My Control My Luffy

ตอนที่ 48 : จับไว้สิ! เขาก็แค่ลูกแมวล่ะน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ก.พ. 57

โรงพยาบาล....ผู้ป่วย...ห้องโล่งๆ การเป็นคนป่วยที่อยู่ในสภาพเดินไม่ได้เนี่ยไม่ใช่แนวเลยแฮะ แต่ช่วยไม่ได้นะ ถ้าขยับมากแผลจะเปิดเอา...แบบนี้ก็กลับมาเป็นตาแก่เหมือนเดิมนะสิ

“ขออนุญาตครับ”

“? ไงคิด? มาเยี่ยมลูฟี่เหรอ?”

“ครับ กำลังจะไป ผมมาเยี่ยมคุณก่อนน่ะ”

คิดยกกระเช้าผลไม้ให้ดูฮอว์คหัวเราะเบาๆ เป็นคนป่วยก็ไม่เลว มีคนมาเยี่ยมบ่อยกว่าเป็นคนปกติอีก ถึงส่วนใหญ่จะแวะมาก่อนจะไปหาลูฟี่ก็เถอะ

“แล้วไม่ไปหาลูฟี่เหรอครับ?”

“ว่าจะไปพร้อมแชงค์น่ะ”

“....อ๋อ....”

เขาพูดออกมาทีก็เห็นภาพเลยแฮะ ฉากหวานบนเฮลิคอปเตอร์เมื่อสองวันก่อนมันไม่ยอมหลุดจากสมองเลย....คุณมิฮอว์คนี่ ใจกล้าจนน่าอิจฉา

“เหวอ!!? หา?”

อยู่ๆฮอว์คก็ลูบขยี้เส้นผมของคิดเสียเฉยๆ แน่ล่ะ เจ้าตัวตกใจแล้วถอยห่างไปเล็กน้อย

“ทะ ทำอะไรนะครับ?”

“โทษที....คิดถึงน่ะ”

“คิดถึง? คุณแชงคูสเหรอครับ?”

“มั้ง...”

“หา?”

“ไม่รู้...คงใช่...จะไม่ได้เจอจนกว่าเขาจะสอนเสร็จ”

สีหน้าแบบนี้ ผมเคยเป็นนี่นา อาการคิดถึง เหม่อลอย อะไรก็น่าเบื่อไปหมด อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ

“ไม่กลัวถูกปฏิเสธบ้างเหรอครับ?”

“?”

“เวลาบอกรักน่ะ...ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธบ้างเหรอ?”

“...ถ้ามัวแต่กลัวอยู่ตรงนี้ แล้วเมื่อไรนายจะไปต่อได้ล่ะ? ถ้าโดนปฏิเสธแล้วไง? เราก็ต้องเลิกคบกันงั้นเหรอ? ไร้สาระ ไม่ว่าผลจะออกมายังไงฉันก็จะลองเสี่ยงดู ทำไปตามใจตัวเองก็พอ”

“....นั่นสินะครับ...”

ได้ฟังเรื่องดีๆมาแล้วสิเรา แต่จากนนี้ ต้องไปเยี่ยมลูฟี่ก่อน ในห้องที่ไม่ต่างจากเมื่อครู่ มีคนมากมายนั่งอยู่แต่ละมุมห้องจนดูแออัดไปหมด

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีจ๊ะ”

มีเพียงคนเดียวที่ตอบกลับมา นามิยังคงกุมมือน้องไว้แน่น ทาบแตะริมฝีปากแสดงถึงความเจ็บปวดและความกังวล โรบินจัดแจกันดอกไม้สดที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอม คิดว่าร่างที่หลับใหลน่าจะชอบ ส่วนดอฟฟี่...เขาหลบอยู่ตรงระเบียง ไม่พูดคุย ไม่สมาคม แค่ยืนเฉยๆตรงนั้น รอเวลาให้เด็กน้อยฟื้นขึ้นมา

“ลูฟี่....ยังไม่ยอมตื่นอีกสินะครับ”

“ช่างเถอะ...ปล่อยเขานอนไปก่อน อีกไม่นาน ไม่นานหรอก เขาจะต้องตื่น”

“คุณหมอรูรึยังครับว่าเขาเป็นอะไร?”

“คลื่นสมองผิดปกติ ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด”

“เหรอครับ”

“ถอยหน่อยสิ”

“อะ!? .....”

