ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 หยกร้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    14 ก.ย. 60

 

 

ตอนที่ 15 หยกร้าว

 

 

“พวกเจ้าว่าอย่างไรนะ!?” ป้าหยี่อุทานลั่นอย่างตกใจ

นางสงสัยท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเหล่าปีศาจน้อยตั้งแต่ยามบ่าย ผู้ที่พูดจากันด้วยดีได้ไม่กี่คำก็เป็นต้องทะเลาะเบาะแว้ง ยามนั้นกลับร่วมแรงร่วมใจกันเดินวนเวียนรอบเรือนราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ครั้นลองสอบถามทั้งสามกลับหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หนึ่งหลบตา หนึ่งอ้ำอึ้ง หนึ่งปิดปากเงียบ สุดท้ายก็ไม่ได้รับคำตอบ

จวบจนล่วงเลยเข้ายามเย็น ป้าหยี่ถามหาเป่าเอ๋อร์ด้วยหวังจะป้อนอาหารตามเวลา ถึงตอนนั้นจึงได้พบว่าทารกน้อยหายตัวไป

“พวกเจ้าค้นหาดูดีแล้วหรือ” สีหน้าที่เคยสงบนิ่งอยู่เสมอของเฉินจิ่นเหิงปรากฏแววเคร่งเครียดขึ้นหลายส่วน

“ขอรับอาจารย์... พวกเราค้นหาทั้งในเรือน นอกเรือน ป่าไผ่โดยรอบ แต่ก็ไม่พบเลยขอรับ...” ไป๋เหมียนตอบเสียงแผ่วเบา

เริ่มแรกเขายังนึกว่าทารกน้อยเล่นซุกซนตามปรกติ อีกทั้งเกรงกลัวความผิดที่ตนปล่อยให้เป่าเอ๋อร์คลาดสายตาจึงไม่กล้าเปิดเผยตั้งแต่ต้น ทว่ายิ่งเวลาผ่านไป ค้นหาเท่าไหร่กลับยังหาไม่พบ ความร้อนใจและเป็นห่วงทวีขึ้นทุกขณะ

“พวกเจ้าแบ่งบริเวณกันค้นหาให้ทั่วอีกครั้ง ไม่แน่ว่าเป่าเอ๋อร์อาจยังหลับใหลอยู่ที่ใด” เฉินจิ่นเหิงกล่าวพลางสะกดกลั้นความกังวล พยายามมองในแง่ดี ความซุกซนของเป่าเอ๋อร์ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นวันนี้ เขาไม่อาจกล่าวโทษลูกศิษย์ที่ต่างก็ก้มหน้าสำนึกผิด หลังจากตั้งใจช่วยกันค้นหาอย่างสุดความสามารถ

ยามนั้นเขาพลันนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่ง บริเวณเงียบสงบหลังม่านมนต์บังตาที่เขาได้พบกับทารกน้อยเป็นครั้งแรก ถ้าหากเป็นที่นั่น ก็เป็นไปได้ว่าเหล่าปีศาจน้อยอาจหาไม่พบ นึกได้ดังนั้นเฉินจิ่นเหิงจึงเร่งรุดก้าวออกจากเรือน

จังหวะนั้นเอง เสียงพึมพำเบาหวิวดังแว่วมาจากเงามืดสลัว

“ลังไม้...” จางมู่ที่ยืนเงียบแทบกลืนหายไปกับราตรีกาลเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

“ทารก... เรือ...” เขายังคงกล่าวงึมงำ คล้ายกำลังทวนคำของใครบางคนซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็น

สายตารอบบริเวณจับจ้องเป็นจุดเดียว บ้างก็งงงันไม่เข้าใจ บ้างก็เคยชินจนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ มีเพียงไป๋เหมียนที่ทำอย่างไรก็ไม่เคยชินสักครั้ง ยิ่งหลายคืนที่ผ่านมาจำต้องนอนร่วมห้องร่วมเตียง เจ้าจิ้งจอกจึงรู้ดีแก่ใจว่าอีกฝ่ายพูดคุยอยู่กับ ผะ ผะ ผะ

