ระบบสุดเทพ

ตอนที่ 47 : โหมดเงียบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    17 ก.ค. 62

ลูคัสกลับมาถึงบ้านตอนบ่ายสองเขาเอาของที่ซื้อมาไปวางไว้บนโต๊ะ พร้อมจัดการสิ่งของที่ซื้อมา ลูคัสเอาพวกของสดกับผักไปเเช่ไว้ในตู้เย็นส่วนของอื่นก็จัดการตามสมควร

ลูคัสจัดเเต่งสิ่งของที่มีไม่มากเเละทำเสร็จในเวลาไม่นาน เมื่อเสร็จจากตรงนี้เเล้วลูคัสก็ไปล้างมือ เเละนำเนื้อไปหมักตามสูตรของเค้าที่ใช้เวลา 3-5 ชั่วโมง

เมื่อหมักหมูเสร็จลูคัสก็เดินไปเอาเตาย่างที่อยู่หลังบ้าน มาทำความสะอาดให้พร้อมใช้งาน

ลูคัสทำสิ่งต่างในบ้านของเค้าอย่างชิวๆไม่รีบมากเพราะเค้าก็ไม่มีอะไรทำอยู่เเล้ว จนเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายสามกว่าจะถึงสี่โมง ลูคัสก็รีบทำสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ให้เสร็จก่อนจะปั่นจักรยานไปรับเอมมี่


ใช่เวลาไม่นานลูคัสก็ปั่นจักรยานมาถึงโรงเรียนของเอมมี่ มีรถยนต์วิ่งเข้าไปข้างในตลอด ลูคัสเมื่อมาถึงก็ปั่นเข้าไปข้างใน เเละเลือกที่จะไปจอดที่เดิม คือใต้ต้นไม่

" อืมมเหลืออีก4นาทีก่อนที่เอมมี่จะเลิกเเฮะ " ลูคัสเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเวลาเล็กน้อยก่อนจะปิดลงไป พร้อมกับสอดส่องสายตาเพื่อหาเป้าหมายที่จะมาเป็นอาหารตาให้เค้า ลูคัสจ้องมองไปยังสนามเทนนิสที่อยู่ไกลออกไปก่อนเลยเป็นอันดับเเรก

" วันนี้ไม่มาเเฮะ " ลูคัสมองดูสนามเทนนิสที่ว่างเปล่าก็เสียดายเล็กน้อยก่อนจะเริ่มสอดส่องสายตาไปทางอาคารเรียน

ลูคัวสอดส่องมองตึกเเต่ละตึกไปเรื่อยๆจนไปเจอเข้ากับเอมมี่ยืนเเถวๆ ขอบหน้าต่างของห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นหกของตึกนักเรียนพร้อมกับมองมาทางลูคัส

" เธอเห็นเราด้วยหรอวะนั้น " ลูคัสคิดพร้อมกับโปกมือทักทายเอมมี่เพื่อทดสอบดูว่าเธอเห็นเค้าจริงรึปล่าว เเละเหมือนว่าเอมมี่จะเห็นลูคัสโบกมือให้เธอก็โบกมือกลับเลยทันที

" นี้เอมมี่เธอทำอะไรน่ะ " เพื่อนหญิงในห้องคนหนึ่งเหมือนจะสังเกตุเห็นว่าเอมมี่อยู่ๆก็โบกมือไปมาก็นึกสงสัยจนได้ถามออกไป

" ชั้นโบกมือให้พี่ลูคัสน่ะ " เอมมี่หันมาตอบกับเพื่อนของเธอเเละหันกลับไปมองลูคัสที่อยู่ใต้ต้นไม่

" ลูคัสใหน?? " เด็กหญิงคนที่ถามตอนเเรกลุกขึ้นเเละเดินมาข้างๆกับเอมมี่

" อยู่ตรงนั้นน่ะใต้ต้นไม้ " เอมมี่พูดพร้อมกับชี้ไปทางลูคัสเพื่อนบอกเพื่อนของเธอ

" อยู่ตรงใหน " เธอพูดพร้อมกับหรี่ตามองไปตามนิ้วของเอมมี่ เเต่เธอก็มองไม่เห็นใครเลย " เอมมี่เธอตาฟาดไปเองรึปล่าว " เพื่อนของเอมมี่หันมาถามเพราะเธอไม่เห็นใครใต้ต้นไม่เลย

" ไม่ใช้ต้นนั้นชั้นหมายถึงต้นนู้นน่ะที่อยู่เเถวๆที่จอดรถนู้น " เอมมี่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองมองไปต้นไม่ที่อยู่ไกล้ๆก็บอกตำเเหน่งของลูคัสให้ระเอียดมากขึ้นไปอีก

