My Control My Luffy

ตอนที่ 29 : การปรากฎตัวของ "มือที่สาม"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 ม.ค. 57



เสียงเพรียกหาที่หวานหู ถ้อยคำเลี่ยนลิ้นที่หลุดออกมาต่างๆนานา ค่อยๆบั่นทอนความโกรธเคืองในใจให้หายไปทีละนิด แปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวจนเกินควบคุม ปล่อยใจลอยไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนพร้อมจะหลอมละลาย

 

หลังจากที่ได้กอดจนหายคิดถึง ร่างสูงก็นอนหนุนตักเล็กๆด้วยท่าทางออดอ้อน ฉีกยิ้มจางๆบนใบหน้าคม  สำหรับคนที่รีบปั่นจักรยานน่องแทบปูด มาหาคนที่บอกว่ากำลังจะตายเนี่ยท่าทีสบายใจนั่นมันชวนหงุดหงิดเหลือเกิน

“อะไรกัน ไอ้เราก็นึกว่าเป็นอะไรมากมายซะอีก”

“เป็นห่วงเหรอ?”

“ไม่ห่วงฉันคงไม่มาหรอกเจ้าบ้า!

“ฮิฮิ...ช่วยไม่ได้นี่...ฉันรู้สึกเหมือนจะตายจริงๆ”

“...”

เหมือนจะเริ่มเข้าใจ...ความรู้สึกของภรรยาน้อยในหนังแล้วล่ะ ทั้งที่รักมากแต่ไม่อาจเปิดเผยตัวได้ ต้องคอยหลบซ่อน ทั้งความรัก ทั้งความรู้สึกทั้งหมดในที่ลับตาคน ไม่เห็นจะเหมือนกับงานที่ทำเลยแฮะ อย่างงานเถ้าแก่คาสิโน หรือเจ้าของบาร์เหล้า

“ในเมื่อนายไม่เป็นไรแล้ว งั้นฉันกลับนะ”

“เอ๋!? เดี๋ยวสิ! ขอกอดต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“เหวอ!? ทำอะไรน่ะเจ้าตัวเหม็น!!

ร่างสูงเด้งตัวขึ้นจากตักอุ่น โอบรัดเจ้าตัวเล็กเขามาหอมฟอดใหญ่ เด็กน้อยสะดุ้ง ผลักดันร่างตรงหน้าออกด้วยความแขยงปนเขินอาย โยกหน้าหนีเรียวปากหนาที่พยายามบังคับจูบไปมา

“โย่! เทนยะ!! ตายรึยัง!!?

เพื่อนรักแสนสนิทเปิดประตูพรวดเข้ามาในห้อง ไวพอจะเห็นฉากเลิฟซีนของทั้งคู่เข้า แน่นอนว่า คุณเพื่อนได้ยืนตาค้างท่าเดิมจนเวลาผ่านไปกว่า สิบนาที ซึ่งตอนนั้นลูฟี่ก็แกะหนวดหมึกที่เกาะตัวออกไปได้แล้วกำลังจะไปล้างตัวในห้องน้ำ ก่อนเจ้าคุณเพื่อนจะได้สติ

“โด!! ใครกันน่ะ!? เด็กแกเหรอ?”

“เปล่า กลับกัน...ฉันเป็นเด็กเขา”

“เอ๋!? อะไรกัน โดนจับใส่ปลอกคอซะแล้วเหรอ? หมาป่าโดฟลาหายไปไหน?”

“โดนจับไปฝึกให้เป็นหมาเฝ้าบ้าน...”

“แปลว่าเด็กที่แกพูดถึงคราวก่อน คือคนนี้เหรอ?”

“อือ”

“...”

แปลกแฮะ ไม่เห็นเหมือนกับที่คิดไว้เลย ดูแล้วมีความเป็นตัวของตัวเอง ดูเด็กและบริสุทธิ์เกินกว่าจะชวนให้คิดถึงเรื่องบนเตียงแบบนี้ได้ ท่าทางเด็กคนนั้นจะไม่ธรรมดาแน่ ก็ถึงกับล่ามเจ้าโรคจิตนี่ให้เชื่อฟังได้เลยนี่นา

“อะไร!? ดูแกทำหน้าเข้าสิ มีปัหารึไง?”

