My Control My Luffy

ตอนที่ 36 : เดินหน้าในความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ม.ค. 57



“เพราะงั้นก็เลยหนีมาเหรอ? ทำแบบนี้มันเด็กชัดๆนี่ครับ?”

“ช่างปะไร ยังไงฉันก็ไม่ใช่คนในบ้านนั้นแต่แรกนี่...”

เจ้าของห้องนามว่าคิด กำลังสอบสวนเด็กเจ้าปัญหาที่อยู่ๆก็มาเคาะประตูห้องชาวบ้านกลางดึก แล้วพูดจาเอาแต่ใจอย่าง ของอยู่ด้วยสิออกมาหน้าตาเฉย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียว

“แล้วไงต่อ? จากนี้ถ้าต้องเจอหน้าลูฟี่ขึ้นมาจริงๆ...”

“ฉันคงจะยิ้มแล้วก็ถามว่า สบายดีไหม? เหมือนทุกครั้งนั่นแหละ”

“งั้นถ้าเป็นกรณีที่เขาอยู่กับผู้ชายคนนั้นล่ะคุณจะทำยังไง”

“คงจะ...พูดน้อย...แล้วก็ไม่ยิ้มให้ แน่ๆเลย”

“นิสัยเสีย”

“อะไรเล่า! ก็คนมันไม่ชอบนี่!! ถ้าเป็นนายก็คงไม่พูดกับคนที่ไม่ชอบหรอกจริงไหมล่ะ?”

ลอว์นั่งกอดเข่าแน่น มือเรียวโอบแก้วกาแฟวางไว้บนเข่าทั้งสอง ใจหน้าหนักใจนั่นเขาเข้าใจดี ใช่ว่าจะไม่เคยอยู่ในสภาพแบบนี้ซะหน่อย แถมยังหนักกว่าตรงที่ว่าไม่มีใครให้ระบายแบบนี้นั่นแหละ

“ยังไงก็นอนเถอะ ตอนนี้มันดึกมากแล้วด้วย ผมมีงานแต่เช้า”

“อือ ฉันก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน”

ลอว์เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าให้ผ่อนคลายหน่อย ความเครียดมันทำให้หงุดหงิดจริงๆ คิดที่เป็นเจ้าของห้องดึงฟูกในตู้มาปูนอนที่พื้น จัดที่ให้แขกนอนบนเตียงมันดูเข้าท่า ยังไงเขาก็เด็กกว่าเห็นๆถือเป็นการเคารพผู้ใหญ่แล้วกัน

“คิด? จริงๆเรานอนเตียงเดียวกันได้นะ?”

“เอ๋? งะ งั้นเหรอครับ?”

“อือ...ฉันไม่ถือหรอก สมัยมหาลัยก็เคยนอนรวมกับเพื่อนน่ะ”

“ผมเอง ตอนไปบ้านคิลเลอร์ก็ไปเบียดมันนอนเหมือนกัน งั้นไม่เกรงใจล่ะนะครับ”

“ฮิฮิ เกรงใจเหรอ? นี่มันบ้านเธอไม่ใช่เหรอ?”

“อะ เอ่อ...นั่นสิครับ”

คิดรีบโกยฟูกเข้าตู้ เหลือไว้เพียงผ้าห่ม จะได้ไม่ต้องแย่งกัน ลอว์ไม่ทันก้าวขึ้นเตียงก็มีสายเรียกเข้ามาในโทรศัพท์ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ใครอื่นหรอก

“ขอตัวเดี๋ยวนะ ฮัลโหล?”

“ข้อมูลของนายมันผิดนี่นา เจ้านั่นไม่เคยเป็นเจ้าของบ่อนหรือไนต์คลับที่ไหนเลย?”

“ไม่จริง! ฉันจำไม่ผิดแน่!!

“แต่มันจริง! ฉันลองสืบเรื่องที่เธอบอก ปรากฏว่าที่นั่น ชื่อเจ้าของไม่ใช่มันนี่นา!!

“เป็นไปไม่ได้...”

ลอว์นึกย้อนดูสมัยที่เขายังอยู่ที่นั่น ธุรกิจของโดฟลามิงโก้ยิ่งใหญ่จนนับไม่ถ้วน ทั้งเรื่องการค้าขาย ส่งออกสินค้า ยังไม่รวมธุรกิจด้านมืดก็มีหุ้นอยู่ในมือแล้วนับร้อยล้าน เรื่องสินบนกับเรื่องผิดกฎหมายก็มีมากเช่นกัน แต่กับเรื่องที่หาหลักฐานได้ง่ายๆมันกลับพังลงซะแล้วสิ

“งั้นจะเอายังไง? อยากทำลายมันไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นมัน...”

