My Control My Luffy

ตอนที่ 19 : ข้อความอันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 ธ.ค. 56



วันที่อากาศแจ่มใส ดูสงบสุข แต่บางครั้งก็มีเมฆฝนมาบดบังเช่นกัน...

“วันนี้ท่าทางอากาศไม่ค่อนจะดีนะ?”

“ค่ะ คิดว่าอีกเดี๋ยวคงมีฝนตก เราควรรีบไปกันดีกว่า”

“เข้าใจแล้วล่ะ”

วันนี้โรบินต้องออกไปพบลูกค้าคนสำคัญที่ร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

“ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่ากี่ท่านคะ?”

“เราจองโต๊ะไว้แล้วคะ ลูกค้าที่โทรมาเมื่อกี้”

“อ้อค่ะ! งั้นเชิญทางด้านนี้เลยค่ะ คุณผู้ชายกำลังรออยู่”

รอ? เขามาถึงแล้วเหรอ? นี่ก็ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนี่นา

 

พนักงานนำทางเธอไปยังห้องพิเศษสำหรับลูกค้า VIP ที่หน้าประตูนั้นมีการ์ดยืนคุมประตูอยู่เต็มไปหมด บรรยากาศกดดันชวนให้หนักใจเสียจริง ไม่คิดว่าคู่ค้าจะเป็นพวกบ้าอำนาจขนาดนี้นะ

“รออยู่เลยคุณผู้หญิง”

หลังจากก้าวเข้ามาในห้องนี้ เธอรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามจากคนตรงหน้า เลยได้แต่ยิ้มเพื่อแฝงสีหน้าที่แท้จริงเอาไว้ เขาเป็นคนตัวสูงใหญ่ อ้วนท้วม ดูน่ากลัว  มีรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายเอามากๆซะด้วย

“ขอโทษที่มาช้านะคะ”

“ช่างเถอะ ผมผิดเองมาก่อนเวลา”

เขาพูดอย่างสุภาพ แต่ท่าทางที่แสดงออกมามันดูไม่ตรงกันเอาซะเลย คงต้องระวังตัวเอาไว้ให้มากๆซะแล้ว

 

“ค่ะ ไม่ทราบว่ามีความเห็นเรื่องหุ้นตัวนี้รึเปล่า”

“น่าสนใจดีครับ แต่ผมมีบางอย่างที่น่าสนใจยิ่งกว่านะ?”

เขาเขยิบเข้ามาใกล้ เอื้อมมือมาโอบไหล่ ส่อแววลวนลามเล็กๆกับเธอ โรบินนึกขำกับการแสดงออกที่แสนโจ่งแจ้งของเขา ซึ่งถ้าคิดดูดีๆการที่เขาเสนอตัวมาขนาดนี้ก็เป็นตัวบอกได้ว่าเขามีดีแค่อำนาจเท่านั้น ซึ่งมีหรือที่เธอจะกลัว

“ถอยไปจะดีกว่านะคะ ฉันไม่ค่อยพอใจกับเรื่องทำนองนี้ซะด้วย”

“พูดอะไร...เหวอ!!?

ไม่ทันได้ถามจบ หญิงสาวก็จับแขนข้างที่เอื้อมมาโอบเธอไว้แล้วออกแรงบิดตัวเล็กน้อย จับเขากดล็อกไว้กับโต๊ะอาหาร ความเจ็บที่แขนทำเอาชายหนุ่มร้องโอดโอย

“ทำอะไรของแกนะ!!?

“ขอโทษนะคะ แต่ว่าคนที่ดีแต่ปากอย่างคุณฉันไม่ต้องการ”

ใช่ เธอเคยคิดว่าถ้าได้คนมีอำนาจแบบนี้มาร่วมงานคงจะช่วยให้ธุรกิจดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ถ้าอีกฝ่ายดีแต่เรื่องเงิน นิสัยไม่ดี ไม่มีหัวการบริหาร เอาไปก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ

“การเจรจาล้มเหลว...”

เธอเอ่ยกระซิบแล้วปล่อยมือออก แต่เมื่อจะเดินออกไป การ์ดที่หน้าประตูก็เข้ามาล้อมไว้ ปืนหลายกระบอกจับจ้องเล็งมาที่เธอแต่ว่า เธอกลับไม่แสดงสีหน้าเกรงกลัวใดๆเลยแถมยังยิ้มออกมาด้วยซ้ำ

“มีน้ำยาแค่นี้รึไง ผู้หญิงตัวคนเดียวนายยังไม่มีปัญญาจะจับด้วยตัวเองเลยนะ?”

“ว่าไงนะ!!

“หนวกหูจริง! กินข้าวกันเงียบๆไม่เป็นรึไง!!