“ทารก...?” ถึงกระนั้นไป๋เหมียนก็ยังคงจับใจความสำคัญที่สุดได้ทัน

“เรือ? วันนี้พี่ใหญ่ล่องเรือลงไปซื้อของในเมือง!?” เสิ่นเฮยจูอุทานทันทีที่นึกขึ้นได้

“จางมู่! เจ้าอย่าบอกนะว่าเป่าเอ๋อร์ลงไปอยู่ในลังไม้... ในเรือ...” หย่งหยวนปะติปะต่อความอย่างตื่นตระหนก กระบี่อาบเปลวไฟเช่นเขากลับรู้สึกคล้ายเลือดในกายเย็นเยียบ

“เจ้าโลงผุ! รีบกล่าวมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้!” ไป๋เหมียนลืมเลือนความกลัวผีจนหมดสิ้น

แววตาเลื่อนลอยของจางมู่ค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดยิ่งซีดจนไม่อาจจะซีดกว่านี้ได้อีก

“นางเห็นทารกน้อยปีนลงไปในลังไม้... ในเรือ... ล่องลงจากเขาไป...”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่!? แล้วทำไมเจ้าเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้!?” ไป๋เหมียนโวยวายอย่างกราดเกรี้ยว ยิ่งกังวลก็ยิ่งพาลโมโห ลืมนึกถึงข้อเท็จจริงว่าวิญญาณทั่วไปย่อมอ่อนแรงยามกลางวัน

ใบหน้าของเฉินจิ่นเหิงซีดเผือดแทบไม่ต่างจากจางมู่ เขารีบดึงสติของตนกลับมา จะมัวแต่ตื่นตระหนกอยู่ไม่ได้

“อาจารย์จะลงจากเขา พวกเจ้าอยู่ดูแลเรือนป่าไผ่ให้ดี ถ้าเซินเฟิงพาเป่าเอ๋อร์กลับมาโดยปลอดภัยให้รีบส่งข่าวบอกอาจารย์ทันที”

“อาจารย์! ข้าขอไปด้วย!” “ข้าไปด้วย!” เสียงของไป๋เหมียนและหย่งหยวนดังประสานกัน

“วันนี้เป็นเวรดูแลของข้า แต่ข้ากลับปล่อยให้เป่าเอ๋อร์คลาดสายตา อาจารย์อนุญาตให้ข้าตามไปทำคุณไถ่โทษด้วยเถอะขอรับ” ปีศาจน้อยรู้จักใช้คำว่าทำคุณไถ่โทษในเวลาเช่นนี้ อาจารย์เช่นเขาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือไม่

“ข้าก็เป็นห่วงเป่าเอ๋อร์เช่นกัน อาจารย์ให้ข้าไปด้วยเถอะนะขอรับ” หย่งหยวนเสนอตัวอย่างเด็ดเดี่ยว

ใจจริงเฉินจิ่นเหิงไม่ปรารถนาให้เหล่าปีศาจน้อยตามไป ด้วยเกรงว่าจะยิ่งเกิดปัญหาแทรกซ้อนลุกลาม ทว่าเขารู้ถึงนิสัยอารมณ์ร้อนของทั้งคู่ ต่อให้ห้ามปรามก็กลัวแต่จะดื้อรั้นฝ่าฝืน ถ้าหากพากันแอบหนีลงจากเขา เรื่องราวจะยิ่งไปกันใหญ่

สุดท้ายเฉินจิ่นเหิงจึงจำใจต้องพยักหน้า

“พวกเจ้าที่เหลืออยู่ดูแลเรือนให้ดี ถ้าเซินเฟิงกลับมาให้เผายันต์นี้ส่งข่าวบอกอาจารย์ทันที หย่งหยวน เหมียนเอ๋อร์ พวกเจ้าลงจากเขาต้องกลบกลิ่นปีศาจของตนให้มิดชิด ห้ามทำสิ่งใดนอกเหนือคำสั่งของอาจารย์ ห้ามพลั้งมือทำร้ายผู้บริสุทธิ์ และที่สำคัญ ต้องระวังรักษาตนให้ดี”

