ตอนที่ 25 : ตอนที่ 24 แสงทองเรืองรองริบหรี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    7 พ.ค. 61

 

 

ตอนที่ 24 แสงทองเรืองรองริบหรี่

 

“พวกเรารีบไปจากที่นี่กันก่อนเถิด ไม่แน่ว่าพวกมันอาจไหวตัวทันและย้อนกลับมา” องค์หญิงไป๋เหลียนยังไม่ได้ตอบคำถามของเขาว่าเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ ทว่าสถานการณ์ตอนนี้ก็ยังล่อแหลมเกินกว่าจะซักไซ้ไล่เลียง เฉินจิ่นเหิงจึงพยักหน้ารับพลางพยุงศิษย์ของตนให้ลุกขึ้นยืน สีหน้าของหยางเซินเฟิงดูดีขึ้นกว่าเดิมหลังจากได้นั่งพักครู่ใหญ่

แต่คำตอบนั้นก็ทำให้เขาคาดเดาเรื่องราวได้บางส่วน คงเป็นฝีมือของนางที่ช่วยหลอกล่อปีศาจหมาป่าให้หลงไล่ตามไปอีกทาง

หยางเซินเฟิงเป็นห่วงมารดาจึงขอย้อนกลับไปดูลาดเลายังเรือนหลังเล็ก รอบบริเวณมืดมิดเงียบเชียบราวกับไร้ผู้อยู่อาศัย เด็กหนุ่มลอบเข้าไปด้านในด้วยจิตใจร้อนรุ่มกังวล เมื่อเห็นสภาพบ้านไร้ร่องรอยการต่อสู้จึงพอจะวางใจที่หนักอึ้งลงได้บ้าง จากนั้นจึงตรงเข้าไปในครัวเพื่อรื้อหาอะไรบางอย่างจากใต้กองฟืน

“มารดาและข้ามักซ่อนของสำคัญเอาไว้ที่นี่” เป็นสัญญาณลับระหว่างแม่ลูกที่เคยผ่านชีวิตยากลำบากมาด้วยกัน ต้องคอยหลบหลีกการปล้นจี้รีดไถรังแก

แววตาของเด็กหนุ่มสว่างวาบอย่างยินดีเมื่อพบกระดาษพับเป็นชิ้นเล็กซ่อนอยู่ด้านล่าง เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือตวัดอย่างเร่งรีบ

แม่ปลอดภัยดี ท่านพี่บาดเจ็บภายนอกเพียงเล็กน้อย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราไม่อยากเป็นภาระของเจ้าจึงตัดสินใจออกเดินทางก่อนกำหนด

ในนั้นไม่ได้ระบุรายละเอียดสถานที่ เพราะพวกเขาต่างรู้อยู่ก่อนแล้วว่าทั้งสองกำลังจะเดินทางไปที่ใด เดิมไปเพื่อกราบไหว้หลุมศพบิดามารดาของซงจิวโซ่ว แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้เกรงว่าพวกเขาคงไม่อาจหวนย้อนกลับมาได้ในเวลาอันใกล้

พวกเราจะรออยู่ที่นั่น ดูแลรักษาตัวด้วย ส่งข่าวมาบ้าง แม่เป็นห่วงเจ้ามากช่วงท้ายประโยคตัดสั้นไม่ต่อเนื่องคล้ายไม่มีเวลาเรียบเรียง

หยางเซินเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางพับจดหมายเก็บเข้าสาบเสื้อ ใต้กองฟืนยังมีเงินอีกจำนวนหนึ่ง ในครัวมีหมั่นโถวและอาหารแห้งพอให้ใช้เป็นเสบียงได้ เด็กหนุ่มจึงรวบรวมสิ่งของจำเป็นเข้าห่อผ้า ก่อนกลับออกไปสมทบกับอาจารย์ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่หน้าประตู

คืนนั้นพวกเขาค้างแรมกลางป่า เมื่อสบโอกาสจึงเริ่มถามไถ่ที่มาที่ไป

“ข้าออกเดินทางมาโดยตั้งใจว่าจะเข้าร่วมเสาะหาดอกปราณสี่ภพด้วยอีกแรงหนึ่ง ระหว่างทางผ่านหมู่บ้านหลายแห่ง พบเห็นประกาศจับท่านนักพรตติดอยู่ทั่ว ทั้งยังมีกลิ่นปีศาจหลงเหลือ ข้าจึงลองแกะรอยตามมาจนถึงที่นี่”

นางเล่าเรื่องราวข้ามหลายจุดที่เขายังคงสงสัย เหตุใดองค์หญิงเช่นนางจึงเดินทางมายังโลกมนุษย์ตามลำพัง ไร้เงาทหารองครักษ์ผู้ติดตาม อีกประการหนึ่งช่วงเวลาก็ทิ้งห่างมาเนิ่นนาน ต่อให้เป็นโลกปีศาจก็ยังผ่านมาแล้วแรมเดือน หรือจะเกิดเหตุอันใดขึ้นระหว่างนั้น ยังไม่ทันได้เอ่ยถามเขาก็กลับเป็นฝ่ายถูกถามเสียก่อน