เสียงแหลมเล็กของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ผมจึงหลบไปให้ไกลจากประตู สาวสวยเดินเข้ามาในห้องพร้อมผลไม้กระเช้าใหญ่ ชุดสุดรัดรูป กี่เพ้าม่วงแหวกโชว์ขาสุดเซ็กซี่ เหมือนฉันจะเคยเห็นเธอบนเรือนั่นสินะ

“มาทำไมไม่ทราบยะ?”

“ฉันมาเยี่ยมลูฟี่ค่ะ คุณพี่สาว”

ท่าทางแฮนค็อกกับพี่สาวทั้งสองจะไม่ถูกกันซะเท่าไร เพราะความอคติส่วนตัว แฮนค็อกเป็นคนในแผนการที่ทำให้ลูฟี่เป็นแบบนี้ ถึงจะไม่ตั้งใจ ถึงปากจะบอกว่าชอบลูฟี่ก็เถอะ

“นี่คุณ หรือว่า...ผู้หญิงที่อยู่บนเรือนั่น?”

“ใช่ค่ะ อาจจะช้าไปหน่อย ฉันชื่อโบอา แฮนค็อกค่ะ”

“นักธุรกิจสาวที่น่าจับตามอง เศรษฐีนีพันล้านที่ทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ”

“...สืบมาดีนี่นา ใช่...พูดไปก็เหมือนแก้ตัว แต่ที่ฉันไปเข้าร่วมกับเจ้านั่นไม่ได้ตั้งใจจะค้ายาหรอกนะ ก็แค่...”

!?

อยู่ๆเธอก็หยิบกระเป๋าหนังสีดำออกมาจากเสื้อคลุมแสนสวยนั่น โชว์ป้ายสีทองสลักเป็นตราสัญลักษณ์เฉพาะตัวให้ทุกคนได้เห็น ทุกคนยกเว้นดอฟฟี่ตาค้างกันเป็นแถมเพราะนั่นคือ ตราสัญลักษณ์ขององค์กรตำรวจแห่งชาติ

“เจ้านั่นเป็นคนใหญ่คนโตเลยจับกุมแบบปกติไม่ได้ ฉันจึงใช้เวลารวบรวมข้อมูลหลักฐานแต่...เพราะผลงานของพ่อหนุ่มผมแดงทั้งสองคนนั่น แผนตลอดสองเดือนของฉันจึงพังทลายลง”

“สองคน?”

นึกดูดีๆ คนที่ผมแดงก็มีแต่คิดกับแชงคูส คนที่ฆ่าอาคาอินุคือ คิด แต่อีกคน แชงคูส...เขาทำอะไรกันล่ะ?

“คนผมแดงอีกคนเอาหลักฐานทั้งหมดมาให้ฉัน ทั้งภาพในกล้องวงจรปิด และข้อมูลบัญชีการค้ายาที่ผ่านมา เราเลยปิดคดีได้ไวขึ้น”

“ที่เขาไปห้องควบคุมนั่นสินะครับ”

“ยังไงก็ช่าง ฉันสนแค่...เมื่อไรเขาจะฟื้นขึ้นมาเท่านั้นแหละ”

บรรยากาศเงียบลงทันตา ทุกคนยังคงสนใจร่างเล็กที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนเช่นเคย ในที่สุดดอฟฟี่ก็กลับเข้ามา ท่าทางเขาดูอารมณ์ไม่ดีนัก คงกำลังเครียดสินะ คนรักอยู่ในสภาพนี้นี่นา

“ยังอยู่กันอีกเหรอ?”

“ลอว์?”

“ผมบอกให้พวกคุณกลับไปตั้งนานแล้วนะ มีงานต้องทำกันไม่ใช่เหรอ?”

“ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ? นี่น้องเรานะ?”

“ผมก็ดูแลให้อยู่นี่ไง”

“เธอนี่มัน...”

!?

นามิเดินดุ่มเข้าหาลอว์แต่โดฟลามิงโก้กลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่เขา กระชากคอเสื้อเต็มแรง คิดพยายามเข้าไปกัน และคุมเชิงอยู่ข้างๆเตรียมห้ามทัพ

“น้องนายนอนนิ่งอยู่แบบนี้ยังจะมาพูดจาแบบนี้อีกเหรอ? เคยมีความรู้สึกกับเขาบ้างไหมลอว์?”

“ดอฟฟี่ ใจเย็นๆ”

“ฉันไม่เอาความรู้สึกมาปนกับงาน มันคือหน้าที่”

“แกนี่มัน....”

