My Control My Luffy

ตอนที่ 28 : แค่มีเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ม.ค. 57

เช้าวันต่อมา ลอว์ตื่นขึ้นบนเตียงคนไข้โดยไร้วี่แววของคิด เขาเดินออกจากห้องผู้ป่วย ลงชื่อออกจากงาน แล้วเดินตรงไปถามหาคิดจากคนแถวๆนั้นดู

“อ๋อ เขาออกจากโรงพยาบาลไปแล้วค่ะ”

“เอ๋? หมายความว่าไง? เขาจะไม่กลับมาแล้วเหรอ?”

“ค่ะ เขาเอาใบนี้มายื่นบอกว่าคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว”

“เห?”

จริงด้วย ผมให้ใบออกจากโรงพยาบาลกับเขาไว้เผื่อจะเป็นเด็กดียอมกลับบ้าน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แต่ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องมีภาระให้ดูแลอีก ลอว์เดินออกไปจากโรงพยาบาลด้วยท่าทางยิ้มแย้ม แต่ที่รถเขามีอะไรบางอย่างแปลกๆ มีใครบางคนยืนพิงมันอยู่นะสิ

!? โย่! ขอติดรถไปด้วยได้ไหมคุณหมอ?”

“คิด? ทำไมถึง!?”

“ผมออกจากห้อง ก็ลืมไปว่าตัวเองไม่มีเงิน จะไปไหนก็ไม่ได้ หมอพาผมไปส่งบ้านหน่อยได้ไหม?”

“เฮ้อ...ช่วยไม่ได้นี่เนอะ”

ก็นะ ยังไงซะเขาก็ยังเด็ก แค่นี่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะงั้นผมเลยขับรถพาเขาไปส่งที่บ้าน ที่นั่นเป็นคฤหาสน์ที่ค่อนข้างใหญ่โตไม่แพ้เราเลย ผมจึงไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือกดดันอะไร

ตอนที่เราเข้าไปในบ้านนั้น มีหญิงวัยกลางเดินออกมาตบหน้าคิดเข้าอย่างจัง ทำเอาผมยืนตาค้างพูดอะไรไม่ถูก ตามมาด้วยเสียงทะเลาะวิวาทจากคนทั้งสอง

“ทำอะไรน่ะยายป้า!!?”

“แกหายหัวไปไหนมา!? งานก็ไม่ช่วยแล้วยังจะไปถ่ายแบบไร้สาระอีกงั้นเหรอ!?”

หญิงวัยกลางตวาดพร้อมโยนหนังสือเล่มหนาใส่เต็มๆหน้าของหนุ่มน้อย ดีที่เขาหันหนีทันก่อนมันจะกระทบสันจมูกหรือดวงตา แต่ไม่ทันหายเหนื่อยจากการตวาดเจ้านั่น เธอก็ตรงเข้ามากระชากคอเสื้อผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

“เธอ...เธอใช่ไหมที่ชวนเด็กคนนี้ไปเหลวไหลน่ะ!!

“อะ อย่า...เจ็บนะ!!

“หยุดนะยายป้า ทำอะไรของเธอน่ะ? หา!?

คิดกระชากเธอออกจากคอเสื้อให้ผมได้หายใจ เธอร้องไห้ ทรุดลงในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มแม้ว่าเขาจะปฏิเสธและผลักเธอออกในเวลาต่อมาก็ตาม

“ทำไมล่ะคิด...ทั้งที่ฉัน รักเธอมากแท้ๆนะ?”

“ปล่อย...ปล่อย!!

เด็กหนุ่มตวาดใส่พร้อมกับเดินทิ้งน่องขึ้นไปชั้นบน ปล่อยเธอคร่ำครวญในท่าพับเพียบเรียบร้อยอยู่กับพื้นแล้วเขาก็กลับลงมาพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ลากแขนผมออกไปข้างนอกด้วยกัน

“ดะ เดี๋ยวสิคิด แล้วผู้หญิง...”

“ช่างเขาเถอะน่า ไปเร็ว”

“แต่ว่า...”

“ไป!

“อึก!? ...ก็ได้...”

ผมเร่งเครื่องเตรียมออกรถ และเมื่อมันออกตัวไป ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งตามออกมาสุดแรงเกิดราวกับในหนังน้ำเน่า ใจหนึ่งก็อยากจะจอด แต่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนั้น ทำได้แค่ตรงไปเรื่อยๆ .....