มีใครคนหนึ่งเดินฝ่าวงกระบอกปืนเข้ามาอย่างง่ายดาย ท่าทางเขาจะไม่ธรรมดา เพราะเมื่อเขาเดินผ่าน คนที่อยู่รอบข้างก็พากันเก็บปืนและก้มหัวทำความเคารพ เขาคนนี้ดูตัวสูงกว่า แถมยังดูโหดกว่า บอกได้ว่าเขาไม่ใครคนที่ดีแต่พูดแน่

“เอะอะอะไรกัน”

“ขออภัยครับนายท่าน คือผู้หญิงคนนี้...”

“ฉันกำลังจะกลับพอดี ขอโทษที่รบกวนนะคะ”

“เดี๋ยว...มาด้วยกันหน่อยสิ”

โรบินเหลือบมองคนที่รั้งเธอเอาไว้ แต่นอกจากใบหน้าเรียบเฉย เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา จนเขาเดินนำเธอมาจนถึงห้องอาหารด้านในสุดที่คิดว่าคงจะเป็นห้องที่ชายคนนั้นจองไว้ อยู่ใกล้กันนิดเดียวจะได้ยินเสียงโวยวายก็ไม่แปลก

“มีธุระอะไรกับฉัน?”

“ขอโทษ...ผู้ชายคนนั้นเป็นฝีมือฉันเอง ฉันคือนักธุรกิจตัวจริงที่เธอต้องคุยด้วย”

“งั้นเหรอ? ...”

!?”

“นิโค โรบินค่ะ”

ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งจะบอกไปว่า เขาหลอกเธอ แต่เธอกลับยอมรับโดยไม่โกรธเคืองแถมยังยื่นมือมาทักทาย เขาตกใจ ก่อนจะจับมือเธอตอบ

“ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้ ยินดีที่ได้รู้จัก ขอโทษที่จัดการต้อนรับแบบนั้น ทำให้การพบกันครั้งแรกไม่ดีเท่าที่ควร”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่คิดมากเรื่องนั้นหรอก”

“เช่นนั้นคุณคงไม่รังเกียจที่จะทานข้าวกับผม เพื่อเป็นการไถ่โทษ”

“แน่นอนค่ะ”

ระหว่างร่วมทานอาหาร โรบินได้คุยงานธุรกิจอีกครั้ง คราวนี้เป็นกับเจ้าตัวโดยตรง แม้เขาจะให้ความสนใจในเนื้อหาของงาน แต่บางครั้งโรบินกลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างจากดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาทรงประหลาดนั่น

“มีอะไรรึเปล่าคะ คุณจ้องฉันมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้วนะ?”

“เธอเหมือนคนที่ฉันรู้จัก ไม่รู้ทำไมภาพของเขาถึงสะท้อนมาจากคุณ”

"แปลกจัง..."

"ถ้อยคำกับท่าทางของคุณเหมือนเขามากเลย ขอโทษที่เสียมารยาท"

 

“เหรอ? เขาเป็นคนยังไง เล่าให้ฉันฟังได้ไหมคะ?”

“ผมอยู่กับเขามาหลายปี เขาหัวดื้อ เอาแต่ใจ ที่สำคัญเขาเกลียดผมเข้ากระดูกดำ เวลาที่ผมไม่อยู่เขามักจะ...แสดงสีหน้าเปี่ยมสุขให้คนอื่นเห็น กับผมแล้ว ถ้าไม่จิกกัดก็ต้องทะเลาะกัน หลายครั้งที่ผมอิจฉาคนรอบข้าง อยากให้เขาหันมายิ้มให้ผมบ้าง มันคงจะมีความสุขสุดๆเลย”

“รู้ตัวไหมคะว่าที่พูดมา...คุณกำลังบอกฉันว่าคุณรักใครคนนั้นอยู่นะ? เพราะถ้าไม่ คงไม่ใส่ใจเขาแบบนี้”

“....”

เขาอึ้งและสะบัดหน้าไปมา มุมปากกระตุกยิ้ม ราวกับปฏิเสธสิ่งที่เธอพูดว่าเป็นไปไม่ได้ ก่อนจะปั้นสีหน้าผิดหวังและเผยรอยยิ้มหม่นหมองออกมา

“ไม่มีทางหรอก หัวผมมีแต่เรื่องธุรกิจ ไม่มีที่พอจะรักใครได้ โดยเฉพาะเขา เราเกี่ยวข้องกันด้วยธุรกิจ ผมคิดว่า คงเป็นเพียงความสนใจเล็กๆในตัวเขามากกว่า”

“จะคิดยังไงก็ตามใจคุณเถอะค่ะ เพราะคนที่น่าจะรู้มากที่สุดคือตัวคุณเองนี่นะ?”