ทำลาย? นั่นสินะ แต่ฉันในตอนนี้จะทำได้รึเปล่านะ? เจ้านั่นมันคนรักของน้องชายนี่นา

“ว่าไง? ยังมีข้อมูลของมันอยู่อีกรึเปล่า?”

“ไม่มีแล้ว...ช่างเถอะ”

“หา?”

“ฉันจะเลิกยุ่งกับหมอนั่น”

“พูดอะไร!? ฉันลงทุนลงแรงไปขนาดนั้นแล้วนะ!?

“ขอโทษนะ แต่ฉันทำไม่ได้อีกแล้วล่ะ...ยังไงเจ้านั่นก็สำคัญสำหรับคนที่ฉันรัก”

“คนใจเสาะ! นึกว่าจะมีความกล้ามากกว่านี้ซะอีก!! คนอย่างนายมันก็เก่งแต่ปาก!!

“หนวกหูเฟ้ย!!

คิดที่ทนฟังอยู่นาน เดินเข้ามาฉกโทรศัพท์ลอว์ กรอกเสียงตะโกนใส่กลับไปทั้งอย่างนั้น ลอว์อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนเขาจะกดวางสายไป แล้วคืนโทรศัพท์ให้

“ใคร?”

“เอ่อ...เพื่อนทางธุรกิจ”

“ไม่จริงหรอก ที่มันพูดนั่น ด่ากนชัดๆ มันเป็นใครกันแน่?”

“...”

“เฮ้อ...ก็ได้...”

คิดลากตัวคนปากแข็งไปยังเตียง กดเขาไว้แน่น มือหน้าปิดแก้มนุ่มๆไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างคอยปัดป้องการโจมตีที่ถ้าโดนเข้าคงจุกเจียดตาย

“บอกมาเจ้านั่นเป็นใคร?”

“ไม่บอก! ไม่เกี่ยวกับนาย!!

“ผมอยากช่วยคุณให้หายเครียดนะ บอกมาเร็วเจ้านั่นใคร?”

“ไม่รู้...เขาแค่อยากได้ข่าว ไปเปิดโปงคนที่ชื่อโดฟลามิงโก้ ซึ่งฉันเคยใกล้ชิดเขาในระยะหนึ่งจึงรู้ดี แต่มาวันนี้สิ่งที่ฉันบอกไปกลับไม่ตรงกัน ฉันรู้สึกเหมือนคนโกหก และไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย”

เพราะยอมบอกมาตามตรงคิดเลยปล่อยเขาเป็นอิสระ ลอว์พลิกกายตะแคงข้างเพื่อหลบตาเจ้าเด็กหน้าหล่อแล้วเอ่ยได้โดยไม่สะดุด ดวงตาที่สั่นสะท้านดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก คิดเผลอถอนใจที่คนอายุมากกว่าไม่ได้โตตามตัวเลย

“โดนหลอกใช้ชัดๆเลย”

“หา?”

“คุณแน่ใจเหรอว่าถ้าเขาได้ข้อมูลไปเขาจะช่วยคุณจริงๆ”

“...ฉันไม่รู้หรอก ความเคียดแค้นในตัวฉันมันทำให้หน้ามืดไปชั่วขณะ”

“....”

คิดโน้มตัวลงโอบกอดร่างใต้ตัวเอาไว้แล้วล้มตัวนอนทั้งอย่างนั้น ลอว์สะดุ้งนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยอมตกเป็นหมอนข้างให้เขากอดอยู่แบบนั้น คิดคงอยากจะบอกว่ามันดึกแล้ว นอนพักให้สมองโล่งดีกว่า สินะ?

 

 

 

 

“ไงแชงคูส ได้ข่าวเกี่ยวกับมันบ้างรึยัง?”

“อย่ารีบร้อนสิครับท่าน ผมกำลังสืบหาข่าวให้อยู่”

“ไม่รีบได้ไง? นั่นมันหลานฉันนะ?”