ดอฟฟี่แยกเขี้วใส่พี่ชาที่ตีหน้าได้แสนสงบเยือกเย็น ทั้งที่น้องชายเขา นอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ตรงนี้แท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย คนแบบนี้เหรอที่บอกว่าลูฟี่สำคัญ ทันใดนั้น ลอว์ก็ผลักดอฟฟี่ออกห่าง จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยด้วยท่าทีเย็นชาอย่างเคย

“ฉันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด...แล้วนายล่ะ? มัวเถลไถลอยู่นี่ งานนายจะย่ำแย่เอานะ?”

“แล้วไง!? ถ้าลูฟี่เป็นแบบนี้ใครจะไปทำงานได้ล่ะ!! !?”

หมัดตรงพุ่งเข้าใส่ดอฟฟี่แบบไม่บอกกล่าว คนที่โดนแรงปะทะหงายหลังลงนอนกับพื้นท่ามกลายสายตาผู้คนมากมาย ลอว์เองก็ใช่ย่อย ขนาดดอฟตัวโตกว่ายังชกซะปลิวเลยแฮะ

“อย่ามาไร้สาระนะ! ลูฟี่เป็นแบบนี้แล้วทำงานไม่ได้งั้นเหรอ? จะบ้าไปกันใหญ่แล้ว คิดว่าลูฟี่จะดีใจเหรอถ้าธุรกิจพวกเธอต้องมาพังเพราะเขานะ!!

“....”

“จะเป็นพี่น้องหรือคนรักก็ไม่เกี่ยวทั้งนั้น ถึงเขาต้องกลายเป็นแบบนี้ ทุกอย่างก็ต้องเหมือนเดิม...ดอฟฟี่ ถ้าธุรกิจนายพัง แล้วนายจะดูแลลูฟี่ยังไง? ฉันไม่อยากฝากน้องไว้กับคนไม่มีอนาคตนะ”

“...”

“กลับกันไปได้แล้ว”

ไม่มีใครพูดอะไรนับจากนั้น เพียงแค่ทยอยออกไปจากห้องทีละคน เหลือแค่คุณหมอกับคิดเท่านั้น ลอว์ลงมือตรวจเช็คสภาพร่างกายของน้องรัก แม้จะไม่พูดคิดก็รู้ว่าคุณหมอเองก็เครียดไม่แพ้คนอื่นๆเลย เวลานี้เขาควรปลอบใจยังไง

“ไม่ไปเหรอ?”

“ไม่ครับ ผมไม่ได้คิดมากเรื่องลูฟี่ แต่ผมคิดเรื่องคุณ...”

“ฉันทำไมเหรอ?”

“...กลับด้วยกันนะครับ แล้วผมจะบอก”

“ได้...แต่มันดึกมากนะ จะรอไหวเหรอ?”

“ครับ ผมจะรอ”

เป็นนาที เป็นชั่วโมง หลายชั่วโมง คิดยังคงนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ประชาสัมพันธ์ไม่ไปไหน ผมที่งานยุ่ง เดินร่อนไปมา ถือเอกสารบ้าง แฟ้มผู้ป่วยบ้าง ไม่ได้อยู่นิ่ง ไม่ใช่ก็เหมือนกลั่นแกล้ง คิดบอกว่ามารอรับผม หัวข้อนี้กลายเป็นประเด็นของนางพยาบาล ว่าเขาน่าสงสารบ้างล่ะ ว่าผมใจร้ายบ้างล่ะ ผมผิดเหรอ? ก็เขาบอกเองว่าจะรอนี่นา

“ขอบคุณครับหมอ”

“ครับ”

“คุณหมอคะ...คือ...เขายังรออยู่ค่ะ วันนี้กลับไปก่อนเถอะนะคะ?”

“ทำไม?”

“เถอะนะคะ!

พยาบาลสาวคนหนึ่งทำใจกล้าเดินมาบอกผมพลางชี้ไปที่คิด ซึ่งขณะนี้เขาหลับไม่รู้เรื่องไปเสียแล้ว ท่าทางฉันคง...แกล้งเขามากเกินไปสินะ ก็ได้ กลับก็กลับ

“คิด คิด!”

!? อือ...อ้าว? จะกลับแล้วเหรอครับ?”

“ใช่ มาเร็ว”

“ครับ”

ตาโรยจนแทบปิด คิดจะเดินหลับรึไง? เอาเถอะ แต่แบบนี้คงขับรถไม่ไหว นี่ฉันต้องทิ้งรถไว้นี่จริงๆสินะ เพราะผมต้องเป็นคนขับเลยแบมือขอกุญแจรถคิด ให้เจ้าตัวซ้อนท้ายไป

 
 

“เฮ้อ! นอนที่บ้านแหละสบายสุด!!

