ราชันบุปผาไหว้ศพ (ฉบับนิยาย) Bl,Gl,Normal

ตอนที่ 9 : บทที่ ๘ คำโกหกที่เชื่อมกับความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

 

บทที่ ๘

คำโกหกที่เชื่อมกับความจริง

 

อรัญญิกนั่งเหม่อมองตึกรามบ้านช่องตัดกับท้องฟ้านอกประตูกระจกในโรงพยาบาล หลังจากที่ศรีออกไปซื้ออะไรให้นางทาน และทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแล้ว

แอ๊ด

ท่านพิกุล?อรัญญิกแปลกใจที่เห็นอีกฝ่ายมาหาตนอีก ดวงตาที่ฉายความยโสนั้นมองมาอย่างดูแคลน ริมฝีปากสีแดงสดประหนึ่งเลือดขยับเอื้อนเอ่ย

 “คนที่ทำร้ายเจ้าแท้จริงแล้วเป็นนังทหารรัสเซียนั่นล่ะสิ

 อรัญญิกตกใจนิดหน่อยที่อีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ “…ทราบได้อย่างไรเจ้าคะ?

เฮอะ อีพวกนายิกาชั้นสูงนั่นสาระแนทุกเรื่อง มีรึที่ข้าจะมิได้ยินมันพูด? ยิ่งนังพินทุยิ่งแล้วใหญ่พิกุลหมั่นไส้คนที่ถูกกล่าวถึงจนพูดกระแทกเสียง อันที่จริงก็เป็นนิสัยนางอยู่แล้ว หญิงสาวถักผมเปียเดี่ยวเลยรู้สึกเฉย ๆ

น่าอายจริงเชียว ข้าเป็นถึงรองนายิกา แต่กลับพ่ายกับศัตรูง่าย ๆนางว่า หลบสายตาที่กำลังจิกมองมาทางตนเอง สมควรแล้วเจ้าค่ะที่ท่านจะมาเวทนาข้า

เจ้าหนอนแมลงยั้วเยี้ยเช่นเจ้าจะแพ้ก็หาได้แปลก

จริง ๆ แล้วอรัญญิกก็รู้สึกแย่มากนะ แม้ว่าจะชินกับพิกุลแล้วก็ตาม แต่โดนพูดตำหนิขนาดนี้ก็เล่นเอานางใจเสียมากโขอยู่ ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ทำเพียงยิ้มบาง ๆ เหมือนไม่คิดมาก

หลังจากพิกุลพูดจบแล้วก็เดินออกจากห้อง เสียงส้นรองเท้าบู้ทสูงหลายนิ้วดังเบา ๆ ยามกระทบกับพื้น ราวกับตอกย้ำความรู้สึกของอรัญญิก ความจริงที่อีกฝ่ายมาหานางเพื่อสมเพชเป็นเรื่องที่เลวร้ายอย่างบอกไม่ถูก

สมแล้วที่เป็นท่านพิกุล

 

        วันอังคารที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ พ..๒๕๕๙     

ที่รักครับ ผมรู้สึกปวดตรงนี้มากเลย นวดให้หน่อยนะครับ

อย่ามาสำออย ได้ยินว่าหนีออกมาตอนที่เจอกับศัตรูไม่ใช่รึไง?

พงสณะที่แสร้งทำเป็นไม่มีเรี่ยวแรงตัวอ่อนงอ ทำทีจะเจ็บจะตายให้ศรีเห็นอย่างน่าหมั่นไส้ ร้องโอดโอยอยู่พักใหญ่ ศรีฟาดมืออีกฝ่ายที่ยื่นมาเหมือนจะหาที่พึ่งอย่างไม่ปรานี พงสณะที่โดนเข้าไปก็แกล้งทำเป็นบีบน้ำตา เห็นแล้วน่าตบกบาลเข้าให้สักที

