ระบบสุดเทพ

ตอนที่ 72 : รวยเละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

" เอาล่ะทีนี้กลับเข้าเรื่อง เมื่อกี้นายพูดว่าใครจ้างฉันมาใช่รึปล่าว " ลูคัสเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงพร้อมทั้งหันหลังกลับไป



" ใช้เเล้ว ใครเป็นคนจ้างเเกมา เเล้วเเกต้องการอะไรกันเเน่ " ชายเเก่ถามลูคัส



" อืมม ก็ไม่มีคนจ้างหรอกนะ ส่วนเรื่องต้องการอะไรงั้นหรอ อืมมก็คงจะเป็นคะเเนนล่ะมั้ง " ลูคัสตอบคำถามชายเเก่


" คะเเนน งั้นหรอ เเล้วมันคืออะไรกัน " เมื่อได้ยินคำตอบจากชายตรงหน้า ดั๊กก็งงทันที



" ไม่ต้องรู้มากหรอก รู้เเค่ว่านายมีค่า 1,500,000 คะเเนน ส่วนลูกนายก็มีค่า 400,000 คะเเนนเเค่นั้น พอ " เมื่อพูดจบลูคัสก็หายตัววับไปต่อหน้าต่อตาทั้งหกทันที



" ไม่ดีเเล้ว มันเป็นพวกนักล่าค่าหัว " ดั๊กเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตั้งท่าเตรียมพร้อม โดยการเปิดโดมพลังจิตทันที โดมสีดำใสกระจายออกมาจากตัวของดั๊ก มันขยายตัวออกเป็นวงกว้าง เเต่เมื่อโดมกำลังจะครอบถึงลูกน้องทั้งสี่มันก็หยุดลงกลางคน



" ตุบ ! ตุบ ! ตุบ ! ตุบ ! " หัวทั้งสี่ลูกน้องของสองพ่อลูกหลุดออกจากคอ เเละตกลงมาที่พื้น จากนั้นตัวก็ล้มตามหัวไป เลือดทั้งสี่ทยอยไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่นานมันก็เต็มพื้น


" นี้ นี้มัน " เด๊ดมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนความกลัวจะค่อยๆกัดกินจิตใจเขาเมื่อเห็นภาพลูกน้องคนสนิททั้งสี่ หัวกับตัวเเยกออกจากกัน



" ใจเย็นไว้ลูกพ่อ " เหมือนว่าดั๊กเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่เห็นการสังหารอย่างรวดเร็วของ ชายปริศนา เเต่ว่าเขายังคงมีสติ เเละ คงความใจเย็นได้



" โอ้ เจ้าโดมใสๆนี้มัน คืออะไรกันเนี่ย " ลูคัสโผล่มาที่ข้างๆโดมสีดำใสๆ " นี้ใช้ความสามารถของผู้ใช้พลังจิตรึปล่าว " ลูคัสเอาเท้าไปสกิดกับโดมสีดำใสตรงหน้าเเต่เหมือนว่ามันจะเป็นโดมที่มีไว้สำหรับป้องกันผู้ใช้ เพราะเท้าของเขาไม่สามารถทะลุมันไปได้


" เเกต้องการอะไรกันเเน่ " ดั๊กเหมือนไม่สนใจคำพูดของลูกคัส เขาถาม เเละจ้องมองมาที่ลูคัสด้วยดวงตาสีดำสนิทที่น่ากลัว



" ต้องการไรงั้นหรอ " ลูคัสสำรวจโดมสีดำใสตรงหน้า " ฉันก็บอกไปเเล้วนี่ว่าสิ่งที่ฉันต้องการคือคะเเนน !! " พูดจบลูคัสก็ฟันดาบใส่โดมตรงหน้าทันที


" ฉึบบ ! " ถึงเเม้ว่าโดมมันเหมือนจะเเข็งเเรงก็เถอะ เเต่มันจะสู้ดาบที่ลูคัสใช้คะเเนน เกือบหมื่นซื้อมาได้ยังไง โดมตรงหน้าลูคัสขาดออกอย่างง่ายดายเหมือนกับเต้าหู้