“ก็บอกให้กลับมาก่อนไม่เชื่อ แล้วเรื่องที่นายจะบอกฉันล่ะ?”

“....”

“คิด? !?

อยู่ๆคิดก็เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง ข่าวคือเขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า เลยไม่ทันได้ปิดผิวขาวเนียน จมูกคมสันไล้เลื่อนไปตามต้นคอ สูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากร่างบาง หวานรัญจวนใจจริงๆ

“คะ คิด! ปล่อยนะ จะทำอะไรน่ะ!!

“ผมอยากพูดให้คุณได้ยินชัดๆ คุณมิฮอว์คบอกผมว่าถ้าไม่ก้าวก็จะไม่เดินหน้า ผมเลยอยากจะกล้าก้าวเดินไป ในแบบที่ผมต้องการ”

“ต้องการ...อะไร?”

“ผมอยากเป็นแฟนคุณ ผมรักคุณครับ”

 “!? มะ ไม่ได้นะ! จำไม่ได้เหรอ? ฉันมันสกปรก ไม่มีค่าพอจะให้ใครปกป้องหรอก...”

สิ้นคำนั้นลอว์ก็ได้ออกแรงผลักคิดออกไปเต็มแรง ถอยหลังห่างไปจากเขา กระชับเสื้อสีขาวในมือไว้ที่อก หนีเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูสร้างระยะห่างระหว่างกัน

“ฟังผมนะ ผมไม่สนอดีตของคุณ แค่อยากให้คุณอยู่กับผม อยู่ข้างๆผม เป็นของผมเถอะนะครับ”

“ไม่เอา...ฉันไม่อยากทำให้นายแปดเปื้อน แค่ฉันก็พอแล้วคิด เราต่างคนต่างอยู่ เหมือนเมื่อก่อนดีกว่านะ”

“...ครับ ตกลงตามนั้น เปิดประตูเถอะ มันหนาวนะ”

มันดูง่ายไป แต่ถ้าเขาเข้าใจก็ดี ลอว์ค่อยๆแง้มประตูออก เดินก้าวไปโดยไม่มองตาคิด วินาทีนั้นเอง ร่างสูงคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ดึงเข้าไปโอบกอด รอบนี้ดิ้นยังไงก็ไม่ปล่อยเด็ดขาด

“คิด!? โกหกกันนี่นา!!”

“ครับ ผมมันคนโกหก เท่านี้ผมก็สกปรกแล้ว จะอยู่ด้วยกันได้รึยัง?”

“ยะ อย่านะ! ปล่อยฉันนะคิด!!

ไม่คิดเลยว่าต้องใช้กำลังกับเขา ทั้งที่อยากนุ่มนวลด้วยแท้ๆ แต่ว่า ตอนนี้ผมคิดออกแค่วิธีนี้เท่านั้น วิธีที่ผมจะได้ครอบครองเขา

“คิด! บอกให้ปล่อย!! ขอร้องล่ะ....”

“ผมรักคุณ เชื่อสิ ต่อให้คุณเป็นอะไรมา ผมก็ไม่สน ไม่มีใครดีที่สุดในโลกหรอก นะ?”

“เด็กบ้า...อย่าทำให้รู้สึกแย่ไปกว่านี้ได้ไหม!!

“รักนะ รักคุณ...เป็นของผมนะ”

อาการสั่นเทาเพราะการร้องไห้ เข้ามาแทนที่แรงดิ้นหนี ดวงตาคมบาดใจนั่นคลอน้ำใส สำหรับผมมันดูเปราะบางและน่าทะนุถนอมเหลือเกิน ผมจะทำให้เขามีความสุขจนลืมความหลังอันแสนเจ็บปวดนั่นซะ

..........ผมสัญญา.............

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #416 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:33

    จบไปอีกคู่สินะ เฮ้ออ คนฌสดเศร้า

    #416
    0
  2. #301 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 13:04
    ฟี่น้อยมัยม่ะตื่นอ่าาา แงๆ แง่วๆๆ ตื่นเถอะน้าาา
    #301
    0
  3. #199 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:41
    กรี้ดดดด ! นั่งฟินจิกหมอนหน้าคอม 'ผมรักคุณ เป็นของผมเถอะนะ' คิดเอ๋ยยย ! กว่าจะพูดนะ >///<
    #199
    0
  4. #198 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:56
    "เป็นของผมเถอะนะ"
    อ๊อก! (สลบคากองเลือด)
    ลอว์จ๋าาาา เชื่อเด็กเหอะนะ (เซ็ดเลือด)
    #198
    0