“ไว้ผมติดต่อกลับแน่ครับ เร็วๆนี้แหละ”

เสียงทุ้มๆของปลายสายตัดไป ชายชราได้แต่ถอนหาใจอีกครั้ง ความกังวลไม่อาจคลายลงได้หากยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แน่ชัดของชายคนนั้น เทยาฉะ เจ้าของธุรกิจใหญ่ๆที่มีอำนาจมากทางการเมือง แน่นอนว่าหุ้นของทาง มังกี้ ดี กรุ๊ป ก็เป็นของเขาซะส่วนใหญ่

“นายท่าน ผมว่าเจ้าหัวแดงนั่น ดูเชื่อถือไม่ได้นะครับ?”

“ช่วยไม่ได้นะ มันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะเจอหน้าหลานนี่นา”

“จากที่ผมได้ฟังมา คุณหนูเป็นมิตรกับทุกคน ท่านลองไปเจอด้วยตัวเองเป็นไงครับ”

“ไม่...ต่อหน้าหลานๆฉันคงกลั้นน้ำตาไม่อยู่”

“ก็ไม่ต้องกลั้นสิครับ ไปพบคุณหนู ท่านจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่รูปถ่าย”

“...ก็ได้...พรุ่งนี้ฉันจะไป”

 

 

แกร๊ง! ขลุกๆๆๆ โครม!!

เสียงแปลกๆในคฤหาสน์ดังขึ้นเวลา ตีห้ากว่าๆ เหล่าสาวงามที่พักชั้นบนต่างก็ออกมาจากห้องด้วยอาวุธพร้อมมือ หากเป็นขโมยละก็ ได้ตายกันไปข้างนึงเลยทีเดียว

“ใครน่ะ!? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!” โรบินตะโกนขึ้นพร้อมยกไม้ขึ้นเตรียม

แต่ไม่มีเสียงตอบ นามิเลยเอื้อมไปเปิดไฟ ภายในห้องครัวที่โล่งกว้าง มีของวางกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ เจ้าของเสียงโครมครามเงยหน้าขึ้นมาจากใต้โต๊ะ ฉีกยิ้มแหะๆให้

“ไงนามิ โรบิน”

“ลูฟี่?”

“ทำอะไรอยู่จ๊ะ?”

“วันนี้วันวาเลนไทน์ ฉันตั้งใจจะทำช็อกโกแลตน่ะ”

“ช็อกโกแลตเหรอ?”

นามิเดินเข้าไปดู โรบินวางไม้พิงผนังไว้แล้วตามไปทีหลัง บนโต๊ะที่ใช้วางวัตถุดิบ มีถ้วยผสมและถ้วยละลายช็อกโกแลตตั้งอยู่

“ปกติไม่เห็นสนเรื่องนี้นี่นา?”

“จะทำไปให้ใครเป็นพิเศษรึเปล่า?”

“ก็มีพวกเธอ พวกอุซป ลอว์ แล้วก็เอาไปให้เจ้านั่นด้วย”

“งั้นให้พวกฉันช่วยไหม?”

“ไม่ได้นะ แบบนี้ก็ให้พี่ไม่ได้นะสิ ผมอยากลองทำเองดู”

“ตกลงจ๊ะ”

“งั้นก็ดี ฉันไปอาบน้ำล่ะ จะรอเซอร์ไพรซ์ของเธอแล้วกันนะ?”

นามิ กับ โรบิน แยกตัวกลับขึ้นข้างบนไป ให้เวลาแค่ทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เด็กน้อยลงมือต่อ นั่งผสมไปมองตำราไป ท่าทีน่ารักนั้นช่างบาดใจพี่สาวเสียเหลือเกิน

 

ผ่านไปสามสิบนาที ช็อกโกแลตก็เสร็จสมบูรณ์และห่ออย่างสวยงาม เด็กน้อยโกยใส่กระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกจากห้องครัวไปอย่างสบายใจ ซึ่งพวกพี่สาวก็กำลังรออยู่ในห้องอาหาร

“นามิ! โรบิน!”  เด็กน้อยวิ่งเข้ากอดคอพี่สาวทั้งสอง หัวเราะชิชิอย่างพออกพอใจ

“ไงจ๊ะ? ออกมาดีรึเปล่า?”

“แหงอยู่แล้ว อ่ะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ”

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ๊ะลูฟี่”

“ฉันไปโรงเรียนดีกว่า ส่วนตอนเย็นขอกลับดึกหน่อยนะ?”

“ไปไหนล่ะเธอ?”

“ก็แวะไปหาลอว์แล้วก็...”

“ไปเถอะจ๊ะ ฝากสวัสดีดอฟฟี่ด้วยนะ”

“ครับ!