" อัก ! " เหมือนว่าโดมนี้จะเชื่อมต่อกับพลังจิตโดยตรง เมื่อโดนดาบของลูคัสฟันเข้าไป โดมก็ขาดส่วนหนึ่ง ดั๊กก็กระอักเลือดออกมาทันท


" ท่าไม่ดีเเล้ว ลูกพ่อเอานี้ไปเเละหนีไปซะ พ่อจะยื้อชายคนนี้ไว้เอง " ดั๊กเมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าสามารถฟันโดมตัวเองขาดได้อย่างง่ายดาย เขาก็เห็นท่าไม่ดี ดั๊กรีบดึงสร้อยที่อยู่ตรงคอออกมา พร้อมทั้งเอามันไปยัดใส่มือของเด๊ดลูกของตน จากนั้นก็บอกให้เด๊ดหนีไป เเละตนจะเป็นคนถ่วงเวลาชายปริศนาตรงหน้าเอง


" พ่อ ! " เมื่อโดนบอกให้หนีไป เด๊ดก็รู้เลยทันทีว่าพ่อของตน ไม่สามารถสู้ชายตรงหน้าได้เเน่นอน



" ฉันบอกให้หนี.. ฉึบ ! " ยังไม่ทันได้พูดจบหัวของดั๊กก็ตกลงไปบนพื้นซะเเล้ว ใครจะบ้ายืนมองให้ ให้ศัตรูหนีกัน ลูคัสขี้เกียจดูฉากน้ำเน่านี้เเล้ว เขาก็ฆ่าชายเเก่ที่เอาเเต่สนใจบอกเเต่ลูกของตนให้หนี



" ใครสอนให้หันหลังให้คู่ต่อสู้กัน เเก่ซะเปล่าจริง ๆ " ลูคัสมองหัวที่ไร้ตัวของดั๊ก กำลังลืมตาค้างอยู่บนพื้น ตอนนั้นเอง คลื่นความอุ่นก็ไหลเข้ามาในตัวของลูคัส




" พ่ออ !!! " เมื่อเห็นพ่อของตนหัวขาดต่อหน้าต่อตาเด๊ดก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาทรุดตัวลงบนพื้น พร้อมทั้งกอดร่างที่ไร้หัวของพ่อตน


" 10 คน เหมือนว่าขายคนนี้จะเเข็งเเกร่งพอสมควรสินะ " ลูคัสพึมพัมออกมาเบาๆ



" พ่อ ! พ่อ ! พ่อ ! " เด๊ดนอนกอดพ่อพร้อมกับพึมพัมเรียกพ่อออกมาด้วยเสียงต่ำทุ้ม


" เเกเพราะเเก เเกฆ่าพ่อฉัน " เด๊ดหันควับมามองลูคัสด้วยสีหน้าที่น่ากลัว พร้อมทั้งดวงตาของเขาเริ่มที่จะเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน


" ฉันจะฆ่า เเก ฉันจะฆ่าเเ... "


" ฉึบ !! " เสียงฟัน


" น่ารำคาญชิบ " ลูคัสไม่รอให้ชายตรงหน้าปลดปล่อยพลัง พร้อมทั้งฟันดาบไปที่คอของชายตรงหน้า


" ตุบ ! " หัวของเด๊ดตกลงบนพื้น ก่อนจะตัวจะตามไป



" ภารกิจเสร็จสิ้น " ลูคัสเอาโทรศัพท์ออกมาจากถุงมือ จากนั้นก็ถ่ายรูปส่งลงไปในหน้าส่งภารกิจ เพื่อเป็นการยืนยันว่าได้จัดการเป้าหมายเเล้ว เมื่อถ่ายเเละส่งไปเสร็จลูคัสก็เก็บโทรศัพท์ไว้ในถุงมือ เหมือนเดิม



