ระบบสุดเทพ

ตอนที่ 53 : ยากันยุง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    19 ก.ค. 62

" อืมมจะว่าไปเเล้วอากาศที่นี้มันดีจริงๆ เเต่เสียอย่างเดียว ยุงเยอะชิบหาย!!! " ลูคัสในตอนนี้หงุดหงิดเป็นอย่างมากที่มีพวกยุงมาคอยกัดเค้าเเละ คอยบินไปบินมาเเถวนี้ไม่ไปใหนเลย

" เเปะ ! " เเปะ ! " เสียงตบยุงดังขึ้นมาต่อเนื่อง


" ****เอ้ย !! นี้ตรูต้องเสียเเต้มซื้อยากันยุงใช้มั้นเนี้ย " ลูคัสเปิดระบบด้วยความโมโหพร้อมทั้งกดซื้อยากันยุงในร้านค้าราคาสิบเเต้ม โดยไม่อ่านรายละเอียด


ยากันยุงชนิดหลอดบีบขนาด 10 เซนได้ลอยออกมาจากหน้าจอโฮโลเเกรม ลูคัสไม่รอช้าเอายากันยุงชนิดหลอดบีบ มาบีบใส่ที่มือพร้อมกับทาไปทั่วทั้งตัวเลยทันที


" อ่า เย็นดีจังทีนี้ก็จะไม่มียุงมาคอยกวนใจเเล้วสินะ " ลูคัสหลับตาปริ้มกับความเย็นสบายหลังจากที่ทายากันยุงชนิดนี้ไป

" เดี๋ยวก่อน " ลูคัสเริ่มที่จะรู้สึกเเปลกๆขึ้นมาลูคัสรู้สึกว่าตัวของเค้าได้เย็นขึ้นเรื่อยๆ เย็นจนหนาว เหมือนกับทาเเป้งเย็นเเล้วไปนั่งจ่อพัดลม " เป็นเชี้ยไรอีกวะเนี้ย " ลูคัสเริ่มที่จะรู้สึกหนาวเเปลกๆเค้าเลยเอาหลอดยากันยุงมาอ่าน " ยากันยุงชนิดรุนเเรงเย็นสุดขั้วหัวใจ ปล. สำหรับเผ่าคนยักษ์เท่านั้น "

"เชี้ย!! " เมื่อได้อ่านไปเหมือนกับว่าความเย็นจะรุนเเรงขึ้นอีก เย็นจนเขารู้สึกเเสบไปทั้งทั้งตัวลูคัสเอามือมาถูตัวเพื่อให้ความเย็น เเละเเสบลดลงไปบ้างเเต่เหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลย " บรือ !! ใช้เเล้วชุดนาโน ชุดนาโนอยู่ใหน " ลูคัสพูดออกมาพร้อมกับคำหาสร้อยคอของเค้าด้วยความเร่งรีบ เมื่อจับได้เเล้วเค้าก็เปิดใช้งานมันเลยทันที


หลังจากเปิดใช้งานชุดนาโน ลูคัสในตอนนี้ก็ได้มาอยู่ในสภาพที่ใส่ ชุดกันหนาวสำหรับปีนภูเขาน้ำเเข็ง เพราะเค้าเห็นพวกมันบ่อยในหนังที่ดู เเละเป็นสิ่งเดียวที่เค้าคิดว่ามันกันหนาวได้ที่ดีสุดเเล้ว

เเต่เหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลย เพราะความหนาวเย็นมันอยู่ข้างในไม่ใช้ว่ามันมาจากภายนอกทำให้ความสามารถของชุดนาโนที่ กันอุณหภูมิความร้อน1,000 องศากับติดลบ 1,000 จะหมดค่าไปเลยทันที เเละ ในตอนนั้นเเขตเเดนของลูคัสที่เหมือนจะถูกลดทอนลงมาครึ่งหนึ่งจากความเย็นสุดขั้วก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่วิ่งเข้ามา


" บรือออ อะไรน่ะ " เมื่อมองไปทางนั้นลูคัสก็เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งเหมือนว่าจะเป็นหมาป่า กำลังวิ่งมาหาลูคัส 2 ตัว


" โอ่ มาทำบ้าอะไรวะคนกำลังต้องการความอบอุ่น " ลูคัสพูดด้วยความหงุดหงิดพร้อมทั้งวิ่งเข้าใส่หมาป่าทั้งสองตัว

" ตุบ ! " ตุบ ! " " กรร!! " กรร!! " เเตะไปตัวละทีร้องไปตัวละครั้ง ก่อนที่ทั้งสองตัวจะเเน่นิ่งไป

" หัดดูดีๆด้วยนะเจ้าพวกหมาทีหลังจะต่องไม่มาตายโง่ๆอีก " ลูคัสมองดูศพหมาป่าทั้งสองที่ค่อยๆ เเห้งลงไปเรื่อยๆก่อนจะมีเเค่หนังติดกระดูก เพราะเจ้าถุงมือมันได้ดูเลือดไปเเล้ว