“เปล่า...แค่ไม่เชื่อสายตาตัวเองเท่านั้นแหละ ถึงกันทำให้แกเชื่อฟังได้คงจะไม่ใช่ธรรมดา น่าสนใจดีนี่...อึก!?

เสี้ยววินาทีที่ประโยคนั้นหลุดออกไปจากปาก แรงกระชากมหาศาลก็ตรงเข้ามาฉุดคอให้ลงไปตามแรง โดยเจ้าของร่างกำยำบนเตียง ที่ส่งสายตาราวกับว่าพร้อมจะเปลี่ยนแปลงเป็นศัตรูได้ทุกเมื่อ จะไม่มีแม้ความปราณีหรือคำว่าเพื่อนอีกต่อไป

“ฮะ เฮ้ย...เทนยะ?”

“เขาเป็นของฉัน...ถ้าแกคิดจะสอดมือเข้ามายุ่งล่ะก็...ถึงเป็นเพื่อนฉันก็ไม่เอาไว้หรอกนะ”

“ดะ เดี๋ยวสิ...ฉันไม่ยุ่งกับของของแกหรอก แค่บอกว่าสนใจเฉยๆ”

“งั้นก็แล้วไป เพราะถ้าแกคิดลึกกว่านี้ ต่อให้แกเป็นพ่อแม่ฉัน ฉันก็ไม่ให้อภัยแน่”

มือหนาปล่อยออกจากคอของเพื่อนสนิทช้าๆ เซอร์ครอกลอบกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น ครั้งแรกที่เขาได้เห็นสายตาน่ากลัวของเจ้านี่ เขาคบกับมันมานานแต่ก็ไม่เคยถูกมองแบบนี้เลย ว่ากันว่าคนที่มาขัดใจมันจะต้องโชกเลือดกลับไป คนที่ทำให้มันเกลียดจะต้องเหมือนตายทั้งเป็น

ถึงเรื่องเหล่านั้นจะยังไม่มาประจักแก่สายตาก็ตาม แต่จากระดับความโรคจิตของมันแล้ว เรื่องแค่นี้สบายมาก แถมยังเป็นคนที่จัดการได้โดยไร้ร่องรอยอีก ใครเป็นศัตรูกับมันคงอยู่ไม่เป็นสุขกันล่ะทีนี้

 

“ว่าแต่ไปได้เด็กนี่มาจากไหนกันล่ะ?”

“อุบัติเหตุนิดหน่อย...จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน...เรื่องมันเกือบสองเดือนแล้ว...”

“คบกันมาตลอดสองเดือนเลยเหรอ!?”

“ทำไม?”

“เปล่านี่...เห็นแกเปลี่ยนคนไปเรื่อย อยู่ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ นอกจากเด็กนั่นแล้วไม่คิดว่าจะมีคนขึ้นตีเสมอ”

“ถ้าว่างมานับคู่นอนคนอื่นก็ไปดูบ่อนของแกไป”

“ไล่กันเหรอ? อ๋อ...ฉันมาขัดเวลาหวานของแกงั้นสิ? โทษที..”

“อยู่คุยกับเขาก่อนก็ได้ครับ เพราะผมกำลังจะกลับพอดี”

“อ้าวเหรอ?”

“เอ๋!? จะไปแล้วเหรอ?”

ลูฟี่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ใส่ชุดเรียบร้อย ขยี้ผมสีเข้มด้วยผ้าผืนเล็ก ส่งยิ้มสดใสให้ทั้งสองคนตรงเตียงนอน เซอร์ครอกตอบด้วยเสียงเรียบๆ ผิดกับโดฟลาที่ใช้น้ำเสียงตกใจ และเสียดายเป็นอย่างมาก เบ้ปากบูดบู้แบบเด็กดูง้องอน

“นายไม่สบายนี่นา พักผ่อนเยอะๆจะดีกว่านะ”

“เอ๋?”

“แล้วก็...อย่าชวนกันดื่มให้มากนักล่ะ เดี๋ยวตายเร็ว”

“เห? แช่งฉันเหรอ?”