ยิ่งกล่าวกำชับเขาก็ยิ่งเป็นกังวล ทว่าเดินหน้าแล้วไม่อาจถอยหลัง เฉินจิ่นเหิงควานหายันต์พับรูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กส่งให้เสิ่นเฮยจู อีกสองแผ่นส่งให้หย่งหยวนและไป๋เหมียนพกติดกายเอาไว้ เผื่อใช้ติดต่อกันยามฉุกเฉิน

ในความมืดมิด ใต้เงาทิวไผ่สูงเทียมฟ้า เงาของสามร่างพุ่งทะยานลงจากภูเขา

 

 

สายลมเย็นยามค่ำคืนปะทะผ่านใบหน้า เฉินจิ่นเหิงพาลนึกถึงถ้อยคำของใครบางคน

วิชาทารกคลาน

คำกล่าวนั้นไม่ผิด ต่อให้เขารีบร้อนจนจิตใจทะยานล่วงหน้าไปก่อนตัว ทว่าวิชาเหาะเหินของเขากลับแทบไม่มีความก้าวหน้า อย่างดีก็ใกล้เคียงกับวิชาตัวเบาขั้นสูง ไม่อาจเทียบได้กับเหล่าลูกศิษย์เลยด้วยซ้ำ

ผ่านมาหลายชั่วยามจนฟ้าใกล้สาง พวกเขายังอยู่ห่างจากเขตเมืองอีกหลายสิบลี้

“ข้าได้กลิ่น... คล้ายกลิ่นของเป่าเอ๋อร์!?” จิ้งจอกมีสัมผัสรับกลิ่นว่องไวกว่าปีศาจทั่วไป ไป๋เหมียนกล่าวพลางแหงนหน้าสูดจมูกฟุดฟิด ดมหาต้นทางที่มา

“กลิ่น...? แล้วจี้หยกลงอาคมเล่า... เจ้าได้กลิ่นมาจากทิศใด” หย่งหยวนกล่าวถามอย่างร้อนใจ สีหน้าของเฉินจิ่นเหิงพลันเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ลางสังหรณ์แง่ร้ายประดังเข้ามาอย่างห้ามไม่อยู่

“ข้าไม่แน่ใจ กลิ่นเจือจางฟุ้งกระจายไปทั่ว น่าจะมาจากในตัวเมือง” ไป๋เหมียนตอบพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน

สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เฉินจิ่นเหิงไม่อาจใจเย็นได้อีกต่อไป ถ้าหากเป็นกลิ่นของเป่าเอ๋อร์จริง แปลว่าจี้หยกไม่ได้อยู่ติดตัว ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวเกิดเหตุร้าย ขืนชักช้าต่อไปอาจไม่ทันการณ์

“หย่งหยวน เหมียนเอ๋อร์ พวกเจ้าเร่งรุดล่วงหน้าไปก่อน แยกย้ายกันตามหา ถ้าพบเบาะแสให้รีบส่งข่าวทันที ห้ามทำอะไรผลีผลามโดยเด็ดขาด ระวังความปลอดภัยเป็นอันดับแรก เข้าใจไหม” เฉินจิ่นเหิงออกคำสั่งอย่างเคร่งเครียด

“ขอรับอาจารย์!” สองเสียงประสานขานรับอย่างแข็งขัน

ร่างหนึ่งโผทะยานออกไปว่องไวดุจสายลม อีกร่างหนึ่งจึงรีบเร่งตามไปทันใด ความเร็วสูสีคู่คี่คล้ายแข่งขันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เพียงชั่วครู่เงาของทั้งสองก็หายลับไปในป่ากว้าง เฉินจิ่นเหิงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเร่งรุดตามไปในทิศทางเดียวกัน

 

 

ทันทีที่ก้าวผ่านพ้นประตูเมือง กลิ่นหอมฟุ้งก็ยิ่งตลบอบอวล มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่สามารถรับรู้กลิ่นนี้ ต่อให้มีจมูกดีก็อาจได้กลิ่นเพียงเบาบาง เพียงผู้บำเพ็ญเพียรหรือผู้ที่มีประสาทสัมผัสพิเศษจึงสามารถรับรู้ได้ เสียแต่ว่าเวลาล่วงเลยมานานเกินไป สายลมพัดเพผันผวน ยากจะจำแนกทิศทางที่มา

