ระบบสุดเทพ

ตอนที่ 59 : ผลพลอยได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

หกโมงเช้า

" ห้าวน่าเบื่อจริงๆเลย กับการนั้งเฝ้ายามเนี้ย " ลูคัสหาวออกมาพร้อมกับ บ่นอุบอิบคนเดียว " นี้เจ้างูเเกตื่นได้เเล้วชั้นจะไปหาอาหารมากินเช้า " ลูคัสปลุกเจ้างูน้อยที่นอนขด อยู่บนตักของเค้า


" ง้าว " งูน้อยเมื่อมันถุกปลุกก็หาวออกมาเล็กน้อย พร้อมกับใช้ ดวงตาอันใสเเจ๋วของมัน มองมาที่ลูคัสด้วยความมึนงง ว่าจะปลุกมันทำไม


" ชั้นจะไปหาอะไรมาทำมื้อเช้าน่ะ เเกจะไปด้วยรึ ปล่าว " ลูคัสก้มมองงูน้อยเเละเหมือนมันจะยังเบลอๆอยู่

งูน้อยถึงเเม้ว่าสมองจะทำงานไม่เต็มที่จากการตื่นมาใหม่ๆมากนักเเต่เหมือนว่ามันเข้าใจสิ่งที่ลูคัสจะสื่ออยู่ มันเลื้อยไปที่เเขนของเขา ก่อนจะม้วนตัวพันกับเเขนของลูคัส


" เยี่ยมฉลาดดี พี่ชอบ " ลูคัสลูบหัวของเจ้างูน้อย ก่อนจะออกไปหามื้อเช้าที่อยู่เเถวๆนี้

ถึงเเม้ว่าจะเป็นตอนเช้าเเต่ป่าที่นี้ยังคงมืดเหมือนเดิมเพราะมีต้นไม้บดบังเเสงเเดด เเละทำให้ลูคัสต้องใช้เขตเเดนหาสัตว์ป่าเหมือนเดิม งานง่ายๆอย่างนี้ลูคัสไม่ค่อยอยากใช้เขตเเดนมากนัก เพราะเค้าไม่อยากพึ่งสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไปจนทำให้สิ่งต่างๆอย่างเช้นดวงตาหมดประโยชน์ ลูคัสเลยเลือกเปิดเขตเเดนเเบบสัมผัสเเทนเขตเเดนมองเห็น ( สัมผัสคือสัมผัสหาสิ่งมีชีวิต มองเห็นก็คือใช้เขตเเดนเเทนดวงตา )


เมื่อเปิดใช้เขตเเดนลูคัสก็สัมผัสใด้ถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบๆทันที เขาเลือกกระรอกเหมือนเดิม เเละที่ต่างก็คือ มันตัวใหญ่กว่าเดิม


เมื่อเขากลับมาลูคัสก็ยังไม่เห็นสองสาวเเสดงว่ายังไม่ตื่น เขาเลยเอากิ่งไม้ที่เตรียมไว้เเล้วใส่เข้าไปในกองไฟเพิ่ม


เมื่อไฟเริ่มลุกโชนลูคัสก็เริ่มที่จะถอนขนมันออกพร้อมกับทำอะไรหลายๆอย่าง จากนั้นก็ย่างเนื้อกระรอกทันมี


" ฟุดฟิดฟุดฟิด " ทั้งเเอนนาเเละลิลลี่ที่กำลังหลับอยู่สูดจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นของอาหาร
" ห้าว กลิ่นหอมอีกเเล้ว นายคนนั้นคิดจะทำอะไรกันเเน่ถึงย่างเนื้อเพื่อปลุกพวกเราตอนกำลังหลับสบาย " เเอนนาเมื่อตื่นขึ้นมาก็หาวเล็กน้อยพร้อมกับบ่นให้ลูคัสทั้นที

" ห้าว สงสัยตอนนี้คงจะเช้าเเล้วมั้งเเละเขาก็คงจะทำอาหารเช้าอยู่นั้นเหละ " ลิลลี่เช็ดขี้ตาของเธอพร้อมเเก้ต่างให้ลูคัส