“แล้วแม่ทัพเฮยเสอเล่า ไม่ได้อยู่กับท่านด้วยหรอกหรือ”

คำถามของไป๋เหลียนทำให้เฉินจิ่นเหิงได้แต่นิ่งงัน ก้อนตำลึงทองในสาบเสื้อราวกับหนักพันชั่งกดทับกลางอกจนหายใจติดขัด ความเป็นห่วงแล่นริ้วขึ้นมาจนแววตาวูบไหว

“แม่ทัพเฮยเสอออกเดินทางไปค้นหาดอกปราณสี่ภพ...จนถึงบัดนี้ก็ยังไร้ข่าว...”

ปลายเสียงของเขายิ่งมายิ่งแผ่วเบา ก่อนจะฉุกนึกสิ่งหนึ่งขึ้นมา

“องค์หญิงไป๋เหลียน! เมื่อครู่ไม่ใช่ท่านบอกว่ากำลังเดินจะทางไปร่วมเสาะหาดอกปราณสี่ภพหรอกหรือ เช่นนั้นท่านก็คงรู้ใช่หรือไม่ว่าเขตแดนสี่ภพอยู่ที่ใด ข้าขอร่วมเดินทางไปด้วยได้หรือไม่” เสียงนุ่มทุ้มพลันเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้น ไม่แห้งแล้งราวปลาขาดน้ำดังเดิม

“ข้าพอจะรู้อยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงตำนานเล่าขานเท่านั้น ข้าไม่เคยพบผู้ใดที่เคยไปด้วยตนเองมาก่อน” หรือกล่าวให้ถูกต้องก็คือผู้ที่ไปมักไม่เคยได้กลับมา “ที่นั่นอันตรายยิ่งนัก เดิมข้าจึงตั้งใจว่าจะมาสมทบกับท่านแม่ทัพ...” ไม่นึกว่าแม้แต่แม่ทัพผู้เก่งกล้าก็ยังไปแล้วไม่กลับมา...

ไป๋เหลียนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น สุดท้ายจึงตัดสินใจกล่าวต่อ

“มาถึงขั้นนี้แล้วคงไม่มีทางเลือกอื่น พวกเราก็ร่วมเดินทางไปด้วยกันเถิด ถึงอย่างไรสองหัวก็ยังดีกว่าหัวเดียว”

เฉินจิ่นเหิงเห็นพ้องต้องกันจึงพยักหน้ารับ อย่างไรก็ดีกว่ารอคอยโดยไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง ครั้นตัดสินใจแล้วเขาจึงหันไปกล่าวกับศิษย์ของตน

“อาเฟิง เจ้ากลับไปหามารดาของเจ้าเถิด หนทางที่อาจารย์กำลังจะไปอันตรายยิ่งนัก ไม่อาจพาเจ้าไปเสี่ยงภัยด้วยได้” เมื่อจุดหมายปลายทางเปลี่ยนไปไม่ใช่แค่การคารวะอาจารย์ปู่ดังเดิม เขาก็ไม่อาจพาลูกศิษย์ไปเสี่ยงชีวิต

“อาจารย์จะให้ศิษย์ทอดทิ้งท่านได้อย่างไร”

แต่ศิษย์ควรเชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์ไม่ใช่หรือ? ยังไม่ทันได้เริ่มกล่าวเทศนาฝ่ายลูกศิษย์ก็ชักแม่น้ำทั้งห้าเข้ามาเสียก่อน

“อีกอย่างหากอาจารย์ให้ศิษย์ออกเดินทางตามลำพังยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ พวกปีศาจจะย้อนกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ หากถูกพวกมันดักทำร้ายระหว่างทางจะไม่ยิ่งอันตรายกว่าหรือ อาจารย์ให้ศิษย์ติดตามท่านไปด้วยเถิด ถึงอย่างไรหลายหัวก็ดีกว่าหัวเดียว สามหัวย่อมยิ่งดีกว่าสองหัว”

เฉินจิ่นเหิงได้แต่ยกมือขึ้นนวดขมับด้วยจนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับลูกศิษย์ อาจารย์เช่นเขาคงอ่อนด้อยสามารถในการอบรมสั่งสอนจริงๆ แต่สิ่งที่หยางเซินเฟิงกล่าวมาก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล สุดท้ายเขาจึงพยักหน้ารับ ศิษย์ดื้อดึงจึงแย้มยิ้มอย่างยินดี