“เปล่านี่...แค่อยากเตือนด้วยความหวังดี...เพราะถ้านายตายไป ฉันจะได้มีแฟนใหม่ไงล่ะ”

“ถ้าฉันเป็นผีจะหลอกมันให้ชักตายเลยคอยดู”

“ชิชิ งั้นก็อยู่กับฉันไปนานๆสิ...สัญญานะ?”

“อือ...ฉันจะไม่ตายเร็วแน่ เตรียมตัวได้เลย นายต้องอยู่กับฉันไปอีกนาน”

รอยยิ้ม ดวงตาเปี่ยมสุข สายสัมพันธ์ของพวกเขาชวนให้รู้สึกอิจฉาเหลือเกิน ภาพมันฟ้องเสียขนาดนั้น คิดว่าต่างฝ่ายต่างเป็นตัวจริงของกันและกันไปแล้วล่ะ งั้นทำไมถึงยังเรียกตัวเองเป็นชู้รักกันอยู่อีก ไม่เข้าใจเด็กจริงๆ

 

*****************************

 

“อือ....”

“ลูฟี่ช้าจัง...ออกจากบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“โอ๊ะ!? มาโน่นแล้ว

“เฮ้!! ขอโทษที่มาสาย!!

“ให้รอตั้งนาน”

“โทษทีๆ พอดีนั่งเลยป้ายน่ะ เผลอหลับไปแป๊ปเดียวแท้ๆ”

“หา?”

“เอาเถอะ เราไปกันดีกว่า”

พวกเขานัดกันไปทำรายงานกลุ่มที่ต้องส่งตอนเปิดเทอม จึงเดินทางไปหาข้อมูลที่หอศิลป์เพื่อจดข้อมูลทำรายงาน ถ่ายภาพรูปภาพศิลป์หรือรูปปั้นที่น่าสนใจและมีประวัติศาสตร์

“เย้! หอศิลป์!!

“เย้!! หอศิลป์!!

แต่ถึงกระนั้นงานก็ไม่ได้คืบหน้าไปอย่างที่คิด เมื่อเข้ามาด้านในเจ้าสองตัวก็วิ่งเล่น ออกสำรวจหอศิลป์จนแทบทุกซอกทุกมุมอย่างสนุกสนานจนน่าหงุดหงิด

“ลูฟี่! อุซป! มาช่วยกันบ้างสิ!!

“เย้!! อ๊ะ? อุซป! ตรงนั้นมีสิงโตหน้าตาแปลกๆอยู่ด้วย!!

 

ซวย...คิดผิดรึเปล่านะที่พาพวกมันมาทำรางานที่นี่ ไม่สิ จะเวลาไหนก็พากันเล่นได้ตลอดนั่นล่ะนะ

 

“เครียดจนหัวเถิกเลยนะเจ้าหัวมอส”

“เอ๊ะ? เจ้าคิ้วม้วน?

“ไม่ม้วนเฟ้ย!!

“อ๊ะ!? ซันจิ!!

ลูกๆ? วิ่งตรงเข้ามาหาซันจิเมื่อเป็นเขาเดินเข้ามา ลูฟี่วิ่งถลาเข้ากอดรัดเขาเต็มแรงจนเกือบล้ม เมื่อตั้งหลักได้ก็ทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม

“ฮิฮิ ไงลูฟี่ อุซป เหนื่อยกันไหม? ไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ”

เขาชูผ้าที่บรรจงห่อกล่องมาอย่างดีให้ดู บริการส่งพิเศษจากเจ้านายเชฟ สำหรับพนักงานจำเป็นที่ยอมมาช่วย ทุกคนจึงออกไปข้างนอกเพื่อทานข้าวกล่องแสนอร่อย

ลูฟี่และอุซปเจริญอาหารกันเป็นปกติ มีแต่โซโลที่นั่งกินไปพิมพ์งานไปอย่างเคร่งเครียด ในฐานะพ่อครัวคงอดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่สนใจอาหารที่ตั้งใจทำมา

“โซ...”

“โซโลกินข้าวสิ! อันนี้อร่อยดีนะ”

“อ้าม...”

“ชิชิ อร่อยไหม?”

“อือ...”