ตอนนี้ทั้งสองคนมาอยู่ที่เรือนของอรัญญิก ระหว่างทางที่มาศรีสังเกตว่าที่มิติผกายมีต้นไม้ขึ้นเยอะอยู่ และบ้านหลายหลังก็สร้างตามแบบแผนคนสมัยก่อน แต่ส่วนใหญ่จะทำด้วยปูนกระเบื้องตามยุคปัจจุบัน และมีหลายคนแต่งชุดไทยแบบประยุกต์ อย่างชุดนักเรียนบางแห่งจะนุ่งผ้าซิ่นกับเสื้อของรัฐบาล (ผู้หญิง มัธยมต้นก็ปกกะลาสีเรือ มัธยมปลายก็เป็นแขนเสื้อจับจีบโปร่งคลายแขนตุ๊กตา ผ่าหน้าติดกระดุม) ศรีอดคิดไม่ได้ว่าถ้ามิติสามัญแต่งแบบนี้บ้างก็คงจะดีมิใช่น้อย

ให้ตายสิ ฉันเกลียดเธอจริง กลับไปบ้านอย่าโผล่มาให้เห็นเชียว จะเอาน้ำมันที่ทอดปลาทูตอนเย็นมาสาดใส่หน้าให้รู้แล้วรู้รอด

ศรีที่นั่งห่างจากพงสณะไม่ต่ำกว่ายี่สิบสี่เซนติเมตรเริ่มเขยิบถอยหนีอีก ระหว่างนั้นอรัญญิกก็เดินเข้ามาจากทางด้านหนึ่ง เหลือบมองพงสณะอย่างหนักใจเหมือนมีเรื่องบางอย่างอยากพูด ซึ่งเรื่องที่ว่านั่นจะให้ศรีรู้ไม่ได้

เจ้าจะกลับเลยไหม?ศรีที่นั่งตบตีกับพงสณะมองอรัญญิก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

ค่ะ นี่ก็ดึกแล้ว เอ๋?!

ศรีตระหนักถึงเรื่องผิดปรกติได้ ถ้านับเวลาจากตอนที่เธอมาจนถึงตอนนี้ ก็ไม่น่าเกินหนึ่งวัน แต่ท้องฟ้าที่เห็นอยู่ตอนนี้กลับเป็นสีคราม

เดี๋ยว จะว่าไปก่อนหน้านั้นเราถูกจับตัวไป ไม่แน่ว่าอาจสลบเพราะอะไรบางอย่างมาเกินวันนึงก็ได้

หืม? มีอะไรเหรอ?พงสณะมองศรีอย่างสงสัย

คือ เวลาที่มิติผกายกับมิติสามัญต่างกันเปล่าน่ะ?

เวลาที่มิติสามัญเร็วกว่าหนึ่งชั่วโมงอรัญญิกตอบ สิบโมงย่างไปแล้ว จะหยุดเรียนสักวันไหม?

ศรีรู้สึกร้อนใจ เธอตอบอย่างลุกลี้ลุกลน ไม่ค่ะ! ช่วยพาหนูกลับทีค่ะ คุณอรัญญิก พี่สาวหนูคงเป็นห่วงมากแล้ว! 

แล้วเจ้าเล่า? พงสณะ เรื่องศรีเจ้าจะต่อรองกับข้าอีกหรือไม่ รึไว้คราวหน้า?

พงสณะยิ้ม เขาปาดนิ้วที่คอทำท่าเชือดเฉือน ไม่ว่าจะด้วยเพราะอะไร ศรีต้องมากับผมในฐานะคนที่โรงเรียนผมต้องการตัว และในฐานะคู่หมั้นของผม

รองนายิกาประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยามองเด็กชายอย่างพินิจ แพขนตางอนยาวบดบังนัยน์ครึ่งหนึ่ง ก่อนที่นางและเด็กหญิงจะลุกเดินลงจากเรือนไปตามกระได

 

พอกลับมาถึงบ้านศรีก็ยกมือไหว้ขอบคุณอรัญญิก นางบอกว่าจะกลับมาดูเธอเป็นครั้งคราว กลัวมีใครปองร้ายอีก หลังจากนั้นศรีก็รีบโทร. หาอสุรา จู่ ๆ เมื่อคืนก็หายตัวไปคนในครอบครัวก็ต้องเป็นห่วงมากอยู่แล้ว

ให้ตายเถอะ อยู่ ๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่รู้

ตื๊ด

เสียงรอสายของโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง รู้สึกว่ามันช่างเนิ่นนานเหลือเกิน

เรื่องทั้งหมดทำให้ศรีนึกถึงนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน

ตื๊ด

มาคิด ๆ ดู มันก็น่าตื่นเต้นดีอยู่หรอก ว่าไปก็เคยใฝ่ฝันอยากจะมีการผจญภัย หรือเรื่องราวเหนือจินตนาการแบบนิยาย การ์ตูน หรือภาพยนตร์ที่ตัวเองเคยดู