" งั้นหรอ " เเอนนาเหมือนจะเชื่อตามที่ลิลลี่พูดเธอเองก็เข็ดขี้ตาเล็กน้อยพร้อมกับคิดถึงอุปกรณ์อำนวยความสดวกต่างที่อยู่ในกระเป๋า " ไม่น่าทำกระเป๋าตกเลย ทั้งน้ำเเละเครื่องมือหลายอย่างก็อยู่ในนั้นด้วย เพราะเจ้าบ้าเฮซิสนั้นคนเดียวตายไปนั้นเเหละดีเเล้ว ฮึ้ย " เเอนนาพูดด้วยความโมโหพร้อมกับคลานออกจากโพรงไม้ตามลิลลี่


ลูคัสที่กำลังนั่งย่างเนื้ออยู่เมื่อเห็น ลิลลี่คลานออกมาเค้าก็หันไปมองเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมามองเนื้อที่กำลังย่างต่อ


ลิลลี่เองก็เดินไปนั่งขอนไม้ที่เดิมของเธอ ตามมาด้วยเเอนนาที่อยู่ข้างๆ


ลูคัสเมื่อเห็นทั้งสองออกมาเเล้วเค้าก็เริ่มถามสิ่งที่เขาต้องการรู้เลยทันที เเต่เมื่อกำลังจะถามเขาก็สังเกตเห็นว่าพวกเธอทั้งสองกำลังมองไปที่ขวดน้ำของเค้าอยู่ ลูคัสเลยหยิบขวดน้ำขึ้นมาพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้กับทั้งสอง


" ขอบคุณ " ลิลลี่ขอบคุณลูคัสพร้อมกับรับน้ำไปดื่มพร้อมกับเเอนนา

เมื่อดื่มเสร็จลิลลี่ก็เช็ดน้ำที่อยู่มุมปากของเธอเล็กน้อย " เเล้วนายมีเรื่องอะไรงั้นหรอเห็นนายบอกว่าจะถามเมื่อถึงตอนเช้าน่ะ " ลิลลี่มองหน้าลูคัส


" อืมมก็ไม่มีอะไรมากหลอกเเค่อยากจะรู้ว่ากี้คะเเนนถึงจะผ่านเข้าองค์กรเเค่นั้นเอง " ลูคัสพูดพร้อมกับย่างเนื้อต่อ


" นี้นายไม่ได้ยินที่เขาประกาศก่อนจะเเจกเครื่องวัดคะเเนนงั้นหรอ " เเอนนามองมาที่ลูคัสด้วยความสงสัย


" อืมมจะว่ายังไงดีล่ะ พอดีว่าชั้นมาช้าไปหนึ่งวันน่ะ เลยมีเรื่องที่ไม่รู้เกี่ยวกับ การทดสอบเยอะเลยทีเดียว " เมื่อพูดไปอย่างนี้หน้าของริวก็รอยมาที่หัวของเค้าเลยทันที


" อย่างนั้นเองหรอ ถึงว่าทำไมชั้นไม่คุ้นหน้านายเลย " เเอนนาพยักหน้าเข้าใจ


" อืมม กฎของการทดสอบนี้ก็ง่ายๆ เเค่นาย เก็บคะเเนนเยอะที่สุด นายก็ผ่านเเล้ว องค์กรเขารับครั้งละ7คนน่ะ คะเเนนไม่มีตายตัว นอกจากนั้นก็ยังมีกฎอีกว่า ห้ามนำปืนกับระเบิดทุกชนิดเข้ามาในการทดสอบ เเละอาหารก็นำเข้ามาได้เเค่น้ำหนึ่งขวด ส่วนเรื่องผู้ทดสอบฆ่ากันนั้น ในกฎไม่มีคำว่าห้ามฆ่ากันเอง เเสดงว่าผู้ทดสอบสามารถฆ่ากันเองได้ โดยไม่ผิดอะไร " ลิลลี่อธิบายกฎที่เธอเข้าใจเเละอ่านมาให้ฟัง


" ฆ่ากันเองได้ด้วย โหดจังเเฮะ " ลูคัสอุทานออกมาเบาๆก่อนจะถามเรื่องที่เค้าสงสัยอีก " เเล้วการทดสอบนี้มีคนกี่คนที่ได้เข้าทดสอบล่ะ "


" อืมมก็จากที่เห็นตอนฟังคำอธิบายต่างๆนะก็น่าจะประมาณ 100 กว่าคนเเหละ " เเอนนาคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบลูคัส


