คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Naruto Oneshot] Dreamlike [Naruto Oneshot] Dreamlike | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





เรียกฉันสิ เรียกฉัน
ฉันอยู่ตรงนี้
ฉันต้องไปที่ไหนหรือ
ถึงจะพอใจสักที

กลับบ้านกันเถอะ
เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง
ฉันจะได้หัวเราะไปพูดไปว่า "ไม่เป็นไร" รึเปล่านะ

เรียกชื่อฉันสิ เรียกสิ
ฉันจะกอดเธอไว้เอง
หลับตาเสีย
แล้วนึกถึงความทรงจำในครั้งวัยเยาว์เหล่านั้นซะนะ

แปลจากคำแปลเนื้อเพลงภาษาอังกฤษ
YUKI - Home Sweet Home



tb

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 มี.ค. 60 / 01:22




Dreamlike
Summary: Naruto gets a chance to see his perverted godfather again.





-1- 

 
     นารูโตะไม่รู้ว่าตัวเองมานอนแผ่อยู่กลางพื้นหญ้าแบบนี้ได้ยังไง เพราะล่าสุดที่เขาจำได้ เขาอยู่ในห้องทำงานโฮคาเงะ นั่งมองโฮคาเงะคนปัจจุบันยุ่งหัวปั่นอยู่กับกองเอกสารขนาดเท่าภูเขาอยู่อย่างขำขัน ในขณะที่ส่งโคลนตัวเองไปแอบซื้อราเม็งมากิน (เพราะช่วงนี้ฮินาตะไม่ค่อยอยากให้แตะมัน บอกว่าเขาแก่แล้ว มันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่แหม่ จะบ้าเรอะ ราเม็งจะไม่ดีต่อสุขภาพได้ไง!)
 
     เขาสาบานได้ว่าเขาไม่ได้นอนอยู่บนหญ้าสีเขียว ไม่ได้นอนมองท้องฟ้าโปร่ง ไม่ได้ยินเสียงนกร้องยามสายแบบนี้สักหน่อย
 
     ที่นี่ที่ไหน
 
     โฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น แล้วก็ต้องกระพริบตา
 
     มือเขา..
 
     ไม่มีรอยเหี่ยว
 
     เขารีบก้มหน้าลงมองชุดตัวเอง แล้วก็เบิกตากว้าง
 
     'เสื้อแจ็คเก็ต...สีดำส้ม'
 
     แม้มันจะผ่านมานานแค่ไหน แต่เขาไม่เคยลืมเสื้อตัวนี้ มันเป็นเสื้อแจ็คเก็ตที่เขาชอบมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเสื้อตัวนี้มีสีส้ม (สีที่สุดยอดที่สุดในปฐพี) แต่สาเหตุที่สำคัญที่สุดนั้นเป็นเพราะเสื้อตัวนี้ ไอ้เสื้อสีส้มดำตัวนี้น่ะ..
 
     เป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกจากจิไรยะ
 
     "แต่...แต่มันขาดไปนานแล้วนี่" แม้แต่เสียงแผ่วที่ออกมาจากปากยังฟังดูเด็กกว่าอายุจริง สมองของนารูโตะปั่นป่วนไปหมด เขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่
 
     ชายชราในร่างเด็กหนุ่มรู้สึกเคว้งอย่างประหลาด
 
     ทันใดนั้น..
 