เฉินจิ่นเหิงแม้ไม่มีประสาทรับกลิ่นว่องไวเทียบเท่าปีศาจจิ้งจอก ทว่าสิ่งหนึ่งที่ปีศาจไม่มีแต่เขามีก็คือความคิดเฉกเช่นมนุษย์

การตามหาคนหายมีหลายวิธี หนึ่งคือการปิดประกาศภาพเหมือน ทว่าเหตุการณ์กระชั้นชิดเขาไม่อาจเสียเวลาวาดภาพหรือเป็นฝ่ายนั่งรอข่าว สองคือการสืบค้นจากเบาะแส แต่เขาก็ไม่อาจเดินเคาะประตูสอบถามทีละบ้านทั่วทั้งเมืองได้ จึงจำต้องจำกัดวงให้แคบลง

เขาตัดสินใจเริ่มสืบหาจากร้านค้าหยกและอัญมณี

ถ้าหากจี้หยกไม่อยู่ติดกาย ไม่ว่าจะหล่นหาย มีผู้เก็บได้ หรือกระทั่งถูกลักขโมยไป อย่างน้อยหากค้นพบจี้หยกก็อาจจะสืบสาวได้ว่า ใครเป็นผู้นำมาขาย ผู้นั้นพบกับเป่าเอ๋อร์ครั้งสุดท้ายที่ใด

ชายหนุ่มเดินเสาะหาทั่วทั้งร้านหยกขนาดใหญ่ ร้านแผงลอย ร้านรับจำนำ ร้านขายของเก่า จวบจนมาถึงร้านค้าในตรอกแคบแห่งหนึ่ง

“คุณชายช่างตาแหลม จี้หยกชิ้นนี้เนื้อดีทั้งยังรูปทรงสวยงามหมดจด เหมาะทั้งสวมใส่ ทั้งใช้มอบเป็นของขวัญ” พ่อค้ารีบกล่าวต้อนรับเมื่อเห็นชายหนุ่มชุดขาวท่าทางสุภาพคล้ายบัณฑิตหยิบจี้หยกชิ้นหนึ่งขึ้นมา จับจ้องตาไม่กะพริบ

“ขอเรียนถามเถ้าแก่ ไม่ทราบว่าท่านได้หยกชิ้นนี้มาจากที่ใด” เฉินจิ่นเหิงสะกดอารมณ์ไม่ให้ปลายนิ้วสั่นไหว เพราะนี่คือจี้หยกลงอาคมที่เขาเคยสวมให้เป่าเอ๋อร์เองกับมือ ไม่ผิดแน่

รอยยิ้มของเถ้าแก่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาออกมากลบเกลื่อนพิรุธ “ร้านของข้ารับซื้อมาขายออกไป ตอบได้เพียงคุณภาพสินค้าเท่านั้น”

คำตอบตัดสัมพันธ์ ทำให้เฉินจิ่นเหิงหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบไข่มุกสีขาวนวลขนาดใหญ่กว่าเหรียญอีแปะออกมาวางบนฝ่ามือ ครั้นเห็นอีกฝ่ายจ้องตาโต เขาจึงกล่าวโน้มน้าวอย่างละมุนละม่อม

“เถ้าแก่ได้โปรดช่วยเหลือ ข้าเพียงแต่ต้องการตามหาคน มิได้มีประสงค์ร้าย”

เถ้าแก่ผู้มีความโลภท่วมท้นยังคงลังเล เพราะการค้าอันมีเบื้องหลังไม่ขาวสะอาด หากพลาดพลั้งอาจหมายถึงชีวิต

เฉินจิ่นเหิงจึงสอดมือเข้าไปในแขนเสื้ออีกข้างหนึ่ง ครั้งนี้สิ่งที่หยิบออกมาคือไข่มุกขนาดใกล้เคียงกัน แตกต่างกันที่ไข่มุกเม็ดนี้เปล่งแสงเรืองรองรำไรแม้กระทั่งในยามกลางวัน

