คัดลอกลิงก์เเล้ว

ShortFic Final Fantasy xv Always [Gladiolus/Ignis]

โดย Evilwhite

เมื่อคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็ฯคุณแม่ของกลุ่มนั้นป่วยหนัก มีเพียงคนๆเดียวที่เขาต้องการที่จะอยู่ด้วยในวาราสุดท้ายนี้ "สัญญานะว่าจะดูแลพรอมโต้" "ได้สิ นายไม่ต้องห่วงนะ"

ยอดวิวรวม

610

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


610

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ก.พ. 60 / 15:02 น.
นิยาย ShortFic Final Fantasy xv Always [Gladiolus/Ignis] ShortFic Final Fantasy xv Always [Gladiolus/Ignis] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคสั้นตามรีเควสล่ะ 555555 จงสลายไปให้หมด ตับไตทั้งหลาย//โดนรีดกระทืบตาย

เบลมาแต่งให้แล้วนะคะ ขอโทษที่ช้าไปหน่อยนะคะ พึ่งแต่งเมื่อวาน พึ่งเสร็จเมื่อกี้ เลยเอามาลงเลย ภาษาอาจจะแปลกๆหน่อยนะคะ ยังไงก็ขอฝากติิชมกันหน่อยนะ 

แล้วคนที่เข้ามาอ่านใหม่ เบลมีนิยายที่แต่งไว้อีกหลายตอยเลย สามารถเข้ามาอ่านได้ก่อนใครเลย ในเพจของเบล เพจนี้>>>Ed-wardแต่งนิยาย จิ้มเข้าไปกันเลยจ้าาา หรือถ้าอยากจะให้แต่งคู่ไหน เรื่องอะไร ก็สามารถเม้นมาบอกกันในเพจได้เลยนะ ขอให้สนุกกับกาารอ่านนะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ก.พ. 60 / 15:02


ShortFis Final Fantasy xv Always [Gladiolus/Ignis]

 

          หลังจากที่ศึกครั้งสุดท้ายของ น๊อคทิส ลูซิส เคลัม จบลง ราชเลขาอย่าง อิกนิส สตูเปโอ สรีเอ็นเทียได้ไปใช้ชีวิตเงียบๆอยู่ที่แถบชายแดนอาณาจักรลูซิส เพราะเขานั้นไม่มีคนที่ต้องดูแลอีกแล้ว หลังจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งเพื่อน และเจ้านายของตนได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

          แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่เหมือนเดิม ดวงตาที่ออกจะนิ่งเงียบนั้น ได้บอดสนิทไปข้าง ส่วนอีกข้างก็มองได้อย่างขุ่นมัว แต่มันก็ผ่านมาแล้วถึงสิบปี จนเขาเริ่มที่จะชิน และใช้ชีวิตได้อย่างปกติเหมือนเมื่อก่อนอยู่บ้าง

          ร่างของชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่ชายระเบียงริมน้ำหลังบ้าน มือบางถือถ้วยชาที่ส่งควันอุ่นๆออกมา ชายตาเขามองออกไปไกลไม่มีที่สิ้นสุด แม้ว่าสายตานั้นไม่ได้มองอะไรชัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังคงทำแบบนั้นอยู่ทุกๆวัน

 

โย่ วันนี้ก็เอาแต่นั่งเล่นเหมือนเดิมเลยนะชายร่างยักษ์ เดินออกมาจากตัวบ้านของอีกฝ่าย แม้ว่ามองไม่เห็นชัดนัก แต่เขาก็รู้ว่าใคร คงเป็นเพราะความที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆนั้นแหละ เลยทำให้เขารู้ว่าคนที่เข้ามาคือ กราดิโอลัส อามิซิเทียเป็นคนเข้ามา

 

นายก็เอาแต่มาหาฉันทุกวันเลยนะชายหนุ่มร่างบางตอบกลับไปด้วยที่ไม่ได้หันไปมอง แต่กลับหันตัวไปได้ข้าง ไปหยิบแก้วชาที่ตนได้เตรียมไว้มารินให้อีก่าย ดังเช่นที่ทำเป็นประจำที่อีกฝ่ายมาหา ไม่สิ ต้องบอกว่าทุกวันเลยต่างหาก

 

ก็กลัวใครบางคนจะเหงานะสิ วันๆเอาแต่มานั่งที่ระเบียง จิบชา มองวิวไปเรื่อยๆ ไม่ออกไปไหนเลยกราดิโอเดินมานั่งที่ประจำที่พวกเขาทำกันในทุกวัน พวกเขามักจะคุยกันอยู่เสมอ ทั้งเรื่องในอดีตบ้างล่ะ เรื่องอาหารที่เจ้าตัวดูจะชอบมากเป็นพิเศษ เรื่องเพื่อนสนิทตัวเล็กที่สุดในกลุ่มบ้างล่ะ ว่าตอนนี้เป็นเช่นไร จนดึกทุกวัน เพื่อนตัวใหญ่ของเขาจึงกลับไป เป็นแบบนี้ทุกๆวัน

.

