ละครชีวิตอันยุ่งเหยิงของท่านดัชเชสต่างโลก

ตอนที่ 20 : แบ่งกลุ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60






ไวโอเล็ตกับฉัน พอผ่านคาบพักเที่ยงก็เริ่มผ่อนคลาย พูดเป็นกันเองมากขึ้น ผมสีม่วงเข้มเหมือนสีตา เธอถักเปียเล็กๆไว้ข้างๆด้วย เด็กผู้หญิงในห้องนี้ส่วนใหญ่จะมีพร๊อบที่ผมกันเกือบทุกคน ฉันแอบเท้าคางคิดในคาบพัก




"แคลล์ เอาขนมขึ้นมากินไม่กลัวครูว่ารึไง" โอ รยูจินกระซิบเสียงกร้าวใส่ สีหน้าดูกระวนกระวายดี ฉันแอบกระตุกยิ้มขำ เพราะครูยังไม่เข้าห้อง ฉันจะกินขนมผิดด้วยรึไง ส่วนหมอนั่นเห็นก็เลยจะเอื้อมมือมาตีฉัน ที่ล้อเลียนเขา แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะฟรอสต์นั่งมองพวกเราตลอด ก่อนเขาจะขัดขึ้น



"แคลล์จัง ทำไมไม่เอาขนมเก็บก่อนล่ะ มื้อเที่ยงไม่อิ่มเหรอ" ฟรอสต์ถาม เขาไม่ได้เป็นห่วงหรอก แค่สงสัย



"ไม่อิ่มหรอก ให้กินพาสต้ากับไอติมแค่โคนเดียว ใครจะอิ่ม" ปกติอยู่บ้านฉันจัดฟูลคอร์สเลยนะ พาสต้าก็จานเล็กเหมือนของเด็ก...เออ ลืมไปว่าฉันต้องกินน้อยแบบเด็กๆ แต่ช่างเถอะ



"เธอเป็นหมูรึไง กินเยอะชะมัด" รยูจิน นายว่าไงนะ! แต่มันก็จริง ฉันกินเยอะกว่าเด็กประถม ผิดรึไงแค่กินเยอะ แต่ฉันไม่ได้ขอใครกินซะหน่อย



ฉันจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาต่อ แต่ก็ต้องหยุดทำเพราะไวโอเล็ตที่ไปเข้าห้องน้ำก่อนหน้านี้ มาบอกกับฉันว่าครูจะเข้าสอนแล้ว ฉันเลยรีบเอาเบอร์ริโต้ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก คิดซะว่าเป็นรยูจิน แล้วกัน งั่มๆ แต่แฮม เบคอนกับไข่ที่เอามาทำเองนี่อร่อยชะมัด งั่มๆ เสียดายที่ต้องรีบกิน




"ใจเย็นๆ เอาน้ำไหม" ฟรอสต์ขำ เขาดูอึ้งๆที่เห็นฉันกินเข้าไปหมดในคำเดียวและหมดอย่างรวดเร็ว เขาหยิบกระบอกน้ำสีฟ้าของเขามาให้ พร้อมเปิดกระติก ส่งแก้วให้เรียบร้อย ฉันขอบคุณเขา พอกินน้ำค่อยโล่งคอหน่อย ส่วนรยูจินแค่มองฉันแล้วหัวเราะ เออ ช่างมันเถอะ ฉันขี้เกียจใส่ใจ






"เอาล่ะทุกคน ฉันชื่อเกรเธอ จัสด์  จะเป็นคนสอนวิชาคาถาเวทมนต์ พวกเธอคงจะได้รู้ว่าตัวเองแต่ละคนมีธาตุอะไรแล้ว ดังนั้นฉันจะให้พวกเธอแบ่งกลุ่มกันใหม่ ดังนี้

