My Control My Luffy

ตอนที่ 31 : My little bird

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 ม.ค. 57

ในเช้าของวันดีๆ ดวงอาทิตย์ขึ้นเฉิดฉายตามปกติเหมือนทุกวัน หิมะสีขาวเริ่มละลายแล้ว สัตว์น้อยใหญ่ก็พากันออกมาเยี่ยมชมบรรยากาศดีๆ ใบไม้เริ่มแตกเขียวสวยงาม แต่ที่แย่ คือมันเป็นการเตือนว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้ว

บนเตียงขนาดกว้างพิเศษ เหล่าเด็กน้อยยังคงหลับอุตุไม่รู้สึกอะไรอยู่อย่างนั้น มีเพียงคนเดียวที่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางวงมวยปล้ำเฉพาะกิจ

“ไอ้พวกบ้านี่....”

ซันจิโอดครวญเมื่อถูกปลุกด้วยเพลงหมัดอันหลากหลายของเหล่าเพื่อนเล่นเอาปวดไปหมด ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ๆ จะให้ตื่นแบบเด็กปกติไม่ได้รึไงนะ แบบนี้ก็ไม่ต่างจากวันทำงานเลยนะสิ

“ตื่น! ใกล้เปิดเทอมแล้วนอนอยู่ได้!!

“ไม่อาว...”

“เอาผ้าห่มเค้าคืนมานะ!!

ทุกคนบนเตียงมีอาการงอแงจะนอนต่อ เขาได้แต่ถอนใจและหงุดหงิดเล็กๆ ก็แหม...เจ้าพวกนี้นอนกันสบายนี่นา มันชวนให้อิจฉาชะมัด

“ไม่ตื่นก็เรื่องของแก...จะได้ไม่ต้องทำข้าวเช้าให้”

“ข้าวเช้า!? ลุกๆๆ!! ไปล้างหน้ากินข้าวกัน! อุซป! โซโล!

ท่าทางจะได้ผลกับลูฟี่ เจ้าตัวตาสว่างลุกขึ้นมาปลุกเพื่อนอย่างจริงจัง เลยต้องพากันตื่นนอนอย่างช่วยไม่ได้

 

“โอ๊ะ!? สร้อยนายแปลกจังนะโซโล”

“นี่เหรอ?”

เขาเกี่ยวสร้อยที่คอขึ้นมาให้ดู มันเป็นสร้อยเชือกสีดำที่ห้อยกุญแจดอกเล็กๆเอาไว้ ท่าทางเด็กน้อยจะสนใจเครื่องประดับนั่นมาก แต่คนตัวสูงดูลังเลที่จะบอก

“เรื่องนั้น...ถ้าลูฟี่มีคนที่ชอบแล้วก็อาจจะมีเองแหละ”

“เอ๋? ทำไมล่ะ?”

“ไว้นายจะเข้าใจเอง”

“เอ๋!? แล้วทำไมต้องรอล่ะ?”

จะถามยังไงลูฟี่ก็ไม่ได้คำตอบซะที จนได้เวลากินข้าวเช้า ดวงตาหวานก็ยังคงจ้องมองไม่เลิกส่งผลให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูแปลก

“มะ มีอะไรกับโซโลรึเปล่าลูฟี่? ทำไมจ้องเขาแบบนั้นล่ะจ๊ะ?”

“ก็เขาไม่ยอมบอกว่ากุญแจนั่นคืออะไรนี่นา”

“เอ๋?”

ทุกคนหันไปมองโซโลเป็นตาเดียว แบบนี้เจ้าตัวยังจะกินข้าวลงไหมล่ะเนี่ย

“มันเรื่องของฉันนี่นา...จะรู้ไปทำไม?”

“ก็จริงนะ ลูฟี่...การที่เขาเอาไว้ติดตัวแบบนั้นแปลว่ามันเป็นของสำคัญมากยังไงล่ะ”

“เอ๋? สำคัญเหรอ?”

“อย่างเช่นกระเป๋าเงินหรือกุญแจบ้าน ถ้าทำหายไปก็จะทำให้ลำบากได้ไงล่ะ”

“อ๊ะ!? จะว่าไป...ฉันก็ไม่เห็นโทรศัพท์ตัวเองตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ”

“หา!?

ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าทันที ผิดกับเจ้าเด็กน้อยที่ยังคงไม่มีท่าทีใดๆ ทั้งที่ของใช้ตัวเองหายแท้ๆนะเจ้าบ้านี่!!

“แล้วข้างในมีของสำคัญอะไรรึเปล่า?”

“ก็เบอร์ของทุกคน เมลล์ รูปถ่าย...เพลง...แล้วก็...”

“งั้นทำไมนายถึงยังเฉยได้อยู่ล่ะ? ไม่ใช่ของสำคัญรึไง?”

“...นั่นสิ...ถ้าเป็นแบบนี้คงโทรหาทุกคนไม่ได้แน่เลย”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น!!!

ทุกคนท้วงเสียงแข็ง เจ้าตัวเล็กนี่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยรึไงนะ หรือต้องทำให้มันรู้จักความสำคัญของสิ่งอื่นนอกจากเนื้อกับข้าวซะบ้าง

“ลูฟี่...ลูฟี่!

“โอ๊ะ? แชงค์?”

“โทษนะที่มาแต่เช้า...ฉันเอามือถือมาคืนให้น่ะ”

“เอ๋!? ทำไมไปอยู่กับคุณได้ล่ะ!?”

“ตอนที่นั่งกินกาแฟคงหยิบติดมือไป ขอโทษนะ”

“ช่างเถอะ ไม่หายก็ดีแล้ว”

ร่างสูงวิ่งหอบมาถึงนี่เพื่อคืนโทรศัพท์ให้ท่าทางร้อนรนมาก เด็กน้อยรับมันมาแล้วฉีกยิ้มกว้าง ดูโล่งใจแต่สีหน้าก็ไม่ได้ต่างจากปกติเลย เวลาไหนเจ้าตัวก็ยังยิ้มแย้มเหมือนเดิม แชงค์เห็นเช่นนั้นก็โล่งที่เด็กน้อยไม่เอาความอะไร แล้วรีบไปทำงานต่อจึงลืมบอกเรื่องสายที่โทรมาเมื่อคืนให้ฟัง

“จะว่าไปลูฟี่...นายรวมเล่มรายงานเสร็จรึยัง?”

“เกือบแล้วล่ะ เหลือหน้าภาคผนวกทั้งหมด เย็บเล่ม แล้วก็ใส่ปกให้เรียบร้อย”

“อือ แล้วก็เก็บไว้ให้ดีล่ะ จะได้ส่งตรงเวลา”

“รับทราบครับผม”

“งั้นพวกผมไปก่อนนะครับพวกพี่ๆ สวัสดีครับ”

“อือ ไว้มาอีกนะ”

“บ๊าย บาย!!

เด็กน้อยโบกมือลาเพื่อน ทางด้านพวกพี่ๆเองก็เข้าสู่วันเปิดงานแล้ว ต้องไปเตรียมตัวเหมือนกัน ทำได้แค่ทิ้งเงินค่าขนมไว้ให้ลูฟี่ออกไปหาอะไรกินเอาเองถ้าของที่บ้านไม่ถูกใจละก็  แต่ถึงไม่มีเงินเขาก็มีตัวเลือกดีๆอยู่

“หือ? เมื่อคืนเจ้ามิงโก้โทรมาด้วยแฮะ...”

เห็นเช่นนั้นเด็กน้อยจึงโทรกลับไปหาด้วยสีหน้าเริงรื่น แต่รออยู่นานปลายสายก็ไม่ยอมรับซะทีจึงได้มีอาการหงุดหงิดเล็กๆบนใบหน้าหวาน

“ฮะ ฮัลโหล?”

“ทำไมไมรับสายฉันหาเจ้าบ้า!!

อะ เอ่อ หนูคนนั้นเหรอ? ใจเย็นก่อนนะ”

ไม่ใช่เสียงเจ้ามิงโก้นี่? ถ้าจำไม่ผิดคือลุงฮุค (Hook=ตะขอ) ที่อยู่กับเจ้ามิงโก้ในตอนนั้น เขารับโทรศัพท์แทนงั้นเหรอ? อะไรกัน เจ้าบ้านั่นไม่อยากรับสายฉันขนาดนั้นเชียว?

