My Control My Luffy

ตอนที่ 37 : เปิดฉากรุก! บัตรเชิญปริศนาแด่ 'D'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 ม.ค. 57



แฟ้มเอกสารหนาเตอะ วางลงบนเรือนผมเข้มอย่างแรงแล้วยกขึ้นสูง ลอว์ลูบไปที่จุดกระทบซึ่งมีอาการปวดตุบอย่างเบามือ เงยมองเจ้าของแรงปะทะด้วยความเคือง

“อะไรของนาย?”

“เป็นพี่ภาษาอะไรทำน้องร้องไห้? คนนิสัยไม่ดี”

“พูดอะไร? ใครร้อง?”

สิ้นคำถามนั้น แฟ้มอันเดิมก็ทิ้งดิ่งลงมาอีกครั้ง แต่การกระทบคราวนี้ทำเอาลอว์ผุดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองคิดอย่างหาเรื่อง ถึงความสูงจะด้วยกว่า แต่ตาหาเรื่องไม่แพ้กันเลย

“คิดจะทำอะไรไอ้เด็กอมมือ?”

“คุณต่างหาก ถ้าจำไม่ได้ผมจะร่ายประวัติให้ คุณมีน้องสาวสองน้องชายหนึ่ง เมื่อคืนเพิ่งทะเลาะกันมาไงผมไม่รู้ แต่น้องชายคุณร้องไห้ใส่ผมวันนี้ แล้วยังจะมีหน้ามาถามว่าใครร้องอีกเหรอครับ?”

“ไปเจอเขามาเหรอ? ลูฟี่น่ะ?”

“เปล่า เขามาหาคุณที่โรงพยาบาล แล้วก็ฝากนี้มาให้ด้วย”

“ช็อกโกแลต?”

“วันนี้วาเลนไทน์ เขาฝากมาบอกว่าขอโทษ จากนั้นก็ร้องไห้ นั่นก็คงตั้งใจทำมาให้แน่ๆ รีบๆหายโกรธแล้วก็กลับบ้านไปได้แล้ว”

“นี่ไล่ฉันเหรอเจ้าเด็กบ้า?”

“ครับ เพราะผมไม่คิดจะเป็นโอเอซิสให้ใครใช้ฟรีๆ หายเหนื่อยแล้วคุณก็ควรเดินทางต่อนะครับ”

“ฉันรู้น่า...ไม่ต้องให้นายบอกหรอก”

ลอว์รับแฟ้มงานไป ก้มหน้างุดดูเศร้าสร้อยจนชายหนุ่มฉุกคิดว่า พูดแรงไปรึเปล่า แต่จากนั้นไม่นานกลิ่นหอมอันเย้ายวนก็ทำลายบรรยากาศเครียดๆลง คิดเดินตามกลิ่นนั้นเข้าไปในครัว เปิดนั่นนี้อย่างสนใจ

“หิวจัง นี่! กินข้าวกันเถอะ?”

“ไม่เอา ฉันยังกินไม่ลงหรอก”

“หา? เมื่อเช้าก็ไม่กิน ข่าวว่ากลางวันก็มีคนไข้ด่วนไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันยังไม่หิว”

“....”

คิดกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย ก้าวเดินจากห้องครัวไปยังเด็กดื้อที่นั่งจดเอกสารอยู่ หิ้วปีกขึ้นแล้วลากไปนั่งร่วมโต๊ะอาหาร เมื่อมีท่าทีจะลุกหนี เลยต้องจับมัดไว้ด้วยเข็มขัดหนังใกล้มือ

“ทะ ทำอะไรของแกไอ้เด็กบ้า!!

“เวลาทารกร้องไห้งอแง คุณแม่ก็ต้องบังคับป้อนกันทั้งนั้นแหละ”

“ใครเป็นทารกกันฟะ!? ปล่อย!!

“ทานหมดชามนี้แล้วจะปล่อย”

คิดเดินเป่าปากไปที่หม้อหุงข้าว ตักข้าวใส่ชามซะพูนแล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆนักโทษ ตักป้อนให้ถึงที่อย่างเอาใจ แต่ฝ่ายนั้นกลับเบือนหน้าหนี เม้มปากไม่กินท่าเดียว

“จะกินดีๆหรือต้องให้บังคับ?”

“แค่นี้ยังไม่ใช่บังคับอีกเหรอ?”

“จะกินไม่กิน?”

“ไม่กิน!

“ต้องให้ป้อนแบบปากต่อปากไหม?”

“มะ ไม่ต้องเลยนะ! อะไรของแกไอ้บ้ากามคิด!!

“จะกินไม่กิน?”

“กะ กินก็ได้...”