โรบินเก็บเอกสารแล้วเดินออกไปจากที่นั่น แสดงใบหน้าเปื้อนยิ้ม ณ ตอนนั้นเธอคงไม่รู้เลยว่า ชายที่เธอเพิ่งจะพบเจอมานั้น คือคนที่ทำเรื่องเลวร้ายมากมายเอาไว้กับพี่ชายของเธอ

“....จะให้ถามใจดูงั้นเหรอ? ถ้านั่นคือความรักจริง ตอนนี้ยังบอกรักนายทันรึเปล่านะ? ลอว์...”

 

 


 

 

“ลอว์!! ตุ๊กตาหิมะ!!

“อื้อ...”

ทั้งที่ยังไม่ถึงคริสต์มาสแต่กลับมีหิมะตกก่อนเวลา ปีนี้คงไม่มีไวท์คริสต์มาสอย่างที่ใครๆคาดหวัง ลอว์ออกไปซื้อของมาทำอาหารเย็นกับน้อง

เด็กน้อยวิ่งเก็บหิมะบนพื้นมาปั้นทำเป็นตุ๊กตาอวดพี่ชาย แล้ววิ่งไปมา สนุกสนานกับหิมะ เสื้อคลุมปุยนุ่มหนา ผ้าพันคอ หมวก ถุงมือ รองเท้าบูท ทำให้ร่างกายของลูฟี่ถูกปกปิดอย่างมิดชิด ฟูฟ่อง น่ารักสุดๆ

“ระวังหน่อย ถนนมันลื่นนะ”

“ครับ!!

เขาเห็นท่าทางร่าเริงของน้องมันก็ดีใจอยู่ แต่ถ้าหกล้มเป็นแผลขึ้นมาคงลำบากแย่ ยังไงพื้นแบบนี้มันก็เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ลูฟี่ขานรับ ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมหยุดวิ่งอยู่ดีนั่นล่ะ

“เฮ้อ...”  เหนื่อยใจกับมันจริงๆแฮะ...

“หวา!!!

!? ลูฟี่!!?

ละสายตาไปไม่ถึงนาที เจ้าตัวเล็กก็ล้มลงนั่ง ใช่ว่าเพราะลื่นล้ม แต่ตรงหน้าเขามีรถคันหรูจอดอยู่พอดิบพอดี คิดว่าคงจะเกือบถูกรถคันนั้นชนเข้าลอว์จึงวิ่งเข้าไปดูน้อง

“โอ๊ย...”

“เจ็บรึเปล่า?”

“นี่เธอ! เดินดูตาม้าตาเรือบ้างสิ!!

“พูดแบบนี้ได้ยังไง!! คนที่ไม่ดูตาม้าตาเรือก็คือคุณนั่นแหละ!!

แทนที่จะเป็นห่วง ชายใส่สูทที่คาดว่าน่าจะเป็นคนขับกลับเปิดประตูลงรถมาตวาดใส่ ทำให้ลอว์เกิดอารมณ์ฉุนขาด ตะโกนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แต่แล้ว ประตูหลังก็เปิดออก มีใครคนหนึ่งก้าวลงมาช้าๆ

!?

ลอว์เบิกตากว้างเมื่อได้เห็นคนๆ นั้นตรงๆ ดวงหน้าซีดเผือดทันตา เหงื่อผุดขึ้นน้อยๆทั้งที่อากาศหนาวจัด เขาคนนั้นจ้องมองแล้วคลี่แสะยิ้มน่ากลัว

“ไม่เจอกันนานยังเสียงดีเหมือนเดิมเลยนะลอว์?”

“โดฟลามิงโก้? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“ฉันมาเรื่องงาน แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาพบนาย...”

“ลอว์...ใครกันเหรอ?”

เสียงเล็กๆทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าลูฟี่อยู่ด้วยจึงเอาตัวเข้าขวางไว้ ซึ่งนั่นทำให้อีกฝ่ายได้สังเกตเห็นเด็กน้อยเช่นกัน

“โอ้!? น้องชายเหรอ?”

“อย่ายุ่งกับเขา...ถ้าไม่งั้น...”

ลอว์เค้นเสียงพูดเพราะกล่าวเตือน แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มเยาะ และหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หวงจังนะ? แต่ช่างเถอะ ฉันไม่คิดจะสนใจสินค้าที่ไม่มีคุณภาพหรอก”

“....”

“ไปนะลอว์ ฉันมางานต้องทำ”

เพื่อไม่ให้เวลาอันมีค่าสูญเปล่า เขาจึงกลับขึ้นรถไป ลอว์กันลูฟี่ออกห่างปล่อยให้รถแล่นได้สะดวก เด็กน้อยมองรถคันนั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“ลอว์? มีอะไรเหรอ?”