“มีอะไรเหรอครับ? มิงโก้ล่ะ?”

“มันยังไม่ตื่นเลย...สภาพแย่มาก ไม่รู้ไปเมาที่ไหนมา”

“หา!? อีกแล้วเหรอครับ?”

“ยังไงก็มาดูมันหน่อยเถอะ นอกจากเธอแล้วฉันก็คิดไม่ออกเลยว่าใครจะสั่งมันได้อีก”

“ครับ เข้าใจแล้ว”

ใช่ นอกจากเด็กน้อยคนนั้นแล้วก็ไม่คิดว่าจะมีใครออกคำสั่งกับเจ้าหมาบ้านี่ได้นอกจากเจ้าของมัน แล้วไหงถึงได้นอนเมาเละบนเตียงแบบนี้ล่ะ ระดับเจ้าต้องทำอะไรมีระดับบ้างถึงมันจะโรคจิตแต่ก็สนใจเรื่องความหรูหราอยู่มากพอตัวนี่นา เด็กคนนั้นคงไปทำอะไรเข้าถึงได้เครียดขนาดนี้

“ท่านครอกโคไดล์ ดิฉันเตรียมรถให้แล้วค่ะ”

“ขอบใจนะ ฉันละนึกไม่ออกเลย ถ้าเจ้าบ้านี่ไม่มีเธอกับเวอร์โก้มันจะยืนอยู่ในตำแหน่งประธานได้นานเท่านี้รึเปล่า พวกเธอคงลำบากกันมามากสินะ”

“มิได้ค่ะท่าน ดิฉันเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้นค่ะ”

ร่างสูงส่งเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกระตุกยิ้มหันไปทางร่างบนเตียงนุ่ม ทั้งที่มีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิดตั้งมากมายขนาดนี้แล้ว ทำไมแกถึงยังไม่พอใจกับมันอีกนะ ต้องให้มีคนเข้ามาในชีวิตแกอีกเท่าไรถึงจะเติมเต็มความละโมบของแกได้กันล่ะเทนยาฉะ

“อ๊ะ!?”

“หือ? ไงหนูน้อย...”

เหลือเชื่อ เพียงวางสายไปไม่กี่นาทีเด็กน้อยก็มาถึงรังของเจ้าโดฟลาซะแล้ว ใบหน้าที่ดูเหน็ดเหนี่อยบ่งบอกว่าเขารีบมาสุดชีวิต ครอกโคไดล์ปัดผ้าคลุมคนสัตว์ไปข้างหลัง หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้ก่อนจะจากไปด้วยรอยยิ้ม

“โมเนะ! เจ้ามิงโก้เป็นไงบ้าง!?

“นายท่านยังนอนอยู่ข้างในเจ้าค่ะ”

“งั้นเหรอ? ช่วยเตรียมกะมังน้ำอุ่นกับผ้าขนหนูให้ฉันทีนะ อ้อ! อีกยี่สิบนาทีเอาข้าวต้มมาให้ด้วยนะ”

“รับทราบค่ะ”

ลูฟี่เข้ามาถึงก็ออกเสียงสั่งฉอดๆก่อนจะเข้าไปหาร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แต่จะปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น มีแต่จะส่งเสียงท้วงปัดป่ายมือไปที่อากาศตรงหน้าด้วยท่าทางรำคาญฃ

“เดี๋ยวเถอะ! มิงโก้!!

“อือ! อย่ายุ่งกับฉันน่า!!

“หา? นี่นาย...เจ้าบ้ามิงโก้...”

“คุณหนูลูฟี่...ผ้ากับน้ำที่สั่งค่ะ”

“อื้อ!

โมเนะยกของที่สั่งเข้ามาให้ยกเว้นข้าวต้มที่ต้องยกมาในอีกยี่สิบนาทีข้างหน้า เด็กน้อยรับของเหล่านั้นมา จัดวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง แล้วลงมือดูแลเจ้านกบ้านี่ให้หายจากอาการเมา

 “อือ....”