หลังได้ข้อสรุปทั้งสามจึงแยกย้ายกันไปนอนหลับพักผ่อน เก็บแรงไว้สำหรับการเดินทางไกลในวันรุ่งขึ้น

ตกดึกอากาศยิ่งหนาวจัดและเงียบสงัด รอบบริเวณมีเพียงเสียงสายลมเสียดสีกับกิ่งไม้แห้ง เดิมทีปีศาจก็คุ้นชินกับความมืดอยู่แล้ว จิ้งจอกสาวจึงนั่งพิงโขดหินพลางแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ดวงดาวมากมายส่องแสงแพรวพราวระยิบระยับ ต่างออกไปเพียงบนผืนผ้าสีดำมีจันทร์เสี้ยวประดับอยู่ดวงเดียว ไร้จันทร์อีกดวงเคียงคู่

นางเหม่อมองอยู่เช่นนั้นจนจันทร์คล้อยลง แทนที่ด้วยแสงสีทองส่องขึ้นจากอีกฝั่งของขอบฟ้า ภาพที่ไม่เคยปรากฏในโลกปีศาจ ภาพที่นางเคยเห็นหลายต่อหลายครั้งในโลกมายา ทำให้ดวงตาหงส์พร่ามัวด้วยหยดน้ำ

นึกถึงแววตาที่มองมาอย่างรักใคร่สุดหัวใจ นางเองก็มองตอบด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ ถึงแม้ดวงตาคู่นั้นจะมองเห็นนางเป็นใครอื่น เรียกขานนางด้วยชื่ออื่น สัมผัสนางด้วยเข้าใจว่าเป็นผู้อื่น... ทั้งที่เคยหลอกตัวเองว่าพอใจเพียงเท่านั้น แต่เมื่อสุขเท่าหนึ่งกลับยิ่งเจ็บลึกกว่าเท่าตัว

เหนือสิ่งอื่นใด ความรักอันเกิดจากพิษร้ายเริ่มสำแดงฤทธิ์เดชของมันอย่างช้าๆ ราวกับบุปผาโลหิตที่ล่อลวงให้หลงใหลไร้สติ กระทั่งกอหนามแหลมคมพันรัดบาดลึกทั่วร่างก็ยังไม่รู้สึกตัว นับวันสีหน้าของบุรุษที่นางรักก็ยิ่งซีดเซียวหมองคล้ำ พลังในกายเริ่มลดน้อยถอยลงทุกที

เพราะข้อห้ามร้ายแรงของวิชามายา ก็คือการหลงติดอยู่ในโลกมายาที่ตนสร้างขึ้น

หากหลงมัวเมาจนไม่อาจกลับออกมา สุดท้ายทั้งโลกมายาทั้งผู้ร่ายมายาก็จะดับสูญ เหลือเพียงนิทราอันมืดมิดไม่อาจฟื้นตื่นขึ้นมาได้อีก

นางไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้น

ครั้นผู้ร่ายมนต์อ่อนแรง กำแพงของโลกมายาจึงเปราะบางลง ประกอบกับรู้เคล็ดวิชาอยู่ด้วยนางจึงหาหนทางออกมาได้ในที่สุด

ยามนั้นวังหลวงกำลังวุ่นวายหนัก ข่าวอาการของบิดายังถูกปิดเงียบ ไป๋เหมยถูกกักบริเวณแน่นหนา ไป๋สยงต้องออกว่าราชการภายใต้การดูแลของมารดา อีกทางหนึ่งทหารก็กำลังตามหานางที่หายตัวไปแรมเดือน ทว่านางยังไม่อาจแสดงตัวได้ในตอนนี้ ตราบใดที่พิษร้ายยังคงออกฤทธิ์นางก็ไม่อาจแสดงตัวต่อหน้าท่านอาได้

ไป๋เหลียนนึกถึงดอกปราณสี่ภพ

หากยาวิเศษสามารถใช้รักษาพิษจากโลหิตกระเรียนหิมะได้ ก็อาจใช้รักษาพิษเสน่หาจากขนนกกระเรียนหิมะได้เช่นกัน นางทำได้เพียงคาดหวังอย่างรวดร้าว

คิดเสียว่าอย่างไรความฝันก็เป็นเพียงความฝัน...