" ใหนดูสิว่าสร้อยนี้มันคืออะไรกัน " ลูคัสหยิบสร้อยเเปลกๆ เเละเมื่อหยิบมาดูลูคัสก็เห็นว่ามันเป็นคือ ดวงตาสีดำสนิทที่กำลังปิดอยู่ เมื่อลูคัสจับไปยังดวงตาที่ห้อยอยู่บนสร้อย เขาก็รู้สึกว่า สัมผัสเมื่อจับมันเหมือนกับสัมผัสตอบจับดาบเป็นอย่างมาก " อืมม สงสัยจะทำมาจากเเร่ชนิดเดียว กันมั้ง ช่างเหอะเดียวค่อยเช็คทีหลัง " ลูคัสเอาสร้อยอันนี้ไปเก็บไว้ในถุงมือ



" ต่อมาก็ " ลูคัสเอื่อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากศพของเด๊ดจากนั้นก็ เข้าไปยังบัญชีออนไลน์ทันที " ใหนดูซิว่าจะมีเงินให้เราเท่าใหร่ หน่วย สิบ ร้อยพัน หมื่น เเสน ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน เเละ ก็พันล้าน พันล้าน โอ้โห ทำไมเจ้าถึงรวยได้ขนาดนี้ รวยเเล้วรวยเเล้ว " ลูคัสพูดด้วยความตื่นเต้น เเน่นอนเขารีบโอนเงินในบัญชีนี้ไปใส่บัญชีของตนให้หมดเลยทันที เหมือนว่าเด๊ดคนนี้จะไม่ต้องไปที่ธนาคาร เมื่อถอนวงเงินสูงๆ ลูคัสเลยไม่ต้องทำอะไรมาก เขาก็เเค่ใส่รหัสที่เขาเเอบมองตอนเเรกลงไปเพื่อยืนยัน จากนั้นก็



" ตืดดด " โทรศัพท์ลูคัสเมื่อได้รับวงเงินสูงถึงพันล้านก็ถึงกับสั่นทะลุมิติออกมาทันที ว่าไปนั้น



" ฮิๆ ทำภารกิจเเค่นี้ก็ได้มาพันล้าน อยู่ได้อีกนานละทีนี้ " ลูคัสหัวคิกคักอย่างมีความสุข เเต่ตอนนั้นเอง



" เกร่ง ! " เสียงกรงเหล็กที่อยู่ด้านหลังลูคัสก็สั่นขึ้น เมื่อหันไปมองเขาก็เห็น เด็กน้อยทั้งสี่ กับเเม่ชี หนึ่งคนกำลังมองมาที่เขา ด้วยความหวาดกลัว


" เห้ พวกอย่ามองฉันด้วยสายตาเเบบนั้นสิ นี้ฉันมาช่วยพวกเธอไว้เลยนะ " ลูคัสพูดเเก้ต่างให้ตัวเองพร้อมทั้งฟันไปยังกุญแจที่กรง


" ฉึบ ! เกร่ง !! " เหมือนเดิมกุญแจเหล็กเมื่อเจอกับดาบของลูคัสก็ขาดออกมาได้อย่างง่ายดาย พร้อมทั้งตกลงมาที่พื้น



" เอาล่ะเด็กๆออกมาได้เเล้ว รวมถึงเธอด้วย " ลูคัสถอยออกห่างจากกรงเพื่อไม่ให้พวกเด็กๆนั้นกลัว จนไม่กล้าออกมา



" พี่จะฆ่าพวกหนูมั้ย " เด็กหญิงผมสีชมพูดมองมาที่ลูคัส เเละพูดด้วยความกล้าๆกลัว


" ฆ่างั้นหรอ ฉันไม่ฆ่าพวกเธอหรอกหนูน้อยๆ คนอย่างฉันน่ะฆ่าเเต่คนชั่วเท่านั้นเเหละมั้งนะ เอาล่ะพวกเธอรีบออกมาได้เเล้ว มาเร็ว " ลูคัสกวักมือเรียกเด็กน้อยให้เดินออกมาจากกรง