“เขาเป็นคนรู้จัก ฉันเกลียดเขามาก ก็เท่านั้นแหละ”

“อือ...”

เด็กน้อยกุมแขนเสื้อของพี่ชายไว้แน่น ใบหน้าหวานก้มลงทำคอตกด้วยความเศร้า จากนั้นก็พากันเดินไปที่ตลาดด้วยกัน ลอว์สังเกตเห็นว่าลูฟี่ดูไม่ร่าเริงมาตั้งแต่เมื่อครู่ เอาแต่เกาะแขนเขาไว้แล้วเดินตามเงียบๆ

“เป็นอะไรรึเปล่าลูฟี่?”

“...”

เขาส่ายหน้า ท่าทีแบบนั้นเริ่มทำให้ผู้เป็นพี่ชายกังวล เพราะเขาอารมณ์เสียใส่เจ้าบ้าวิตถารนั่นเลยทำให้ลูฟี่เปลี่ยนไปรึเปล่านะ? ไม่เข้าใจเลยแฮะ

“...ลูฟี่...”

“หา?”

“เห็นท่าทางไม่ดี ลอว์เลยแวะซื้อขนมหวาน  แล้วยื่นให้พร้อมกับรอยยิ้ม เจ้าตัวเล็กจึงรับไว้ แล้วอมยิ้มออกมาน้อยๆ บรรยากาศรู้สึกได้ว่าดีขึ้นค่อยโล่งหน่อย

“จะทำอะไรกินดีล่ะ?”

“เนื้อย่าง!!

“นั่นสิ หน้าหนาว สเต็กกับไวน์ก็ไม่เลว”

“เย้!!!

พวกเขาออกเดินตระเวนหาร้านเนื้อกันสองคน ลูฟี่คนเดิมก็กลับมา วิ่งโลดสนุกสนานกับการซื้อของสำหรับมื้อเย็นนี้

 

โดฟลามิงโก้? ทำไมโจ๊กเกอร์ถึงมาอยู่นี่?  เจ้าตัวอันตรายอยู่ใกล้ขนาดนี้เชียว? ยังไงก็คงไม่มายุ่งกับเราตามที่สัญญาไว้แน่ ที่น่าห่วงคือ...มันเจอลูฟี่เข้าแล้ว ถ้าเกิดคิดอะไรบ้างๆขึ้นมาล่ะก็ ขอสาบานว่าชาตินี้แกไม่ได้ตายดีแน่  ที่สำคัญที่สุดต่อแต่นี้ไป คือการระมัดระวัง ขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเลยเถอะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #387 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:37

    ทำไหมไม่ใช่ลอว์ลู แงง แต่แบบนี้ก็ดีนะเราจะได้จับจิ้ม คุคิ คุคิ

    #387
    0
  2. #365 เจ้าเหมียว~ (@Kuroko107) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:46
    อ่าาา ชิปออลฟี่ แต่สรุปเมะได้กันเองสินะ...Y∆×
    #365
    0
  3. #349 nighttyyyyyy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:21
    อยากให้โดฟลาxลูจังเลยค่ะ//ปลื้มปริ่ม
    #349
    0
  4. #262 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 17:21
    ลูฟี่ยังไม่มีคู่เลย จะทำไงละเคะน้อย เหล่าเมะเค้ามากินกันเองกันหมดแล้วนาาาาา
    #262
    0
  5. #241 Boonyaporn Meeprawat (@nniinngg1412) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 14:40
    ทำไมมีแต่คนเขียนให้ ลูฟี่เสียตัวให้มิงโก้เนี้ย เสียใจจัง คิดว่าฟิคนี้จะไม่มี มิงโก้แล้วแท้ๆ เห้อ //โดนแฟนคลับมิงโก้ถีบ
    #241
    0
  6. #109 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 20:34
    ป๋าโดคงคู่กับลอว์สินะคะ ส่วนลูฟี่น้อยก็ยังไม่มีคู่ แง้วววว
    #109
    0
  7. #21 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 21:35
    โดฟลามิงโก้ลอว์เหรอ ??? ก็ได้อยู่นะ
    แต่แอบหวังโดฟลาลูฟี่ >///<
    #21
    0
  8. #20 SweetJeep (@sweetjeep) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 15:28
    อ้ากกกกกกก เอาแล้วไงเจอเฮียโดแบบนี้ลางร้ายชัดๆ
    #20
    0
  9. #19 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 08:09
    ;w; อยากให้เป็นคู่ฟลามิงโก้ ลู จุงเบย
    #19
    0