 

หลังแล่นรถมานานก็เข้ามาจอดในที่แห่งหนึ่งซึ่งดูเหมือนที่พักอาศัยทั่วๆไป เขาชวนผมขึ้นข้างบนและควงกุญแจสบายใจไปตลอดการนำทาง เมื่อประตูเปิดออก ก็ได้เห็นภายในห้องที่ถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหรา

“ยินดีต้อนรับ คุณหมอเป็นคนแรกที่ได้มาห้องผมเลยนะ? เพราะมันเพิ่งซื้อใหม่เมื่อวานนี้เอง”

“ดูมีระดับดีนะ? ท่าทางนายคงจะรวยไม่น้อย”

“หมอเห็นบ้านผมแล้วก็น่าจะเดาออกนะ แต่ส่วนใหญ่เงินก็มาจากการถ่ายแบบอยู่ดี”

“อือ...น่าภูมิใจนะ ที่ใช้เงินตัวเองมาทำอะไรแบบนี้”

ห้องนี้อยู่สูงพอสมควรวิวทิวทัศน์ข้างนอกจึงเป็นอะไรที่ดูผ่อนคลายเอามากๆ ถ้าได้มีห้องส่วนตัวอยู่แบบนี้ก็คงไม่เลว อ่ะ!? ห้องส่วนตัว? ..............

“คุณหมอ?”

“หะ หือ?”

“เป็นอะไรรึเปล่า ดูคุณเงียบไปนะ?”

“อ๋อ...เปล่าหรอก”

“ไม่ถามผมเหรอ? เรื่องผู้หญิงคนนั้น...”

“ไว้อยากเล่าเมื่อไร ค่อยเรียกฉันมาคุยแล้วกัน ฉันเองก็เคยเป็น เลยเข้าใจดี”

“เห?”

“บางครั้งคนเราก็มีเรื่องที่ต้องเลือกเวลาพูดเหมือนกัน ไม่ใช่เหรอ?”

“...แปลว่าคุณก็มีสินะ ไว้เรามาแลกเปลี่ยนกัน คราวหน้า...”

“แน่นอน...ฉันกลับดีกว่ามีงานตอนบ่ายอีก เจอกันนะคิด”

“เจอกันครับหมอ...เอ่อ...ไม่สิ ลอว์”

“หืม? เรียกแบบตีสนิทเลยเหรอ? หึ ช่างเถอะ ไปก่อนล่ะ คิด”

ผมพูดแบบนั้นแล้วออกมา สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือเขากอดอกและหัวเราะ ถึงจะคาใจเรื่องผู้หญิงคนนั้นแต่ผมคงไม่ถามออกไปหรอก เพราะผมเองก็มีเรื่องที่ไม่อยากเล่าเหมือนกัน หรือถ้าเป็นไปได้ ไม่นึกถึงมันเลยก็ดี

 

 

“ลอว์? เป็นห่วงแทบแย่...”

“ขอโทษครับ พอดีเผลอหลับในห้องทำงาน ตื่นมาอีกทีตอนเช้า ก็เลยกลับมานี่แหละ”

“ช่วยไม่ได้นะ ไปอาบน้ำเถอะ จะได้พักผ่อนตอนที่ยังมีเวลา ไว้ฉันจะปลุกเอง”

“ครับ”

ผมกลับขึ้นข้างบนเพื่ออาบน้ำ และผ่อนคลายก่อนจะไปทำงาน ผมกำลังจะพักอยู่ในห้อง ห้องของผมคนเดียว ไม่ใช่ห้องส่วนตัวที่ต้องให้ร่วมกับใคร หรือใช้ทำอะไร...โธ่! คิดทำไมนะ เรื่องแบบนั้นลืมมันไปซะก็ดีแล้วเชียว

“โทษนะที่เรียกมาลำบากแบบนี้”

“ไม่เป็นไร ฉันเองก็ว่างอยู่”

เพราะเป็นวันอากาศหลังจากที่มีพายุ ลูกค้าที่มาไม่ได้ในวันนั้นก็กลับมากันกลุ่มใหญ่จนจัดระเบียบไม่ทัน ซันจิจึงโทรเรียกเพื่อนๆมาช่วยงาน ถึงกระนั้นภายในครัวก็ยังวิ่งวุ่นกันอยู่ดี

เมื่อร้านบางตาด้วยลูกค้า พวกคนครัวก็พากันตั้งโต๊ะกินข้าวด้านในครัว เป็นการกินข้าวในฐานะพนักงานของภัตตาคาร ถึงกระนั้นอาหารก็ยังดูหรูหรา ราวกับจัดเลี้ยงครอบครัว

“ตามสบายเลยนะ”

“อื้อ! ทานละนะครับ!!

“ว่าแต่...หัวหน้านาย...”

“เชฟเหรอ?”

“อีกเดี๋ยวก็ลง...มาแล้ว...”

“...”