ลูฟี่หยิบข้าวปั้นมาป้อนให้โซโล เจ้าตัวหันไปกินจากมือแล้วส่งยิ้มให้ลูฟี่ ถึงเขาจะดูอร่อยกับมื้ออาหาร แต่มันกลับรู้สึกเจ็บและเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ที่คนป้อนนั้นไม่ใช่เขา

“อุซป นายไม่ได้ถ่ายภาพเทพธิดาวีนัสมาหรอกเหรอ?”

“เอ๋? ไม่มีเหรอ?”

“เพราะมัวแต่เล่นไงเจ้าบ้า! ไปด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย!!

“เอ๋!? อ๊า!! ข้ากล่ออออออง!!”

โซโลหิ้วโน้ตบุคพร้อมลากคอเจ้าของกล้อง (อุซป) กลับเข้าไปด้านในตัวอาคารด้วยกัน น่าสงสารที่เขาต้องจากข้าวแสนอร่อยที่ยังกินไม่หมด ยิ่งไปกว่านั้นลูฟี่ที่โบกมือไหวๆให้ ยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ประมาณว่า ไม่เป็นไร ฉันกินแทนให้เอง อีกด้วย เขาเลยเกิดอาการน้ำตานอง

“ชิชิ เสร็จฉัน....หม่ำล่ะนะ!!

“ลูฟี่...”

“อะไรเหรอ?”

“นายชอบโซโลงั้นเหรอ?”

“อะ...เอ๋? พูดอะไรของนาย?”

“นายรู้นี่ว่าโซโลยังรักนายอยู่! ทั้งที่ปฏิเสธเขาไปแล้ว...ทำไมถึงยังทำตัวใกล้ชิดเขาอีกล่ะ!?”

“เอ๋?...ฉันก็แค่...ให้ความสำคัญกับเขาในฐานะเพื่อนเท่านั้นแหละ”

“แต่มันมากเกินไปนะสิ! ทำแบบนั้นเมื่อไรโซโลจะลืมนายได้ล่ะ!!

“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย!! ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้...”

“....งั้นถ้านายไม่สนเขา...ฉันขอนะ”

“เอ๋?”

“ฉันชอบเขา ฉันชอบโซโลมาตั้งนานแล้วด้วย เพราะงั้นฉันขอเขาไปล่ะนะ”

“...”

 

“ลูฟี่ เจ้าคิ้วม้วน กลับกันเถอะ”

“อื้อ เสร็จแล้วเหรอ?”

“แค่ข้อมูล...เดี๋ยวฉันกับอุซปจะแบ่งกันไปพิมพ์”

“อะ เอ่อ...พวกนายกลับกันไปก่อนเลยนะ”

“ทำไมล่ะ?”

“พอดีฉันอยากเที่ยวหอศิลป์เล่นซักพักน่ะ ไปนะ!!

เด็กน้อยแยกออกจากกลุ่มไปตรงนี้ หลังจากนั้นเขาคงได้แต่ยิ้มและอวยพรให้ทั้งสองคนมีความสุข แต่การกระทำของเขามันดูเงินงามงั้นเหรอ? มันทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเหรอ? การทำตัวเหมือนเด็กๆเนี่ยมันไม่ดีเลยสินะ?

“อ่ะ!?

น้ำตาอยู่ๆก็ไหลออกมา เด็กน้อยก้าวเท้าไปพร้อมเสียงสะอื้น ทั้งหมดมาจากความคิดด้านลบของตัวเขาเอง ร่างเล็กใช้แขนเสื้อปาดเช็ดมันทิ้ง แต่มันก็ยังไหลออกมาไม่หยุดจนน่าหงุดหงิด

“ฮือ....ฮือ...แง๊!!!

เกินจนอดกลั้น เขาปล่อยโฮออกมาเสียงดังในที่สาธารณะ แน่นอนว่าตกเป็นเป้าสายตาในทันที แต่ความเศร้าในขณะนั้น เขาจึงไม่คิดจะสนใจอะไรนอกจากการร้องไห้

 

ขอโทษ ฉันไม่ดีเอง ฉันมันงี่เง่า ขอโทษจริงๆนะ!!

 

“ฮือ...แง๊ๆๆ!!

เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนคนรอบข้างพากันซุบซิบ และยังเป็นที่สบโอกาสเหมาะแก่ผู้ไม่หวังดี

“เด็กน้อย ร้องไห้ทำไม?”