ลอว์ยอมอ่อนข้อให้ในที่สุด ท่าทางพี่แกจะไม่ชอบ เม้าท์ ทู เม้าท์ แต่ว่าง่ายหน่อยก็ดี นั่งป้อนทีละคำสองคำ ลอว์ก็เริ่มนิ่ง ส่ายหน้าประมาณว่าอิ่มแล้ว คิดเลยเดินไปปลดสายเข็มขัดให้ แล้วปล่อยตัวนักโทษไป

“เชิญ”

“แล้วนายไม่กินรึไง เห็นบ่นหิวนี่นา?”

“คราวหลังก็มากินด้วยกันสิครับ ผมจะได้กินข้าวเร็วหน่อย”

“หา? นี่ตกลงฉันผิดเหรอ?”

“อื้อ”

เอากับมันสิครับ เด็กเดี๋ยวนี้น่ากลัวจริงๆ ตกลงใครอายุมากกว่ากันแน่? ตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจแล้วสิ

 

******************** 
 

 

ห้องโอ่โถงหรูหราแห่งเดิม แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปมันกลับดูแตกต่างจากที่เคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ทั้งห้องโรไปด้วยกลีบกุหลาบ และจากประตูไปถึงห้องนอน มีแก้วเทียนหอมวางเป็นช่องราวกับเชิญชวนให้เดินไป

เด็กน้อยเดินตามคำเชื้อเชิญนั้นด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่จะได้เจอ เมื่อเปิดเข้าไปในห้องนอนก็พบร่างสูงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใส่ชุดสูทดำนอนเหมือนเจ้าหญิงนิทราที่รอการตื่น แน่ล่ะ ลูฟี่หลุดหัวเราะแล้วถามออกไป

“ทำอะไรน่ะ?”

“...”

ฝ่ายนั้นไม่ตอบ แต่พยายามกลั้นยิ้มเต็มที่ มือเรียวเล็กบีบหยิกจมูกคมสันอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ ก้มลงจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนา แต่เสียท่าโดนร่างสูงรวบตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งด้วยกัน

“มาจนได้นะ รอตั้งนานแน่ะ”

“ชิชิ! โทษที ฉันไปหาลอว์มา...ที่บ้าน...รู้เรื่องของเราแล้วล่ะ ท่าทางลอว์โกรธมากเลยด้วย”

“....ฉันคิดว่า..ฉันรู้แล้วล่ะ”

“เอ๋? รู้ได้ไง?”

“...นั่นสิ...รู้ได้ไงนะ?”

คนตัวสูงเกี่ยวเส้นผมนุ่มลื่นมากลุ่มหนึ่ง จ้องมองดวงตากลมสวยเนิ่นนาน ทำตัวเป็นปริศนาไม่ยอมเฉลย ปล่อยให้เด็กน้อยทวีความสงสัยมากกว่าเดิม ริมฝีปากหนาแตะจูบเพียงแผ่วเบา ค่อยๆลิ้มรสหวานฉ่ำจากเรือนร่างขาวเนียนนั้นทีละนิด

“มิงโก้...ลอว์ต้องไม่ยกโทษให้แน่เลย...จะทำยังไงดีล่ะ?”

“ไว้ฉันจะลองไปคุยกับเขาดู ถ้าไม่ได้ผลค่อยว่ากัน”

“นี่...วันนี้วันอะไรเอ่ย?”

“วันอะไรเหรอ? ไม่เห็นจำได้เลย”

ร่างเล็กเปลี่ยนเรื่องคุย อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ซุกใบหน้าไว้กับแผงอกอุ่นๆตรงหน้า คลอเคลีย พรมจูบหวานลงตามเนื้อนวลอย่างต่อเนื่อง

“ชิชิ! พูดมาได้น่าไม่อาย...ทั้งที่ตัวเองก็เตรียมไว้ซะขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“แหม...ก็มันจำไม่ได้จริงๆ เตือนความจำฉันหน่อยได้ไหม?”

“วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ วันนี้หญิงสาวจะมอบช็อกโกแลตให้กับคนพิเศษล่ะ”

“หือ? น่าสนใจนี่...แล้วฉันจะมีใครให้บ้างไหมนะ?”

ท่าทางดูออดอ้อนทำให้คนตัวเล็กหุบยิ้มไม่ลง เอียงตัวค้นหยิบช็อกโกแลตอันพิเศษที่ทำมาเมื่อเช้ายื่นส่งให้ ดอฟฟี่จ้องกล่องสีแดงผูกริบบิ้นตรงหน้า แล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ ใบหน้าคมแดงระเรื่อด้วยความร้อนที่สูงขึ้นก่อนจะยกมือเกาจมูกแก้เขิน

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์มิงโก้ อันนี้ฉันทำให้สำหรับคนพิเศษของฉัน”

“เห? ทำเองเหรอ? จะอร่อยไหมนะ?”

“ชิมสิ! ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!!”