     "นารูโตะ! โฮ้ย ไอ้เด็กเวร! มาอยู่นี่นี่เอง!" เสียงที่แสนคุ้นเคยดังทะลุสายลมมากระทบกับแก้วหู
 
     นารูโตะหมุนตัวไปมองเจ้าของเสียงเร็วจนแทบมองไม่ทัน
 
     'สีขาวกับสีแดง'
 
     เขาหายใจไม่ออก
 



-2- 
     
     "นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ" นารูโตะขมวดคิ้ว
 
     จิไรยะกลอกตา 
 
     "เอ้อ จะถามทำไมนักหนา บอกให้ซ้อมก็ซ้อมไปเซ่"
 
     "แต่มันไม่มีทางเป็นจริงได้สิ"
 
     "อะไรไม่จริง ถ้าหากยังไม่ซ้อมอีก ไอ้ที่ไม่จริงจะกลายเป็นชีวิตแกเนี่ยแหละ อยากตายเรอะ"
 
     "..ฝันอยู่เรอะ"
 
     "เออ จากที่เห็นก็เหมือนยังฝัน เมื่อไหร่จะตื่นสักทีฮะไอ้เด็กนี่!"




-3-

     นารูโตะจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อทูนหัวของตัวเองเนิ่นนาน
 
     "จ้องหาพ่อแกเหรอ"
 
     ...จนอีกฝ่ายรำคาญ
 
     "พ่อผมตายแล้ว ก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่" นารูโตะกล่าวพลางหรี่ตามองอีกฝ่าย ก่อนจะอ้าปากทำท่าจะพูดอีกรอบ 
 
     "หยุดเลย" แต่โดนห้ามไว้ก่อน "ถ้าแกถามฉันอีกว่าฉันเป็นเซียนลามกตัวจริงไหม ฉันสาบานว่าฉันจะใช้คาถาอัญเชิญเรียกพวกกบมาฆ่าแก"
 
     "โหดนะเนี่ยเรา" เด็กหนุ่มยิ้มกริ่ม อาจเป็นเพราะความจริงเขาน่าจะอายุมากกว่าจิไรยะที่นั่งทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่ตรงหน้าก็ได้ แต่นารูโตะรู้สึกใจกล้าอย่างไรบอกไม่ถูก
 
     "หาเรื่อง?"
 
     "เปล่าจ้า"
 
     "กวนประสาท?"
 



-4-
 
     "เซียนลามก"
 
     "มีอะไร แล้วบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าเซียนลามก เดี๋ยวปั๊ด"
 
     นารูโตะไม่สนใจคำขู่ เท้าคางพลางถามเสียงเรียบ
 
     "ถ้ารู้ว่าตัวเองจะตาย ถ้าทำแบบนี้แน่ๆ ยังจะทำอีกไหม"
 
     "จะทำทำไม"
 
     "นั่นไง คนที่ทำคงมีแต่คนที่โง่มากๆ เท่านั้นใช่ไหมล่ะ"
 
     "คงงั้นมั้ง"
 
     "เซียนลามกโ-โอ๊ย!!"
 
     "นี่แกอยากโดนถีบใช่ไหมไอ้เด็กหัวเหลือง"
 



-5-
 
     "เอาจริงๆ ถ้าหากรู้ว่าจะตายแน่ๆ ยังจะไปอีกไหม"
 
     "...มันก็ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย"
 
     "ปัจจัยอะไร"
 
     "ว่ามันคุ้มไหม"
 
     "มีอะไรบ้างที่คุ้มกับชีวิตตัวเอง"
 
     "มีสิ"
 
     "อะไรเล่า!"
 
     "ชีวิตของคนที่เรารักน่ะสิไอ้งั่ง!"
 
     "...!"
 
     "หรือจะเถียง"



-6-
 
     นารูโตะไม่รูู้จะพูดอะไรต่อ จริงๆ เขาก็รู้อยู่แล้วว่าทำไมจิไรยะถึงทำไปเช่นนั้น แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าที่เจ้าตัวหาเรื่องไปตายเนี่ย ทำไปโดยรู้ตัวจริงๆ หรือแค่หัวร้อนมองไม่เห็นทางอื่นกันแน่
 
     เด็กหนุ่มกลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่
 
     จริงสิ
 
     เขาก็เคยจะหาเรื่องให้ตัวเองบ่อยๆ สาเหตุเดียวกัน
 
     จะไปว่าเฮียแกได้ยังไง จริงไหม
 
     "เฮ้ย ขำอะไรของแกนารูโตะ!"
 