ผ้าสีขาวหมาดน้ำแตะไล้ไปทั่วตัวของเจ้านก ถึงเขาจะดูไม่สบายตัวแต่ก็ดูผ่อนคลายมากกว่าเก่า เด็กน้อยเหนื่อยจนมีอาการเพลียน้อยๆ ถึงจะได้นอนมาอย่างเต็มอิ่มแล้ว แต่เรื่องกินนี่สิ เช้ามานี่เขาได้กินแค่ชุดอาหารเช้าแบบฝรั่งที่ลอว์ทำให้เท่านั้นเอง

“เอ่อ...ฉันดูต่อให้ได้นะคะ คุณหนูลูฟี่ไปทานอะไรหน่อยดีกว่านะคะ”

“มะ ไม่ล่ะ...ฉันยังไหว เธอน่ะต้องเหนื่อยกับเจ้านี่มามากแล้วนี่นา ไม่ต้องห่วงนะ”

“ที่ฉันห่วง มันร่างกายของคุณหนูต่างหากล่ะคะ ถ้าไม่พักผ่อน...”

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ”

เขายืนยันไปแบบนั้น เธอจึงออกไปจากที่นี่เพื่อไปดูแลเรื่องงานเอกสารที่บริษัท เด็กน้อยนั่งดูแลเจ้าโดฟลาจนเผลอหลับไปข้างๆ อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่มีแรงพอจะขยับไปไหนแล้วล่ะ

 

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เด็กน้อยที่วิ่งหน้าตั้งอย่างกับว่าต้องไปให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายยังไงไม่รู้ เอสกับซาโบเหลียวเห็นเข้าก็พยายามจะเอ่ยทัก แต่ท่าทางเด็กน้อยจะไม่เห็นและไม่ได้ยิน

“อ่าว? ไปไหนล่ะนั่น?”

“ท่าทางรีบน่าดูเลยนะลูฟี่”

ทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไปเรื่อยๆ ตั้งหลายวันที่ไม่ได้เจอซาโบเขาเลยออกมาเที่ยวกัน แต่เจ้าซาโบดันนัดแฟนไว้ซะนี่ เลยรอเจอหน้าแฟนของมันซะเลย

“ไม่คิดว่าในโลกนี้ยังมีคนปราบแกอยู่หมัดนอกจากฉันนะ”

“นั่นล่ะเหตุผล เพราะผู้หญิงคนนี้มีนิสัยเหมือนแกมากก็เลยคุยกันรู้เรื่อง”

“จะบอกว่าอยู่กับเขาแล้วเหมือนได้อยู่กับฉันเหรอ?”

“ใช่...ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องบนเตียงนะ”

“แหงสิเจ้าบ้า!!

ทั้งสองฉีกยิ้มหัวเราะเป็นเสียงเดียวอย่างเข้าขา คู่พี่น้องที่ยังคงคุยเล่นกันปกติแม้จะมีระยะห่าง เกิดขึ้นมาก็ตาม ไม่นานนักแฟนของซาโบก็เข้ามา เธอสวยมีเสน่ห์แบบห้าวๆ พร้อมจะลุยไปกับเจ้านี่เสมอ ก็เหมาะสมกันดีแล้วล่ะนะ

“ไปล่ะเอส ไว้คุยกันใหม่”

“อือ...”

ทุกครั้งที่สิ้นเสียงบอกลา ใจมันก็รู้สึกทั้งทุกข์ทั้งสุข ไม่อยากให้ไปเลย ดีจังนะที่ได้อยู่กับคนรัก ความคิดสองอย่างนี้มันขัดแย้งกันอยู่ในสมอง ได้แต่เก็บมาคิดวนไป...วนมา...

“อึก!? นี่นาย! เดินมองทางหน่อยสิ!”

“ขอโทษ อ๊ะ!?

“นี่แก!?”  เอสร้องขึ้น อย่างน้อยก็เพราะได้พบคนที่รู้จักเมื่อนานมาแล้ว

“ไอ้หน้ากระ เอส!?”