“งั้น...ขออนุญาตนะครับ”

ดอฟฟี่แกะห่อช็อกโกแลตออก หักส่วนมุม คาบมันไว้ แล้วโอบคอเรียวระหงเข้ามา ประกบบดเบียดริมฝีปากเข้าหากัน เกี่ยวกระหวัดหยอกล้อปลายลิ้นลื่นๆจนชุ่มชื้นด้วยไอรัก พร้อมความหวานของช็อกโกแลตที่ละลายลงทีละนิด

“หวานจัง...”

เมื่อถอนจูบออก เสียงทุ้มก็กระซิบอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของทั้งสองร้อนระอุ หอบหายใจและใกล้ชิดกันยิ่งกว่าเก่า บรรยากาศพาเข้าสู่ความเงียบ ไม่มีถ้อยคำใดจะเอ่ย เพียงต้องการจะโอบกอดคนตรงหน้าเท่านั้น

“นี่...หิวรึเปล่าลูฟี่?”

“ไม่นี่...ทำไมเหรอ?”

“ถ้าต่อไปจากนี้...ฉันคงจะหยุดให้ไม่ได้แน่ ถ้ายังไง จะเลิกตอนนี้ก็ได้นะ?”

ร่างสูงพูดไปแบบนั้นทั้งที่ต้องการจนแทบคลั่ง พยายามอดกลั้นจนถึงที่สุด เพื่อคนที่รักสุดหัวใจของเขา  แต่ท่าทางคนตัวเล็กจะรู้ คนที่เคยเก็บเงียบภายใต้หน้ากากแสยะยิ้มน่ากลัว ตอนนี้กลับแสดงออกทางสีหน้าทุกอย่าง ทั้งความเขินอาย ทั้งความเสน่หา

“มิงโก้บ้า...ฉันอยากเป็นของนายใจจะขาดอยู่แล้ว”

!? นะ นี่...อยากพูดอะไรแบบนี้สิ...เดี๋ยวอดใจไม่ไหวพอดี”  

“ชิชิ...”

ไม่ต้องเดาก็รู้ เจ้านี่กำลังตื่นเต้นจนแทบเลือดกำเดาพุ่ง ร่างเล็กซุกหน้าลงบนอกกว้าง กอดเอวที่ขึ้นริ้วสวยอย่างแนบแน่น มือหนาเลื่อนกอดตอบ เกยคางเรียวลงบนเรือนผมสีเข้ม

“มิงโก้...ฉันรักนายที่สุดเลย”

“แหม...กำลังจะพูดอยู่เชียว”

“ชิชิ!

“ลูฟี่ รักนะ”

“อือ...รักนานๆด้วยนะ?”

“แน่นอน...รักตลอดไปเลย”

 

 

*************************

 

 

“เอส มีจดหมายถึงนายแน่ะ”

“อื้อ ขอบใจ”

ผ่านมาเป็นชาติแล้วเพิ่งเคยมีจดหมายส่งมาหาครั้งแรก เพราะย้ายบ้านเลยไม่มีใครรู้ที่อยู่ใหม่ ยากเหลือเกินที่จะมีคนส่งมาซักที ปัญหาคือ...ผู้ส่งไม่ได้ลงชื่อไว้นี่สิ

“อะไรเหรอเอส?”

“จดหมายจากที่ไหนก็ไม่รู้...แปลกจังนะ”

เอสนั่งส่องจดหมายอยู่บนเตียง มัลโก้เดินตามเข้ามาในห้อง ก้าวขึ้นเตียง เอื้อมกอดเอวคนรักจากด้านหลัง เกยคางลงที่บ่าสวยๆนั่น มองจดหมายซองเล็กๆในมืออย่างสนใจ

“ขอเชิญร่วมงานเลี้ยงตระกูล ‘D’ ณ โรงแรม...หา? อะไรเนี่ย?”

“งานเลี้ยงเหรอ? ตระกูล D นี่อะไร”

“...ชื่อเก่าของแม่ มีคำว่า D อยู่ด้วย คงเชิญผมเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง?”

“เห? เหมือนคนดังเลยนะ?”

“ไม่ใช่ซะหน่อย ช่างมันเถอะ...ถ้าให้ไปคนเดียวฉันคงไม่ไป”

เอสโยนจดหมายไว้กับหัวเตียง เอนตัวพิงพี่ชายกระชับความแนบแน่นให้มากขึ้นกว่าเก่า

“ก็พาพ่อไปด้วยสิ พ่อเขาชอบงานเลี้ยงนะ?”