ตื๊ด

อยากโลดแล่นในโลกที่ไม่รู้จัก มีการต่อสู้ และใช้เวทมนตร์คาถาที่น่าสนุก จิตใต้สำนึกหรือสัญชาตญาณดิบของเธอกำลังเรียกร้องอยู่

ตื๊ด---

ทว่าก็มีหลายเรื่อง ที่โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นในบั้นปลาย

ศรี!!! หนูหายไปไหนมา? พี่ว่าจะแจ้งตำรวจให้ตามหาแล้วนะ!!!” เสียงของอสุราเกือบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความทรมาน ทั้งสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ศรีรู้สึกผิดที่ทำให้พี่สาวตนเองเป็นห่วงมากขนาดนี้

ขอโทษจริง ๆ ค่ะ หนู---      

วันนี้พี่เรียนไม่รู้เรื่อง!! อยากจะออกตามหนู แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าหนูอาจจะแอบหนีเที่ยว ถึงมันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้นก็เถอะ!!!

คือ…” ศรีหน้าซีดเพราะความกังวล เหมือนได้ยินเสียงอสุราร้องไห้ เธอรู้ว่าการที่คนที่รักหายตัวไปเป็นเรื่องน่าเป็นห่วงมากแค่ไหน และอสุราก็รัก ให้ความอ่อนโยนกับเธอยิ่งกว่าใคร ทว่าปรกติหญิงสาวเป็นคนเข้มแข็งกว่านี้ สิ่งที่เกิดขึ้นแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่น่าสั่นคลอนพอให้เธอร้องไห้

หรือจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราหายตัวไป?

จริง ๆ แล้วเมื่อคืนหนูแอบออกไปเที่ยว! จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ!

ต้องโกหกแล้วล่ะ ขืนบอกเรื่องที่เจอมาอสุราเป็นห่วงเธอจนอยู่ไม่สุขแน่ มัธยมปลายเรียนหนัก อสุราเป็นคนที่ตั้งใจเรียนมาก เพราะฉะนั้นแล้วจะทำให้ผู้เป็นพี่กังวลจนเรียนไม่รู้เรื่องไม่ได้เด็ดขาด

อย่ามาโกหก! เราเป็นพี่น้องกันนะ พี่รู้จักหนูดีพอ ---เมื่อคืนใครลักพาตัวหนูไป!!

พี่อสุราคะ! หนูพูดจริงค่ะ!” เอากันเข้าไป ไม่คิดเลยว่าต้องมาป้ายสีให้ตัวเองกลายเป็นเด็กเที่ยวกลางคืนในชีวิตนี้ ศรีกำโทรศัพท์แน่นระหว่างแนบมันกับหู คิ้วขมวดอย่างกลัดกลุ้มจนปวดบริเวณหน้าผาก

แล้วถ้าอย่างนั้นไปที่ไหน?!

อสุราที่แอบมาคุยโทรศัพท์หลังโรงเรียนบริเวณเผาขยะ เหยียบขวดน้ำพลาสติกที่อยู่ใกล้ๆ แล้วบดขยี้มันเพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่น เธอฉลาดและรู้จักศรีดีพอ น้องสาวตัวเองเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทมาตลอด ไม่มีทางทำเรื่องเสื่อมเสียแบบเด็กวัยรุ่นทั่วไปหรอก

---แต่ถ้าการฆ่าใครสักคนเพื่อแก้แค้นก็ไม่แน่

พอคิดถึงเรื่องนั้นอสุราก็นิ่งไป ความเชื่อใจในตัวศรีกำลังสั่นคลอน

---หรือว่าศรีแอบไป ฆ่า ใครเหมือนที่ผ่านมา?

 

 

65 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #64 riva0 (@Riva) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 14:45
    มาแล้ววว คิดถึงมากมาย
    #64
    1
    • #64-1 กนกไทย (@as21-) (จากตอนที่ 9)
      7 สิงหาคม 2560 / 16:42
      ดีใจ >< // ขอบคุณมากค่ะที่ยังคิดถึงกันอยู่ ดองข้ามเป็นศตวรรษเลยค่ะ (ฮา)
      #64-1