" บรือออ กลับมาหนาวเหมือนเดิมละทีนี้ " ลูคัสเอามือถูทั่วทั้งตัวพร้อมทั้งเดินจากไป



" จะหนีไปใหนจ๊ะสาวน้อย " เสียงที่ชวนสยองดังขึ้นมาจากข้างหลังพวกเเอนนาเเละลิ่นลี่

" ถามโง่ๆก็หนีไปจากเเกน่ะสิ " เเอนนาหันไปกลับไปด่าเจ้าเฮซิสที่กำลังวิ่งไล่ตามอยู่

" หนอยอี่นังตัวดี ตั้งใจวิ่งสะเถอะถ้าชั้นจับพวกเธอได้เมื่อใหร่ละก็อย่าคิดเลยว่าจะรอด " เฮซิส ชายวัยกลางคนผอมบาง เเละมีเเต่หนังหุ่มกระดูกไว้


เมื่อได้ยินดังนั้นเเอนนาเเละลิลลี่ก็รู้สึกกลัวขึ้นไปอีกพวกเธอรับตรงดิ่งไปข้างหน้าเลยทันที เพราะหวังว่าจะเจอผู้เข้าร่วมทดสอบที่จะช่วยพวกเธอได้


เเละ เมื่อพวกเธอวิ่งเข้าไปลึกอีกสักพักพวกเธอก็เจอกับคนกลุ่มหนึ่งที่มีทั้งหมดสามคนกำลังต่อสู้กับเสือตัวยักษ์ที่สูงถึง 3 เมตรอยู่

พวกเธอทั้งสองเปรียบเสมือนเจอกับความหวังที่จะช่วยชีวิตพวกเธอให้รอด พวกเธอรีบร้องขอความช่วยเหลือเลยทันที

" ช่วยด้วยคะ ช่วยด้วย " ทั้งสองร้องตะโกนขึ้นมาพร้อมกับวิ่งไปทางทั้งสาม

" หืออ " ทั้งสามเมื่อได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือก็หันไปทางต้นเสียงเลยทันที

" หัวไค นายดูเจ้าเสือตัวนี้ก่อน " หนึ่งในสามหันไปบอกคนที่ชื่อหัวไค พร้อมกับหนัมาทางต้นเสียงที่เป็นคนขอความช่วยเหลือ เเละเมื่อหันไปมองพวกเค้าทั้งสองก็ตกตะลึงกับความสวยของทั้งสองเลยทันมี

" มีเรื่องอะไรงั้นหรอ " ชายคนหนึ่งเหมือนตะตั้งสติได้พูดออกมา เเละในตอนนั้นเอง

" โอ้คิดจะขอความช่วยเหลือจากคนพวกนี้งั้นหรอ พวกเธอคิดผิดเเล้วยัยหนูเอ้ย " เฮซิสที่ตามถึงพูดจาเยอะเย้ยเลยทันที


" หือ ไอ้บ้าที่ใหนมันมากร่างเเถวนี้วะ " ชายที่ชื่อหัวไค ตะโกนออกมาด้วยความโมโหเมื่อมีคนมา กล้า พูดอย่างนี้ต่อหน้ามัน

" บัดซบ " เฮซิสเหมือนกับโดนตบหน้าเค้าควักปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากด้านหลังด้วยความโมโหก่อนที่จะยิงออกไป

" ปิ้ว " เสียงปืนเลเซอร์

" ตุบ " ชายที่ชื่อหัวไคได้ล้มลงไปกองกับพื้น


" นี้นาย " เเอนนากับลิ่ลลี่เเละทั้งสองคนที่พวกเธอมาความช่วยเหลือก็อึ้งเลยทันทีเมื่อได้เห็นปืนที่มือของเฮซิส

" มีอะไร ปืนนี่ งั้นหรอฮ่าฮ่าฮ่า " เมื่อพบกับสีหน้าที่อึ้งของทั้งหมดเฮซิสก็หัวเราะออกมาด้วยความชั่วร้าย " พวกเเกคงจะงงกันสิว่าชั้นเอาปืนเข้ามาในการทดสอบได้ยังไง เเต่ชั้นไม่โง่บอกหลอกพวกโง่ ฮ่าฮ่าฮ่า " เฮซิสหัวเราะอีกครั้ง


" พวกนายทั้งสองน่ะท่าไม่อยากตายก็จับนังนี้ทั้งสองไว้สะ " เฮซิสพูดจาข่มขู่

" เอ่ออ " ทั้งสองในตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกได้เเต่อ่ำๆอึ้งๆ

" นี้พวกนายอย่าบอกนะว่า " เเอนนารู้สึกไม่ค่อยจะดีเมื่อได้ยินที่เฮซิสพูดพวกเธอเตรียมตัวที่จะหนีอีกครั้งเลยทันที


" ขอโทษด้วยนะทั้งสองเเต่พวกชั้นต้องรักชีวิตมากกว่าช่วยคนเเปลกหน้าน่ะ " หนึ่งในนั้นหันมาพูดกับเเอนนาเเละจะจับเธอ เเต่ก็ไม่ทันเสียเพราะตอนนี้พวกเธอได้วิ่งออกไปเเล้ว


