My Control My Luffy

ตอนที่ 17 : สบสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 ธ.ค. 56

วันหยุดปิดเทอมวันแรก ลูฟี่ชวนเพื่อนๆนัดเที่ยวกันข้างนอก แต่พอบอกจะเอารถไปรับ ก็มีแต่คนปฏิเสธ แบบว่า จะให้เอารถหรูไปรับหน้าซอยบ้านคงจะถูกมองแน่ ถึงแม้ลูฟี่จะบอกว่าเรื่องปกติก็เถอะ

 

สถานที่พบเป็นคาเฟ่น้องเหมียว หน้าสถานีรถไฟฟ้า แน่นอนว่าคนชวนต้องมาก่อนอยู่แล้ว

“โย่ว!!

“ไงลูฟี่”

คู่แรกที่มาถึงคือ เอส กับ ซาโบ  เด็กน้อยยิ้มแล้วโบกมือให้ ทั้งสองเข้ามาในร้าน เลื่อนเก้าอี้นั่ง สั่งน้ำปั่นมาดื่มรอเป็นเพื่อน อันดับสอง เป็นอุซบ ตามมาติดๆด้วยโซโลกับซันจิ เท่านี้ก็ครบองค์ประชุมแล้ว ออกเดินทาง!!

“มีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษรึเปล่าลูฟี่?”

“...อือ...ปราสาท!

“ปราสาท!!?”

คำพูดแสนน่าตกใจที่ทุกคนพากันเหวอ มีแต่พวกเอสที่หัวเราะลั่น แล้วโบกมือเชิงบอกว่าไปไม่ได้หรอก ทำให้ทั้งสองถูกมอง (ด้วยความอิจฉา) ที่พาลูฟี่เข้าโรงแรม

เมื่อไปปราสาทไม่ได้ เลยไปที่สุดแสนจะธรรมดาอย่างสวนสนุกแทน ที่นั่นมีเมืองจำลองให้เล่นอยู่

“อุซปนั่น!! ไปเร็ว!!!

ลูฟี่ตื่นตาเป็นเด็กน้อยอายุเก้าขวบ วิ่งไปวิ่งมา เล่นเครื่องเล่นน่าสนุกแทบทุกชนิด ทั้งน่าเบื่อ ทั้งสนุก ทั้งหวาดเสียว หรือน่าคลื่นไส้ วนไปเวียนมา แต่เจ้าตัวก็ยังคงแบตเต็มเอี๊ยด! ร่าเริงอยู่เหมือนเดิม ผิดกับเพื่อนๆที่...

“แหวะ....”

“โอย....”

“ขอพักก่อนนะ....”

“เอ๋? แค่นี้ก็เหนื่อยกันแล้วเหรอ?”

ลูฟี่เท้าเอว ถอดถอนใจเหมือนกับผิดหวังเล็กๆกับความปวกเปียกของเพื่อน แทนที่จะภูมิใจในความอึดเกินตัวของตัวเอง โซโลยิ้ม ก่อนจะเดินไปตบไหล่ลูฟี่เบาๆ

“ปล่อยเขาพักเถอะ เราไปซื้อของกันกันดีกว่า ซื้อมาฝากเจ้าพวกนี้ด้วย”

“อือ...เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวมานะ?”

 

ทุกคนพยักหน้าหงึกๆ พากันล้มเอนเป็นต้นไม้ไม่มีราก สายไหมสีชมพู น้ำอัดลมหลายแก้ว ทั้งสองเดินไปมาแถวๆร้านอาหาร ซื้อของกินไปฝาก แต่คิดว่าสภาพนั้นคงกินกันไม่ลงหรอก

“โอย.....”

เสียงโหยหวนเหมือนบ้านผีสิงชวนสยอง มาจากกลุ่มคนบนม้านั่งยาวหน้ารถไฟเหาะ เด็กน้อยและโซโล แยกกันไปบริการยาและผ้าเย็นแก้เวียนหัวให้แต่ละคน

 

“เหวอ!?

อยู่ดีๆก็มีผ้าเย็นเฉียบมาแปะที่หน้า ทุกคนจึงพากันร้องอย่างพร้อมเพรียง แต่ก็รับไว้อย่างเต็มใจ และแล้วจากนั้นไม่ถึงห้านาที

“ฟื้นคืนชีพ!!!