“ไปเที่ยวกับพวกฉันดีกว่า จะช่วยให้มีความสุขเองนะ?”

“ไม่เอา! อย่ามายุ่งกับฉัน!!

“อย่าดิ้นน่า!

“อึก!? อย่า! ฉันเจ็บนะ ปล่อย!!

“เดี๋ยวก่อนพวกนาย!!

ช่วงที่เด็กน้อยกำลังจะโดนลากไป เขาคิดว่าต้องแย่แล้วแน่ๆ แต่ก็มีใครบางคนยื่นมือเข้ามาดึงตัวเขาออกจากวงล้อมนั้นแล้วกอดเขาเอาไว้ เด็กน้อยจึงค่อยๆลืมตาขึ้นจากความกลัว

“มีปัญหาอะไรกับเด็กของฉันเหรอ?”

“เอ่อ...คือ...”

“ไสหัวไป!!

“เหวอ!!!

เจ้าของผมสีเพลิง ผู้มีใบหน้าคมตามแบบผู้ใหญ่ ไว้หนวดเคราสวมเสื้อผ้าดูคล่องตัว เขาพ่นไฟไล่อันธพาลไปจากเจ้าหญิงตัวน้อย หลังจากนั้นก็แปลงกายกลับมาเป็นอัศวินผู้กล้าหาญ ส่งยิ้มให้เจ้าหญิงในอ้อมแขน

“ไม่เป็นไรนะ?”

“คะ ครับ”

“ทำไมถึงร้องไห้ล่ะคนเก่ง?”

“เอ่อ...”

“...ไปหาที่นั่งคุยกันก่อนดีกว่า”

เราพากันไปนั่งในร้านกาแฟแถวนั้น หลังจากน้ำตาแห้งผมก็หิวขึ้นมา เขาเลยสั่งขนมหวานมาให้กินแก้เครียด ระหว่างนั้นเขาก็จิบกาแฟ มองนั่นมองนี่ โดยไม่ถามอะไรผมซักคำ

ถึงแม้จะกินข้างกล่องขอซันจิมาแล้วก็ตาม ผมก็ยังหิวเหมือนไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน จึงเขมือบเค้กจำนวนสองปอนด์ไปในพริบตา ผมลอบมองคุณลุงขายาวด้วยความสนใจและหลบหน้าเขายามสายตาเราสบกัน

“ไง? มีอะไรจะบอกฉันเหรอ?”

“ขะ ขอบคุณที่ช่วยไว้ แล้วก็ที่เลี้ยงขนมผม ขอบคุณครับ”

“ด้วยความยินดี”

“ผมมีเรื่องกลุ้มใจที่ทะเลาะกับเพื่อน ก็เลย...”

“หือ? งั้นเหรอ? ระบายให้ฉันฟังไหม?”

“คือ...”

ลูฟี่เอ่ยเล่าเรื่องปัญหาหนักใจให้คนที่เพิ่งรู้จกกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงฟังอย่างเปิดใจ ซึ่งอีกฝ่าก็ยอมรับฟัง ส่งยิ้มให้ พูดเป็นกำลังใจให้ ช่วยให้เด็กน้อยสบายใจขึ้นมาก

“...จริงด้วย...ผมลูฟี่ครับ”

“แชงคูส เป็นครูสอนพิเศษ”

“ยินดีที่ได้รู้จักแชงคูส คุณเป็นคนดีมาก มาเป็นเพื่อนกันนะ?”

“ฮิฮิ... As you wish Luffy

คำพูดนั้นชวนผมใจเต้น เขาเป็นคนที่มีรอยยิ้มทรงเสน่ห์จริงๆ ทำเอาละสายตาไม่ได้เลย ทั้งใจดี และอ่อนโยน เป็นคนที่อบอุ่นมาก อยู่ด้วยแล้วสนุกดี

 

ผมคิดแบบนั้นเลยอยู่คุยกับเขาซักพักก็เริ่มถูกคอ แชงคูสเลยชวนผมเที่ยวให้ลืมความทุกใจที่เกมเซ็นเตอร์ เหมือนเขาจะมาบ่อยเพราะเล่นเกมได้แทบทุกชนิด และเป็นเซียนของตู้หยิบตุ๊กตา ซึ่งผมหยิบไม่ได้ซักตัว เลยโดนเขาหัวเราะเยาะเอา แต่ตุ๊กตาทั้งหมด แชงคูสให้ผมมาเป็นของขวัญปลอบใจ ก็เลยได้เจ้าปุกปุยไปกอดเล่นที่บ้านหลายตัว

“ขอบคุณที่พามาส่งนะครับ”

“ไว้จะโทรหานะ”

“อื้อ!

