My Control My Luffy

ตอนที่ 35 : เผชิญกับความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ม.ค. 57

ที่ทางเดินในตลาดช่วงนี้ มีดอกกุหลาบสีแดงและช็อกโกแลตที่ห่อเอาไว้อย่างสวยงามวางขายทั้งสองฝั่ง เจ้าเด็กตะกละอย่างลูฟี่ก็โฉบร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น รู้ตัวอีกทีในประเป็นนักเรียนก็เต็มไปด้วยช็อกโกแลตเสียแล้ว

“โห? ยังไม่ถึงวันเลย ได้เยอะขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย?”

อุซปกึ่งวิ่งเข้ามาตรงที่นั่งของลูฟี่ เจ้าตัวน้อยยังคงเคี้ยวหยับๆกับของในมือขณะหันไปหาเพื่อนชายกลุ่มที่เพิงเดินเข้ามา

“เปล่า...ฉันซื้อมา”

“หา?”

เขาตอบเบาๆไปตามจริง อุซปอึ้งไปครู่หนึ่ง ซันจิหัวเราะแห้งๆประมานว่า กะแล้วเชียว ส่วนโซโลก็ไม่ได้มีทีท่าอะไร แค่หยิบช็อกโกแลตยี่ห้อต่างๆขึ้นมาดู

“ก็มันน่าอร่อยนี่นา...กว่าจะแย่งซื้อมาได้ก็แทบแย่เลยล่ะ”

“จะว่าลูฟี่ก็ไม่ได้นะ นี่เป็นวาเลนไทน์ครั้งแรกในโรงเรียนนี่นา”

ซันจิเดินก้าวไปข้างหลังแล้วยกมือขึ้นขยี้เรือนผมสีเข้มเบาๆ โซโลแกะห่อช็อกโกแลตสีแดงออกแล้วหักมากินหน้าตาเฉย ก่อนจะถามลูฟี่ไป

“ที่ผ่านมานายเคยได้ช็อกโกแลตจากใครไหม?”

“เอ่อ...ก็นามิ โรบิน..แล้วก็...”

“ไม่ใช่ ไม่นับครอบครัวสิ”

“ก็มี...ของฝากจากคายะที่อุซปเอามาให้ ช็อกโกแลตลดราคาจากร้านของเล่น...เอ...”

“ลูฟี่ไม่เคยออกจากบ้านนี่นา จะไม่มีใครให้ก็ไม่แปลกหรอกนะ”

“ไม่ใช่ ยังมีอีกนะ!! ฉันยังนึกไม่ออกเท่านั้นเอง”

“งั้นใครกันล่ะ?”

“ไม่รู้...เขาเป็นผู้หญิง...ใจดีมากเลยล่ะ เขาให้ช็อกโกแลตฉันมาตอนที่ยังเล็กๆ”

“เห? น่าสนใจนี่”

เด็กน้อยนั่งก้มหน้านึกถึงผู้หญิงคนนั้นแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ทั้งที่รู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกที่มีความสุขมากแท้ๆ ซันจิลูบหัวทุยๆเพื่อปลอบโยน

“ลูฟี่ ทุกวันวาเลนไทน์จะมีสาวๆมาให้ช็อกโกแลตเราด้วย ใครที่ได้มากที่สุดจะถูกจดไว้ใน ห้าอันดับหนุ่มเนื้อหอมประจำโรงเรียนโรงเรียน ลองวัดระดับตัวเองดูหน่อยไหม?”

“อือ เอาสิ!

“ตั้งแต่เช้าจนกว่าจะเลิกเรียน นายต้องเก็บช็อกโกแลตชิ้นเล็กชิ้นน้อยเอาไว้ทำรายการ นั่นแปลว่าห้ามกินจนกว่าจะนับคะแนนเสร็จ”

“เอ๋!? จนถึงเย็นเลยเหรอ?”