1.ธาตุดิน
2.ธาตุลม
3.ธาตุน้ำ
4.ธาตุไฟ
และ5.ธาตุพิเศษ ที่ไม่เข้าพวกข้างต้น

แบ่งเสร็จแล้วตามครูมาที่ห้องฝึกปฏิบัติทันที วันนี้เราจะมาใช้เวทมนต์กันจริงๆ เตรียมคฑากับไม้กายสิทธิ์ให้พร้อมล่ะ"



หลังครูเดินไปรอไม่นานเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ริ่มขึ้น พวกเขาเริ่มคุยกันว่าใครธาตุอะไรบ้าง ฉันเองจะเลือกอยู่ธาตุพิเศษหรือธาตุดินดีล่ะ



"ธาตุพิเศษมารวมกลุ่มที่ฉันเลย" เด็กผู้ชายผมสีฟ้าอมม่วงพูดขึ้น ตาสีแซฟไฟร์กวาดตามองเพื่อนร่วมห้อง หมอนี่เชิดจมูกขึ้นมอง เหมือนกับจะข่มว่าธาตุตัวเองดีกว่าใครเพื่อน โอเค เอาล่ะฉันจะไปธาตุดินแล้วกัน





"ทำไงดี ฉันยังไม่ได้ซื้อไม้กายสิทธิ์" ไวโอเล็ตพูดขึ้นมากลางกลุ่ม



"แล้วเธอเสกคาถาจากมือเปล่าได้ไหมล่ะ" รยูจินพูด



"ตอนนี้ ฉันไม่มีเงินพอ" ไวโอเล็ตพูดอย่างน่าสงสาร



"ผมมีสำรองอยู่นะ เป็นไม้ที่เหมาะสำหรับคนธาตุลม เธอจะลองเอาไปใช้ก่อนไหม" โดราเอม่อน เอ้ย ฟรอสต์เริ่มค้นกระเป๋า พร้อมกับหยิบไม้สีน้ำตาลอ่อนเกลี้ยงเกลาส่งให้ไวโอเล็ต



"ฟรอสต์ นายมีมันได้ไง นายธาตุไฟนะ" ปากฉันไปไว เรื่องแค่นี้ถามเขาไปเถอะ คงไม่กัดหรอก



"ผมเตรียมเอาไว้สำรองน่ะ คิดว่าต้องมีคนไม่ได้ซื้อ" เขาหัวเราะเบาๆ



"งั้นฉันจะเรียกคนธาตุดินมานี่นะ พวกเธอสองคนต้องหากลุ่มธาตุตัวเองแล้ว"ฉันเลิกสนใจฟรอสต์ และเปร่งเสียงเรียกดังๆแบบนายผมฟ้าคามิลล์บ้าง



"บาย" รยูจินโบกมือลาทั้งสองเบาๆ




ฟรอสต์กับไวโอเล็ตก็ลุกขึ้นไปจับกลุ่มใหม่ ฉันกับรยูจินอยู่กลุ่มเดียวกัน เซ็งชะมัด 


เพื่อนที่เข้ามาใหม่คือเลน่า เจ็มม่าเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ฉันเจอเมื่อเช้าคนแรก เรายิ้มให้กันและแนะนำตัวกันอีกครั้ง อาจเพราะฉันขาดบ่อย เพื่อนเลยจำไม่ค่อยได้ ส่วนอีกคนก็คือ โจชัว อาซาเซล หมอนี่แค่ลุกมาดึงเก้าอี้ฟรอสต์ออกแล้วมาแทนที่



เมื่อกลุ่มเราเรียบร้อยฉันเลยมองไปที่กลุ่มอื่นบ้าง ฟรอสต์อยู่กลุ่มธาตุไฟใกล้ๆนี่สมาชิก4คนเท่าฉันเลย ส่วนไวโอเล็ตอยู่กลุ่มธาตุลม กลุ่มนั้นมีคนเยอะที่สุดถึง5คน
ส่วนน้อยที่สุดคือกลุ่มธาตุพิเศษ