เอส ซาโบ และ อุซป ฟื้นจากสภาพศพแถมยังมีแรงขึ้นมาอีกต่างหาก ระหว่างที่ยังไฟแรงอยู่ลูฟี่จึงนำขบวนไปเล่นกันต่อ แต่ว่า....

“โอย...”

ยังเหลืออยู่อีกคน...

“อาการหนักเลยนะนั่น”

“ไหวรึเปล่าซันจิ?”

“อือ...คิดว่าล่ะนะ”

“ช่วยไม่ได้นะ พวกนายไปเล่นกันก่อนแล้วกัน ฉันจะนั่งเป็นเพื่อนเจ้านี่เอง”

“งั้นเหรอ? งั้นฝากด้วยนะ”

โซโลอาสาเป็นคนอยู่เฝ้าซันจิ ท่าทางเจ้าตัวจะฟื้นตัวช้ากว่าชาวบ้านเขา พวกลูฟี่จึงไปเล่นกันก่อน ซันจิมองโซโลอย่างรู้สึกผิด ถ้าเขาไม่อ่อนแอก็คงไม่ยุ่งยากแบบนี้

“ขอโทษนะ”

“ช่างเถอะ ท่าทางนายเองก็มีเรื่องเครียดนี่ เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?”

 “ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“นายดูไม่มีแรง ใต้ตาก็คล้ำนิดๆ ฉันเคยเป็นถึงได้รู้”

โดนอ่านได้ขนาดนั้น ซันจิจึงนึกขำตัวเอง ค่อยๆเอนตัวซบลงที่ไหล่กว้างของโซโล แล้วหลับตาลงให้ร่างกายได้พักผ่อนให้หายเวียนหัว

 

“ตาแก่...ให้ฉันคิดอาหารสูตรใหม่ให้ร้าน ก็เลยนั่งคิดทั้งคืนจนนอนไม่หลับ”

“เหนื่อยเลยสิ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ”

“ก็ใช่ ต้องมีแนวคิดดีๆ ไม่ซ้ำของจานอื่นในร้าน มีความคิดเป็นของตัวเอง”

“คิดไปตอนนี้ก็ปวดหัวล่ะนะ นอนไปเถอะ ค่อยคิดตอนตื่นมาดีกว่า”

ซันจิพยักหน้าน้อยๆ และหลับไปอย่างว่าง่าย จากที่เขารู้ ซันจิเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนประถม เขาดูเป็นเด็กที่เรียบร้อยเกินไปสำหรับเด็กผู้ชายเพราะครอบครัวที่เข้มงวด เจาไม่เคยพาเพื่อนไปเที่ยวบ้าน นั่นก็คือครั้งแรกที่ได้เห็น ตัวเจ้านี่...ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่รู้จัก

 

ฉันร้องไห้เพราะความเสียใจจริงเหรอ? เปล่า...เพราะความอ่อนแอต่างหากล่ะ

“ไอ้ซุปที่เหมือนน้ำล้างจานนี่มันอะไร!! นี่แกตั้งใจแล้วจริงๆเหรอซันจิ!!

ซุปที่ฉันทำสุดฝีมือถูกยกมาสาดใส่จนเปียกไปหมด ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าพ่อครัวรอบข้าง ฉันได้แต่ยืนนิ่งรับคำตำหนิของตาแก่ โดยไม่มีใครสามารถช่วยฉันได้

“ขออภัยครับ...”

“เก็บกวาดพื้นแล้วล้างจานทั้งหมดซะ ห้ามใครช่วยเด็ดขาด เข้าใจไหม!!

ด้วยอำนาจที่เหนือกว่าจึงไม่มีใครกล้าพูดอะไรทั้งนั้น ฉันเองก็เช่นกัน ได้แต่ต้องยอมก้มหน้าก้มตาทำงานที่ได้รับมอบหมายโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว

ภายหลังเรื่องทั้งหมด ฉันกลับไปคิดทบทวนถึงสาเหตุที่ตาแก่ไม่พอใจอาหารของฉัน ทำแล้วทำอีกจนท้อ สุดท้ายรสชาติของอาหารก็เหมือนเดิม แต่ทำไม...ตาแก่คิดจะแกล้งฉันเหรอ? หรือถ้าเป็นงั้นจริง ชาตินี้ทั้งชาติฉันคงไม่มีทาง ทำให้ตาแก่พอใจได้แน่

!?”