“ไอ้ตุ๊ดคิด!? แกมาทำอะไรแถวนี้ฟะ!?

“แกสิมาทำไม? นี่มันถิ่นพยัคแดงนะเฟ้ย!!

“....เฮ้อ...ว่าไปนั่น...เจอหน้ากันก็คุยเรื่องแบ่งถิ่นไม่เปลี่ยนเลย”

“นั่นสิ โตๆกันแล้วมาพูดเอาแบบนั้นมันก็...อายเด็กว่ะ”

“เหอะ! แกอายเป็นด้วยเหรอ?”

“ฉันก็คนนะเฟ้ย...นี่ ไปหาร้านนั่งคุยกันดีกว่า ไม่ได้เจอกันตั้งนานนี่”

“ก็ดี”

เพื่อนเก่าเพื่อนแก่สมัยเรียน ดันมีดวงมาเจอกันซะได้  จริงๆก็ไม่ใช่เพื่อนซะทีเดียว เป็นอริกันสุดๆซะมากกว่า แต่เพราะเจ้านี่ย้ายบ้านเลยไม่ได้มาเรียนตรงนั้นอีกเลย

“ช่วงนี้เป็นไงบ้าง? เรียนหนักไหม?”

“ฉันเลิกเรียนแล้วล่ะ ตอนนี้ทำงานให้บริษัทของพ่อน่ะ”

“เอ๋? แกหนีออกจากบ้านไม่ใช่เหรอ? กลับไปหาครอบครัวงั้นเหรอ?”

“เปล่า...มีคนมาขอให้ฉันกับซาโบเป็นลูกน่ะ”

“แล้วแกก็ตกลง? ง่ายไปไหมสำหรับคนอย่างแกน่ะ?”

“มันก็...” ช่วยไม่ได้นี่หว่า...ฉันกลายเป็นคนในครอบครัวเขาไปเรียบร้อยแล้วนี่

ขณะที่คิดในใจ ภายของเจ้ามัลโก้ก็แวบเข้ามาในหัว เอสมีอาการหน้าแดงแล้วก็บิดอายเหมือนสาวมีความรัก คนที่ไม่เข้าใจท่าทีนั้นได้แต่มองแบบตาโตๆ รอฟังคำตอบ

“มันก็?”

“มันมีเหตุผลน่ะ ฉันที่ไม่มีบ้านอยู่ ได้ที่พักพิงก็ดีแล้วนี่จริงไหม? ค่าห้องก็ไม่เสีย มีข้าวกินฟรี สบายจะตาย”

“โห? โค-ตะ-ระ ชั่วเลยเอ็ง นี่คิดแค่จะไปเกาะเขากินรึไง?”

“เปล่าเฟ้ย! ฉันทำงานแผนกบัญชีเชียวนะ! ไม่ได้นั่งกินนอนกินซะหน่อย”

“เออ...แล้วไป ก็รู้จักทำมาหากินนี่หว่า แกกับซาโบนี่ตัวไม่แยกกันเลยนะ?”

“ถามแต่เรื่องฉัน ทางแกเป็นไงบ้าง? ทำงานอะไรอยู่?”

“เป็นนายแบบนิตยสารกับไอ้คิลเลอร์มัน ทำงานเสริมเป็นช่างซ่อมรถอยู่ที่ Shop ใกล้ๆบ้าน”

“โห? ดูดีเลยนี่หว่า...ว่าแต่เขาแกเองก็ตัวติดกับไอ้คิลเลอร์เหมือนกันแหละ”

“ก็นั่นคู่หูตั้งแต่สมัยเรียนนี่หว่า รู้จักกันหมดพุงแล้ว ก็เลยมีอะไรเหมือนๆกันบ้าง”

“....เอ่อ...แล้วเรื่องแม่เลี้ยงแก เขาหายบ้ารึยัง?”

“หึ! พูดแล้วอารมณ์เสียว่ะ ตอนกลับไปเอาของนี่โวยวายใหญ่หาว่าฉันนอกใจหล่อน แถมยังไปทำร้ายคุณหมออีก เหลือจะทนแล้วจริงๆ”

“หมอ? หมอไหนวะ?”