“ไข่มุกราตรี!?” เถ้าแก่อุทานตาแทบถลน

ไข่มุกราตรีจัดเป็นของล้ำค่าหายาก ยิ่งเปล่งแสงสว่างไสวทั้งยังมีขนาดใหญ่โตเช่นนี้ ต่อให้เป็นหลุมพรางขาทั้งสองข้างก็ลื่นไถลตกลงไปเรียบร้อยแล้ว

การแลกเปลี่ยนเป็นไปอย่างราบรื่น เถ้าแก่บอกเล่าสิ่งที่รู้จนหมดจด

ผู้นำจี้หยกมาขายคือเจ้าอ้วนแซ่เฉาผู้เกะกะเกเร อาศัยอยู่ในตรอกทางทิศใต้ของเมือง มันนำหยกมาขายสองชิ้น ชิ้นหนึ่งคือจี้หยกในมือของเฉินจิ่นเหิง อีกชิ้นหนึ่งคือป้ายหยกอันงดงามวิจิตรบรรจงไม่ธรรมดา เสียดายว่ามีรอยบิ่นหักอัปมงคล ทำให้เสียราคา เถ้าแก่จึงตกลงขายข่าวสารพร้อมด้วยหยกทั้งสองชิ้น แลกกับไข่มุกสองเม็ดโตด้วยรอยยิ้มร่า การค้าครั้งนี้กำไรจนไม่รู้จะกำไรอย่างไร

เฉินจิ่นเหิงรับหยกสองชิ้นมาถือไว้ ครั้นได้เห็นป้ายหยกดังกล่าวชัดเจน สีหน้าของเขาก็พลันนิ่งงัน

นับเป็นความบังเอิญหรือสวรรค์เล่นตลก

ป้ายหยกเนื้อดีแกะสลักลวดลายประณีตอ่อนช้อย งดงามดุจดั่งมีชีวิต เป็นรูปมังกรถือลูกแก้วทะยานฟ้า

ทว่าอุ้งเท้าหน้าใต้ลูกแก้วกลับแตกหักเสียหาย รอยร้าวพาดเป็นทางยาวมาถึงอุ้งเท้าด้านหลัง

 

 

ไป๋เหมียนและหย่งหยวนแยกย้ายกันออกไปตามหาคนละมุมเมือง สุดท้ายกลับเวียนวนมาพบกัน ณ เคหาสน์หลังหนึ่งโดยมิได้นัดหมาย

“ปล้นฆ่าทั้งตระกูล น่ากลัวเหลือเกิน” เสียงซุบซิบดังขึ้นจากผู้ที่มายืนมุงดูอยู่โดยรอบ

“แต่เห็นว่าไม่มีการขนย้ายทรัพย์สินใดๆ น่าจะเป็นการฆ่าล้างแค้นมากกว่า” อีกเสียงกล่าวโต้แย้ง ร่ำลือกันปากต่อปาก

บริเวณหน้าประตูใหญ่เต็มไปด้วยผู้ช่วยมือปราบหลายคน คอยกันชาวบ้านผู้อยากรู้อยากเห็นให้ออกห่างจากสถานที่เกิดเหตุ ผ้าคลุมศพสีขาวถูกสายลมไม่ทราบที่มาพัดเผยอขึ้นวูบใหญ่ เผยให้เห็นชิ้นส่วนร่างโชกเลือดขาดวิ่นไม่สมประกอบน่าสยดสยอง หญิงสาวบางคนที่บังเอิญเหลือบเห็นถึงขั้นหวีดร้องหน้ามืดเป็นลม

หย่งหยวนซึ่งหมอบพรางกายอยู่บนหลังคาปรายตามองตัวต้นเหตุ ไป๋เหมียนเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะดีดตัวทะยานเข้าไปสังเกตสถานการณ์ด้านใน หย่งหยวนจึงติดตามเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

“ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ! ข้าเห็นมันฉีกร่างคนด้วยมือเปล่ากับตา” เสียงของบ่าวชายคนหนึ่งร้องโหยหวนราวกับเสียสติ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม เสื้อผ้าเปราะเปื้อนคราบเลือดที่ไม่แน่ชัดว่าเป็นเลือดของใคร