ไม่ว่าจะเป็นฝันอันหอมหวานหรือขมขื่น

สุดท้ายก็จำต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง

 

 

ฟากหนึ่งของท้องฟ้าสว่างจ้าด้วยแสงแดดแรงกล้า อีกฟากหนึ่งประดับด้วยจันทราสีแดงชาด เบื้องบนทอสีรุ้งเรืองรองจากสรวงสวรรค์ เบื้องล่างคือผืนน้ำกระจ่างใสจนมองเห็นควันไฟบรรลัยกัลป์อันมืดมิด

ในที่สุดพวกเขาก็คลำทางมาจนถึงเขตรอยต่อดินแดนของสี่ภพ

ทิวทัศน์เบื้องหน้าช่างสวยงามตระการตา ไม่เหมือนสิ่งใดที่เขาเคยพบเห็นมาก่อนเลยในชีวิต แม้เคยได้ยินได้ฟังก็ยังไม่สู้ได้มาเห็นเองกับตา เฉินจิ่นเหิงมองภาพเบื้องหน้าอย่างตื่นตะลึง ทว่าเสี้ยวขณะหนึ่งกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

ทะเลกว้างใหญ่เพียงนี้ พวกเราควรเริ่มต้นค้นหาจากที่ใด” หยางเซินเฟิงอุทานกึ่งสิ้นหวัง กวาดมองไปไกลเห็นเพียงแผ่นน้ำจรดขอบฟ้า

“น่าแปลกนัก แม่ทัพเฮยเสอนำกำลังทหารมาด้วยไม่น้อย เหตุใดที่นี่จึงเงียบเชียบไร้เงาผู้ใดเช่นนี้... หากไม่ใช่ว่าพวกเรามาช้า สวนทางกับพวกเขาที่เดินทางกลับไปก่อนแล้ว หาไม่นี่ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่” ไป๋เหลียนกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

“พวกเราลองค้นหาดูก่อนเถิด หากไม่พบอย่างไรค่อยคิดหนทางอื่น” เฉินจิ่นเหิงออกความเห็น ภาพจากความฝันหวนย้อนกลับมาพาให้จิตใจของเขาไม่สงบ ทิวทัศน์เบื้องหน้าช่างคล้ายคลึงกับลางร้ายราวกับเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นจริง

อีกทั้งยังมีบางสิ่งรบกวนจิตใจของเขา

ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาจากส่วนลึกคล้ายตะกอนใต้น้ำถูกก่อกวนให้ขุ่น เฉินจิ่นเหิงรู้สึกคุ้นเคยกับบรรยากาศรอบกายอย่างประหลาด คล้ายเขาเคยมาเยือนสถานที่แห่งนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่เพียงเคยเห็นจากความฝัน

“หากแยกย้ายกันค้นหาก็จะช่วยลดทอนเวลา แต่ข้าสังหรณ์ใจไม่ดี ที่นี่อันตรายยิ่งนัก พวกเรารวมตัวกันไว้ก่อนดีกว่า” สีหน้าของไป๋เหลียนยังคงเคร่งเครียด เฉินจิ่นเหิงเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

พวกเขาจึงใช้ขอนไม้ใหญ่ท่อนหนึ่งแทนเรือแพล่องออกจากฝั่งโลกมนุษย์ไปถึงยังกึ่งกลางทะเล หยางเซินเฟิงคอยบังคับทิศทางเรือพลางวางมือไล้บนผืนน้ำเพื่อสำรวจเบื้องล่าง เฉินจิ่นเหิงกับไป๋เหลียนก็ช่วยกันสอดส่องสายตาสำรวจอีกทางหนึ่ง

บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าหวาดระแวง บนฟ้าไร้เงาวิหค ใต้น้ำไร้เงามัจฉา เงียบสงัดราวกับไร้สรรพสิ่งมีชีวิต ไม่คล้ายดังตำนานกล่าวว่าเขตแดนสี่ภพเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าสัตว์ประหลาด...

“อาจารย์! บางอย่างกำลังพุ่งตรงมาที่นี่!” หยางเซินเฟิงร้องตะโกนอย่างตกใจ

 ความตึงเครียดก่อตัวขึ้นทันที ไป๋เหลียนตั้งหลักเตรียมพร้อมพลางกวาดตารอบทิศอย่างระแวดระวัง เฉินจิ่นเหิงพยายามเพ่งมองทว่ากลับไม่พบเห็นสิ่งใด ยังไม่ทันสิ้นเสียงบางสิ่งกลับตวัดรัดรอบข้อมือ ฉุดดึงร่างของเด็กหนุ่มร่วงลงไปในทะเล

ตูม!

“อาเฟิง!” เฉินจิ่นเหิงอุทาน ตั้งท่าจะกระโจนลงไปช่วย

ถัดมากลับปรากฏคลื่นสูงท่วมศีรษะ หยางเซินเฟิงใช้แรงน้ำผลักดันตนเองกลับขึ้นมา ทว่ารอบแขนขากลับถูกพันรัดแน่นหนา ตัวตนของสัตว์ร้ายปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรก ร่างกายของมันโปร่งใส มีหนวดยาวยั้วเยี้ยยุบยับ หนวดจำนวนหนึ่งกำลังเคลื่อนรัดรอบคอของเด็กหนุ่มที่พยายามดิ้นรน

