู่กับหมีตัวไหน...จริงไหม? ไอ้ลูกหมีจบประโยคนั้นเราสองคนต่างก็ยิ้มให้กันก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เบือนหน้าหนีกันไปคนล่ะทางด้วยความเขินอายที่มันกำลังไล่เรื่อยขึ้นมาที่แก้มทั้งสองข้างและใบหู



จากนี้โอเซฮุนไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ไม่รู้เลยจริงๆว่าคิมจงอินในอนาคตจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า



แต่แค่ตอนนี้...แค่ปัจจุบันในช่วงเวลานี้ โอเซฮุนก็อยากจะขอให้ความสุขที่มันเกิดขึ้นได้อยู่กับเขาและจงอินไปนานๆ อย่าให้รอยยิ้มของเราสองคนต้องเลือนหายไปเพียงเพราะไม่เชื่อใจกันหรือมีคนอื่นมาแทรก โอเซฮุนจะขอเพียงเท่านี้ซึ่งไม่รู้ว่าคำขอของตัวเองจะเป็นจริงหรือเปล่า หากมันเป็นจริงเขาก็พร้อมจะยิ้มให้กับคิมจงอินไปตลอด แต่ถ้าหากมันไม่เป็นจริงเขาก็พร้อมกับจะยิ้มให้คิมจงอินเช่นกัน



ถ้ากูไม่เบื่อในวันนั้น ...ตอนนี้มันจะมีเรื่องระหว่างเราเกิดขึ้นหรือเปล่าวะเซฮุน



มันเป็นคำถามที่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ เลือกจะยิ้มให้แก่คิมจงอินที่มันเองก็ยังไม่ยอมหุบยิ้มลงเลย ไม่รู้ดิ มันก็แค่เรื่องราวที่ผ่านมาทำให้คนเรารู้ใจตัวเองมากขึ้นป่ะ ถ้ามึงไม่เบื่อแล้วกูไม่อินดี้ตอบตกลงไปวันนั้น กูกับมึงอาจจะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ก็ได้



นั่นดิ แต่แบบนั้นก็ดีนะเพราะกูจะได้เนียนแต๊ะอั๋งมึงบ่อยๆไงทำหน้าเอือมใส่คิมจงอินที่มันดูจะพออกพอใจมากเหลือเกินที่ได้พูดออกมา แต่ตอนนี้มันดีกว่าเยอะ เพราะกูไม่ต้องเนียนแต๊ะอั๋งมึงแล้วเพราะกูสามารถทำมันได้เลยโดยที่ไม่กลัวมึงจะด่า



หรา แล้วรู้ได้ไงว่ากูจะไม่ด่าดีดหูมันไปข้างล่ะทีก่อนจะกอดอกเชิดหน้ามองอีกคน



รู้ดิ! เพราะตอนกูทำมึงยังไม่สะบัดตัวออกจากกูเลย หนำซ้ำมึงยังละเมอมากอดกูบ่อยๆด้วยตอนที่มานอนด้วยกันอ่ะ ...เอ๊ะ!หรือจริงๆมึงไม่ได้ละเมอ



ขี้ตู่!”



นั่นไง! มึงไม่ได้ละเมอจริงๆด้วย



มึงอย่ามามั่วนะเว้ย!กูไม่เคยคิดจะไปพิศวาสกอดมึงขนาดนั้นนะ



แหน่ะๆ พอถูกจับได้แล้วชอบทำหน้าตาโหดใส่ ว๊าย!เค้าไม่กลัวหรอกนะตัวเองสิ้นประโยคนั้นโอเซฮุนมันก็ไม่ได้ปล่อยให้คิมจงอินหลุดลอยไป แม้จะวิ่งตามหลังกันมาแทบจะทิ้งระยะห่างพอควรแต่โอเซฮุนมันฉลาดเป็นกรดด้วยการถอดรองเท้าแล้วคว้างมันลอยมากระทบแผ่นหลังคิมจงอินเต็มๆ



ไปตายเลยควายเอ๊ย!” พร้อมกับประโยคเจ็บแสบที่คนฮาร์ดคอแสนน่ารักอย่างโอเซฮุนมันมอบให้







อ่า...ความสุขของคิมจงอินมันคงเกิดจากอาการฮาร์ดคอของโอเซฮุนแล้วล่ะ

ความเจ็บปวดอยู่ที่ไหนคิมจงอินก็อยู่นี่นั่นสินะ

แต่ไม่เป็นไรครับเพื่อแฟนคิมจงอินทนได้อยู่แล้ว




อ่อ...ลืมบอกไปอีกอย่างว่าเรื่องราวที่มันเกิดขึ้นน่ะคิมจงอินต้องขอขอบคุณตัวเองและปาร์คชานยอลนะ เพราะถ้าไม่มีมันคอยเสี้ยมเขาคงไม่ได้โอเซฮุนมาทำตัวน่ารักใส่อยู่อย่างทุกวันนี้แน่

ขอบคุณมากมายนะพีซีวายที่มึงรักพวกกูขนาดนี้

จูบดากมึงไปเลยร้อยที





หันหลังกลับไปดูโอเซฮุนก็เห็นว่ามันกำลังยืนค้ำเข่าหอบหายใจอยู่ โบกมือหยอยๆล้อเลียนมันพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เปล่งออกมามากกว่าครั้งไหนๆเพราะความสุขมันกำลังกระอักอยู่ข้างในจนคิมจงอินแทบคลั่ง





กลับไปบ้านเมื่อไหร่นะ พ่อจะจับมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวเลยคอยดู!!