พวกเราค่อยๆเดินเรียงกลุ่มกันออกไป กลุ่มแรกที่เดินออกไปคือกลุ่มธาตุพิเศษและกลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มฉัน
เพราะอยู่ไกลจากประตูที่สุด



"ครบทุกกลุ่มแล้วนะ งั้นเรียงกันให้ครูจำได้ กลุ่มซ้ายสุดคือกลุ่มพิเศษ ต่อด้วย ดิน น้ำ ลม ไฟเรียงกันเลย"



ฮือ ไม่อยากเลย กลุ่มของฉันอยู่กึ่งกลางคนที่ไม่รู้จักทั้งนั้น ส่วนไวโอเล็ตกับฟรอสต์ก็อยู่ขวาสุด



"ไหน โชว์อุปกรณ์เวทมนต์หน่อยซิเด็กๆ ใครเตรียมมาบ้าง"



พรึ่บ



"เหมือนทุกคนจะมีกันนะ...หืม แล้วทำไมพวกเธอสองคน ลืมเอามากันเหรอ?"



"คามิลล์..." เลน่าพูดชื่อออกมาเบาๆเมื่อมองไปยังกลุ่มของเด็กธาตุพิเศษ



ฉันหันไปมองเด็กที่ลืมเอามา อ้อ...คามิลล์ เคลดัลล์




"ในข้อมูลที่โรงเรียนให้มา บอกว่าถ้าเสกคาถาเปล่าได้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์เวทมนต์ ท่านพ่อเองก็สนับสนุนให้ใช้มือเปล่าแทนหลังจากที่ผมเสกคาถาเปล่าเองได้"



เสียงคุยดังขึ้นอีกรอบ ก่อนครูเกรเธอจะสั่งให้เงียบก่อนพร้อมหันมาทางแถวฉัน



"แล้วหนูล่ะ เสกได้เหมือนเขาหรือลืมเอามา"



รยูจินหัวเราะพรืดเสียงดัง เห้ย ฉันเพื่อนนายนะ...



ฉันปรายตาไปมองที่คามิลล์ นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ จ้องมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้ว ก็ไม่อยากรังแกเด็กหรอกนะ แต่ว่า...



"หนูก็เสกคาถาเปล่าได้ค่ะ" ฉันกอดอกเชิดหน้าขึ้น ทำเหมือนจะล้อเลียนคนก่อนหน้า



ครูหนุ่มเท้าคางมองก่อนจะยิ้มออกมา



"ดูเหมือนว่านักเรียนพิเศษปีนี้จะใช้ได้อยู่หลายคน เกินความคาดหมายของครูเลยนะ" เขาหัวเราะ



"ไหนลองออกมาโชว์เพื่อนหน่อยซิ พวกเธอถึงขั้นไหน"



ฉันและคามิลล์มองกันก่อนจะก้าวออกมาหน้าห้องพร้อมกัน



"ใครจะเริ่มก่อนดีล่ะ หนูหรือเขา" ครูหันมาถามฉัน ฉันเลยยกมือโบ้ยให้เขาก่อน เพื่อจะได้ดูว่าฝีมือถึงขนาดไหนจะได้ไม่ทำเกินเลย


จริงๆฉันเองก็เพิ่งรู้นะว่าคนที่นี่ใช้มือเสกคาถาเปล่าได้น้อยมากกว่าที่คิดไว้เยอะ ต่างจากที่ทวีปกลางของฉันเลย ใครที่ใช้อุปกรณ์อย่างไม้กายสิทธิ์จะโดนหาว่าใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำเลยกลายเป็นของหายากไปซะงั้น


แต่มาเมืองนี้กลับมีเป็นร้านใหญ่โต แต่วิธีการของพวกเขาหยาบกว่าของพวกเรา ถึงอุปกรณ์เวทมนต์จะหายากแต่วิธีทำของเรามันละเอียดมากกว่า เราจะดูที่ตัวบุคคลว่าเข้ากับไม้และแกนกลางได้มากแค่ไหนมากกว่าไม้ประเภทนี้เหมาะกับคนธาตุอะไร