     "เปล่าฮับ"
 
     "แบ๊ว?"




-7-
  
     "เซียนลามก" นารูโตะส่งเสียงเรียกจิไรยะพลางเอาไม้เขี่ยพื้นพลางวาดเป็นรูปเครื่องหมายของโคโนฮะ เสียงเรียกของเขาดูจะไปกวนใจเซียนกบในตำนานเสียไม่น้อยหากให้เดาจากเสียงจิ๊จ๊ะที่ดังตอบ 
 
     "ช่วงนี้ถามมากเหลือเกินนะ"
 
     "ก็...ผมมีเรื่องที่อยากรู้"
 
     จิไรยะถอนหายใจ แต่ก็หันมามองเขา นัยน์ตาที่มักซ่อนความจริงจังและความเฉลียวฉลาดไว้หลังความขี้เล่นแลดูพินิจพิเคราะห์ คล้ายกำลังนึกหาสาเหตุว่าทำไมเขาถึงได้มีท่าทีแปลกๆ
 
     นารูโตะยังไม่แน่ใจว่านี่เป็นความจริงรึเปล่า
      
     แต่เขาไม่สนใจหรอก
 
     เด็กหนุ่มเคยสน แต่ตอนนี้ไม่อีกแล้ว




-8-
 
     "มีอะไรจะถามก็ว่ามา"
 
     "ขออะไรหน่อย"
 
     "อะไร"
 
     "กอดหน่อยได้ไหม" จิไรยะชะงัก หันไปสบตากับนารูโตะที่ในแววตาไร้แววล้อเล่น
 
     "นี่แกแอบชอบฉันเหรอ" ถามกลับแบบจริงจังไม่แพ้กัน
 
     นารูโตะแทบล้มทั้งยืน
 
     "โว๊ยย! ใช่ที่ไหนล่ะเฟ้ย!"





-9-
 
     แม้จะมีสีหน้าไม่ไว้ใจ แต่ในที่สุดจิไรยะก็พยักหน้า
 
     อ้อมกอดที่นารูโตะรอคอยมานาน อ้อมกอดที่เขาโหยหามาตลอดนับตั้งแต่วันที่เขาได้ยินข่าวว่าพ่อทูนหัวของตนเองตายไปแล้ว มันไม่ได้อบอุ่นอย่างที่คิด
 
     อาจเพราะนี่เป็นฝัน
 
     แต่นารูโตะไม่ใส่ใจ
 
     "เซียนลามก" เด็กหนุ่มกระซิบ
 
     "มีอะไร" เสียงของจิไรยะฟังดูไม่แน่ใจ แต่ก็มีแววอบอุ่นอย่างประหลาด   
 
     "ผม..."



    
-10-
 
     ผมรักคุณ...
 
     แล้วก็ไม่ต้องทำหน้างง ผมไม่ได้รักเซียนลามกแบบนั้น ขนลุกตายชัก
 
     ผมรักเซียนลามก เพราะเซียนลามกเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่าพ่อที่สุด
 
     จริงอยู่ ผมรู้แล้วว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของตัวเองเป็นใคร และผมรักพวกท่านทั้งสองคน รักมาก
 
     แต่...แต่ยังไงก็ไม่มีอะไรมาแทนที่ความทรงจำหลายปีที่เราอยู่ด้วยกันได้
 
     เพราะทุกคำที่เซียนลามกบอก มันยังอยู่ในใจผมเสมอ ช่วงเวลาทุกช่วงที่คุณสอนให้ผมเป็นนินจาที่ดี ผมยังจำได้ไม่เคยลืม ความทรงจำช่วงที่ผมได้อยู่กับคุณเป็นความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดความทรงจำหนึ่ง ผมจำได้ทุกอย่าง ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ตอนที่คุณฝึกผม ตอนที่คุณซื้อเสื้อตัวนี้ให้ ตอนที่คุณพาผมไปกินราเม็ง
 