กี๊ซซซซซซซ

ไป๋เหมียนใช้ปิ่นปักผมต่างมีดสั้น ฟันหนวดของมันขาดสะบั้น หยางเซินเฟิงที่ได้รับอิสระสำลักไออย่างหนักหลายครั้ง ก่อนสูดอากาศเข้าไปอย่างตะกละตะกราม มือพลางกระชากหนวดขาดวิ่นที่ติดอยู่รอบคอทิ้งลงน้ำ ทว่าเศษหนวดเหล่านั้นกลับแหวกว่ายราวกับมีชีวิต

“พะ พวกมันกำลังยกโขยงมา” หยางเซินเฟิงละล่ำละลัก สัมผัสรู้ล่วงหน้าได้จากผืนน้ำ ฉับพลันปรากฏคลื่นหลายลูกพุ่งดิ่งตรงเข้ามาจากรอบทิศโดยมีพวกเขาเป็นจุดศูนย์กลาง

มือซ้ายขวาของไป๋เหลียนฉุดดึงเฉินจิ่นเหิงและลูกศิษย์พลางถีบตัวขึ้นกลางอากาศ ขอนไม้ที่พวกเขาเคยเหยียบยืนถูกหนวดใสนับพันหมื่นเส้นบดเบียดจนแหลกกระจุย ต่อให้วิชาเหาะเหินของจิ้งจอกรวดเร็วปานสายลมเพียงใด หากไร้แรงดีดส่งก็ยากจะโบยบินไปได้ไกล ยามนี้หากไม่ขึ้นไปขี่เมฆบนฟ้าก็คงยากจะหนีพ้น

“เสียง... เสียงเพลง!

สถานการณ์คับขันเฉินจิ่นเหิงกลับตะโกนโพล่งขึ้นมา หยางเซินเฟิงหันมองอาจารย์อย่างงุนงง พยายามเงี่ยหูฟังแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเพลงใดๆ มีเพียงเสียงกรีดร้องแหลมสูงน่าหวาดกลัวของเหล่าสัตว์ร้าย ไป๋เหลียนยังคงพัวพันกับการฟาดฟันศัตรูที่โผตามขึ้นมาอย่างไม่ลดละจนไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่น

เฉินจิ่นเหิงเองก็ไม่มีเวลาอธิบายเช่นกัน หรือต่อให้มีเขาก็ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันเป็นเพียงความคิดวูบหนึ่งที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ที่มาที่ไป เขาทำได้เพียงไขว่คว้าเอาไว้ประหนึ่งคว้ารากไม้บนปากขอบเหว

เขาหยิบคว้าขลุ่ยออกมาจากสาบเสื้อ จรดปลายนิ้วและริมฝีปากลงไปนุ่มนวล ผ่อนลมหายใจออกเป็นท่วงทำนองแผ่วพลิ้ว

เสียงขลุ่ยแว่วดังไม่ช้าไม่เร็ว บรรเลงบทเพลงไพเราะกังวานใส ราวกับพิรุณพร่างพรมชำระล้างผืนน้ำให้สะอาดบริสุทธิ์ ราวกับแสงทองอบอุ่นสาดส่องฉายม่านรุ้งบนฝั่งฟ้า ราวกับสายลมเอื่อยอ่อนโยนขับกล่อมจิตใจให้เบาสบายสงบสุข

ไป๋เหลียนหอบหายใจอย่างอ่อนล้าพลางมองรอบกายอย่างงุนงง สัตว์ประหลาดทั้งหลายหยุดการจู่โจมพลางทิ้งตัวนอนหงายกลับคืนสู่ท้องทะเล ร่างโปร่งใสจมหายไปจนกระทั่งมองไม่เห็นแม้เงา ผืนน้ำกลับคืนสู่ความสงบราบเรียบดังเดิม เสียงเพลงยังคงบรรเลงต่อไปอีกขณะหนึ่งจึงแผ่วเงียบลง

“พวกมันเพียงหลับไปเท่านั้น... พวกเรายังพอมีเวลาอีกสองชั่วยาม” เฉินจิ่นเหิงกล่าวอธิบาย

เขาไม่รู้เช่นกันว่าตนเองรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร ถึงกับรู้ว่ามีเครื่องดนตรีวิเศษบางอย่างที่สามารถบรรเลงเพลงใต้น้ำได้กังวานไกลทั่วมหาสมุทร น่าเสียดายที่ขลุ่ยในมือไม่อาจทำเช่นนั้น พวกเขาจึงมีเวลาเพียงจำกัด

ไป๋เหลียนและหยางเซินเฟิงพร้อมใจกันมองมาอย่างนิ่งอึ้ง เหนือกว่าความคลางแคลงสงสัยคือความตกตะลึงกึ่งเหลือเชื่อ แต่ถัดมาหยางเซินเฟิงกลับอุทานไปคนละเรื่อง

“อาจารย์! ขลุ่ยในมือของท่าน...!?