เหมือนรู้ทันคนตัวเล็ก โรบินเอ่ยไปทั้งที่เขายังไม่บอก เด็กน้อยก็วิ่งออกไปจากบ้านอย่างเร็ว นามิถอนหายใจยาวๆ ใจหนึ่งก็โล่งที่ลูฟี่รู้จักรักใคร อีกใจก็เป็นห่วง คนใสซื่ออย่างลูฟี่ เป็นประเภทหลอกง่ายเสียด้วยสิ

“นามิ วันนี้ไปกับฉัน”

“เอ๋? ฉันต้องไปทำ...”

“เถอะน่า...ฉันจะพาเธอไปหา โดฟลามิงโก้”

!? อือ…เอาสิ”

 

 

ถึงที่ทางเดินบนระเบียงในโรงเรียน โซโลกับซันจิกำลังเดินกลับห้อง เด็กน้อยกระโดดกอดคอเพื่อนจากด้านหลัง เล่นเอาพวกเขาเกือบหน้าทิ่ม ดีที่ปากไม่ไว หันไปเห็นว่านั่นคือลูฟี่เลยได้แต่ตำหนิไปหน่อยๆ

“มาเช้าจังนะ”

“ลมอะไรหอบมา? นี่ยังไม่ เจ็ดโมงเลย”

“พวกนายเองก็มาเช้าเหมือนกันนั่นแหละ เอ้า!

ช็อกโกแลตที่ห่ออย่างดียื่นให้เพื่อนทั้งสอง พวกเขารับไปด้วยใจหน้าสงสัย

“ทำเองเหรอ?”

“อื้อ! รีบกินซะ เดี๋ยวโฮมรูมเริ่มแล้วมันจะโดนเหมารวมไปด้วย”

“อือ ขอบใจนะ”

“ขอบใจมากลูฟี่”

ร่างเล็กฉีกยิ้ม พยักหน้าหงึกๆ แล้วปลีกตัววิ่งกลับห้อง เขาต้องให้ช็อกโกแลตอุซปก่อนชั่วโมงโฮมรูม ไม่งั้นเจ้าพวกนี้อาจจะลืมแล้วก็รวมช็อกโกแลตของเขาไปกับพวกผู้หญิงคนอื่นก็ได้

“โอ้!? ให้ฉันเหรอ? ขอบใจนะลูฟี่ ถึงวันแล้วตื่นเต้นเป็นบ้า”

“ตื่นเต้นทำไม? นายเคยติดอันดับไม่ใช่เหรอ?”

“ก็นั่นแหละ เพราะมันอยู่อันดับท้ายๆ จะโดนเขี่ยเมื่อไรก็ไม่รู้”

“ไม่โดนหรอกน่า ทำใจเสาะไปได้”

“หนวกหูเฟ้ย!

 

รถเทียบจอดที่หน้าตึกใหญ่ หญิงสาวตัวสูงหุ่นนางแบบสองคนก้าวลงมา โรบินนำทีมเข้าไปด้านในเหมือนปกติ ดวงตากลมสวยกวาดมองสภาพภายใน แล้วตรงไปยังเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์

“สวัสดีค่ะ ประธานโดฟลามิงโก้เข้ามารึยัง?”

“ท่านเพิ่งเข้ามาเมื่อครู่นี้เองค่ะ”

“ขอบใจจ๊ะ”

ยังหรอก แค่นี้ยังเข้าไม่ได้ ที่ด่านสุดท้ายยังมีเลขานุการคนเก่งของดอฟี่อยู่

“คุณโรบิน? สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ๊ะโมเนะ ฉันขอพบดอฟฟี่หน่อยสิ”

“นัดไว้รึเปล่าคะ?”

“เปล่าจ๊ะ พอดีเรื่องด่วนเลยไม่ได้นัดไว้”

“งั้นรอซักครู่ค่ะ”

โมเนะยกหูโทรศัพท์ขึ้น ต่อสายเข้าไปในห้องประธาน พักหน้าสองสามครั้ง แล้ววางสายไป หันมายิ้มให้โรบิน เชิงว่าเข้าไปได้ ทั้งสองยิ้มรับแล้วเปิดประตูเข้าไปทันที

“ไงโรบิน...ไม่ได้เจอกัน อุ๊บ!?

ที่ด้านใน ร่างสูงเก็บเอกสารที่กำลังจะเซ็นแล้วเดินมาต้อนรับแขกที่เพิ่งเดินเข้ามา ทันใดนั้นหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวเข้าประชิด วาดมือมาปะทะแก้มอย่างแม่นยำ แน่ล่ะ ทั้งเจ็บทั้งมึน เมื่อกี้มันอะไรกัน?