.

.

.

.

.

          ในวันนี้อิกนิสก็ยังคงนั่งที่ชายระเบียงเหมือนเคย ร่างโปร่งบางยังคงนั่งไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนวันนี้ท้องฟ้าจะไม่เป็นใจเท่าไรนัก เขาจึงย้ายตัวเองเข้าไปหลบในบ้าน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกเหมือนโลกหมุนด้วยความเร็วสูงมาก จนเขาไม่สามารถที่จะทรงตัวอยู่ได้ จึงล้มลงไป ก่อนที่สติเขาจะหายไป ในใจได้นึกถึงคนๆหนึ่ง ที่มักจะมาหาทุกๆวัน ก่อนที่จะสลบไป

.

.

.

.

.

          ร่างโปร่งบางตื่นขึ้นมาอีกทีในที่ที่เขารู้สึกต่างออกไปก่อนที่เขาจะหมดสติลง กลิ่นยาที่ลอยอยู่รอบๆตัว ทำให้เขาแน่ใจว่าที่นี่คือโรงพยาบาลแน่ๆ และสิ่งที่เขาคิดอีกอย่างก็คือ ใครเป็นคนพาเขามาที่นี้กัน กราดิโองั้นหรือ?

         ไม่นานเสียงประตูเปิดออก อิกนิสหันไปมอง เห็นชายร่างยักษ์เดินเข้ามา แม้ว่ามันจะมัวมากๆ แต่เขาไม่มีทางจำอีกฝ่ายผิดแน่ๆ

 

ตื่นแล้วงั้นหรอ รู้สึกยังไงบ้างล่ะอีกฝ่ายเดินเข้ามานั่งข้างๆเตียง แม้ว่าตอนนี้เขาอยากจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง เพื่อที่จะได้คุยดีๆกับอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าร่างกายเขาจะไม่ค่อยทำตามคำสั่งเท่าไร สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ ยอมนอนอยู่ดีๆดีกว่า

 

ก็ดีขึ้นมาหน่อยแล้ว แล้วเมื่อกี้ไปไหนมาหรอ? ไปคุยกับหมอมาใช่ไหม

อืมร่างโปร่งยังคงหันไปมองอีกฝ่าย เหมือนจะเป็นการถามกลายๆว่าตนนั้นเป็นอะไร ทำไมอีกฝ่ายถึงตอบสั้นแบบนั้นล่ะ ถ้าเป็นปกติคงบ่นแล้วว่าไม่ดูแลตัวเอง จนเป็นลมไปแบบนั้น

          กราดิโอที่มองอีกฝ่ายที่มองตนอยู่นั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เพียงแต่ เขาไม่กล้าที่จะบอกเท่านั้นเอง กลัวว่าอีกฝ่ายจะยอมรับไม่ได้

 

ไม่มีอะไรหรอก นายนอนพักไปเถอะร่างยักษ์พยายามที่จะตัดจบบทสนทนา แต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้จบง่ายๆ

 

นายบอกฉันมาหน่อยสิ ฉันไม่ใช่คนที่ไม่ยอมรับความจริงหรอกนะอิกนิสบอกเสียงนักแน่น เขาเป็ฯลูกผู้ชายมากพอที่จะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้ แม้ว่ามันจะหนักขนาดไหน เพราะเขาต้องเป็นเหมือนแม่ของกลุ่มยังไงล่ะ เลยต้องเข้มแข็งมากที่สุด

 

“…ดูเหมือนว่านาย….จะเป็นโรคหัวใจหมอบอกว่าคงจะเป็นตอนน๊อคโตะไปสู้ครั้งสุดท้ายชายร่างยักษ์มองอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะเงียบไปอย่างรู้สึกผิด เขาไม่น่าบอกออกไปเลย

 

งั้นหรอ….ก็คิดไว้อยู่แล้ว….ช่วงนี้ดูเหมือนร่างกายมันจะเหนื่อยๆง่ายนะ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นเพราะฉันไม่ได้ออกสู้เหมือนแต่ก่อนแล้วอิกนิสหันไปมองหน้าต่างอีกข้างแทน มองออกไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ระหว่างพวกเขา ไม่มีใครพูดอะไรเลย มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังออกมาให้ได้ยิน

.

.

.

          ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ ในที่สุดอิกนิสก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้ โดยมีกราดิโอเป็นพยาบาลส่วนตัวให้ เขาบอกอีกฝ่ายแล้วว่าไม่เป็นไร เขาอยู่ได้ แต่อีกฝ่ายก็ดึงดันที่จะอยู่ดูแลเขา จนเขาต้องยอมแพ้ ให้อีกฝ่ายมาอยู่ด้วยจนได้

งั้นนายไปนอนพักก่อนเถอะนะ เดียวฉันจะเอาของไปเก็บเองร่างโปร่งพยักหนรับ แล้วค่อยเดินๆไปยังห้องนอนของตน

           แต่ในระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเก็บของ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องของอีกฝ่าย ทำให้เจ้าตัวรีบวิ่งออกกไปหาทันที

 

อิกนิส! เป็นอะไรหรือเปล่า นายโอเคไหมกราดิโอทุบประตูของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย กราดิโอจึงตัดสินใจที่จะพังประตูเข้าไป เห็นร่างโปร่งบาง ล้มอยู่ข้างๆเตียง ร่างยักษ์รีบวิ่งไปประคองอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา พยายามเรียกอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย กราดิโอจึงตัดสินใจอุ้มอีกฝ่ายวางบนเตียงอย่างแผ่วเบา นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าที่มีแผลเป็นนั้นอย่างอ่อนโยน ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะเป็นแทนอีกฝ่ายเหลือเกิน อยากจะรับเอาความเจ็บปวดมาให้หมด

.

.

.

          เมื่อตอนเย็นมาถึง อิกนิสจึงฟื้นขึ้นมา ร่างโปร่งบางมองไปรอบๆตัว แต่ก็ยังไม่ลุกไปไหน เขานั้นรู้ตัวดีว่าตนเองนั้นมีเวลาไม่มากแล้ว อีกไม่นาน เขาคงจะได้ไปอยู่กับเพื่อนสนิทอีกคน

 

น๊อค อีกไม่นานฉันคงจะได้ไปอยู่กับนายแล้วนะอิกนิสมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ไม่นานเสียงประตูห้องนอนของเขาก็เปิดออก พร้อมกับชายร่างยักษ์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับชามชุปหนึ่งใบ

 

ฟื้นแล้วหรอการดิโอเดินเข้ามาหาอีกฝ่าย วางชามไว้บนโต๊ะข้างๆหัวเตียง ทานสักหน่อยนะ จะได้กินยา

กราดิโอ ฉันว่าตัวฉันคงไม่ไหวแล้วล่ะอิกนิสยิ้มทั้งน้ำตาให้อีกฝ่าย เขารู้ตัวดีว่าร่างกายของเขามันไม่ไหวแล้ว ถึงเวลาที่เขาคงต้องหลับตา แล้วนอนพักผ่อนยาวๆแล้ว

 

ไม่ๆ นายอย่าพูดแบบนั้นสิ นายต้องหาย ฉันสัญญากราดิโอดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ โยกตัวไปมาเพื่อเป็นการปลอบ อิกนิสเมื่อได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายก็เอาแต่ร้องไห้ออกมา กราดิโอก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากหวานๆนั้นโดยที่อิกนิสก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กับจูบตอบอีกฝ่ายไป พวกเขาทั้งสองคน จูบกันอยู่แบบนั้น เป็นเวลานาน เหมือนเป็นการเก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆที่มีให้แก่กันและกันให้ได้มากที่สุด ก่อนที่พวกเขาจะไม่มีโอกาสที่จะได้ทำมัน

.

.

.

.

.

.

          หนึ่งเดือนผ่านมา อิกนิสจากที่เป็นคนผอมอยู่แล้ว แต่มาตอนนี้ร่างกายเหมือนมีแต่กระดูก ร่างกายซีดขาว ริมฝีปากจากที่มีสีชมพูสวย กลายเป็นซีดเหมือนกระดาษ

 

วันนี้เป็นไงบ้างกราดิโอยังคงมาหาอีกฝ่ายอยู่ทุกวัน เขามาอยู่ที่นี้เหมือนเป็นเจ้าของบ้านอีกคนไปแล้ว

 

ก็ดีเสียงที่อ่อนแล้วของอีกนิสดังเอามาแผ่วๆ กราดิโอเดินเข้าไปหานั่งลงบนเตียงข้างๆอีกฝ่าย ก้มลงจูบบนหน้าผากมล อิกนิสก็รับตาพริ้มรับความอบอุ่นนั้นเอาไว้

 

วันนี้นายกอดฉันหย่อยได้ไหม วันนี้ฉันรู้สึกไม่อยากอยู่คนเดียวเลยร่างโปร่งบอกเสียงแหบแห้งขอร้องอีกฝ่าย วันนี้เขารู้สึกเหมือนจะไม่ได้อยู่กับอีกฝ่ายอีกแล้ว

 

ได้สิ วันนี้จะกอดนายทั้งวันเลยล่ะเมื่อพูดจบกราดิโอก็สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มของอีกฝ่าย ดึงเอวบางๆของอีกฝ่ายเข้ามากอดเอาไว้ อิกนิสซุกตัวเข้ากับตัวของอีกฝ่าย อยากจะอยู่ใกล้ๆอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด เท่าที่ร่างกายอ่อนแอนี้จะทำได้