เมื่อรถแล่นออกไป เด็กน้อยก็เดินตรงเข้าบ้านผ่านด่านพี่ๆทั้งสามตรงไปยังห้องนอน

“เอ๋? กลับดึกนะลูฟี่”

“ใครมาส่งน่ะ?”

“ตุ๊กตาน่ารักดีนะ”

“อะ เอ่อ...เพื่อนผมมาส่งครับ เขาชื่อแชงคูส ไว้ผมจะพามารู้ให้รู้จัก ไปนะครับ”

เด็กน้อยพูดรวดเดียวก่อนจะขึ้นห้องไปด้วยท่าทางเร่งรีบ

 

ช่องว่างของประตูที่เปิดออกเพียงเล็กน้อย มีดวงตาสามดวงกำลังจ้องมองสังเกตอาการน้องชายอย่างใกล้ชิด เจ้าตัวน้อยเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกนั่นธรรมดา แต่จากนั้น เขาก็มีอาการหน้าแดง ดวงตาเหม่อลอยราวกับคิดถึงใครอยู่

ลูฟี่น่ารักจังเลย!’

ท่าทางแบบนั้นต้องมีอะไรแน่ๆ

ดูเหมือนจะหน้าแดงด้วย มีแฟนแล้วรึเปล่านะ

“เอ๋!!?

“ทำอะไรอยู่เหรอครับ?”

เสียงซุบซิบดังจนเด็กน้อยได้ยินชัดเจน เลยเปิดประตูออกไปทักทายพี่ทั้งสามคนที่ทำท่าทางแปลกๆอยู่หน้าห้องเขา ทั้งสามเลยเข้าไปพูดคุยกันข้างในห้องให้เหมือนคนปกติเขา

“ก็แหม...เห็นเธอท่าทางแปลกๆเลยเป็นห่วง”

“ไปเจอเรื่องดีๆมาเหรอ? เล่าให้พวกพี่ฟังได้ไหม?”

“ชิชิ ขอเป็นความลับชั่วคราวแล้วกันนะครับ”

“เอ๋? หรือว่าเขาจะเกี่ยวกับตุ๊กตาพวกนี้?”

“อือ...แต่ขอไม่เล่านะ”

“เอาเถอะ ถ้าลูฟี่ยิ้มได้พวกพี่ก็หมดห่วง อย่าลืมมาทานข้าวเย็นล่ะ?”

“ครับ!!

ร่างเล็กตอบกลับเสียงหวานพร้อมยืนส่งพวกพี่ๆที่หน้าประตู หลังจากที่สวมเสื้อผ้าเสร็จโทรศัพท์ก็ดังขึ้นด้วยหน้าจอที่แสดงเบอร์แปลก

“ครับ?” เขาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มเพราะแน่ใจว่าปลายสายคือใคร

“โย่ลูฟี่ ทานข้าวรึยัง?”

 “ชิชิ ยังครับ ถึงบ้านแล้วเหรอ?”

“ใช่...ถึงแล้วก็โทรหาเธอทันทีเลย”

“จริงสิแชงคูส ผมบอกกับพวกพี่ๆไว้ว่าจะพาคุณมาให้รู้จัก คุณว่างวันไหนเหรอ?”