“ใช่ แต่ถึงเย็นเอง จากนั้นนายก็เอากลับไปกินบ้านก็ได้นี่นา”

การจัดอันดับนี้ขึ้นอยู่กับความนิยม ไม่ว่าจะด้วยเรื่องหน้าตา หรือความสามารถ ฝ่ายผู้หญิงจะเป็นคนตัดสินเอง โซโล แน่ล่ะ พี่แกเป็นแชมป์อันดับหนึ่งสองปีซ้อนเรื่องความหล่อและกีฬาฉายแววเด่นจนสาวๆคลั่งไคล้

ซันจิมีชื่อเป็นอันดับสี่ ว่าด้วยเรื่องหน้าตาเข้าขั้นธรรมดา แต่ความสามารถและความเอาใจใส่เหล่าสาวๆทำให้เขาไม่เคยหายไปจาก Top five

อุซป อันดับห้าเมื่อปีที่แล้ว เรื่องหน้าตาถือว่ามีจุดเด่นพอตัว แต่เรื่องที่พวกเธอยกให้เขาเป็นอันดับห้าเพราะความเป็นมิตร มีความสามารถด้านการประดิษฐ์ คอยช่วยซ่อมของได้อย่างกับช่าง ขี้เล่น ช่างพูด เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วไม่เหงา

งานจะเริ่มหลังจากหมดชั่วโมงโฮมรูมของวันวาเลนไทน์ เอาล่ะ มาปีนี้อันดับจะเป็นใครกันบ้างนะ?

 

 

“น่าตื่นเต้นจัง งานนี่คงจะสนุกมากเลยนะ? แต่โดนรุมล้อม ฉันล่ะไม่ชอบเลย”

“ยิ่งโดนรุมล้อมก็ยิ่งน่าดีใจนะ มันแปลว่านายมีคนสนใจอยู่เยอะเลยนะสิ”

“สำหรับฉัน แค่ช็อกโกแลตจากคนสำคัญก็พอ ลำดับอะไรนั่นไม่สำคัญหรอก”

ที่ร่างเล็กพูดมันก็มีเหตุผล แต่การสนใจความนิยมของตัวเองก็สำคัญ ถ้าไม่มีช็อกโกแลตมาซักแท่ง นั่นแปลว่าเราเริ่มออกนอกกลุ่ม ไม่มีเพื่อน หรือไม่มีใครชอบ อาจเป็นนัยบอกถึงนิสัยที่ได้รับการปรับปรุงก็ได้

 “ขออนุญาตครับ”

“โอ้! วางไว้ตรงนั้นเลย”

อาจารย์แชงคูสใช้ให้อุซปกับลูฟี่เก็บรวบรวมใบงานจากเพื่อนในห้องมาส่งที่ห้องพักครู ของตอบแทนคือน้ำผลไม้คนละกล่อง เขายังมองนักเรียนของเขาด้วยรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย

“ลูฟี่คุง”

“ครับ?”

“มาช่วยงานครูเย็บเล่มเอกสารหน่อยได้ไหม?”

“ได้ครับ”

มีงานเข้าแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ ลูฟี่เลยตามอุซปไปที่ห้องเพื่อเอากระเป๋าเรียน ที่นั่น มีโซโลกับซันจิรอกลับบ้านด้วยกันอยู่

“เอ๋? กลับด้วยไม่ได้เหรอ?”

“อือ อาจารย์ให้ช่วยเย็บเล่มเอกสาร พวกนายกลับกันก่อนเลยก็ได้”

“พวกเราไปช่วยดีกว่า จะได้เสร็จไวๆด้วย”

“ไม่ต้องหรอก นิดเดียวเองฉันทำได้ พวกนายกลับกันไปเถอะ มีงานพิเศษต้องทำนี่นา”

เพราะเป็นเรื่องงานๆและไม่หนักหนาอะไร ลูฟี่จึงคิดจะทำงานนั้นคนเดียว แต่มันก็ถูกพวกเขาเองก็มีงานที่ต้องรีบไปทำเหมือนกัน ช่วยไม่ได้นะ

“ขออนุญาตครับ”

“โอ้! วางกระเป๋าก่อนสิ”

“เอกสารล่ะครับ?”

“อยู่ที่สำนักพิมพ์ของโรงเรียน ฉันให้คนไปยกมาแล้วล่ะ เอ้า พยายามเข้านะ!

ที่เย็บกระดาษกับกล่องสำหรับเติมส่งวางไว้ในมือของเด็กน้อย แชงคูสยังคงพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนปกติ แต่ถึงจะยิ้มได้ดูดีแค่ไหนก็ไม่ทำให้เขาลืมความโชตะของแชงคูสไปได้หรอก

 

ทำไปคิดไป แค่หยิบๆ ตอก แล้วก็เย็บมุม เหมือนเล่นแผ่นหนังซ้ำที่จุดเดิม

“น่าเบื่อเหมือนกันนะงานแบบนี้”

“ตั้งใจเข้า ยังมีอีกตั้งนึงนะ”

“ครับ!