สายตาทั้งสามคู่พลันจับจ้องมายังจุดเดียวกัน ขลุ่ยในมือของเฉินจิ่นเหิงกำลังส่องแสงสีขาวนวล

“เขามังกร... เขามังกรจะส่องแสงยามมังกรลอกคราบ! เฮยเสอจะต้องอยู่แถวนี้!

 เฉินจิ่นเหิงอุทานอย่างดีใจ เพียงวูบเดียวหัวใจก็กลับดิ่งร่วงลงสู่หุบเหว เพราะครั้งก่อนที่ขลุ่ยเขามังกรเรืองแสงคือตอนที่พวกเขาหลบหนีออกจากถ้ำกระเรียนหิมะ ยามนั้นสีหน้าและอาการของปีศาจมังกรย่ำแย่จนแทบเดินทางต่อไม่ไหว

แสงเรืองรองริบหรี่ราวกับจวนเจียนจะมอดดับ ยิ่งทำให้จิตใจของเขาร้อนรน

“องค์หญิงไป๋เหลียน อาเฟิง พวกเราลงไปตามหาใต้น้ำกันเถิด ข้าเชื่อว่าแม่ทัพเฮยเสอต้องอยู่ไม่ไกล” เฉินจิ่นเหิงรีบร้อนกล่าวกึ่งอ้อนวอน

มาถึงขั้นนี้ต่อให้ต้องเสี่ยงเพียงใดพวกเขาก็คงไม่อาจถอยหลัง อาศัยขลุ่ยต่างเข็มทิศนำทาง อาศัยพลังของหยางเซินเฟิงต้านน้ำ อาศัยพลังของไป๋เหลียนสร้างฟองอากาศล้อมรอบ พวกเขาจึงดำดิ่งลงไปใต้ทะเลลึก

ยิ่งลึกก็ยิ่งมืดมิด ยิ่งไร้แสงอาทิตย์ส่องถึงก็ยิ่งเหน็บหนาว

พวกเขามุ่งหน้าต่อไปจนพบกระแสน้ำอุ่นพัดผ่าน สวนทางเข้าหากลุ่มขี้เถ้าที่ลอยคละคลุ้ง วิสัยทัศน์มืดทึบจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด สักพักจึงเห็นปากปล่องไฟคายลาวาเพลิงพวยพุ่ง ปะทะสายน้ำเย็นกลายเป็นควันดำโขมง ไอร้อนแผดเผารุนแรงจนไม่อาจย่างกรายเข้าใกล้ ครั้นอ้อมมาอีกด้านหนึ่งพวกเขาจึงได้พบสถานที่เหนือความคาดหมาย

สถานที่แห่งนั้นมีควันดำเพียงเจือจาง แสงสว่างจากเบื้องบนส่องทะลุตรงลงมาถึงเบื้องล่าง ฝุ่นขี้เถ้าลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศกระทบแสงสีทองแสดเป็นประกายแวววาว บางส่วนปลิวร่วงเกาะลงบนยอดหญ้า ต้นหญ้าสีดำเหลื่อมประกายรุ้งสูงรกชัฏเกือบถึงหัวเข่า ราวกับสวนหลังบ้านที่ไม่ได้รับการดูแล

“สวนสมุนไพรของเทพโอสถ... ดอกปราณสี่ภพ!

ไป๋เหลียนวิ่งออกไปหาภาพด้านหน้าอย่างดีใจจนลืมตัว ฟองอากาศที่โอบล้อมจึงแตกสลาย ทว่าพวกเขากลับยังคงหายใจได้ตามปรกติ

เฉินจิ่นเหิงและหยางเซินเฟิงก้าวเดินออกไปบ้าง ต่างคนต่างกวาดมองรอบกาย ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ประหนึ่งสวนอุทยานท้ายวังหลวง ทว่ามองไปทางใดก็ยังคงเห็นเพียงต้นหญ้าที่ไร้ดอก...

ถึงอย่างนั้นจิตใจของเฉินจิ่นเหิงกลับพะว้าพะวงอยู่กับขลุ่ย สองเท้าของเขาก้าวต่อไปตามทิศที่แสงริบหรี่ชี้นำ

ศิษย์ใจร้อนออกวิ่งนำล่วงหน้าไปไกล ตื่นตาตื่นใจกับทิวทัศน์แปลกใหม่ ก่อนจะสะดุดอะไรบางอย่างหวิดหกล้มหัวคะมำ เฉินจิ่นเหิงส่ายหน้าพลางเดินเข้าไปหา

ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่แทบเท้า กลับทำให้หัวใจของเขาถูกเหวี่ยงขึ้นลงอย่างรุนแรง

บุรุษในชุดเกระสีดำนอนนิ่งไม่ไหวติง ทั้งร่างจมมิดอยู่ในพงหญ้า เส้นผมสีดำยาวแผ่สยายยุ่งเหยิง ดวงตาสองข้างปิดสนิท ริมฝีปากซีดคล้ำ ทั่วใบหน้าและลำตัวมีเหงื่อจับเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราว บางส่วนละลายกลายเป็นเมือกเหนียวเปียกโชก บางส่วนกลับจับตัวกลายเป็นน้ำแข็งหนาหลายชั้น

มังกรที่เคยองอาจสง่างาม ยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้าเก่าที่เปื่อยยุ่ยจวนเจียนขาดวิ่น

“เฮยเสอ...”