มือปราบพยายามกล่อมให้ผู้รอดชีวิตสงบสติอารมณ์ พลางสอบถามถึงรูปพรรณสัณฐานของคนร้าย ทว่ากลับไม่ได้รับความร่วมมือใดๆ ชายคนนั้นยังคงหวาดผวาตัวสั่น พึมพำซ้ำไปมาเพียงคำเดียวว่า ปีศาจ

หย่งหยวนและไป๋เหมียนหันมองกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ยิ่งเข้ามาภายในเคหาสน์ พวกเขาก็ยิ่งมั่นใจ

ภายใต้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงแต่หลงเหลือกลิ่นของเป่าเอ๋อร์เข้มข้นกว่าที่อื่น ยังปะปนด้วยกลิ่นไอของ... ปีศาจ

 

 

====================

 

 

พาร์ทอดีตก็ทิ้งให้ลุ้น พาร์ทปัจจุบันก็ยังทิ้งให้ลุ้น ซาดิสซ์ดีแท้ 555

รีบปั่นมาฉลอง 1000 Fav. เย้ๆ ดีใจ ขอบคุณที่ติดตามค่า ^^

เราเป็นพวกต้วมเตี้ยม อาจจะมาต่อช้าบ้างอะไรบ้าง แต่จะพยายามมาต่อเรื่อยๆ นะคะ TwT

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

1,022 ความคิดเห็น

  1. #982 polypoll (@ployciel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 14:02
    เสี่ยวเป่าเป็นปีศาจ?
    #982
    0
  2. #893 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    ลุ้นนนนนนนน
    #893
    0
  3. #812 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 05:54
    ที่ท่านเฮยเสอเป็นมังกรไร้ขาเพราะเป็น'องค์..' เลยถูกใครสักคนทำร้ายแต่น้อยแล้วถูกนำไปทิ้งที่โลกปีศาจ พอเดินทางผจญภัยจนรักกันดีกับท่านจิ่นเหิง ครอบครัวมังกรตามหาจนเจอแล้วพากลับไปเป็น 'องค์..' พร้อมทำอะไรสักอย่างจนจำท่านจิ่นเหิงไม่ได้ ---ทั้งหมดคือมโน 55555555555 แล้วเป่าเอ๋อร์เป็นคร้ายยย
    #812
    1
    • #812-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      6 กรกฎาคม 2561 / 20:29
      เป็นเรื่องเป็นราวมาก 55555 เราจะไม่สปอย!!!
      #812-1
  4. #628 9011_Mirror (@kewaaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    วิชาทารกคลานนี่ไม่ใช่วิชาอ่อนด้อยของอาจารย์ละมันคือวิชาทารกคลานของเป่าเอ๋อร์ ซนนนนนน
    #628
    0
  5. #490 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 00:15
    โอ๊ยยยยย
    เป่าเอ๋อร์ตัวแสบบบบบบ
    หนูโดนปีศาจที่ไหนจับตัวไปค่ะลูกกกกกก
    ป้าลุ้นจนจะไม่หลับไม่นอนแล้วน้าาาา
    ><
    #490
    0
  6. #370 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 19:25
    เสี่ยวเป่า ไปซนที่ไหนแล้วเนี่ย
    #370
    0
  7. #349 YONG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 16:31
    เป่าน้อยยยยย จะเป็นอย่างไรบ้างงงง