แล้วทำไมฉันถึงไม่อยากใช้ของฟรอสต์น่ะหรอ? ส่วนนึงก็เกรงใจเขา อีกส่วน...ไม้กายสิทธิ์ในทวีปนี้มันดูไม่คู่ควรพอให้ฉันจับมาใช้งานน่ะสิ



เฮ้อ...ของห่วยๆใครจะอยากเอามาใช้ให้พาลอารมณ์เสียล่ะ


ยิ่งเป็นของเพื่อนฉันยิ่งกลัวทำมันพังเพราะความเอาแต่ใจบวกใจร้อนเวลาไม่ได้ดั่งใจ ฉันไม่อยากให้เสียภาพลักษณ์ในวันแรกๆเท่าไหร่



หือ ดูเหมือนเขาจะเริ่มร่ายเวทมนต์แล้วนะคะ




เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ !!



สายฟ้า ไม่สิ ไฟฟ้าสายไม่เล็กไม่ใหญ่มากออกมาจากมือสองข้างที่คามิลล์บอกว่าเขาร่ายคาถาเปล่าได้



เพื่อนๆทั้งห้องเงียบกันก่อนจะมีเสียงตบมือดังกระหึ่ม ฉันลอบดูปฏิกิริยาของเพื่อนๆ รยูจินกับไวโอเล็ตตื่นเต้นกันทั้งคู่ซึ่งปกติกลมกลืนไปกับส่วนใหญ่ มีแต่ฟรอสต์ที่ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก่อนจะหันมาตบมือตามเพื่อนส่วนใหญ่แต่ก็ไม่ได้ดูตื่นเต้นยินดีแบบเพื่อนๆ



เห...ฟรอสต์น้อย เกิดอะไรขึ้นกับนายหรอ



คามิลล์เลิกสนใจเพื่อนก่อนจะผายมือให้ฉันทำบ้าง ฉันคิดไว้แล้วว่าจะทำอะไร ถ้าปล่อยออกมาจากมือแบบฟรอสต์นี่คิดว่าคงไม่เท่ห์เท่าไหร่



ฉันลงไปคุกเข่าหนึ่งข้าง พร้อมวางมือสัมผัสกับกระเบื้องพื้นห้อง ฉันเริ่มปล่อยจิตตัวเอง ใช้เวลาไม่นานก็หาสัมผัสจิตของกระแสดินเจอ ก่อนที่จะดึงพวกมันออกมาทะลุพื้นกระเบื้อง




ปึง !




โชคดีที่ควบคุมได้ ขนาดปล่อยไปนิดหน่อยแต่พวกดินดูจะคิดถึงฉัน รีบโผล่มาให้เจอซะเยอะเชียว ฉันดึงรูปร่างดินเป็นแนวนอนออกมาแทนแนวตั้งเพื่อไม่ให้ชิดกับขอบผนังจนทะลุ 


ก่อนจะเริ่มวาดรูปร่างเป็นตัวมังกรจีน ไม่เล็กไม่ใหญ่มาก แค่ 1 ส่วน 5ของห้อง พวกเขาเองก็ดูฉันเดินไปเดินมา เพื่อปั้นรูปปั้นมังกร ไม่ถึง3นาทีก็เสร็จเพราะฉันต้องเติมรายละเอียดด้วย




ฉันทำเกินไป หือ...ไหนๆก็จะโชว์ความเก่งแล้ว ก็ต้องทำให้รู้สิว่าไม่ธรรมดา พวกเขาจะได้เกรงใจไม่ดูถูกฉันอีก แค่ฉันขาดเรียนบ่อย ไม่ได้จะแปลว่าไม่เก่งนี่



ใครจะชอบเรียนอะไรที่มันรู้อยู่แล้วล่ะ น่าเบื่อออก...