“สวัสดีดอฟฟี่ นี่สำหรับคำทักทายของคุณ”

“แหม...สวัสดีครับคนสวย จะรังเกียจไหมถ้าผมจะขอทราบชื่อ?”

“นามิค่ะ เป็นพี่สาวของลูฟี่”

“เรามีเรื่องจะพูดกับคุณดอฟฟี่”

โรบินตัดบทเข้าเรื่องสำคัญด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คนตัวสูงรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจึงพยักหน้ารับรู้ แล้วพาแขกสองคนไปคุยกันที่มุมส่วนตัวของร้านกาแฟข้างล่าง

“พวกเรา...รู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ”

“เรื่องอะไรครับ?”

“คุณกำลังคบกับน้องชายฉันอย่างลับๆ ตั้งแต่เมื่อไรคะ? แล้วคิดจะบอกพวกฉันเมื่อไร?”

“...คือ...ถ้าถามว่าตั้งแต่เมื่อไร ก็...เมื่อตอนที่พวกคุณไปเล่นสกีกันน่ะครับ ส่วนเรื่องจะบอก...ผมสัญญากับลูฟี่ไว้ว่า จะบอกพวกคุณหลังจากที่ผมเป็นคนที่ดีพร้อมเสียก่อน”

“คนที่ดีพร้อมเหรอ?”

“ครับ ผมกำลังปรับปรุงตัว เลิกธุรกิจไม่ดี...ลูฟี่บอกกับผมว่าไม่อยากฝากชีวิตไว้กับ โจ๊กเกอร์ อย่างผม ถ้าผมกล้าเปิดตัวกับโลกโดยไม่กลัวอะไร เขาจะลองคิดดูเรื่องคบกับผม”

“อย่างนี้นี่เอง ลูฟี่บอกว่าคุณจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาก็จริงสินะ”

“ก็คงจะอย่างนั้นครับ”

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างลื่นไหล แต่ยังเหลือหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ยังไม่ได้เคลียร์ เธอยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ขมวดคิ้วปิดดวงตาสีเข้มไว้ใต้เปลือกตานวล รอให้ทั้งสองพูดจบก่อนจะแทรกเข้ามาบ้าง

“ขอโทษนะคะ แปลว่าที่ผ่านมาคุณไม่ใช่คนดีเลยอย่างนั้นเหรอ?”

“...ครับ คุณพูดถูกแล้ว”

“ขอถามอย่างเสียมารยาทนะคะ คุณคิดจะเอาน้องฉันไปเป็นของเล่นรึไง?”

ใช่ ใครจะบ้ามาชอบเด็กม. ปลาย ติงต๊อง เอาแต่ใจอย่างลูฟี่ได้ง่ายๆล่ะ หมอนี่ไม่ได้มีจุดประสงค์ดีแน่ๆ


“...ครับ...ผมคิดจะให้น้องชายคุณเป็นของเล่นแทนลอว์ที่หนีไป ยิ่งคิดว่าถ้าเด็กคนนั้นร้องไห้ไปฟ้องลอว์ เจ้านั่นคงทรมานแล้วกลับมาหาผมเองแน่ๆ”

“คุณนี่มันเลวจริงๆ”

“ครับ ผมมันเลวมาก แต่อยู่มาวันหนึ่ง รอยยิ้มแห่งแสงนั่นก็ทำให้ผมลืมไม่ลงถึงขนาดไม่สามารถนอนกับคนอื่นได้เหมือนที่แล้วๆ ทั้งใจทั้งกายผมมันร้องหาแต่เขา อยากเจอ อยากคุย ถึงขนาดโทรไปอ้อนวอนเขาให้มาหา รู้ตัวอีกที ก็ทั้งรักทั้งหลงเขาเข้าซะแล้วล่ะครับ”

“ฉันเข้าใจค่ะ ในฐานะพี่สาวฉันคิดว่าเขาเป็นเด็กที่แปลกมาก ไม่ใช่แค่เชื่อคนง่าย แต่ยังทุ่มเทเพื่อคนที่ชอบอีกด้วย”

“เราอยากฟังจากคุณเท่านั้นล่ะค่ะ ขอแค่คุณรักและเอาใจใส่ลูฟี่ พวกเราก็พอใจแล้ว”

“คุณสอบผ่านดอฟฟี่ ฝากลูฟี่ด้วยนะคะ อีกอย่างนะ ให้คนอายุมากกว่าเรียกพี่สาวมันแปลกๆ เรียกฉันว่านามิเถอะนะ”