" งั้นหรอ " เพื่อนของเอมมี่หันไปมองต้นไม่เเถวๆลานจอดรถที่อยู่ไกลๆเธอก็เห็นชายหนุ่มตัวเล็กๆจากสายตาของเธอ เเละเห็นได้ไม่ชัด

" คนนั้นหรอ " เพื่อนเอมมี่พูดพร้อมกับชี้ไปทางลูคัสที่เธอเห็นไม่ค่อยชัดเท่าใหร่นัก

" ใช้ๆคนนั้นเเหละ " เอมมี่พยักหน้า

" หืมม เเล้วใช้คนเดียวกันกับที่มารับเธอเมื่อวานรึปล่าว?? " เพื่อนเอมมี่ถามอีกเพื่อความเเน่ใจ

"อื้อ ใช้เลยล่ะ" เอมมี่พยักหน้าเเรงๆ


" ใครงั้นหรอ " เด็กหนุ่มผมสีส้มที่เหมือนจะอยู่ห้องเดียวกันเดินมาทางหน้าต่างพร้อมกับถามพวกเอมมี่

" ไม่มีอะไรหลอกก็เเค่เเฟนของเอมมี่ที่มาเมื่อวานน่ะวันนี้ก็มาอีกเเล้ว " เพื่อนหญิงของเอมมี่หันมาตอบเด็กหนุ่มผมส้ม

" คนเมื่อวานนั้นน่ะหรอ อืมม " เด็กหนุ่มผมส้มเดินมามองลูคัสผ่านทางหน้าต่างพร้อมกับคิดถึงสิ่งที่ตนไปถามพ่อเรื่องเเฟนของเอมมี่ เเละให้พ่อบ้านไปสืบมาก็ได้คำตอบมาว่า


" เอมมี่ลูกสาวตระกูลเซียร์ร่านั้นหรอ ก็ไม่ได้ยินว่าไปหมั้นกับตระกูลใหนนิ " พ่อของหัวส้มพูด

" ชายหนุ่มที่นายท่านให้ไปหาชื่อว่าลูคัสอายุ21ปีครับอยู่กับป้าสองคน ทำงานที่อาบอบนวดที่นายน้อยไปเที่ยวเป็นประจำ เเละตอนนี้ดูเหมือนว่าจะลาออกเเล้วครับ สงสัยจะเป็นเพราะว่าเกิดอาการป่วยชนิดหนึ่ง" พ่อบ้านเปิดหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับรายงานประวัติ ของลูคัสที่สืบมาได้บอกกับเด็กหนุ่มหัวส้ม

" ก็เเค่คนธรรมดานี้ " เด็กหนุ่มหัวส้มคิดถึงความเป็นไปได้ที่เอมมี่สาวสวยอันดับหนึ่งถ้าไม่นับไอ้ตุ๊ดนั้น ที่จะไปรักหรือเป็นเเฟนกับคนธรรมดา

" ชายคนนี้ได้ไปทำให้นายน้อยไม่พอใจรึปล่าวครับ " พ่อบ้านเมื่อโดนนายน้อยให้ตนไปสืบประวัติคนธรรมดาก็นึกสงสัย

" ไม่มีอะไรหลอกชั้นก็เเค่สงสัยน่ะ " เด็กหัวส้มตอบกับพ่อบ้าน " ช่างเถอะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับชั้นอยู่เเล้ว" เด็กหนุ่มหัวส้มคิด


กลับมาที่ปัจจุบัน


" ไม่เห็นจะหน้าสนใจเลย " เด็กหนุ่มหัวส้มเมื่อรู้ความจริงเเล้วว่าลูคัสเป็นเเค่คนธรรมดาเค้าก็หมดความสนใจเลยทันที เเละกลับไปนั้งโต๊ะของตน พลางเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพราะตอนนี้มันเป็นคาบเรียนสุดท้าย ที่ปล่อยให้นักเรียนพักสมอง เเละทบทวนเรื่องที่เรียนวันนี้


" มีเรื่องอะไรงั้นหรอ " ชายหนุ่มผมเขียวชื่อเซตที่นั้งอยู่ข้างๆหัวส้มถามออกมาด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหลอกก็เเค่ เเฟนของเอมมี่มารับน่ะ " เด็กหนุ่มหัวส้มพูดพร้อมกับกดเข้าเกมในโทรศัพท์

" เเฟนงั้นหรอ " เด็กหนุ่มผมเขียวพึมพัมเล็กน้อยพร้อมกับเอารูปของชายหน้าหวานคนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ


ลูคัสั้งรอได้ไม่นานเสียงออดของโรงเรียนก็ดังขึ้นก่อนจะมีเหล่าเด็กมัธยมเดินออกมามากมาย