“นั่นสิ ขนไปทั้งบ้านให้งานเลี้ยงป่วนไปเลยดีกว่า”

“ยังใจร้ายเหมือนเดิมนะ”

“ฉันเกลียดงานเลี้ยงนี่นา...ถ้าไม่สนุก ก็ไม่รู้จะไปทำไม”

“อย่าสนแต่สนุกอย่างเดียวสิ นี่อาจจะเป็นเรื่องธุรกิจ”

“ฮะๆ นายนั่นแหละ หัดสนุกซะบ้างสิ...อะไรก็ธุรกิจ...ผ่อนคลายซะบ้าง อ่ะ!?

ร่างสูงพลิกตัวคว่ำหน้าลง กดเจ้าตัวดีไว้ใต้ตัว ก็นะ...เวลาที่เขาจะสนุกและผ่อนคลายที่สุดคือเวลาที่ได้อยู่กับเด็กดื้อคนนี้นี่แหละ เอาล่ะ วันนี้จะแกล้งยังไงดีนะ?

 

 

 **********************

 

 

กลับจากที่ทำงาน บ้านหลังนี้เคยครึกครื้น ดูเงียบงันจนน่ากลัว เพราะลูฟี่กับลอว์ไม่อยู่ ก็กลับมาเป็นสถานที่น่าเบื่อเหมือนเดิม หญิงสาวทั้งสองกำลังเก็บของลงจากรถ แล้วเข้าบ้านเหมือนวันปกติ แต่วันนี้ไม่มีใครให้บอกว่า...กลับมาแล้วนะ

“ลอว์ยังไม่กลับเหรอ?”

“ลูฟี่ก็ด้วย...เฮ้อ...เหงาจังนะ”

นามิโยนเสื้อนอกไว้กับโซฟาตัวโปรด ถอดรองเท้าบูทหนังคู่สวย แกะกระโปรงต่อจะกลับมาสั้นเหมือนอย่างที่เธอชอบ ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้าที่ไม่รู้ไปสะสมมาอย่างไร

“แหม...พอรู้ว่าลูฟี่ไปอยู่ที่อื่น มันก็ใจหายนะ แต่ถ้าน้องมีความสุข ใครจะไปขวางล่ะ”

โรบินที่ตรงเข้าไปชงชาในครัวกลับมาพร้อมแก้วสองใบที่มีไอร้อนกรุ่นๆอยู่ วางลงตรงหน้านามิ แล้วจิบแก้วของเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเคย

“ฉันหวงลูฟี่จัง ถ้าเจ้านั่นทำร้ายน้องล่ะก็ฉันจับตอนแน่!!

“จ้าๆ ดื่มชาให้อารมณ์เย็นลงก่อนเถอะ”

“อือ... หือ? จดหมายเหรอ? มีของเธอ ฉัน ลูฟี่ ลอว์...ของดอฟฟี่? ทำไมมาอยู่นี่ล่ะ?”

“ของพวกเราพอจะเข้าใจ แต่ของดอฟฟี่นี่...”

ทั้งสองแกะจดหมายของตัวเองออกมาอ่าน ซึ่งเนื้อหาข้างในไม่ได้ต่างกันเลย


 

ขอเชิญร่วมงานเลี้ยงตระกูล ‘D’ ณ โรงแรม มาริน

มีแผนที่อยู่ด้านหลังบัตรเชิญ หากคุณเป็นตระกูล D ก็ขอให้กรุณามางานนี้ด้วย

                                                                                                                                  G.

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #405 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:07

    โอ๊ายย ลุ้นจนฉี่แทบราดแล้ว555

    #405
    0
  2. #325 ทับทิมหวาน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 08:45
    ต่อไปดอฟฟี่ต้องผ่านด่านพ่อตาซะแล้วสิ
    #325
    0
  3. วันที่ 28 มกราคม 2557 / 17:17
    ลูฟี่น่ารักกกกกกกก
    ไรเตอร์สู้ๆ

    #154
    0
  4. #153 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 14:03
    ครับ...ตระกูล D กำลังจะมารวมตัวกันซะแล้ว
    อิอิ
    #153
    0
  5. #152 ตื่นมาฟันไม่แปรง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 02:11
    หุหุ ตระกูล D สินะ อั๊ยย๊ะ ดอฟฟี่กลายเป็นคนในตระกูล D ไปแย้วววว



    อร๊ายยยยยยยยย เขิลลลลลลล



    ปู่จะมาแล้ว ปู่จะมาแล้ว ปู่จะมาแล้ว



    ดอฟฟี่สู้ๆ เชีรยสุดใจขาดดิ้น
    #152
    0
  6. #151 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 00:00
    ปู่การ์ปส่งจดหมายมาสินะๆ -.-
    #151
    0
  7. #150 ขอแค่รัก (@areyouloveme) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 23:02
    จดหมายจากปู่เหรอ เย้ใก้จะเจอกันแล้วสินะ
    #150
    0
  8. #149 SweetJeep (@sweetjeep) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 20:42
    บระเจ้า!!กาฟส่งจดหมายมาแว้ว
    #149
    0