    #349
    1
    • #349-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 13:25
      เป่าน้อยเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงง
      #349-1
  8. #337 []SO_DadE[] (@sodade) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:17
    องค์... คือพี่เฮยแน่นอน ส่วนเป่าคือของแทนใจที่มอบมาก่อนตัว 55
    #337
    0
  9. #283 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:01
    เป็นห่วงเป่าเอ๋อร์
    ป้ายหยกเป็นมังกรที่ไม่มีขา?
    #283
    1
    • #283-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      4 ตุลาคม 2560 / 08:09
      จินตนาการล้ำลึก!
      #283-1
  10. #273 แกงส้ม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 19:46
    เป่าเอ๋อ จะอยู่ป่าว
    #273
    0
  11. #262 Mugen75 (@Mugen75) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:20
    เฮยคือคนให้ป้ายหยกเป่าเอ๋อรร์ป่าว...หาไปหามาเดี๋ยวก็จะได้มาเจอกันเอง...  จิ้นไปเรื่อย
    #262
    1
    • #262-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      27 กันยายน 2560 / 21:20
      จิ้นตามสบายเลยค่า เราจะไม่สปอย~! //รูดซิป
      #262-1
  12. #253 seeda (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 15:49
    อำมหิตมากจริง ๆ ค่ะ...แต่ไม่เป็นไรค่ะมาต่อไวไวนะค๊า..
    #253
    1
    • #253-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      27 กันยายน 2560 / 21:28
      มาแล้วยังดีกว่ามาช้า~ มาช้ายังดีกว่าไม่มา~ // เพลงประจำตัว // สีข้างถลอก เลือดซิบๆ
      #253-1
  13. #252 baozhu2 (@baozhu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:11
    อยากรู้เรื่องป้ายหยกแล้ว ว่าจะเกี่ยวข้องกับใคร มีปมอะไรซ่อนอยู่ // อ่านแล้วค้างทั้งอดีต ทั้งปัจจุบันเลยอ่ะ ตอนหน้าขอพาร์ทอดีตนะคะ อยากเห็นเขาทั้งสองอยู่ด้วยกันต่อ
    #252
    1
    • #252-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      27 กันยายน 2560 / 21:29
      รออีกแป้บบบ พาร์ตอดีตกำลังจะมาแล้วค่ะ
      #252-1
  14. วันที่ 14 กันยายน 2560 / 21:08
    รอเน้อออออ
    #251
    1
    • #251-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      27 กันยายน 2560 / 21:29
      มาแล้ววววววว
      #251-1
  15. #250 120isMe (@vonsen994) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 17:45
    มังกรไร้ขากลับมา(?)
    #250
    1
    • #250-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 16)
      27 กันยายน 2560 / 21:29
      ใครบางคนได้แค่เพียงแต่รอ~ คนบางคนจะคืนมา~ // อยู่ดีๆ เพลงก็ลอยมา // บอกอายุ...
      #250-1
  16. วันที่ 14 กันยายน 2560 / 10:06
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #248
    0
  17. #247 pthanatsorn (@thanussorn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 09:25
    รีบหาเป่าเอ๋อร์แล้วเข้า!!!!! เจอเร็วๆเถอะ
    #247
    0
  18. #246 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:10
    รออออออออออ
    #246
    0
  19. #245 tinzel (@tinzel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:00
    โอ้ววว เริ่มเข้มข้นแล้วสินะคะ ไม่เป็นไรนะคะ เรารอได้เสมอ สู้ๆนะคะ
    #245
    0
  20. #244 BeMoreFriend (@mystory-gig) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:28
    ปาน้ำยาเทอโบใส่รัวๆๆๆ ฮือออออออออออ ค้างเกินไปแล้ววววววววววววว
    #244
    0
  21. #243 รัลดา (@Runlada) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 05:42
    เป๋าเอ่อร์คือกามเทพหรอ ชายผู้นั้นคือใคร?
    #243
    0
  22. #241 PiscatY (@fah-km) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 19:22
    งื้อออ รอนะคะ><
    #241
    0
  23. #239 seeda (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 09:20
    เรื่องนี้ขึ้นอันดับหนึ่งในดวงใจล่ะค่ะ...มาบ่อย ๆ นะคะ
    #239
    0
  24. #238 Yodyha (@Yodyha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 01:48
    พึ่งเข้ามาอ่าน รู้สึกอบอุ่นมากติดตมมนะคะ
    #238
    1
    • #238-1 Yodyha (@Yodyha) (จากตอนที่ 16)
      12 กันยายน 2560 / 01:48
      #ติดตาม
      #238-1
  25. #237 รัลดา (@Runlada) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 18:23
    ทานนักพรตยังช้ากว่าเปาเอ๋อร์อีก
    #237
    0