เหมือนเดิมมองเด็กพวกนั้นด้วยความสนใจมีบางคนที่เค้าเคยเห็นเเละไม่เคยเห็นปะปนกันไป ส่วนเด็กพวกนั้นบางคนก็ ชี้นิ้วมาถางลูคัสพร้อมกับนินทาเล็กน้อยเหมือนจะเป็นสาวกของเอมมี่

เเละเมื่อเอมมี่เดินมาถึงตรงที่ลูคัสอยู่พวกลูคัสก็ทักทายกับพวกเด็กๆ ที่เป็นเพื่อนของเอมมี่สักพักก่อนจะปั่นจักรยานออกไปพร้อมกับเอมมี่


" นี้เอมมี่วันนี้ว่างรึปล่าว " ลูคัสถามในระหว่างที่ปั่นจักรยานไปบ้านเอมมี่

" อืมม วันนี้ก็มีการบ้านนิดหน่อยเเต่ทำ 30 นาทีก็เสร็จเเล้ว ว่าเเต่มีเรื่องอะไรงั้นหรอ " เอมมี่พูดออกมาด้วยความสงสัย

ลูคัสคิดเล็กน้อยก่อนจะพูด " อืมม ก็วันพรุ่งนี้พี่ก็ต้องไปทำงานเเล้วเเละไม่รู้จะกลับมาที่นี้อีกเมื่อใหร่ ป้ากับพี่เลยจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆกัน เลยจะชวนเอมมี่ไปด้วย "

" พรุ่งนี้ก็ต้องไปเเล้วงั้นหรอ " เอมมี่พูดด้วยความเสียใจก่อนจะกอดเอว เเละซุกหน้าลงไปบนเเผ่นหลังของลูคัส

" อย่าเศร้าไปเลยน่า ไม่ได้ไปตายหรือเป็นอะไรสักหน่อย เดี๋ยวฝึกเสร็จก็ได้กลับเเล้วมั้ง " ลูคัสเอามืออีกข้างมาลูบมือของเอมมี่เเละพูดปลอบ


" อื้อ " เอมมี่เมื่อได้ยินดังนั้นเธอก็กอด ลูคัสเเน่นขึ้นอีกไปอีก

ลูคัสหันไปมองข้างหลังเล็กน้อย " เหมือนกำลังทำใจเเฮะ " ลูคัสเองก็รู้สึกเศร้าบ้างเล็กน้อยเเต่ก็เพื่ออนาคตที่ดียิ่งขึ้นของคนของเค้า

เอมมี่กอดเอวของลูคัสเเละซุกหน้าไปตลอดทางจนมาถึงบ้านของเธอ

" จะให้พี่เข้าไปเลยรึปล่าว " ลูคัสจอดรถจักรยานอยู่ที่ประตูหน้าบ้านของเอมมี่พร้อมถามออกมา

" อื้อ " เอมมี่ยังซุกหน้าอยู่ที่หลังของลูคัสเหมือนเดิม

" งั้นเหรอ " ลูคัสหันไปทางเอมมี่เเละเอามือไปลูบหัวเธอเล็กน้อยก่อนจะปั่นจักรยานเข้าไปในบ้านของเธอ

เมื่อมาถึงบันไดที่หน้าประตูที่จะเข้าไปข้างในบ้านของเธอลูคัสก็จอดอีกครั้ง " ถึงเเล้วละ " ลูคัสหันไปทางเอมมี่ที่ยังเอาเเต่ก้มหน้า

" อื้อ " เอมมี่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเผยให้เห็นตาของเธอที่เเดงเล็กน้อยพร้อมกับน้ำตาที่ซิบออกมาเล็กน้อยเหมือนพยายามจะกลั้นไว้ไม่ให้ร้องไห้ออกมา


ลูคัสเมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้เค้าเอามือไปลูบหัวเธอเล็กน้อย " รีบไปเปลี่ยนชุดเร็วเดี๋ยวพาไปกินน๋ม " ลูคัสพยายามพูดให้เอมมี่อารมณ์ดีขึ้น เเต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าใหร่ นัก

เอมมี่ที่อยู่ในโหมดเงียบพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน เเละเมื่อเธอเดินเข้าไปจนพ้นสายตาของเขาเเล้ว ลูคัสเหมือนจะได้ยินเสียงสะอื้นออกมาจากด้านใน

" เฮ้อ ลูคัสเอ้ยทำผู้หญิงร้องให้สะเเล้ว " ลูคัสเกาหัวเเละถอนหายใจออกมา





(มีคำผิดบอกด้วยนะครับ????????)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

224 ความคิดเห็น

  1. #97 เอส01 (@0994541466) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:34
    ไปคึกอะไรมาอัพรัวๆเลย
    #97
    0
  2. #96 เอส01 (@0994541466) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:33
    ถี่จุง
    #96
    0