ขณะที่ลูฟี่เริ่มบ่นอุบอิบ แชงค์ก็เดินเข้ามาพร้อมเอกสารอีกตั้งใหญ่ เห็นท่าทีเด็กน้อยดูเนือยๆเลยปลุกใจด้วยข้าวกล่องน่าอร่อยสองกล่องโตๆ ตาที่เคยปรือเหมือนจะหลับก็กลับมาลุกวาว

“ท่าจะหิวสินะ? ค่อยๆกินล่ะ”

“อือ...อร่อย!

“ฮะๆ ใช่ไหมล่ะ?”

พักจากงาน เด็กน้อยโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะวางเอกสาร กวาดข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว แชงคูสฉีกยิ้มหัวเราะกับภาพน่ารักๆนั่น และไม่ลืมหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้

“อ๊ะ!? ทำอะไรน่ะ!?”

“ถ่ายรูปไง น่ารักดีออกนะ”

“เอ๋!?ไม่เอา! ลบเดี๋ยวนี้นะ!!

“เรื่องอะไรเล่า! อ๊ะ!?

เล็กน้อยเล่นวิ่งไล่จับกับแชงคูสเพื่อแย่งกล้องถ่ายรูปจากมือหนา แน่ล่ะ รูปถ่ายน่ารักๆแบบนั้นใครจะยอมให้ลบได้ล่ะ ขณะที่ร่างสูงยังคงสนุกกับการกลั่นแกล้ง ก็เกิดสะดุดเข้ากับกล่องเอกสารที่เท้า จึงได้หงายหลังล้มลง และเด็กน้อยที่วิ่งไล่ก็ล้มทับตัวเขาตามมาติดๆ

“เจ็บชะมัด....เป็นอะไรรึเปล่าแชงค์?”

“มะ ไม่รู้สิ เจ็บเอวชะมัดเลยล่ะ”

“เอวเหรอ? ลุกไหวไหม? ขอโทษนะ”

“ช่างเถอะ...แต่แบบนี้คงขับรถกลับไม่ได้แน่เลย”

ลูฟี่ค่อยๆฉุดร่างสูงขึ้นแล้วประคองไปนั่งที่เก้าอี้แถวๆนั้น แล้วย่องตัวลงมาดูอาการอย่างเป็นห่วง ทั้งที่กะว่าจะแกล้ง ดันกลายเป็นแบบนี้ไปซะได้ แย่จัง

“ลูฟี่คุงไปส่งฉันหน่อยได้ไหม? สภาพแบบนี้เดินคนเดียวมันไม่สะดวกน่ะ”

“แต่เอกสาร...”

“ไว้ฉันจะให้คนอื่นมาช่วยทำ แต่อยู่ดึกกว่านี้มันจะกลับลำบาก”

“นั่นสิครับ งั้นก็กลับกันเถอะ”

เด็กน้อยประคองร่างสูงออกไปจากห้องเอกสาร โดยไม่ลืมหยิบกระเป๋านักเรียนแล้วก็สัมภาระของอาจารย์

 

เส้นทางกลับค่อนข้างลำบากแต่ก็มาถึงบ้านแชงค์ได้อย่างปลอดภัยดี คุณลุงที่มีอาการปวดเอวมาถึงก็ล้มตัวลงเตียงทันที เด็กน้อยเลยลองเดินหายาในตู้มาใช้รักษา

“ถอดเสื้อไหวไหมครับ ผมจะนวดให้”

“ฉันบิดตัวไม่ได้แล้วล่ะ รบกวนหน่อยสิ”

“เฮ้อ... ครับๆ”

เด็กน้อยขึ้นไปบนเตียง จับร่างหนาพลิกให้นอนตะแคง แล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกช้าๆ ชายร่างสูงจับตามองกิริยาเหล่านั้นด้วยความสนใจ ท่าทีของเด็กน้อยดูนิ่งเฉยไม่สะดุดบ่งบอกถึงความคล่องแคล้ว

“ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ?”

