วันนี้ได้ฟังเพลง "พ่อของแผ่นดิน" ตั้งแต่เช้า

เมื่อวันที่ 9 มิถุนายนปี 2549 เรามีพระราชพิธีใหญ่โต
ความภักดีของคนไทยที่มีต่อในหลวงในวันนั้นยังอยู่ในความทรงจำของเรา
เมื่อเช้าได้ฟัง เพลง "พ่อของแผ่นดิน" ตั้งแต่เช้า น้ำตาคลอเลย รายการเรื่องเล่าเสาร์อาทิตย์ก็มาเปิดอีก
ทำให้นึกถึงเพลงคุณพุ่มพวง
"จงภูมิใจเถิด ที่เกิดเป็นไทย  มิเป็นทาสใคร ..."
แล้วก็ประโยคที่มีคนมาโพสต์ ในบทความ "เรารักในหลวง"

"ไทยสยาม งามสง่าด้วยพระบารมี"

รู้สึกขอบคุณพระเจ้าแผ่นดินของเราทุกพระองค์  ท่านรวบรวมบ้านเมืองให้เป็นปึกแผ่น ถ้าเมืองไทยไม่เป็นปึกแผ่นเช่นทุกวันนี้ ผืนแผ่นดินที่มีราคาคงโดนฉกฉวยผลประโยชน์  ส่วนผืนแผ่นดินที่แล้งแค้นก็คงยิ่งลำบาก แต่พอเราอยู่เป็นปึกแผ่น เป็นคนไทย เป็นผืนแผ่นดินไทย เราก็แบ่งปัน ช่วยเหลือกัน
อย่างทางใต้เวลาเกิดสึนามิ ก็มีคนไทยทางภาคอื่นช่วย ทางเหนือมีน้ำป่า  เราก็ช่วยเหลือกัน
ไม่ว่าเวลาภูเขา หรือทะเล เดือดร้อน  เพราะทั้งเขาและทะเล เป็นสมบัติของเรา

แม้ว่า...  ตั้งแต่ประชาชนปกครองตนเอง  บ้านเมืองเราดูเหมือนจะกลายเป็นล้าหลัง  เราไม่ทันสิงค์โปร์
และดูเหมือนเวียดนามเริ่มจะตามมา

ดูเหมือนว่าผู้ปกครองบ้านเมืองเราจะไม่ได้นึกถึงประเทศชาติเหมือนเวลาที่เรามีพระมหากษัตริย์ของเราปกครอง ขนาดรัชกาลที่ 7 ท่านปกครองอยู่ไม่นาน ก็ได้ทำอะไรหลายอย่างที่เป็นคุณูปการให้บ้านเมือง

อยากให้ผู้มีอำนาจทั้งหลาย  คิดถึงประชาชนและบ้านเมืองให้มากกว่านี้ แม้ว่าเราเองในฐานะประชาชนก็ไม่แน่ใจนักว่าเราต้องการอะไร  และอะไรที่จะดีสำหรับเรา 
ยุคหนึ่งเรามีคนเก่ง แต่โกง  
จนถึงขนาดสังคมสมัยนั้นเป็นสังคมทุนนิยม  กระแสสังคมมาจากการตลาด จะเลือกตั้งก็มีแคมเปญ เพื่อหลอกล่อประชาชน และเป็นการตลาดแท้จริง เพราะทุกอย่างที่ทำไปมุ่งหวังผลประโยชน์ตอบแทน และแน่นอน  ต้องมากกว่าที่เขาลงทุนไป
ทุกอย่างไม่มีความเท่าเทียมกัน
ในสังคมแบ่งระดับกันยิ่งกว่าระบบศักดินาในสมัยโบราณ
แม้แต่การไหว้ แทนที่จะเป็น ไหว้ภิกษุ  ไหว้พ่อแม่ครูอาจารย์ ไหว้คนวัยเท่ากัน รับไหว้ผู้อ่อนวัย
ก็กลับกลายเป็น ไหว้เจ้านาย เจ้านายใหญ่กว่า ใหญ่กว่า และใหญ่ที่สุด
ดีหรือเลวแยกไม่ออก กลายเป็นดูที่ว่า ใคร... ที่เป็นคนทำหรือพูด
เราไม่อยากให้สังคมเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้เด็กไทยเติบโตมาใน สังคมการตลาด  มีแต่การแก่งแย่งแข่งขันหาผลประโยชน์เข้าตัว โดยไม่นึกถึงผู้อื่น
ถูก.. ที่การแข่งขันเป็นเรื่องดี  ทำให้เกิดการพัฒนา แต่ว่า ... การแข่งขันต้องมีกติกา  ถ้าสิ่งที่ทำเป็นการเอาเปรียบคนอื่น วิธีการของเราจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนก็ควรมีจิตสำนึก

แต่เมื่อเรามีผู้ปกครองที่เป็นคนดี  แต่การทำความดีมันอยากเย็น แม้แต่คนดีจะทำอะไรก็ดูยากเย็น จนเราชักเหนื่อยที่จะคอยเป็นกำลังใจให้

อย่างว่า  เราเองก็ดูเหมือนจะสับสน ไม่รู้ว่าต้องการอะไร  การปฏิเสธต่อสิ่งเลวร้ายที่มาเย้ายัว  ยากเย็นเสียยิ่งกว่าการฝืนทนทำความดี

แต่ว่าเราจะพยายามยึดในหลวงเป็นที่พึ่ง เป็นกำลังใจ ท่านเหน็ดเหนื่อยเพียงไหนทั้งที่ท่านไม่จำเป็นต้องเหนื่อยขนาดนี้ก็ได้

ยิ่งท่านสูง ยิ่งใหญ่ ท่านไม่เคยวางโต  ท่านอ่อนน้อมและอดทน

เราก็ต้องพยายามอดทนทำความดี
ไม่ทำตัวแบบบางคน พอมีอำนาจ ใหญ่โตก็ไม่เห็นหัวชาวบ้าน  เราต้องรักษาความดีให้เหมือนเกลือรักษาความเค็ม
รักษาความดีให้เหมือนในหลวง