" ผู้ทดสอบเป็นร้อย รับเเค่7คนเนี้ยนะ จะโหดเกินไปเเล้ว " ลูคัสพูดอย่างอึ้งๆทีเเรกเค้าเเค่คิดว่าคะเเนนถึงก็ผ่านเเล้วเเต่นี้มันต่างจากที่เขาคิดมากเลย เเละเมื่อมองไปทั้งสองลูคัสก็อดถามคะเเนนของทั้งสองไม่ได้ " เเล้วพวกเธอในตอนนี้มีคะเเนนเท่าใหร่งั้นหรอ "


เมื่อโดนถามเรื่องคะเเนน เเอนนาก็กับลิลลี่ก็นิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบออกมาด้วยท่าทีเขินอาย " อืมมพวกขั้นยังไม่ได้สักคะเเนนเลยน่ะ " ทั้งสองเมื่อพูดออกมาเเล้วก็หน้าเเดงด้วยความเขินอายเลยทันที เพราะนี้มันผ่านมาสองวันเเล้วพวกเธอยังไม่ได้สักคะเเนนเลย



" ยังไม่ได้งั้นหรอ " ลูคัสมองหน้าของทั้งสองก่อนจะปัดความคิดที่จะช่วยออกไป เพราะเค้ายังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผ่านรึปล่าว


เมื่ผ่านไปสักพักเนื้อก็ย่างเสร็จลูคัสก็หักขาทั้งสี่ข้างให้พวกเธอเหมือนเดิม ส่วนเค้าก็กินกับเจ้างูน้อย ทั้งหมดเมื่อได้กินเนื้อเข้าไปต่างก็มีความสุขเพราะความอร่อยกันถ้วนหน้า จนอาหารหมดไป

" อึกอึก " ลูคัสกินน้ำเล็กน้อยก่อนจะเทน้ำใส่ฝาเพื่อให้งูกินจากนั้นก็ส่งให้พวกเธอทั้งสอง

" เเล้วจากนี้พวกเธอจะเอายังไงต่อล่ะ " ลูคัสถามทั้งสอง

" เอายังไงต่องั้นหรอ อืมมก็ไม่รู้สิ คงจะต้องไปหาสัตว์ร้ายจากนั้นก็ฆ่าพวกมัน เพื่อเก็บคะเเนนล่ะมั้ง " ลิลลี่ยื่นน้ำไปให้เเอนนา เเละตอบคำถามลูคัส


" งั้นก็ขอให้โชคดีนะ " ลูคัสอวยพรให้ทั้งสอง

" อื้อนายเองก็เช่นกัน ว่าเเต่นายถามคะเเนนของพวกชั้นไปเเล้วคะเเนนของนายล่ะตอนนี้มีเท่าใหร่เเล้ว " ลิลลี่พูดด้วยความสงสัยเพราะเธอเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนี้เลย


" อืมมคะเเนนชั้นหรอ " ลูคัสทำท่าเอามือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงจากนั้นก็หยิบเอาเครื่องวัดคะเเนนมาจากมิติในถุงมือเลยทันที " อืมคะเเนนของขั้นตอนนี้ก็ 1,710 คะเเนน " ลูคัสโชว์คะเเนนของเค้าให้ดูเผื่อพวกเธอทั้งสองไม่เชื่อ


" อะไรนะ1,710คะเเนน " พวกเธอทั้งสองร้องออกมาด้วยความตกใจ เเละน้ำเองก็พุ่งออกจากปากเเอนนา พวกเธอทั้งสองขยับเข้าไปจ้องมองเครื่องวัดคะเเนนอย่างไกล้ชิด ลูคัสเองก็ไม่คิดอะไรมากเพราะยังไงเมื่อตอนตรวจคะเเนน ก็ต้องมีคนเห็นคะเเนนเขาอยู่เเล้ว จะปกปิดไว้ทำไม


" นี้ๆๆ นายทำได้ยังไงกัน " เเอนนาพูดอย่างตะกุกตะกัก เพราะยังอึ้งจากคะเเนนของลูคัสอยู่

" อืมมก็ไม่เห็นยากเลยเเค่เธอตามหาสัตว์ร้ายที่อยู่เป็นฝูงจากนั้นก็ฆ่าพวกมันทั้งหมดเเค่นั้นเอง " ลูคัสพูดอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ

" ขี้โม้ " เเอนนาไม่เชื้อกับคำพูดของลูคัสเพราะชายคนนี้พูดเหมือนกับว่าเรื่องฆ่าสัตว์ร้ายทั้งฝูงเป็นเรื่องง่าย