“อะไรเหรอฮะ?”

“ก็แบบว่า ใจเต้น...มือสั่น..”

“ทำไมผมต้องรู้สึกอย่างนั้นด้วย?”

“ก็เธอชอบไม่ใช่เหรอ? แนวเธอนี่นา?”

“ไร้สาระ”

เด็กน้อยตีหน้าเซ็งทำท่าจะลุกออกไปแต่มือหนากลับคว้าเอาไว้ กระชากเข้าไปหา แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จับจ้องด้วยตาอย่างค้นหาคำตอบ ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ร่างเล็กชอบเลย

“จะทำอะไร?”

“ตื่นเต้นดีไหมล่ะ? แฟนเธอเขาชอบกดขี่แบบนี้นี่นา  เพิ่งรู้ว่าเธอมันพวกซาดิสม์ ถ้าชอบขนาดนั้นฉันเล่นแทนก็ได้นะ?”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ! มิงโก้น่ะไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!!

“ประสบการณ์ตรงนี้มาจากพี่ของเธอเชียวนะ? ฉันมีตัวยืนยันขนาดนี้จะไม่ใช่ได้ยังไงเล่า?”

“ไม่เอา! ผมไม่ฟังคุณหรอก!! ปล่อยนะ!!

“ทำไม! จะรีบไปหามันรึไง? ร้องไห้งอแงไปฟ้องมันเลย...แต่ฉันไม่รับประกันว่าเรื่องของเธอ จะยังเป็นความลับเหมือนที่ผ่านมาหรอกนะ?”

“คนขี้โกง! อย่าเอาเรื่องนี้มาขู่ผมซะให้ยากเลย!!

“งั้นมาดูว่าฉันขู่จริงๆรึเปล่า...เจ้าเด็กดื้อ”

มือหนายกขึ้นกดทาบลงบนริมฝีปากเล็กๆนั่นไม่ให้ส่งเสียง ปลดคลายเสื้อนักเรียนตัวบางที่ไม่เข้ากับฤดูออก โลมรันสัมผัสร้อนแรงให้แก่ร่างเล็กในเชิงบังคับ แน่นอนที่คนตัวเล็กผู้รักอิสระจะดิ้นหนี เข่าเรียวกระทุ้งเขาเต็มช่องท้อง เล่นเอาแผลเก่ากลับมาปวดตุบ และอาศัยช่วงที่คนตัวสูงครวญครางหลบหนีไป

 

ดีที่ไม่ได้หยิบของออกจากกระเปล่า เขาจึงแค่คว้ามันแล้ววิ่งออกมาจากที่นั่น ก็รู้อยู่ว่าทำแบบนี้แล้วความลับต้องแตกแน่ แต่จะให้เขาไปกอดคนอื่นเขาทำไม่ได้หรอก  ถ้าทำแบบนั้นไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่จะเสียใจ มิงโก้เองก็คงจะผิดหวังในตัวเขามากแน่ๆ

 

มือเล็กๆปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความกลัว เพราะรีบมากเลยไม่ได้ใส่รองเท้าให้เรียบร้อย เสื้อผ้าก็ไม่ได้จัดทรง ถึงจะนิดเดียวแต่เขาเหมือนถูกฉุดมาชัดๆ เลยลังเลอยู่ว่าจะไปหาเจ้ามิงโก้ดีหรือจะกลับบ้านดี แต่ไม่ว่าจะทางไหนก็ดูจะไม่ต่างกันเลย แต่ว่า....

“ฮัลโหล? พี่สาวเหรอ? มารับหน่อยสิครับ”

 

 

ผมนั่งรถกลับบ้านกับนามิ เพราะเธอน่าจะเพิ่งกลับจากที่ทำงานในเวลานี้ บนรถนั้นผมไม่ได้พูดอะไรออกไป แค่เอียงตัวพิงกระจกแล้วมองออกไปไกลๆเท่านั้น

 

อะไรกัน ท่าทางของเด็กที่เคยร่าเริงหายไปไหน? แล้วยังจะตาที่บวมแดงนั่นอีก ร้องไห้มาเหรอลูฟี่? ใครทำร้ายเธองั้นเหรอ?

 

“ลูฟี่กลับมาแล้วเหรอ? หิวรึเปล่า?”