THE END!

จบแล้ว!!!!

เป็นตอนจบที่สั้นมาก555555555555 เดี๋ยวจะมีบทพิเศษของพี่ปาร์คมาให้อ่านนิดหน่อยนะคับ ส่วนตอนพิเศษนี่ไม่มีอ่ะ อยู่แค่ในเล่มเท่านั้น 2 ตอน อิอิอิอิ

ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านมาตั้งแต่ต้นเลยนะ ขอบคุณทุกคอมเม้น ขอบคุณคนที่กดเฟบไว้ด้วย ขอบคุณมากโลยยยยยยย เรื่องนี้มนัไม่มีอะไรเลยจริงๆเพราะเราก็แค่อยากจะแต่งให้นีนี่อ้อนเซฮุนเท่านั้น หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังมากเนอะ งื้อออออออออออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

387 ความคิดเห็น

  1. #356 น๊อต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 00:25
    เพิ่งมีโอกาศได้อ่าน ขอบอกว่าไม่ผิดหวัง!! สนุก น่ารัก ฟรุ่งฟริ้ง กรุ่งกริ่ง สุดติ่งกระดิ่งแมวมากกกกกก55555



    #ไคฮุนคือนิพพานอ่ะ



    แต่พี่ปาร์ควินมากกกกก ฮาเฮียแกมากอ่ะ อ่านบทปาร์คที่นี้ฮาตลอด ยิ้มแก้มแทบแตก



    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ👍👍
    #356
    0
  2. #355 น๊อต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 00:24
    เพิ่งมีโอกาศได้อ่าน ขอบอกว่าไม่ผิดหวัง!! สนุก น่ารัก ฟรุ่งฟริ้ง กรุ่งกริ่ง สุดติ่งกระดิ่งแมวมากกกกกก55555



    #ไคฮุนคือนิพพานอ่ะ



    แต่พี่ปาร์ควินมากกกกก ฮาเฮียแกมากอ่ะ อ่านบทปาร์คที่นี้ฮาตลอด ยิ้มแก้มแทบแตก



    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ👍👍
    #355
    0
  3. #317 aum_ibery@hotmail.com (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 02:45
    จบเเล้วว. วู้ววว. มันส์
    #317
    0
  4. #311 มะมี้ อกกจ เมียจ๊อกกกกก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 22:55
    เขินเนาะ ><







    คือยังไงล่ะ จากเริ่มต้นที่เค้าไม่ยอมรับเลยว่ามันรัก

    ความรู้สึกมันไม่พุ่งออกมาเลย มันเป็นการแสดงล้วน ๆ จริงๆ

    ระยะกลางมันก็ไม่ค่อยชัด มันเหมือนโดน 2 คนนี้หลอก คือไม่อินเลย

    ระยะปลาย เฮ้ย ทำไมฟิลมันได้วะ มันแอบบิดคิดตาม มุมปากยกยิ้มไม่รุ้ตัว

    ยิ่งระยะสุดท้ายนี่แบบ เอ้อออออออออออออออออออออออออออออ







    เข้ามหาลัยซะนะ แล้วก็ได้กันด้วยล่ะ 5555555555555555







    รักแรง.
    #311
    0
  5. #300 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 14:47
    เป็นฟิคที้ดีมากๆเลยอ่านเเล้วมีความสุขชอบฟิคเเบบนี้ รักกกกกกคนเเต่ง
    #300
    0
  6. #298 eve_popparazzi (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 13:30
    บทสองคนนี้จะหวานจะเลี่ยนแทบจะอ้วกเลย5555 ขอบคุณที่แต่งให้อ่านน่ะ
    #298
    0
  7. #297 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 12:59
    เขินนนนนนนนนนนนนน
    #297
    0
  8. #296 kh_hk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 09:24
    อ่านแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้ายิ้มไม่หุบตลอดเวลา555555เขินมากกกกก
    #296
    0
  9. #295 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:44
    ปาร์คยุ่งไรอยู่หว่าาาาาา
    #295
    0
  10. #291 dyo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:28
    โถ่พี่ปาร์ค 555555555555555555555
    #291
    0
  11. #286 Pai Joe (@paiza007008) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:25
    อิพี่ปาร์คบทน้อยควรจะสงสารไหม 55555555 หมีของฮุนนนนน
    #286
    0
  12. #282 Plub'Ploy (@wan-suk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 21:12
    หวานกันมากค่ะ หวานมากกกกกก

    ชอบสร้างโลกคิตตี้จริงๆด้วย
    #282
    0
  13. #278 PimKat (@maum) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 20:35
    พี่ปาร์คจะคู่ใครรรร
    #278
    0
  14. #277 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 20:32
    ว้าาาา
    #277
    0
  15. #275 Mesa Kung (@chainmesa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 20:19
    จบแล้ววว ชอบฟิคเรื่องนี้มากกกก อ่านแต่ละตอนนี่บิดเป็นเลขแปดเลย 555
    #275
    0
  16. #268 mintnatsi♡ (@mintty-pn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:39
    จบแล้วง่า งือออออออออออออออออ จบแล้วหรอเนี่ยยยยย ><><
    #268
    0
  17. #262 DHYOC (@ohdaejin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 13:24
    จบแล้วแงงง คิดถึงอิหมีขี้อ้อน ~
    #262
    0