เด็กผู้หญิงผมสีชมพูเมื่อได้ยินที่ลูคัสพูด ก็หายใจเข้าลึก เเละก้าวเดินออกมาจากกรงด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ



" ดี อย่างนั้นเเหละ เห็นมั้ยเธอก็ออกมาเเล้วเเล้วก็ไม่เห็นเป็นไรนิ เอาล่ะพวกเธอน่ะ รีบๆออกมากันได้ " ลูคัสบอกเด็กที่เหลือให้รีบออกมาๆ


จนเมื่อเด็กๆออกมาจนหมด เเม่ขีสาวคนนั้นก็เดินออกมาตามหลังพวกเด็กๆ เพราะว่ามีพวกเด็กๆกั้นไว้ในตอนเเรกเลยทำให้เธอไม่สามารถออกมาได้


" เอาล่ะพวกเธอตามฉันมา " ลูคัสไม่ค่อยอยากจะอยู่ที่นี้นานนักเมื่อเด็กเเละเเม่ชีเดินออกมาจนหมดเขาก็เดินตรงไปทางหนึ่งที่เหมือนจะเป็นประตูลับขั้นใต้ดินของที่นี้




นะสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าเเห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากโบสถ์ คริสมากนัก ลูคัสเมื่อพาพวกเด็กๆเดินออกมาจากชั้นใต้ดินได้เเล้ว เเละเขาก็ได้รู้เรื่องต่างๆ จากเเม่ชีหญิงสาวคนนี้ เธอมีชื่อว่ามาเรีย เป็นเเม่ชีที่โบสถ์ เเห่งหนึ่งที่อยู่ข้างๆสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า เละเมื่อเธอได้รู้ข่าวว่าคนที่กำลังดูเเลสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าคนปัจจุบันได้ตายลง เเละพวกเด็กๆก็ไม่มีคนดูเเลเธอเลยอาสาที่จะ รับหน้าที่ดูเลสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าเเทน



ต่อมาเมื่อเธอได้เข้ามาดูเเลพวกเด็กๆได้ไม่นานเธอก็คนพบว่าเธอมีความสามารถพิเศษในการทำให้พืชเจริญเติบโตได้เร็วขึ้น ตอนนั้นเธอคิดเลยมันทีว่ามันคือพรจากพระเจ้า ที่มอบพลังวิเศษนี้ให้กับเธอ เธอใช้พลังวิเศษนี้ปลูกพืชผักให้กับเด็กๆทั้งสี่คนกิน


เเต่เมื่อสองวันก่อนก็กลุ่มชายฉกรรจ์สถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าของเธอ เเละจับพวกเด็กมา บราๆๆ



เมื่อมาถึงสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า ด้วยความสงสาร ลูคัสก็ช่วยเหลือพวกเด็กๆโดยการบริจาคเงินที่ได้มาไป 10 ล้านเหรียญ เเน่นอนว่ามาเรียเเละเด็กมันเหมือนจะกลัวลูคัสน้อยลง ขอบคุณลูคัสยกใหญ พร้อมทั้งขอให้พระเจ้าคุ้มของลูคัสตลอดไป



เเต่เพราะว่ามันมืดมากเเล้วลูคัสก็เลยต้องขอตัวกลับโรงเเรมก่อน





( มีคำผิดบอกด้วยนะครับ )





































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

222 ความคิดเห็น

  1. #183 jjleesuwan (@jjleesuwan) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:07
    อ่า ชิตังเม โป้ง รวย!!!
    #183
    0
  2. #182 dohuna7x (@dohuna7x) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 20:21
    สนุกมากครับ
    รออยู่นะครับ
    #182
    0
  3. #181 Horusuki (@assaw11211) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 20:16
    รู้สึกคาใจชอบกลแหะ
    #181
    0