“ผมทานมาแล้วครับ ไม่ต้องรอนะ...ผมขอตัวก่อน เพลียยังไงไม่รู้”

กลับมาถึงบ้านเขาก็ยิ้มน้อยๆเช่นเดิม แต่มันดูไม่สดใสเลย บรรยากาศมันบอกว่าลูฟี่มีอะไรแปลกไป พี่ๆเลยพากันเศร้าที่น้อยไม่ร่าเริงเหมือนเดิม

 

พรุ่งนี้...ความลับทุกอย่างจะถูกเปิดเผย ผมกลัว กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นมา เพราะผมคนเดียวแท้ๆ

“ลูฟี่?”

“ลอว์? มีอะไรเหรอ?”

“เห็นท่าทางเธอไม่ดี ก็เลยขึ้นมาคุยเสียหน่อย”

“ผมไม่เป็นไร”

“ฉันไม่เชื่อ...เล่าให้ฉันฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ช่วงนี้ผมมีเรื่องให้ต้องข้องเกี่ยวกับคนที่ชื่อ โดฟลามิงโก้ครับ”

“หา!? ไม่ได้นะ! เจ้านี่มันตัวอันตรายนะลูฟี่!!

“ผมรู้ครับ ลอว์เคยบอกแล้ว แต่ว่าถ้าคนอย่างเขาจะยอมเปลี่ยนตัวเอง...”

“ไม่มีทาง ฉันกล้ายืนยันคำนี้เลย เจ้านั่นไม่เคยเห็นใครสำคัญนอกจากตัวเอง ฉันรู้ ฉันอยู่กับมันมานาน”

ลอว์กอดอกครุ่นคิดหน้าเครียด ประโยคที่แสนมั่นอกมั่นใจนั่นยิ่งตอกย้ำถ้อยคำของแชงคูสให้เด่นชัดขึ้นไปอีก ชายที่ชื่อโดฟลามิงโก้ ไม่เคยก่อประวัติด้านดีเลยซักครั้ง ถ้าเขาจะเชื่อใจคนแบบนั้น...มันผิดรึเปล่านะ?

“ที่ว่าเกี่ยวข้องเนี่ย มันขั้นไหนกันลูฟี่?”

“...ไม่รู้สิ แต่ที่รู้คือ...ผมรักเขาครับพี่ลอว์”

!? อะไรนะ?

“ผมคบกับเขาแล้ว เพราะผมรักเขาครับพี่”

“ไม่ได้! ทำไมล่ะ? ทำไมต้องเจ้าบ้านี่!? พี่ไม่ยอมหรอกนะ เจ้านั่นมันบ้า! โรคจิต! มันชั่วขนาดที่ลูฟี่ขาดไม่ถึงเลยนะ!!

“ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะลอว์!!

ลอว์ลุกขึ้นจับไหล่บางแน่แล้วเขย่าอย่างแรงด้วยความโกรธ ร่างเล็กเองที่เพิ่งเคยเห็นท่าทีนั้นก็ได้แต่ตกใจและเตรียมจะร้องไห้ออกมา ดีที่พวกนามิเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน

“เรื่องนี้เราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้ แต่คนตัดสินใจมันคือลูฟี่ต่างหาก”

“แต่เขากำลังตัดสินใจผิดนะ! เรื่องแบบนี้ปล่อยนานไป...”

พูดไม่ทันจบโรบินก็ก้าวเข้ามาในห้อง ดึงน้องชายเข้าไปกอดแน่นเพื่อปลอบประโลม นามิก้าวเข้าไปทีหลัง ตบบ่าลอว์เบาๆให้เขาใจเย็น แล้วเข้าไปนั่งข้างลูฟี่

“พี่เองก็รู้จักเขานะ ดอฟฟี่เป็นพวกเอางานเอาการ ต่อหน้าพี่เขาเป็นคนดีมากเลยนี่นา”

“ครับ เจ้ามิงโก้เองก็ดีกับผมเหมือนกัน ไม่รู้บอกไปจะเชื่อไหม แต่เจ้ามิงโก้บอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม”

“เฮอะ!