" งั้นหรอ " ถึงเเม้ว่าชายตรงหน้าพวกเธอดูเหมือนกำลังโม้เเต่ลิลลี่ก็ปักใจเชื่อคำพูดของเขา เพราะว่าหากชายตรงหน้า สามารถฆ่าเฮซิสในหมัดเดียวตามที่เพื่อนเธอบอกล่ะก็ เรื่องฆ่าทั้งฝูงอาจจะเป็นจริงก็ได้


" เเล้วในเมื่อนายมีเเต้มขนาดนี้เเล้ว จะทำยังไงต่ออีกล่ะเเต้มหลักพันยังไงก็น่าจะผ่านอยู่เเล้ว " ลิลลี่เหมือนจะคิดเเผนการหนึ่งออกพูดกับลูคัส


" หือ " เมื่อลูคัสหันไปเพื่อที่จะตอบลิลลี่เขาก็สัมผัสได้ว่าดวงตาของเธอมีพิรุธเเละเหมือนกำลังวางเเผนอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นลูคัสก็วิเคราะห์เเผน การที่น่าจะเป็นไปได้ของเธอทั้งหมด เเละก็ได้เเผน มาเเผนหนึ่งเหมือนจะตรงกับความคิดของเเอนนาเปะๆ


" ถามทำไมงั้นหรอ หรือว่าจะชวนขั้นเข้าทีม " ลูคัสจ้องมองหน้าของลิลลี่ ว่าจะมีสิ่งผิดปกติตามที่เขาคิดหรือไม่


" นี้ๆ " ลิลลี่เมื่อโดนรู้ความคิดเธอก็ได้เเต่อ้ำๆอึ้งพูดไม่เป็นภาษา


" นี้เธอน่ะหากจะชวนชั้นเข้าทีมก็พูดออกมาตรงๆเลยก็ได้ ไม่ต้องอ้อมค้อมหลอกยุ่งยากซะเปล่า " ลูคัสพูดเเละไม่คิดมากเรื่องเเผนจะดึงเขาเข้าทีม


" นี้พวกนายพูดเรื่องอะไรน่ะเข้าทงเข้าทีมอะไรชั้นยังไม่ได้ชวนเลย " เเอนนาเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยพูดออกมา


" ขอโทษนะ " ลิลลี่พูดด้วยความรู้สึกผิดเมื่อโดนจับได้เรื่องเเผนการ

" เรื่องเล็กน่า ยังไงพวกเธอก็เป็นของชั้นอยู่เเล้ว " ลูคัสยักไหล่เหมือนไม่คิดอะไรกับเรื่องนี้


" เดี๋ยวก่อนนะเป็นชั้นเป็นของเธอได้ยังไงกัน " ลิลลี่ในขณะที่รู้สึกผิดก็จับคำพูดเเปลกๆของลูคัสที่บอกว่าพวกเธอเป็นของเขาได้


" เอ้าเพื่อนของเธอไม่ได้บอกงั้นหรอว่าเธอพูดอะไรไว้กับชั้น " ลูคัสชี้ไปยังเเอนนาที่กำลังมีสีหน้าลุกลี้ลุก


" นี้เเอนนาหมายความว่ายังไงกัน " ลิลลี่หันควับไปทางเเอนนา


" นี้นี้นายน่ะ ชั้นเป็นคนบอกคนเดียวนิเเล้วลิลลี่เกี่ยวอะไรด้วย " เเอนนาหันมามองลูคัสปานจะกลืนกิน


" นี้มันเรื่องอะไรกันน่ะชั้นเริ่มจะสับสนไปหมดเเล้ว นะ " ลิลลี่เหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยเเละตอนนี้เธอก็งงไปหมดเเล้ว


" อืมม มันก็ไม่มีอะไรมากหลอก เเค่เธอคนนี้ ขอให้ชั้นช่วยเเละ จะยอมชั้นหมดทุกอย่างเเน่นอนชั้นได้ช่วยเธอโดยการฆ่าชายที่ตามพวกเธอมา " ลูคัสชีไปทางเเอนนา ก่อนจะอธิบายอีก " ส่วนเธอก็เป็นผลพลอยได้หลังจากขั้นฆ่าชายคนนั้น " ลูคัสชี้ไปทางลิลลี่


" ไม่ชั้นไม่ยอมให้ลิลลี่เป็นของนายเพราะชั้นเเน่ " เเอนนาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