พอลองคิดในแง่ลบมากๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาทำให้ฉันรู้ว่าแท้จริงแล้วตัวฉัน ไม่ได้เข้มแข็งเหมือนคนอื่น ไม่ได้อวดดีเหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าเจ้าหัวเขียว...โซโล....ทำไมนึกถึงมันนะ? ที่ผ่านมาเพราะเป็นโซโล เราจึงรู้สึกเหนือกว่า อยากเอาชนะ กล้าหาญและอวดเก่งผิดกับตอนอยู่ต่อหน้าตาแก่ เป็นคนที่มอบความกล้าให้ฉัน

 

“โซโล.....”

คำพูดแรกที่เผลอละเมอออกมาทำให้ร่างเล็กค่อยๆได้สติ รีบลุกขึ้นมองไปรอบๆกลัวเจ้าของชื่อจะมาได้ยินเข้า แต่ข้างกายเขากลับไม่มีเจ้าของชื่อนั่งอยู่

“เอ๋? เหวอ!!

หรือคิดอีกที เขาอยู่ที่ม้านั่งหน้ารถไฟเหาะไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมานอนอยู่ที่เก้าอี้น่าลานสเก็ตกันล่ะ?

“ซันจิ!! ตื่นแล้วเหรอ?”

“เอส? ซาโบ?”

“ขอโทษนะ ไม่อยากปลุกนายก็เลยอุ้มมานี่ เขาเปิดให้เล่นฟรีฉลองวันปิดเรียนฤดูหนาวน่ะ”

“งั้นเหรอ?”

เขาโล่งอกในหลายๆเรื่อง 1 เขาไม่ได้โดนทิ้ง 2 โซโลไม่อยู่ 3 คงไม่มีใครได้ยินที่เขาละเมอเมื่อกี้

“แล้ว...พวกนายไม่ไปเล่นเหรอ?”

“ขึ้นมาพักเหนื่อยน่ะ เพราะเราสองคนเพิ่งจะเคยเล่น แต่ลูฟี่ท่าทางจะไม่ยอมแพ้นะ”

เอสชี้นิ้วไปบนลานน้ำแข็ง จึงไปเห็นภาพที่ชวนให้หัวใจหล่นวูบลงเหวลึก ภาพของลูฟี่กับโซโลกำลังเกาะกันเกลียว เลื่อนไปบนลานน้ำแข็งด้วยกัน ราวกับคู่รัก...ฉันคิดอะไร เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?

“ฉัน....ลงไปเล่นด้วยดีกว่า”

“อื้อ”

ซันจิคว้ารองเท้าใส่ตัวมาใส่แล้วลงลานไปเล่นกับคนอื่นๆ แม้จะเป็นครั้งแรกที่เล่นแต่การมองและเลียนแบบท่าทางคนรอบข้างทำให้เขาเล่นเป็นในทันที

“เหวอ!!

“ค่อยๆยืนก่อนซิลูฟี่”

“ท่าทางน่าสนุกนะ ให้ฉันช่วยเอาไหม?”

ซันจิเข้ามาช่วยประคองลูฟี่ที่ทำท่าเกาะโซโลหนึบเหมือนลูกลิงเกิดใหม่ แล้วลักพาตัวเจ้าหญิงน้อยไปจากอัศวินซะ จากนั้นก็จูงมือลากลูฟี่ไปจนทั่วลาน

“ซันจิ!? หายดีแล้วเหรอ?”

“อือ ขอบใจมากนะ ว่าแต่ไม่เห็นอุซปเลย”

“อุซปกลับบ้านไปแล้วล่ะ”

“เสียดายจัง ฉันนี่แย่ชะมัดเลย หลับไปซะได้”

“นายไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ แล้วนี่เราจะไปไหนกันเหรอ?”