พูดไม่ทันขาดคำ ชายสูงวัยก็เดินลงมาร่วมโต๊ะอาหารด้วย ทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพเงียบสงบ ทุกครั้งที่เชฟขยับทุกคนจะจ้องมอง เพราะนั่นแปลว่าเชฟสนใจอาหารที่ตนทำ หากได้คำชมด้วยจะยิ่งดี ซันจิเองก็คาดหวังมากเช่นกัน

“ไม่ต้องมอง กินเข้าไปซะ พวกแกต้องทำงานต่อนะ”

“คะ ครับ!!

บรรยากาศกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ถึงจะอย่างนั้นก็ยังมีคนชำเลืองมองเชฟเป็นระยะ เพื่อนที่เห็นท่าทางซันจิเศร้าจึงเข้าปลอบด้วยรอยยิ้ม ลูฟี่ตั้งอาหารใส่จานให้ อุซปชวนคุยเรื่องตลก คนอื่นๆเลยพากันขำไปด้วย บรรยากาศกลับมาผ่อนคลายเล็กน้อย

ซันจิกลับมาทานอาหารในจานโดยเลิกสนใจกิริยาของเชฟ โซโลหยิบเศษแป้งที่ติดริมฝีปากออกให้ซันจิ เจ้าตัวเลยหันไปสบตาอีกฝ่ายโดยตรง เขาส่งยิ้มกลับมาอย่างอ่อนโยน ชวนให้หน้าแดงขึ้นมาไม่รู้ตัว

“ซันจิ”

“ครับเชฟ!

“น้ำซุปอร่อยดี...”

“ขอบคุณครับ!!

“วันนี้อาหารอร่อยมาก ทุกคนพยายามกันได้ดี ขอบใจนะ”

“ครับเชฟ!!!

เชฟไม่ได้เจาะจงชมใครเป็นพิเศษ ทุกคนจึงได้รับคำชมอย่างเท่าเทียม เมื่อเชฟกลับขึ้นข้างบน โต๊ะอาหารก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ซันจิฉีกยิ้มกว้างเหมือนเด็กที่ถูกชม ด้วยท่าทีที่น่ารักนั่น โซโลเลยเผลอยกมือขึ้นขยี้เรือนผมสีเหลือง

“นะ นี่...ทำอะไรน่ะ?”

“ดีใจด้วยนะ”

“...อือ...ขอบใจ...”

ก็นะ เล่นพูดกันในที่สาธารณะแบบนี้ก็ได้ยินกันหมดแหละ ข่าวลือที่ว่าซันจิกับโซโลคบกันจึงกลับมาอีกครั้ง ทั้งยังมีพยานรู้เห็นเพียบ คงแก้ตัวกันไม่ขึ้นแล้วล่ะ

 

เสียงหัวเราะจากการหยอกล้อกัน สอองหนุ่มผลัดกันหน้าแดงด้วยความเขินอาย ลูฟี่ยังคงหัวเราะเสียงดังไม่แพ้วันไหนๆ จนกระทั่งเขาแยกตัวออกมารับโทรศัพท์ตรงมุมปลอดคน

“โย่”

“มีอะไร”

“คิดถึงเฉยๆ ทำอะไรอยู่?”

“ทำงานอยู่ร้านอาหารกับเพื่อน แล้วนายล่ะ?”

“เมาค้างอยู่บ้าน เหมือนจะไม่สบายด้วย...มาเยี่ยมหน่อยสิ?”

“จะพูดอ้อมๆว่า อยากเจอ มาหาหน่อยงั้นสิ?”

“แล้วได้ไหมล่ะ?”

“...ขอปฏิเสธ! วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะไปหานาย”

“ใจร้ายจัง ฉันเป็นเมียน้อยนะ? น่าจะรู้สึกอยากเจอมากกว่าเมียหลวงสิ?”

“ยังไงก็ไม่เอาล่ะ...ฉันต้องเตรียมตัวก่อนเรียนหลายๆอย่าง...เจอนายแล้วมันเสียสมาธิ”

“เป็นงั้นไป”

“เพราะงั้น วันนี้ไม่ได้...นอนกอดหมอนคิดถึงฉันไปก็แล้วกัน”

ร่างเล็กกดวางสายไปด้วยใบหน้าบูดบู้ แล้วกลับเข้าวงสนทนาของเพื่อนอีกครั้ง

 

มือหนาจับโทรศัพท์ในมืออย่างอ่อนแรง ดวงตาจ้องมันอยู่นานก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนหนุนสีขาวนุ่ม ฉีกยิ้มจางๆให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง โดฟลามิงโก้ นายใหญ่แห่งวงการคาสิโน ต้องมานั่งเศร้าเพราะเด็กคนนั้น ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจจะชายตามองใครด้วยซ้ำ

 