 

กราดิโอ ขอบใจที่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันนะอิกนฺสเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เบากว่าเดิมมาก ทำให้กราดิโอกอดอีกฝ่ายแน่นมากขึ้น

 

มากกว่าเพื่อนจะได้ไหมอิกนิสเงยหน้าไปมองใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มเศร้าๆตอบกลับมา

 

ได้สิ แต่มันคงเป็นการคบกันที่สั้นที่สุดเลยนะร่างโปร่งนอนหนุนอกของอีกฝ่ายหลับตาพริ้มฟังเสียงหัวใจของอีกคนเต้นอย่างเป็นจังหวะ

 

ก็คงจะใช่ แต่มันคงจะเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขมากๆเลยก็ได้นะอิกนิสยิ้มรับในขณะที่หลับตาอยู่ ตอนนี้เขารู้สึกไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจเลยสักนิด

 

กราดิโอ นายต้องดูแลพรอมโต้หน่อยนะ เด็กคนนั้นตอนที่เสียน๊อคโตะไปก็เอาแต่ซึมเศร้าอย่างเดียวเลย แล้วถ้าฉันไปอีกคน หมอนั้นคงได้ร้องไห้ออกมาแน่ๆ นายต้องดูแลหมอนั้นนะ

 

ได้สิ นายไม่ต้องห่วงหรอกนะกราดิโอลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ อิกนิสยิ้มรับก่อนที่จะนอนแน่นอ่งไปในอ้อมแขนอีกฝ่าย

          กราดิโอยังคงลูบผมอีกฝ่ายอยู่แบบนั้น ครั้งสุดท้ายที่เขาเสียน้ำตาคือตอนที่น๊อคโตะบอกว่าจะไปจบศึกสุดท้ายนั้น แล้วตอนนี้เขากำลังเสียน้ำตาอีกครั้ง

.

.

.

.

.

          งานศพของอิกนิสถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย พรอมโต้นั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าหลุมศพ เอาแต่โทษตัวเองที่ในนาทีสุดท้าย เขาไม่ได้อยู่กับเพื่อนเขาตรงนั้น

 

ไม่เป็นไร พอแล้วล่ะพรอมโต้ อิกนิสแค่ไปหาน๊อคโตะเท่านั้น ไม่เป็นไรหรอกนะกราดิดอดึงอีกฝ่ายเข้ามาปลอบไว้ แม้ว่าตนเองนั้นจะเสียใจมากขนาดไหน แต่เขาสัญญากับอิกนิสไว้แล้ว ว่าจะดูแลออกฝ่าย เขต้องทำให้ได้

 

อิกนิส นายไม่ต้องห่วงนะ ฉันเป็นพี่ใหญ่ของกล่ม ฉันจะดูแลพรอมโต้เอง นายไม่ต้องห่วงนะกราดิโอมองป้ายหลุมศพของอีกฝ่ายพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา ในเมื่อสัญญาแล้ว เขาก็ต้องทำให้ได้ พวกนายต้องรอฉันนะ ฉันจะตามนายไปทีหลังนะ อิกนิส

 

+++++End+++++

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Evilwhite จากทั้งหมด 9 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กันยายน 2561 / 23:25

    ฮะๆ ทำไมอยู่ๆมีน้ำตาไหลมานะเราไม่ได้ร้องนะแต่คิดผิดหรือถูกเนี้ยที่อ่านตอนที่หังใจเจ็บที่สุด แต่อิกนิกหลับให้สบายนะ//ยิ้มพร้อมน้ำตา

    #6
    0
  2. วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 19:00
    ตังพังเเล้วค่ะเปลี่ยนได้ที่ไหนคะขอซื้อโพชั่นด้วยค่ะ...อ่อ..โพชั่นหมดตลาดงั้นคงต้องซื้อต่อตาเอกละ....ฮืออม๊าทำไมทิ้งป๊าไว้กับลูกเขยละคะ!!!!
    #5
    0
  3. #4 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 08:33
    ตอนนี้พังหมดแล้วค่ะ ขอเปลี่ยนเครื่องในยกชุดเลยได้มั้ยคะ
    #4
    0
  4. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    มีรับเปลี่ยนไตที่ไหนมั้ยคะ?//ไตละลายไปแล้ว..
    #3
    1
    • 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:13
      โพชั่นหน่อยม่ะ
      #3-1
  5. #2 I Love Yaoi (@21796) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:21
    รับบริจาคตับทั้งสองข้างค่ะ;-;
    #2
    0
  6. #1 DevilSweet (@DevilSweet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:50
    ดราม่ามากๆเลย ฮืออออ
    หลับให้สบายนะคะคุณแม่
    #1
    0