“ก็คุณหมอ..เออ....แกไม่รู้จักหรอก เขาเป็นหมอประจำฉันตอนรถล้ม ชื่อทราฟลาก้า”

“ใช่ทราฟาลก้า ลอว์ รึเปล่า?”

“รู้จักด้วยเหรอ!?”

“อือ...พี่ของเพื่อนน่ะ เด็กตัวเล็กๆที่ชื่อลูฟี่ ตอนนี้ไม่ค่อยได้เจอเลย”

“พวกเขาสบายดี เมื่อเร็วๆนี้ฉันเพิ่งไปบ้านเขามา จะว่าไปเจ้าเด็กนั่นยังพูดถึงนายสองคนอยู่เลย ฉันไม่ได้ใส่ใจคิดว่าเป็นคนอื่น ที่แท้ก็นายจริงๆ”

“ช่วยเล่าเรื่องพวกเขาให้ฟังบ้างได้ไหม?”

คิดพยักหน้าและยิ้ม พูดคุยสาระทุกข์สุขดิบกันตามแบบฉบับเพื่อนเก่า ถึงจะมีประโยคชวนให้ทะเลาะกัน แต่ก็ไม่มีอะไรนอกจากเสียงหัวเราะที่ตามมา มันเป็นคำว่าเพื่อนที่ไม่มีใครเข้าใจ

 

 

ดวงตาสีอ่อนออกมาดูโลก หัวสมองหนักอึ้งจากการนอนเป็นเวลานาน ม่านในห้องปิดมืดแต่ยังมีแสงสีส้มเจิดจ้าเล็ดลอดเข้ามาข้างใน จากสีที่แก่จัดนั่นคงจะเป็นเวลาเย็นแล้ว ในหัวมีแต่คำถามมากมาย แต่ก็หยุดลงได้เพราะร่างสูงตรงหน้า

ลูฟี่มองคนที่ยังหลับไม่ตื่นด้วยอาการสุดเซ็ง คนที่ว่านอนเก่งแล้ว ยังสู้เจ้านี่ไม่ได้เลย แต่จะว่าไปเขาชักจะสู้กับความหิวไม่ไหวแล้วสิ

“อ้าว? ยังไม่กลับเหรอเจ้าหนู?”

“ลุงฮุค?”

“...เทนยะยังไม่ตื่นอีกเหรอ?” ลุงฮุค?...ใครฟระ?

“ยังครับ...ไม่รู้ตอนผมเผลอหลับเขาจะตื่นมารึเปล่า”

“เหนื่อยไหม? ตั้งแต่เช้ามากินอะไรรึยัง?”

“ยังครับ กินไปนิดเดียวเอง”

เขาพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินตรงมาที่เตียง หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นสั่งอาหารชุดใหญ่มาที่ห้องนี้ แล้วยิ้มให้เด็กน้อยอย่างเป็นมิตร

“ไปล้างหน้าหน่อยไป ฉันดูต่อให้เอง”

“ขอบคุณครับลุงฮุค”

“ฉันชื่อครอกโคไดล์ แต่ช่างเถอะ เรียกฮุคก็เหมาะดี”

“ใช่ๆ มือคุณลุงเป็นตะขอนี่นา เป็นอะไรงั้นเหรอฮะ?”

“ใส่ไว้เท่ๆน่ะ เอ้า เด็กดีไปล้างหน้าไป เดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว”

“ครับ!”

เด็กน้อยวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย ส่วนเขาก็ได้แต่หลบมุมสูบซิกก้าที่โซฟาตัวเก่งของเจ้ามิงโก้ ซึ่งไม่นานนักอาหารก็มาถึง เขาค่อยๆจัดจานให้รอเด็กน้อยออกจาจะได้ทานทันที

“โอ๊ะ!? มาแล้วๆ มิน่า กลิ่นหอมเชียว

“ไม่พอบอกได้นะ มื้อนี้เทนยะจ่าย”

“ครับ ทานล่ะนะ”