" อืมคงไม่ทันเเล้วล่ะนะ เพราะพลังสายเลือดของชั้นได้ประทับตราลงบนหลังพวกเธอทั้งสองเเล้ว " ลูคัสเลือกที่จะเเต่งเรื่องพลังสายเลือดขึ้นมาเพื่อปกปิดเรื่องระบบ

เมื่อได้ยินที่ลูคัสพูดเเอนนาก็รีบถกชุดของลิลลี่ขึ้นเพื่อเปิดดูข้างหลังเลยทันที


" ว๊าย นี้เธอทำอะไรน่ะ " ลิลลี่เอามือปิดหน้าอกของเธอด้วยความเขินอาย


" นี้ไม่จริงน่า ไม่ใช้ว่าสายเลือดของนายคือฟื้นฟูรวดเร็วงั้นหรอ " เมื่อเเอนนาเปิดหลังของลิลลี่เธอก็พบกับรอยสักรูปพระจันทร์สีเลือดกลางหลังของเพื่อนเธอ


" เธอเห็นอะไรน่ะเเอนนา " ลิลลี่เมื่อได้ยินที่เเอนนาพูดเธอก็รู้สึกถึงรางไม่ดีเลยทันที

" อืมชั้นเป็นพวกใช้สายเลือดผสมน่ะ " ลูคัสเเถได้อีก


" งั้นหรอนายเนี้ยไม่ต่างจากซาตานเลยนะ ที่ทำตามคำขอเเล้วก็ต้องเเรกกับอะไรบางอย่างที่สำคัญกับผู้ขอ เเต่นายน่ะเอาผู้ขอเลยเเถมยังมีผลพลอยได้บ้าๆนั้นอีก " เเอนนาพูดด้วยความเศร้าที่พาเพื่อนมาตกเป็นทาสของชายที่ไม่รู้เเม้เเต่ชื่อ


" นี้มันเรื่องอะไรกันเเน่ตอนนี้ชั้นงงไปหมดเเล้วนะช่วยอธิบายให้ชั้นเข้าใจหน่อยสิ " ลิลลี่เหมือนจะโมโหขึ้นมาเมื่อยังไม่ได้คำอธิบายเรื่องบ้าๆนี้

" คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ " เเอนาอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ลิลลี่ฟัง

" นี้ " ลิลลี่เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก " เธอน่าจะทิ้งชั้นไว้ตรงนั้นนะ ตอนนั้นเธอคงจะสามารถหนีไปได้เเละจะไม่ต้องมาตกเป็นทาสของชายคนนี้อีก " ลิลลี่โทษตัวเอง


" เดียวขอเวลานอกเเปบหนึ่งนะ เป็นของชั้นเนี้ย มันลำบากมากขนาดนั้นเลยหรอ ชั้นก็ไม่ได้บังคับพวกเธอมาข่มขืน หรือให้ไปทำเรื่องหน้าอายนิ " เมื่อได้กลิ่นความเศร้าลอยมาลูคัสก็อดขัดจังหวะไม่ได้


" ตอนนี้อาจจะไม่ เเต่ต่อไปก็ไม่เเน่ " เเอนนาพูดเหมือนกับว่าลูคัสเป็นคนไม่ดี


" นี้พวกเธอน่ะเข้าใจผิดกันไปใหญ่เเล้ว ชั้นไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นหลอกหากว่าพวกเธอไม่ยินยอมน่ะนะ " ลูคัสเเก้ต่างให้ตัวเอง


" หือ ที่นายพูดมาเรื่องจริงงั้นหรอ" เเอนนาถามเพื่อความเเน่ใจ

" นี้พวกเธอเห็นชั้นเป็นคนบ้ากามกันรึยังไง " ลูคัสเริ่มรู้สึกปวดหัวกับทั้งสอง " ไม่น่าเริ่มประเด็นเลยเรา " ลูคัสคิด


" ขอให้มันจริงเถอะ " เเอนนาเหมือนยังไม่จบ


" นี้เห็นว่าพวกเธอยังไม่มีเเต้มเลยนิ ชั้นว่าเราควรรวมทีมเเละตั้งค่าเป็นเเบบเเชร์คะเเนนได้เเล้วจะได้ไปหาสัตว์ร้ายเเละฆ่าพวกมันจะได้ๆเเต้ม " ลูคัสไม่ตอบเเอนนาเเละรีบเปลี่ยนเรื่อง



( มีคำผิดบอกด้วยนะครับ ??????????????? )









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

224 ความคิดเห็น