     หรือแม้แต่ตอนที่คุณทำตัวลามกน่ารังเกียจอย่างไม่น่าให้อภัย
 
     มันคือความทรงจำที่มีค่าของผม
 
     ผมเคยโกรธคุณมาก เคยเกือบเกลียดด้วยซ้ำ
 
     เพราะคุณสอนให้ผมรู้ว่าการเสียคนที่รักมากไปมันเป็นยังไง
 
     แต่เพราะอย่างนั้น...ผมเลยได้มาอยู่ที่นี่




-11-
 
     "ขอบคุณครับ..."
 
     เสียงแห้งของนารูโตะดังออกจากปาก ความคิดที่กู่ร้องอยู่ในหัวนั้นเต็มไปด้วยคำพูดมากมากที่เขาอยากบอกคนตรงหน้า แต่ดูเหมือนเวลาที่เขาได้มาอยู่ตรงนี้คงใกล้หมด
 
     เพราะเขาง่วงเหลือเกิน
 
     ก่อนที่นารูโตะจะหลับไป เขาก็รู้สึกว่ามือสากๆ ของใครบางคนวางมาบนศีรษะตัวเอง
 
     "นารูโตะ...ฉันภูมิใจในตัวนายมาก"
   





AUTHOR's NOTE:
บอกความจริงให้ไหมคะ
ไรท์รักจิไรยะมากที่สุดรองจากนารูโตะเลยนะ
รักมากกว่าซากุระ มากกว่ามินาโตะและคุชินะ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
แต่ในบรรดาการตายทั้งหมดของตัวละครในเรื่อง
การตายของจิไรยะทำให้เราร้องไห้หนักที่สุด
อาจเป็นเพราะเรามองโลกผ่านทางสายตาของนารูโตะ
ที่รักจิไรยะที่สุดในโลกก็ได้นะคะ

ปล. จริงๆ ตอนนี้ตั้งใจให้ร้องหนักมาก แต่ทำไงได้
คาแร็คเตอร์ทั้งสองคน เวลามาอยู่ด้วยกันมันกลายเป็นแบบนี้ไปเฉยๆ
เลยกลายเป็นไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลย
จะขำดีไหม จะร้องดีรึเปล่า
แต่ส่วนตัวชอบผลลัพธ์นี้นะคะ
เหมาะกับพวกเขาดี


3.3.2017



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ว่านสี่่สิบทิศ จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:22

    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ เราอ่านแล้วร้องไ้ห้เลยจริงๆ

    #7
    0
  2. #6 ゆめ。 (@Dreamer_Eater) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:34
    ฮรือ ชอบมากเลยค่ะ เราร้องไห้เลยค่ะ ;; ;;
    #6
    0
  3. วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 23:09
    คือดีมากค่ะ อ่านแล้วอินตามเนื้อเรื่องไปเลย 
    #5
    0
  4. วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 22:54
    ร้องไห้เลยค่ะ ฮือーTvT รีดเดอร์ก็คิดถึงจิไรยะเหมือนกันค่ะ ฮืออออ *ตอนนี้น้ำตายังไหลอยู่เลย* แล้วก็ สำนวนการเขียนดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วอินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สู้ๆนะคะไรท์เตอร์~
    #4
    0
  5. วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 09:53
    แงงงงงงงงงงงงงง ทำเราร้องไห้เลยค่ะ
    เวลาจิไรยะกับนารูโตะอยู่ด้วยกัน
    ไม่ว่าสถานการณ์ไหนแต่มันชวนร้องไห้จริงๆ
    นี่ร้องตั้งแต่ต้นยันจบเรื่องเลย 555
    #3
    0
  6. วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 07:53
    ซึ้งมาก แต่งได้ดีครับ
    #2
    0
  7. วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 01:28
    ซึ้งง่ะ T T
    #1
    0