เด็กน้อยลงมือทานอาหารอย่างไม่เกรงใจ และไม่สนคนที่มองอยู่ด้วย ปกติเวลาทานอาหารแล้วมีคนมองจะเขินจนทานไม่ลงแท้ๆ สงสัยจะหิวจนไม่สนแล้วสินะ

“ใจเย็นๆเด็กน้อย”

เขาพูดออกมาแบบนั้น ใช้นิ้วปัดเขี่ยเศษอาหารและซอสออกให้จากริมฝีปากหวาน เด็กน้อยยิ้มจางๆเป็นการขอบคุณ เพียงแค่นั้นเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าโรคจิตโดฟลามิงโก้ ถึงได้หลงรักเจ้าเด็กนี่จนโงหัวไม่ขึ้น

“ลุงฮุคทานด้วยกันไหม? ผมไม่ชอบผักน่ะ”

“หือ? ได้สิ”

ลูฟี่ใช้ส้อมจิ้มผักป้อนให้ลุงครอก เขาอ้าปากรับมันมาอย่างว่าง่าย แล้วพอยอมกินเด็กน้อยก็ฉีกยิ้มกว้างดูน่ารัก ทำเอาเขายิ้มตามไปแบบไม่รู้ตัว

“ทานผลไม้นี่ด้วยสิ จะได้ไม่เลี่ยน”

“อ้าม!!

“อร่อยไหม?”

“ครับ”

“งั้นเอาอีกนะ? ...เฮือก!!?”

“ครอก-โค-ไดล์?”

ขณะที่กำลังเล่นจูบทางอ้อมกันอยู่นั้น ป๋าครอกก็รู้สึกได้ถึงรังสีฆ่าฟันอย่างรุนแรงจนสันหลังเย็นวาบ จึงค่อยๆหันไปทีละนิดพร้อมกับเสียงที่เอ่ยเรียกเขา

“อะ เอ่อ...ไงเทนยะฉะ”

“แกกำลังทำอะไรมิทราบ? หา!?

คะ คือ...”

“มิงโก้? ตื่นซะทีนะนาย เจ้าบ้า!

“งะ งั้นฉันกลับดีกว่า เทนยะตื่นแล้ว ไม่เหงาแล้วนะลูฟี่?

“อื้อ! ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนนะครับคุณลุงฮุค”

เมื่อเจ้าของตื่น เห็นทีเขาจะต้องปล่อยมือจากของเล่นนี้ซะ ก่อนที่จะถูกฆ่าตายกลาเป็นศพไม่มีซาก ลูฟี่วางช้อนส้อมในมือลง แล้วเดินเท้าเอวเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งจ้องเขาด้วยท่าทางเคืองๆ

“ปวดหัวรึเปล่า? หิวไหม?”

“ไม่...แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”

“โกรธอะไรของนาย?”

“โกรธสิ! โทรศัพท์นายแท้ๆ ทำไมถึงมีคนอื่นรับได้ล่ะ? ไปนอนกับมันมารึไง?”

“หัวนายคิดเป็นแต่เรื่องพวกนี้เหรอ? ทำไมไม่คิดว่าฉันทำโทรศัพท์หายแล้วมีคนเอามาคืนบ้างล่ะ?”

“อีกเรื่องนึง ทำไมต้องทำท่าอี๋อ๋อกับเจ้าบ้าครอกด้วยล่ะ? ในห้องฉันแท้ๆ”

“ฉันเป็นมิตรกับทุกคนนี่นา แต่ไม่ได้คิดเกินเลยอย่างที่นายเข้าใจหรอก”

“ก็ฉันไม่ชอบนี่ อย่างมันคงไม่ได้คิดแบบเดียวกับนาย อยู่ห่างจากมันดีกว่า”

“เห? ชิชิ! หึงฉันเหรอ?”

“อือ...เอ้ย!? เปล่า!! ใครบอก!!

“หน้านายไงที่บอก”

เด็กน้อยสวนกลับไปแบบนั้น มิงโก้จึงมีอาการหน้าแดงเล็กน้อย เมื่อใบหน้าคมคายเบือนหนี คนตัวเล็กก็คลานเข้าไปใกล้ๆเพื่อมองใบหน้านั้นให้เต็มตา เพราะนานๆทีจะได้เห็น

“อะไรเล่า! จ้องอยู่ได้!?