“ได้ครับ นามิ โรบิน”

“ฮิฮิ”

จบไปอีกหนึ่งเรื่อง พี่สาวทั้งสองยอมรับว่าที่น้องเขยคนนี้แล้ว ปราการต่อไปคงจะเหลือแค่ พี่ชายที่เคยโดนเขาทรมานมาอย่างแสนสาหัสนั่นล่ะ พยามเข้านะดอฟฟี่

 

 

เลิกเรียนซะที เทศกาลจัดอันดับหนุ่มก็จบแล้วด้วย หลังจากนับคะแนนลูฟี่ก็หอบขนมและดอกไม้มาที่โรงพยาบาล แต่รอนานเท่าไรก็ไม่เห็นลอว์ซะที ได้พบแต่คนที่ไม่คาดฝันแทน

“ลูฟี่คุง?”

“คิด!?

“มาทำอะไรที่นี่?”

“ผมมาหาลอว์ แต่เขาไม่อยู่ครับ”

“ลอว์กลับไปแล้ว นี่เขาลืมเอกสารเลยให้ฉันมาเอาให้”

“ผม...เอ่อ...ผมฝากช็อกโกแลตนี่ให้ลอว์ด้วยนะครับ บอกเขาด้วยว่าผมขอโทษ”

“อือ...ไว้จะบอกให้นะ”

“ครับ...”

“เด็กน้อย ลอว์ไม่ได้โกรธเธอเลย ให้เวลาเขาหน่อยนะ ไม่นานเขาก็คงกลับ ฉันจะช่วยพูดให้”

“ครับ! ขอบคุณนะคิด!!

ลูฟี่ที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ โผเข้ากอดชายตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม เสียงสะอื้นทำให้ชายหนุ่มถอนใจยาวๆ ลูบเรือนผมอ่อนนุ่มอย่างเบามือ ท่าทางคงจะเครียดมากเลยสิ ช่วยไม่ได้นะ ฉันมันพวกใจอ่อนกับเด็กซะด้วยสิ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #404 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:01

    เสี่ยผ่านง่ายไปป่าว แต่เหลือแค่ลอว์แล้วล่ะงานนี้

    #404
    0
  2. #324 ทับทิมหวาน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 08:38
    เหมือนบทของแชงค์จะสลับกับเสี่ยนกแฮะ

    แต่น่ารักดี
    #324
    0
  3. #293 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 10:49
    คุณสอบผ่าน!!! 555 ไปต่อเรยนะคร้าา
    #293
    0
  4. #186 Brakoi (@parron) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:43
    ยินดีด้วยครับคุณโดฟลามิงโก้สอบผ่าน><
    #186
    0
  5. #148 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 17:51
    อาาาาาาT-T ในที่สุดนกเน่าก็ได้การยอมรับสินะ หึหึหึหึ หน้าดีใจจริงๆเลย นะ //นั่งน้ำตาท่วมอยู่ในห้อง
    #148
    0
  6. #147 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 16:27
    โดฟลามิงโก้สอบผ่านจากพี่สาวทั้งสองแล้ว ! ><'
    #147
    0
  7. #146 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 14:04
    สอบผ่าน! เปลือแต่ลอว์กับปู่
    แล้วเอาแชงค์ออกไปเหอะ -3-
    #146
    0
  8. #130 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 06:37
    ป๋าโดสอบผ่านแล้ว เหลือแค่ป๋าลอว์สินะ (ยากแน่ๆ)
    แชงคูส ตัวร้ายมากกกกกกกกกก
    #130
    0
  9. #125 ตื่นมาฟันไม่แปรง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 23:05
    สอบผ่านค่าดอฟฟี่ ผมให้ผ่าน เล่นพูดความจริงสะตรงขนาดนั้น



    แชง...นายจะมาดมารร้ายไปหน่อยมั้ย กล้าดียังไงมาด่าลอว์สุดที่รักฉันยะ



    ดอฟ..จัดการแชงสะ ทำให้ลอว์ยอมรับให้ได้ด้วย



    ขั้นสุดท้ายก็ปู่นู๋ลูสินะ เหอๆ
    #125
    0
  10. #115 ขอแค่รัก (@areyouloveme) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:13
    เหลื่อแค่ลอว์สินะ
    #115
    0
  11. วันที่ 26 มกราคม 2557 / 20:48
    สนุกเหมือนเดิมค่ะ
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    จะรออ่านเหมือนเดิมค่าาาา^_^
    #111
    0