ลอว์ที่นั่งฟังอยู่ห่างๆ เค้นเสียงออกมาชัดเจน บทสนทนาด้วยรอยยิ้มเลยสะดุดไปเล็กน้อย จากเรื่องที่เจ้านั่นทำไว้กับลอว์มันก็ยากที่เขาจะลืมลง และนั่นคงไม่ทำให้ลอว์ยอมกโทษให้ง่ายๆแน่

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอก น้องเขยคนนี้ขอไม่ยอมเห็นหน้าไปชั่วชีวิต”

“เดี๋ยว! แล้วนั่นนายจะไปไหนน่ะ?”

“ไปอยู่กับคิด ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ขัดเธอหรอกลูฟี่ แต่ฉันอยู่ร่วมกับเจ้านั่นไม่ได้จริงๆ”

“ลอว์!!

ทั้งที่พยายามรั้งเขาไว้ แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจฟัง ซ้ำยังเดินหนีไปดื้อๆอีก ลูฟี่เริ่มร้องไห้อีกครั้งที่ลองออกจากบ้านไปเพราะเขาแท้ๆ

“ไม่เป็นไรลูฟี่ ลอว์ไม่ได้โกรธเธอหรอกนะ เขายอมรับการตัดสินใจของเธอเหมือนๆกับเรานี่แหละ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกลูฟี่ ลอว์หายงอนเมื่อไรก็กลับมาเองแหละ”


ซึ่งนั่นก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรล่ะนะ

                                                ฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿

TBC. 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #403 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:53

    แชงรายทำอะไรลงไป ดอฟฟี่ไปเก็บเขาซ่ะ!!!

    #403
    0
  2. #292 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 10:42
    ป๋าโด จัดการเก้บแชงค์เรย ส่วนลอว์ไปยุกะคิดเรย เกลียดลอว์ละฟิคนี้ 555
    #292
    0
  3. #145 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:59
    แชงค์บ้า! เกลียดนายจุงเบย! -3- ตาเหยี่ยวต้องจัดการ! (เกี่ยว?)
    ลอว์~ โดฟลาเค้าเปลี่ยนไปแล้วนะให้โอกาสเค้าหน่อยเถอะ! T^T
    #145
    0
  4. #129 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 06:28
    ป๋าลอว์ออกจากบ้านไปซะแล้ว แง้ววววววววววววว
    ลูฟี่น้อยอย่าร้องนะ ฮึกกกกกกกกกกก
    แชงคูสนายมัน แง่งงงงง (จงกลายเป็นเคะให้ตาเหยี่ยวซะ ฮ่าๆ)
    #129
    0
  5. #105 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 14:37
    แชงนิสัยไม่ดีอ่ะ เป็นกำลังใจให้โดกับลูต่อไปนะ
    #105
    0
  6. #88 SweetJeep (@sweetjeep) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 17:58
    ฮือ~T^Tทำไมมันเป็นอย่างนี้ล่ะ ลอว์ให้โอกาสมิงโก้เถอะเจ้าค่ะ หนูลูอย่าพึ่งร้องฮือ~ 
    ทำไมไรต์ทำอย่างนี้กับหนู ฮือๆๆ ข้าน้อยขอลาตาย อ้าก~!!
    #88
    0
  7. #86 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 14:47
    ลอว์งอนนานๆนะ จะได้อยู่กับคิดนานๆ -.,- #ห้ะ
    แชงค์ ... เรื่องนี้แกไม่ใช่พระเอก ! มิงโก้ต่างหากย่ะ -^-
    #86
    0
  8. วันที่ 25 มกราคม 2557 / 13:50
    แงค์ชั้นเกลียดนายยยยยยยT^T
    ลอว์ให้โอกาสมิงโก้หน่อยTWT
    มาต่อเร็วๆน๊าาาาา รออ่านอยู่^_^
    สู้ๆค่ะไรเตอร์ สนุกมากเลย
    #85
    0
  9. #84 ตื่นมาฟันไม่แปรง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 11:40
    ไปอยู่กับคิดดดด!! กรี๊ดดดดด ไปเลยลูกกกกอยู่ให้นานๆเลยก็ดี

    ทำไมแชงทำงี้ สงสารนู๋ลูจัง

    สู้ต่อไปนะนู๋ลู ทำให้ลอว์ยอมรับให้ได้นะเอ้อ
    #84
    0
  10. #83 ขอแค่รัก (@areyouloveme) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 09:22
    อากกกกกก แชงคูส นายแย่มาก
    #83
    0