“เปล่า...ไม่ยักรู้ว่านายเขินเป็น...”

“...กะ ก็เขินอยู่นี่ไงเล่า! เลิกจ้องได้รึยัง?

“มิงโก้...เชื่อฉันเถอะ...ตอนนี้ฉันมีแต่นายคนเดียว”

“ตอนนี้เหรอ? แปลว่าอนาคตไม่แน่ใจงั้นเหรอ?”

“ใช่ บอกไว้ก่อน ฉันไม่คิดจะฝากชีวิตไว้กับโจ๊กเกอร์อย่างนาย ถ้านายกลับตัว กล้าเปิดเผยตัวแล้วล่ะก็ วันนั้นฉันอาจจะลองคิดใหม่เรื่องของเรา”

คำพูดของเด็กน้อยก็มีเหตุผล เขาคือโจ๊กเกอร์ ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวและธุรกิจสกปรกมากมาย แต่ถ้าเขาเปลี่ยนไป ทุกอย่างที่สร้างมาก็จะสลายไปราวกับปราสาททรายที่ถูกน้ำซัดพังลง นอกจากจะล้มละลาย อาจจะถูกจับติดคุกตลอดชีวิตอีกด้วย ช่างเป็นทางที่เสี่ยงจังนะ จะรักเธอได้ต้องยอมทำขนาดนั้นเลยเหรอ เธอนี่มันตัวอันตรายจริงๆแฮะ

 

 

 ท่าน love doujin yaoi<<ได้ค่ะ เราจะแทรกฉากของคู่เหล่านี้ให้ แต่ลอว์คุงนี่ ต้องขออนุญาตคิดคุงก่อน เพราะไม่งั้นพี่แกได้เป็นหม้ายแน่เลย ส่วนลุงโดฟลาก็มีกระแส โดครอกแทรกเข้ามาด้วยแต่ยังไม่ได้ลองอ่านโดจินของเขาเลย เลยไม่รู้ว่า จะเกี่ยวข้องกันยังไงดี รอตอนหน้านะคะ!!

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #399 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:25

    ถ้าจะเปิดเผยนี้ดอฟฟี่ต้องผ่านพวกพี่ก่อนนะ555

    #399
    0
  2. #353 nighttyyyyyy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 11:33
    น่ารักง่ะโดลู>///<
    #353
    0
  3. #344 fall4U [Forgotten] > (@firstx00) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 17:10
    แอบสงสารเฮียเข้ มาแบบหวังดี(มั้ง) แต่ดันซวยได้ทุกครั่งไป 555
    #344
    0
  4. #288 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 08:44
    555 เขิลซะงั้น หึงโหดนะเนี้ยย ป๋าโด

    #288
    0
  5. #185 Brakoi (@parron) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:25
    ป๋าโดได้ทุกคู่ 555555
    #185
    0
  6. #141 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:38
    ฮิฮิ แหม่ถ้าอยากได้ลูฟี่ก็ต้องเสียสละบ้างนะโดฟลาคุง 555+6
    #141
    0
  7. #123 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 22:03
    ป๋าโด เหมือนกรรมตามสนองเลย สงสารป๋านะ โดลู เถอะ!!!!!!!!!!
    #123
    0
  8. #76 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 01:44
    ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกสงสารโดฟามิงโก้ไงไม่รู้อ่ะ
    #76
    0
  9. #58 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:02
    โดลูเถิดดดด ! เชียร์คู่นี้สุดใจขาดดิ้นเลยนะ ><'
    แต่ชอบคร็อกลูเหมือนกันแหะ น่ารักดี -/- #โดนโดฟลาถีบกระเด็น
    #58
    0
  10. #57 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 20:20
    อ้ากกกก อยากได้ โดคร๊อก เหมือนกันนะ!! แต่วินาทีนี้เจ๊ขอเรื่องเป็นนโดลูเถอะ!! ส่วนเรื่องหน้าขอ โดคร๊อกก็ได้ คู้นี่เร้าใจจจจจจจ
    #57
    0