" โธ่เว้ยไอ้พวกโง่ จะยืนเซ่ออะไรอีกรีบตามไปจับนังนั้นมาให้ชั้นสิวะ " เมื่อเห็นพวกเเอนนาหนีไปอีกครั้งเฮซิสก็รู้สึกโมโหขึ้นมา เขาชี้ปืนไปที่พวกนั้นทั้งสองเเละสั่งพวกทันเลยทันที

" เอ่อ " ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนที่จะรีบตามไป

" หนีไปอย่างงั้นเเหละชั้นชอบ " เฮซิสเมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่เเถวนี้เเล้วก็พูดออกเเนวโรคจิตขึ้นมาเลยทันที เหมือนกับว่าเฮซิสคนนี้จะชอบเล่นกับเหยื่อเเละเลือกที่จะไม่ใช้พลังกับปืนที่มี


เเอนนาเเละลิ่ลลี่ในตอนนี้เริ่มรู้สึกหมดหวังที่จะรอดขึ้นเรื่อยๆ ทั้งพลังพิเศษที่พวกเธอไม่คิดจะใช้อีกตอนนี้เพราะท่าหากใช้ไปมันคงจะต้องทำให้เธอหมดเเรงเป็นเเน่ดูที่ลิลลี่เป็นตัวอย่าง


ลิลลิ่เมื่อมองเพื่อนของที่กำลังอุ้มเธออยู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร เเละสมเพชตัวเองที่ต้องกลายมาเป็นภาระของเพื่อน

" นี้เเอนนาปล่อยชั้นลงเถอะชั้นจะถ่วงเวลาให้เธอหนีไปเอง " ลิลลิ่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่หมดหวังเเล้ว

" ไม่ลิลลี่ยังไงขั้นก็จะไม่ปล่อยเธอไป อย่าลืมสิเราคือเพื่อนกันนะ ท่าหากว่าตายก็ต้องตายพร้อมกัน ดูสิตอนนี้เรายังมีหวังนะเห็นมั้ยชั้นกำลังวิ่งอยู่ยังไม่ถูกจับ หรือบาดเจ็บจนวิ่งไม่ได้เลย " เเอนนาพยายามพูดให้กำลังใจเพื่อนของตนก่อนที่เพื่อนของเธอจะคิดอะไรบ้าๆออกมาอีก

" งั้นหรอ " ลิลลิ่พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

" พวกมันตามมาไกล้เเล้ว " เเอนนานาพยามวิ่งให้เร็วมาขึ้นอีก เเละในตอนนั้นเอง สายตาของเธอก็เจอเข้ากับชายที่เเต่งตัวประหลาดคนหนึ่ง




[ ขอระบายหน่อยเถอะ อันที่จริงเนื่อเรื่องมันไม่ควรจะเป็นเเบบนี้ เเละผมควรจะได้ลงตอนนี้ตั้งเเต่หกโมงเเล้ว เเต่เพราะผมดันไปก็อบข้อความอันหนึ่งที่มาจากกูเกิลมาใส่ในหน้าเขียนนิยาย เเละนั้นก็เป็นต้นเหตุของความซวยเพราะว่ามันดันเด้งออกจากหน้าเขียนนิยายของผมเฉยเเถมเเมร่งยังไม่บันทึกที่เขียนไว้ให้ผมอีก เหตุนั้นมันก็เลยทำให้ผมหัวร้อนเเละเศร้ามากเพราะนี้เป็นครั้งที่สองเเล้ว ครั้งเเลก ผมเขียนในเว็บ FIC กำลังจะก็อปข้อความไว้เจือกไปกดคำว่าตัด มันก็เลยต้องเขียนใหม่หมด เเละนี้ครั้งที่สองก็ตามที่อธิบายไว้ละครับบอกตรงๆตอนนั้นหัวร้อนเเละเสียดายเวลาที่เขียน1-2 ชั่วโมงมาก ( สำหลับคนอื่นผมไม่รู้นะ ) ]

ปล. ผมผิดเอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

224 ความคิดเห็น

  1. #218 Shicari (@Shicari) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 03:16
    มันมีให้กดเปิดบันทึกอัตโนมัติอยู่นะครับ
    #218
    0
  2. #109 dohuna7x (@dohuna7x) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 18:25
    สู้สู้นะครับ
    #109
    0
  3. #108 LENG555* (@5843430012) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:56

    พยายามเข้า

    #108
    0
  4. #107 2222 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:55

    สู้ สู้ ต่อไป

    #107
    0
  5. #106 ลุยๆๆๆ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 09:35

    รอยุน้าาาาาาาา

    #106
    0
  6. #105 minnyo.39 (@min-min39) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 00:26
    ใจเย็นๆนะคะ สู้ๆ
    #105
    0
  7. #104 fggggg (@fggggg) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:24
    สู้ไปครับ
    #104
    0