“ไปเรื่อยๆ ขานายจะได้ชิน ทีนี้ ค่อยๆเลื่อนเข้ามาหาฉัน”

ซันจิปล่อยมือเด็กน้อยเพื่อให้เขาออกก้าวด้วยตัวเอง แต่ถึงจะเลื่อนได้นิดหน่อยลูฟี่ก็ยังดีใจ ถึงขนาดไปอวดเอสกับซาโบที่อยู่นอกลาน

“เก่งนี่...ฉันสอนตั้งนานมันยังไม่ยอมเดินเลย”

“เพราะสมองแกมีแต่ขี้เลื่อยจนสอนใครเขาไม่ได้ต่างหาก”

“ว่าไงนะ!!?”

“จะทำไม!!?

“แค่สอนได้หน่อยทำเป็นหน้าใหญ่นะ! เจ้าคิ้วม้วน!!

“แกไม่มีสมองจะสอนคนอื่นเองนี่หว่า! เจ้าหัวเขียว!!

“สมองแกสิเจ้าบ้า!!

ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันและเป็นเป้าสายตาของคนบนลานน้ำแข็ง ความรู้สึกผิดปกติที่ถูกจ้องทำให้ทั้งสองเลิกทะเลาะกัน แล้วเดินออกไปจากลาน

 

เจ้าบ้าโซโล ฉันกะจะบอกความรู้สึกกับนายแท้ๆ แต่ไหงดันมาทะเลาะกันซะได้ เจ้าบ้า!!

 

หลังออกจากลานสเก็ต แลกของ จนกลับบ้าน โซโลกับซันจิไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว ใกล้เข้ามื้อเย็นแล้วลูฟี่จึงเกิดหิวขึ้นมา พวกเขาเลยซื้อขนมปังอุ่นๆมากินกัน

โซโลกับลูฟี่คุยกันถูกคอ หัวเราะ ฉีกยิ้มกว้างจนรู้สึกราวกับส่วนเกิน น่าอิจฉา ซันจิทนฟังไม่ได้เลยเดินไปทิ้งขยะ แต่ตอนจะเดินกลับไป ท่ามกลางความเงียบงันก็เกิดเสียงหนึ่งขึ้น...

“...ฉันน่ะ...ชอบนาย...มานานแล้ว...”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจซันจิแทบหยุดเต้น เขาไม่อยากฟัง ไม่ว่าคำตอบจะออกมาอย่างไรก็ตาม จึงได้วิ่งกลับไปอีกทางโดยไม่บอก

 

กลับถึงบ้าน ซันจิตรงเข้าห้องโดยไม่สนใจแม้เสียงเรียกของพ่อบุญธรรมผู้เข้มงวด หรือเหล่าพ่อครัวที่เอ่ยทักทาย เข้าได้แต่ล้มตัวลงบนเตียงนอน ขยุ้มผ้าห่มและร้องไห้

 

พระเจ้าบนสวรรค์ ผมแอบมีใจให้กับเพื่อนคนสำคัญของผมคนหนึ่ง ในวันที่ผมตั้งใจจะบอกเขา ผมกลับได้ยินเขาบอกรักใครอีกคน ตัวผม ควรทำยังไงดีล่ะ

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #385 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:25

    จะมีทางไหมที่ลอว์ลูจะเป็นคู่รัก

    #385
    0
  2. #364 เจ้าเหมียว~ (@Kuroko107) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:32
    อ๊าาาา เราสายออลฟี่ ซันจิหันมาชอบฟี่สิจะได้ไม่ปวดใจ---
    #364
    0
  3. #260 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 17:12
    โอ้วก็อด เหล่าเมะหันมากินกันเองแล้วล่ะ เหลือเมะกี่คนที่ฟีฟี่จะต้องเจอล่ะนี่ เอ หรือจะลองให้ฟีฟี่ไปเป็นเมะดูบ้างดีนะ หึหึ /แต่ไม่ดีกว่าเนาะ เหอออออ
    #260
    0
  4. #107 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 19:58
    ซันจิ โซโลก็ชอบซันจินะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดน๊าาาาาาาาาา
    #107
    0
  5. #17 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 15:28
    ซันจิชอบโซโลเหรอ ? =[ ]=
    แต่ก็ดีนะ โซซัน ส่วนลูฟี่ก็ให้เอสกับซาโบไป #อินี่ยังฟินสามพีเอสลูซาโบไม่หาย 555.
    #17
    0