อาการเมาค้างจากเมื่อคืนทำเอาวิงเวียน ร่างกายใต้ผ้าห่มขณะนี้มีแค่กางเกงขายาวของเมื่อวานแค่ตัวเดียว ทั้งกลับดึก ทั้งเมามาย เป็นอะไรที่เสียสุขภาพสุดๆ แบบนี้จะอายุยาวได้ไหมล่ะเนี่ย

“นายท่านคะ มีนัดทานข้าวกับลูกค้าตอนบ่ายสาม เซ็นเอกสารกับบริษัท M และประชุมตอนหกโมงเย็นค่ะ”

“ฉันลุกไม่ไหว ยกเลิกนัดกับลูกค้าอย่าลืมส่งดอกไม้ไปขอโทษด้วย เรื่องเซ็นสัญญากับประชุมให้เวอร์โก้ไปแทน”

“รับทราบค่ะ...เย็นนี้จะให้จัดคนมาไหมคะ”

“ไม่ต้อง...ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าไม่ใช่เขา...ฉันไม่รู้สึก...”

“...”

“ยังไงตอนเย็น ช่วยส่งเค้กไปให้เขาด้วยนะ เอาเป็นสตรอเบอร์รี่ บัทเตอร์ครีม ของโปรดเขา”

“รับทราบค่ะ”

โมเนะจดงานยิกๆตามคำสั่งทุกอย่างแล้วออกไปจากห้อง ร่างสูงถอนใจอีกครั้ง ห้องที่เคยอบอุ่นในฤดูหนาวพ่ายแพ้ให้แก่ความเหงาและความหนาวเหน็บ ตัวเขากำลังเปลี่ยนไป เมื่อได้เห็นลูฟี่ สิ่งที่เข้ามารุมล้อมกันในหัวก็ถูกปัดเป่าจนเกลี้ยง แทนที่ด้วยความสุขอันล้นเหลือ ทำเอาลืมความเป็นตัวเอง กลายเป็นหมาที่เชื่องจนเขี้ยวทู่กัดใครไม่เป็นไปซะแล้วสิ

 

มือหนาเอื้อมคว้ามือถือมากดสายโทรไปอีกครั้ง แม้จะไม่ยอมรับสายหรือตัดสาเขาทันทีก็ตาม เขาก็จะโทรอยู่แบบนั้นจนกว่าลูฟี่จะรับ

“อะไรของนาย! ฉันหงุดหงิดแล้วนะ!!

“....”

“ฮัลโหล?”

“ลูฟี่....”

“เป็นอะไร?”

“อยากเจอ...อยากเจอใจจะขาดอยู่แล้ว ได้โปรดเถอะ....มาหาฉันที”

 

 

 

หนูโดฟลาน่าสงสารไปนิด แต่กินใจดีนะตัว!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #396 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:55

    โธ่ๆมครทำเสี่ยซึมเนี้ย

    #396
    0
  2. #351 nighttyyyyyy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 10:48
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ป๋าโดขี้อ้อนซะ น้องลูรีบไปเร็วววว //
    #351
    0
  3. #342 fall4U [Forgotten] > (@firstx00) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 21:50
    ถถถถ เสี่ยขาาาาา อาการหนักอย่างแรงอ่ะ แต่ก็ โคตะระน่ารัก(น่าแกล้ง)อ่าาาาาาา >w<~ ส่วนป้านั่นใครหรือคิด?? -.-???
    #342
    0
  4. #322 ทับทิมหวาน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 00:05
    ป๋าขี้อ้อนน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #322
    0
  5. #138 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:12
    กรี๊ดดดดดดดดดด อยากจะกรี๊ดลั่นโลก!
    แบบว่าป๋าโดในโหมดอ้อนมันจะน่ารักอะไรเยี่ยงนี้!!
    พี่ลูฟี่!!!! ไปหาเลยๆๆๆ!
    #138
    0
  6. #120 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:42
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ป๋าโดถึงกับต้องอ้อน
    ลูฟี่น้อยจ๋า ไปตามใจป๋าหน่อยเร็ววววว
    #120
    0
  7. #74 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 01:07
    น่าสงสารโดฟาเหมือนกันนะ ลูจังมาหาป๋าเขาหน่อยเถอะเด๋วเฉาตายพอดี
    #74
    0
  8. #46 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 20:41
    โบกป้ายไฟโดฟลาลูฟี่ >////<
    #46
    0
  9. #45 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 06:40
    อ้ากกกกกก ดอฟฟี่กายเป็นหมาเชื่องซะแล้วววว น่ารักกกแล้วคำพูดสุดท้ายนี้มันอะไร!? //ฟินค่าาาาาา
    #45
    0
  10. #44 ขอแค่รัก (@areyouloveme) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 05:32
    ทั้งเศล้าทั้งชื่งอ่ะ
    #44
    0