"สุดยอด" รยูจินเป็นคนแรกที่ชมฉัน



"นี่มันเกินกว่าขั้นเด็กประถมอีกนะ คนอย่างหนู ไม่สิเธอชื่ออะไร" ครูเกรเธอถามอย่างตื่นเต้น เหมือนเขาถูกรางวัล



อ่า ก็รู้นะว่าแบบนี้คือเก่ง แต่เด็กประถมเรียกจิตวิญญาณออกมายังไม่ได้กันหรอ แล้วพวกเขาจะเรียนคาถาอะไรล่ะ?



"คาริน่า แคลล์ คาโนปัส ค่ะ" คาโนปัสเป็นชื่อดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวคาริน่า แน่นอนแกนน่อนเป็นคนตั้งให้ หลังจากที่ฉันต้องใช้นามสกุลเพื่อปกปิดตัวเอง ขืนใช้อวาริไทน์ก็โดนเฉดหัวออกจากประเทศ



"เธอมาจากที่ไหน อยู่เมืองนี้เหรอเปล่า?" เขาเริ่มถามข้อมูลเยอะขึ้น



"ฉันอยู่ย่านเพอรี่วิงเกิ้ลค่ะ" ครูพยักหน้าตอบ



"แล้วเธอจะจัดการเอามันกลับได้ไหม คาริน่า" เขาถาม




ฉันทำหน้าเสียดาย "ก็ไม่มีปัญหาค่ะ"



คามิลล์ขมวดคิ้ว มองหน้าฉันเหมือนจะมีคำถาม อะไรของเขา?



ฉันเดินไปใกล้ๆรูปปั้นมังกร ส่งกระแสจิตสั่งพวกจิตวิญญาณดินให้กลับไปพร้อมพลังเวทย์ฉันส่วนหนึ่งที่เป็นตัวนำกระแสจิตมาเป็นเครื่องสังเวยให้



พวกเราก็แบบนี้แหล่ะพึ่งพาอาศัยกัน  ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ร่วมกัน ยิ่งไม่หวงพลังยิ่งจะเรียกใช้งานง่าย เคล็ดลับนี้ฉันค้นพบค้นเอง จากหลายครั้งที่ฝึกฝนเองตั้งแต่ตัวนิดเดียว




"ฝึ่บ ปึ้ง!!"




รูปปั้นมังกรกลับลงไปในรูพื้นกระเบื้องและตามมาด้วยกระเบื้องหลายแผ่นที่ก่อนหน้านี้ถูกนำไปรวมบนรูปปั้น
พวกมันกลับเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นให้หลงเหลือ







ไอศครีมรสส้ม พาสต้า กับเบอร์ริโต้เบคอนแฮมไข่ของแคลล์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

91 ความคิดเห็น

  1. #76 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:50
    เทพอย่างมันส์ๆ
    #76
    0
  2. #55 oum101 (@oum101) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:49
    เทพอ่ะชอบ อร๊ายยยย อยากอ่านต่อค่าาาา
    #55
    0
  3. #54 0900071036 (@0900071036) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 10:18
    โคตรเทพพพพ รีบมาต่อนะ ไรท์
    #54
    0
  4. #52 TNT_Boom (@0804820528) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 21:18
    รอออออ
    #52
    0
  5. #46 luffyza12 (@luffyza12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:50
    ไรท์อีกแล้วนะ!
    #46
    0
  6. #45 YUMICON (@YUMICON) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:39
    แคลล์จังสุดยอด! ส่วนไรท์เรางอนไปแล้วมันน่ากินเกินไป!! ทำร้ายให้หิวตอน4ทุ่ม!! 5555
    #45
    0
  7. #44 ฟูจินางะ (@popsecret) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:29
    ไรท์.......หิว!!!
    #44
    0
  8. #43 Milkrune Hiname (@Milkrune) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:26
    โคตรเทพ!!!
    #43
    0