“จริงๆแล้วก็ไม่ค่อยว่าง คงเป็นช่วงเย็นๆฉันจะว่างตลอดเลย”

“ดีเลย งั้นไว้ว่างเมื่อไรโทรหาผมนะ จะได้พามาให้พี่รู้จัก”

“ได้เลยเด็กน้อย”

“แค่นี้นะครับ หลับฝันดีนะ”

“เช่นกัน...อย่าลืมกินข้าวนะ แค่เค้กมันไม่มีสารอาหาร”

“ครับ”

แล้วสายก็ตัดไปด้วยถ้อยคำที่แสนห่วงใย บทสนทนาที่ชวนให้ใจเต้นตึกตักอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่อายุเท่ากันแท้ๆ แต่เขากลับดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเจ้ามิงโก้เยอะเลย ดูฉลาด น่านับถือ แถมรอยิ้มของเขายังดูมีเสน่ห์กว่ารอยยิ้มหื่นกามของเจ้ามิงโก้ตั้งเยอะ

 

ขณะเดียวกัน

 

“ฮัดชิ่ว!

เสียงจามจากปีศาจขนฟูทำเอาไพ่แทบหลุดจากมือ เพื่อนรักมีอาการสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะไถ่ถามอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไรรึเปล่าเทนยะ?”

“ไม่รู้สิ สงสัยมีคนด่ามั้ง?”

“เห? ไปทำอะไรไว้ล่ะแก?”

“ไม่รู้สิ...เพราะมัน...เยอะซะด้วย”





 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #397 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:06

    มิงโก้มีคู่แข่งแล้วสิ

    #397
    0
  2. #343 fall4U [Forgotten] > (@firstx00) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 22:36
    รุสึกเฮียครอกจะรั่วแบบแปลก โดยเฉพาะตอนเฮียกับเสี่ยคุยกัน 55555555555555
    #343
    0
  3. #323 ทับทิมหวาน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 00:17
    ฮาอะ สรุปป๋าโดเป็นเมียน้อยเหรอเนี่ย

    ลูฟี่ อย่าไปหลงเสน่ห์แชงคูสนะ
    #323
    0
  4. #184 Brakoi (@parron) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:10
    แอบเชียร์แชงค์ ><
    #184
    0
  5. #139 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:20
    ไม่ๆๆๆ แชงค์ออกไป!
    โดฟลาถูกทำให้เป็นหมาเฝ้าบ้านซะแล้ว 555+
    น่ารักอ่ะตัวเธอ แต่อย่าเอาแชงค์มาขวางนะ! แชงค์น่ะไปหาตาเหยี่ยวเถอะ!(เกี่ยว?)
    #139
    0
  6. #121 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:49
    มือที่สามป๋าแชงคูสหรอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    อยากให้เป็นโดลู แต่โดลูแชง ก็น่าสน (3P ไป!!!)
    #121
    0
  7. #75 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 01:20
    ลูจังดูหลายใจไงไม่รู้มีโดฟาอยู่ยังไปใจเต้นกับแชงอีก ไม่น่ารักเลย
    #75
    0
  8. วันที่ 11 มกราคม 2557 / 17:32
    โอ้..แชงค์มาแล้ว-0-
    ตงลงลูฟี่คูใครอ่ะ
    คู่มิงโก้ได้ม๊าาาาาาT^T
    #51
    0
  9. #50 Seiji N. 451 (@en451) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 21:39
    มือที่สาม! ในที่สุดก็มาจนได้สิน่าคู่แข่งอีกคนก็แหม่ลูฟี่น้อยเค้าออกจะน่ารัก(น่ากด)ซะขนาดนี้
    เฮียโดต้องรีบอัพเกรดความสัมพันธ์ให้ลึกกว่านี้แล้วนะไม่งั้น ลูฟี่น้อยเสร็จคนอื่นไปไม่รู้ด้วย//ไปยุ่งอะไรเรื่องคนเฮียเค้าเนี่ยเรา
    สนุกมากครับรีบๆมาต่อนะครับ
    #50
    0
  10. #49 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 19:51
    แชงคูสมาแล้วววว -/-
    #49
    0
  11. #48 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 06:16
    มือที่สาม!! แชงค์ง;w; ระวังนาท่านกเน่ารู้เข้า เดียวโดนฆ่าตาย  // น้องลูจังนอนลูด่าจนเจ้าตัวจามเลยนะจ๊ะ พูดเทียบซะนกเน่าไรค่าเลย55555   จะติดตามตอนต่ือไป!!! เจ๊รอดูนกเน่ากับลูจังอยู่นาาาาาา
    #48
    0
  12. #47 ขอแค่รัก (@areyouloveme) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 06:07
    มือที่สามมมมมมมมม
    #47
    0