กล่าวได้คำหนึ่งเขาก็ต้องเม้มปากแน่นเพื่อเก็บกลั้นเสียงสะอื้น ทรุดตัวลงไปหวังช่วยพยุงร่างของอีกฝ่ายขึ้นมา แต่กลับต้องหวาดผวากับความเย็นจัดยิ่งกว่ากอดประคองก้อนน้ำแข็ง

 

 

..............

 

มาเลทนิดนึง แต่ตามสัญญา เค้าได้เจอกันแล้วน้า~ ส่วนเจอสภาพไหนนี่ก็....... /เผ่นนนนนนนนน แฮ่!

แอบสปอยนิดนึงละกันอ่ะ พระเอกยังไงก็คือพระเอก!!! อีก1-2ตอนจะย้อนกลับไปเล่าพาร์ทปัจจุบันแป๊บนึง แต่พาร์ทอดีตยังไม่จบง่ายๆ แค่นี้แน่นอน ยังมีต่ออีก~~

ว่าแล้วก็เผ่น ชะแว้บบบบบบ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

1,022 ความคิดเห็น

  1. #991 polypoll (@ployciel) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 14:49
    พระเอกอย่าตายยนย
    #991
    0
  2. วันที่ 1 กันยายน 2561 / 01:53

    เมียมาช่วยแล้วค่ะ ^^
    #919
    0
  3. #909 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 13:25
    ช่วยเฮยเสออ
    #909
    0
  4. #902 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 13:18
    ทำไมมมมมมมมมม
    #902
    0
  5. #821 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 07:59
    ท่านสัมมีย์อย่าเป็นอะไรนะ ภรรยาท่านตามมาเจอแล้วววว
    นึกว่าองค์หญิงไป๋เหลียนมีเบ่บี๋ไป๋เหมียนอยู่ในท้องเลยหนีมา นี่นางตั้งใจมาหายาถอนพิษให้ท่านไป๋รุ่น ฮือออออ..ซึ้งกับรักแท้ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนของนาง
    #821
    1
    • #821-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      6 กรกฎาคม 2561 / 20:33
      ไป๋เหลียนน่าสงสาร ;_;
      #821-1
  6. #717 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 11:05
    เฮยเสออ
    #717
    0
  7. #637 9011_Mirror (@kewaaa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 22:08
    ฮือออออ เฮ่ยเสอ
    อะไรคืออ่านถึงตรงนี้แล้วเพลงขึ้นมาตรงจังหวะมาก
    #637
    0
  8. #585 ZiNE-Nw (@nong-yui123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 05:29
    ตัดกันแบบนี้เลยหรอ ค้างงง 
    น้ำตาซึมแล้วนะคะ ฮืออ
    #585
    1
    • #585-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      7 พฤษภาคม 2561 / 09:55
      ยังงง ยังไม่ม่า
      #585-1
  9. #584 kazuya nikki (@0609nikki) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    โอ้ววววว ค้างงงงงงง
    #584
    1
    • #584-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      7 พฤษภาคม 2561 / 09:54
      ค้างวันละนิดจิตแจ่มใส แฮ่
      #584-1
  10. #583 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:42
    ฮืออออออออ ทำไมกัน
    #583
    1
    • #583-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2561 / 18:26
      รอติดตามตอนต่อไปปป
      #583-1
  11. #582 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:21
    หรือว่าไป๋เหมียนคือลูกไป๋เหลียนกับไป๋รุ่น
    #582
    1
    • #582-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2561 / 18:24
      ^- - -^
      #582-1
  12. #580 Mystique (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 08:32
    <p>โหดร้ายยิ่งกว่ากว่าฉาก nc แล้วตัดจบ T^T</p>
    #580
    1
    • #580-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2561 / 18:24
      อุ้ย มีคนรีเควส
      #580-1
  13. #579 pp9397 (@pp9397) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 02:07
    ฮื้ออออออออออ
    #579
    1
    • #579-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2561 / 18:24
      โอ๋ๆ ไม่ร้องนะๆ
      #579-1
  14. #578 みずいろ (@farhhhh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:11
    อ่านสักพัก พอจะถึงถ้ำนี่กลั้นใจเลย ตื่นเต้นเพราะจะได้เจอพระเอกแล้ว ฮือ คิดถึงพระเอกจะแย่
    แต่สุดท้ายพระเอกก็ต้องเป็นอะไรไปซักอย่างใช่มะ เพราะปัจจุบันนางไม่อยู่อ่ะ กรี๊ด ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากเห็นเธอเจ็บเลยที่รัก &#10084;&#65039; แงง
    #578
    1
    • #578-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2561 / 18:23
      คันปากยุบยิบอยากสปอย แต่ต้องรูดซิป ^- - -^
      #578-1
  15. #577 'N-u' (@Natmonzii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    ไม่นะ0-0 โอ้ยใจรอตอนต่อไปว่าจะอินเกินไปแล้วร้องไห้ไหม5555
    #577
    1
    • #577-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:48
      ยังๆ เก็บน้ำตาไว้ก่อน
      #577-1
  16. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:40
    ม่ายยยยย โดนปล่อยกลางเกาะอีกล้าววว
    #576
    1
    • #576-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:18
      ยื่นเสื้อชูชีพให้ ^w^
      #576-1
  17. #575 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:34
    ค้างงงงงงงงงงง. ไม่มีอารมณ์ใดของข้าเด่นชัดเท่าความค้างงง. พระเอกของหนูค่าตัวแพงเหลือเกินนนนน
    #575
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #575-2 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:19
      เรื่องนี้มีตอนไหนไม่ค้างด้วยเหรอ... ฮ่าาาาาา /โดนตบ
      #575-2
  18. #574 (@pk4u) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:30
    <p>หลานสาวได้กะ อาตัวเองไม่พอ</p><p>ยังมาต้องหายา รักษาให้อีก</p><p>ทุ่มเทให้เขามากเกินไปรึเปล่าเนี่ย</p><p>มากเกินไปจนเหมือนไม่รักตัวเอง</p><p>------</p><p>พ่อพระเอกโดนอะไรเข้าถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้ <br></p>
    #574
    1
    • #574-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:15
      ตอบแบบสาระ สมัยโบราณมีการแต่งงานระหว่างเครือญาติไม่น้อยนะคะ ของไทยเองก็มีระหว่างพี่น้อง อาหลาน ของจีนก็เคยมีบ้างเหมือนกัน แต่ตอนหลังมีประเพณีห้ามไม่ให้แต่งแซ่เดียวกัน (ถ้าลูกพี่ลูกน้องต่างแซ่ก็แต่งได้)

      ตอบแบบอิงนิยาย ในเรื่องนี้ปีศาจไม่ยึดติดประเพณี ยึดถืออารมณ์เป็นหลัก ความจริงถ้าอาหลานรักกันจะแต่งงานกันก็คงทำได้ ***ถ้ารักกัน*** TwT/มันก็จะเจ็บตรงนี้
      ไป๋เหลียนผิดที่รักเขาข้างเดียว ยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้สถานการณ์พาไป แต่สุดท้ายก็เดินไปถึงทางตัน จะไม่หายาถอนพิษก็ไม่ได้ ต้องเอาไปช่วยอาและช่วยพ่อด้วย จะโทษอาก็ไม่ได้อีก เพราะไป๋รุ่นไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยเลย
      ถ้าถามว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของใคร.......... /หันซ้ายหันขวา ย่องหนีอย่างช้าๆ เผ่นนนนนน
      #574-1
  19. #573 mwtpn (@tanaporn_mm45) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:24
    เฮยเสอ แง
    #573
    1
    • #573-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:12
      โอ๋ๆ ไม่ร้องๆ
      #573-1
  20. #572 oookkkii (@noookkkii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:51
    เฮยเสอแงงง
    #572
    1
    • #572-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:12
      แงงงงง
      #572-1
  21. #571 comet2522 (@comet2522) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:34
    พี่มังกรต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #571
    1
    • #571-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:12
      รอลุ้นนนน
      #571-1
  22. #570 รัลดา (@Runlada) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 09:01
    เขาเจอกันแล้ววววววว 
    #570
    1
    • #570-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:12
      คู่แล้วไม่แคล้วกัน
      #570-1
  23. #569 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:58
    อ่านไปก็ลุ้นไป น้องปรับอารมณ์ไม่ทันแล้วพี่บัวลอย~~~
    #569
    1
    • #569-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:11
      บัวลอยถ้วยละบาท ถ้าสามบาทใส่ไข่หนึ่งใบ~~
      #569-1
  24. #568 Panomruk Namtaow (@lo_lolay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:50
    ขอบคุณค่ะ
    #568
    1
    • #568-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:11
      ขอบคุณค่า
      #568-1
  25. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:01
    ขอบคุณครัย
    #566
    1
    • #566-1 @moment (@atmoment) (จากตอนที่ 25)
      1 พฤษภาคม 2561 / 22:10
      ขอบคุณค่าาา
      #566-1